16-04-18

15.04.2018 Olat te Bladel

OLAT wisselt altijd van omgeving, liefst daar waar de natuur, rust en ruimte floreert.  Dit maal kiest de club voor De Kempen het onvolprezen natuurgebied wat beantwoordt aan   des lopers, wandelaars voorliefde.  Opnieuw blijken vooral de langere afstanden en de streek nabij ons Belgische buurland, zeer in trek.  Welnu het is een van die clubs, waar ik graag acte de presence, geef.   Maatje Noud, waar ik altijd qua tijd op kan rekenen, verschijnt niet op de afgesproken tijd en hij meldt zich als dat hij wat later zal komen, telefonisch.  Hij, en dat overkomt hem nooit, versliep zich.   Toch weten we wat tijd in te halen op onze weg hiernaar toe.  De startplaats vandaag is  ten zuiden van voornoemd dorp  Bladel dus, bedacht.  In de rust en ruimte van moeder natuur, dichtbij onze landsgrens.  Een campingkantine.  Ik besluit het vandaag kalmer aan te gaan doen met afstand, lees dat enkel de grootste afstanden, de grenslijn  zullen overschrijden, naar de provincie Antwerpen.  Noud installeert zijn diaprojectie  apparatuur in alle rust.  Als we aan de beurt zijn te vertrekken bekomen we onze uitvoerige route beschrijving bij de uitgang met het tonen van onze inschrijfkaart.  Ik ga over het kampeerterrein waar langs de route al menig bewoner ervan zich gerieflijk geïnstalleerd heeft, om  de wandelaars te zien voorbij trekken.   Gaan door poort even verharde weg op, langs een venture farm, { what's in the name} , een klinkerpad of weggetje zo men wil, om langs sloten met natte graspaden van voorbije regenval van gisteravond en vannacht te gaan.  Daarna een breed zandpad, welke ons het kempenbos in brengt, en we per bord met uitleg blijkbaar "De Pals " in zullen gaan.  Een grasveldje langs en de natuur openbaart zich in al haar schoonheid.  Bordje no. 11  bedoelt voor brandweer route in geval van.  Een dubbele slagboom om verkeer uit bossen te weren.  Weer even brandweerroute , en we zullen meer van die markeringen treffen.    Een onbeduidend schuurtje langsheen.  Wandelknooppunt palen  worden we langs gestuurd, van de toeristenorganisaties.  Krijgen even adem om een landelijk stuk door te gaan met her en der bewoning.  Een haakse driehoek achtige bocht, naar weer de beslotenheid van bos.    De rustpost is voorzien in de gemeente Reusel aan een taverne tegenover de Oude Brandtoren, tevens klimtoren, zo genoemd,  Ik herken het nu van een vroegere Int.  Grensland serie tocht.  Een kabelbaan waaraan een kleine speeltuin waar kinderen zich naar beneden laten glijden van boven af van die brandtoren.  Ik zit buiten op het drukbezette terras met toeristen alswel wandelaars.   Nu en dan passeren rally's, stoeten oude auto's van clubs, en ook een flinke motorclub met Harley's.   Na verpozing leidt de route me direct tegenovergelegen bos in met een flink aantal kleine heuvels te klimmen en dalen meest z.g. eenmanspaadjes.  Blijkt ook een wat lang trimparkoers te zijn, met diverse oefen apparatuur.  Het gevoel zegt me dat we voorlopig in de buurt blijven van de taverne, en het is best genieten hier.  Moet nog door een diepe kuil weer opklimmen.  Een z.g. Januskop kunststuk, gebeeldhouwd met enerzijds een vrouw anderzijds een man met lange baard afgebeeld.  Ruggelings aan elkaar. Met geen vriendelijke commentaren aan elkaar, op de plaquettes.  Achtergrond een meertje.    Kom een klein monumentje tegen als tegel met wat versierselen omheen, over een oudere die hier tijdens zijn wandeling van het LAW- Grenslandpad, wellicht plotseling overleden zou zijn.  De man  vermeld als Hans van Gestel werd niet ouder dan 40 jaar.....   Even terug trof iets gelijkaardigs ook al aan waar enkel jaartallen en naam leeftijd op vermeld stonden, maar niet de reden.    Na een verder enerverende route dient zich de z.g. soeppost aan, waar men als bij andere posten ook brood, koffie, thee frisdranken, chocomel kan bekomen.  Immer in de open lucht en uitgezette klapbanken, wat als rustpost wel toch een prettige sfeer creëert altijd.    Na open veldwerk terug de natuur in.  Boomstammen klimmen die op de paden liggen, omtrekkende bewegingen lopen wat nieuwe paden maakt.    Wat vennen langs de waterlijnen, nou ja het water zo hoog dat de te gane paden drassig zijn omdat ze miniem laag liggen ten opzichte van de waterlijn.  Soms gelijk ermee of net niet.  Ik dans er omzichtig omheen maar kan niet voorkomen dat ik toch nat schoeisel op loop.  Brede en smalle paden volgen snel op, en na een witte slagboom betreedt ik landgoed Ten Vorsel.   Even randje bos gaand en wijde blik over velden en akkers onderbreekt de overwegend bosroute vandaag.  Bewerkte landerijen van akkerbouwers, langsheen rijen oude bomen, lijken me eeuwen oud, en wilde gras velden.  Een scherpe draai op Bladel aan zo voelt me.    De zon waarop ik mijn richting vaak kan oriënteren, is na overig zonnig parkoers achter meest stapelwolken verdwenen, en er dreigt even zelfs een bui die  gelukkig uiteen drijft naar het schijnt.  Na allerlei paden gaans, dient zich een klinkerwegje aan.  Geraak aan een kapel, waar we een kruisend wegje oversteken erachter door gaand, volgt een eenmanspad langs een stromende sloot. Draaien eindweegs verder over een stuw met bruggetje  tegenstrooms terug langs akkers.  Opnieuw een toevoersloot langs heen, een smalle grasweg, met obstakels van kleine takken aan de grond van die beentjeslichters noem ik ze,  ik trek en schop er diversen opzij, om struikelpartijen te voorkomen, zeer vochtig pad en zelfs wat modderig, ook slechter aan het worden door de vele onzer voorgangers vandaag.  Kom eindelijk...  {?}  aan een asfaltwegje, waar de finish in zicht komt, en tegemoetkomend verkeer van afgelopen wandelaars maar ook huiswaarts kerende campinggangers.  In het finishpaviljoen na afmelding nog wat nablijven met een flinke groep bekenden onder elkaar, maar buiten het grote terras is volzet met wandelaars en campinggangers.  Binnen is het rustiger, en buitenzitters genieten van de warme lentezon.    Ik tref nog een goede ouwe getrouwe wandelsporter, in de gezellige naklets.  Noud pakt op tijd zijn projectie apparatuur bijeen.  Zetten onderweg naar huis de autoradio aan voor een voetbalreportage waarin de thuisclub een goede kans maakt Nederlands kampioen te worden.  En zo geschiede het later ook.  Bleek een weergaloos feest te worden.  De routes ook vandaag, uitgezet door een nieuwe ploeg routeplanners en uitpijlers blijkt  goede waardige opvolger, van de afgetreden ploeg te zijn.  Weergaloos mooi was het weer, en tja opnieuw in de Kempen, waar rust en ruimte en natuur de boventoon voeren.  Wens u lezer{s} weer al het goede, groet u met,  Houdoe, tot  mijn volgend schrijven.

Van :   Peter Heesakkers

 

 

19:07 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: olat, bladel, peter |  Facebook |

12-04-18

11.04.2018 De Grenslopers te Steensel

De naam van de club spreekt voor zich.  Hun tochten spelen zich meest af in De Kempen en het Nederlands- Belgische grensgebied.  Gisteravond en voorbije nacht werd de streek getroffen op zwaar onweer, en evenzoveel neerslag.  Wanneer ik op sta kijk ik even naar buiten en zie een donkere grijze lucht.  Ik houd er rekening mee dat het natuurlijk parkoers erg nat zal zijn.  

De lijnbus is tjokvol, werkpendelaars en schoolgaande.  Ik heb me nog een zitplaats kunnen bemachtigen met de instap.  Allengs de route wordt deze bus snel leger.  Op naar het Pierendorp, een naam uit de geschiedenis, die deze plaats rijk is als menig ander dorp.  Het dorpje maakt ook deel uit van de z.g. Acht zaligheden, dorpen in De Kempen welke  namen op El , Sel of Del eindigen.   Meest plaatsen die nog echt dorp zijn gebleven.    De dag zal bijna droog maar met een grijze soms donkere  lucht , laaghangende bewolking blijven.  Na inschrijving in De Höllekes,  een ontspanningspaviljoen  ga ik op weg.   Even een straat door en ik ben al in den buiten.  Steek een rotonde over, ga een smal zandpad in, wat veldwerk en lonken de bossen al.    Valt me op dat slakken die oversteken en pieren van de vochtige grond gebruik om maken om ook aan de wandel te gaan.    Magnolia en rododendron staan al in bloei en bloesembomen als de gouden regen, maar ook diverse wilde bloemen.  Bomen botten alom uit, dit is lente.  Hoor ook vogels allerlei soort en meen zelfs de kievit nog te horen en ander gekwetter en gezang.  Lente ten voeten uit.    Doe even gehuchtje Hees aan, verspreide woningen  met aantrekkelijke tuinen.  Mag een graspad langs een sloot, welke het begin van riviertje De Gender vormt, die in Eindhoven in de Dommel uitkomt.  Even andere zijde lopen van dit riviertje later. Zandpad en halfverhard pad gaande, en een kapel gaat het omhoog fietspad naar viaduct over snelweg E34 en A67/ E3 op en over.  De laatste, de E staat voor Europaweg, tussen Lissabon en Stockholm welke weg verbindt dus.    Na, de afdaling gaat het 't bos in rust en genot, met schaarse bewoning.  Bordjes Duizel/ Steensel.   De rustpost aan de sportvelden van Knegsel  dient zich aan, en nadien gaat het verder.  Het volgend pad wordt wat avontuurlijk vanwege de diepe modder en ik  ga voorzichtig langs de hoge schuine kanten.  Mis even met naar de grond kijken een pijl die me dwars door een weiland stuurt, naar Knegsel, ook een echt dorp nog waar nu de nieuwbouw  komt.   Boven ons gaan voortdurend opstijgende passagiersvliegtuigen onzichtbaar in de laaghangende bewolking, van op Eindhoven Airport.   Kom voorbij een brievenbus bij woning waar een bericht de bode waarschuwt de post in een plastic zak te doen  tijdelijk, omdat zich vogels nestelen binnen in.  Een man staat naar een boom te staren, en verteld me dat een bonte specht zich ophoudt of nestelt in een boomholte.  Tref ook de ribes in bloei.  Loop een stukje dorpsweg een brede schuine weg of pad in, dorp uit.    Een statige rij oudere bomen omzomen het pad door bos.    Zie terloops speenkruid in bloei komen.   Volg nu even een rood/witte route een LAW-pad.   Kom bos uit, aan een wijds gezicht van landerijen meeste al zomer en groeiklaar geploegd, akkers en landerijen, gronden omzoomd met bomenrijen en groenstroken.  Nu en dan opzij gaand voor tractoren.  Zand gaat eindweegs verder over in asfalt, en de stilte en rust overmannen me.  Hier en daar een boerderij met schuren in de openheid hier.  Een rechtse draai opnieuw  richting bossen.  Links naast mij dreigt duidelijk een regenbui, maar blijf er toch van verschoond.  Bordjes die wijzen naar grafheuvels, restanten en opgravingen eertijds, uit zoveel jaar voor christus.  Pré-historisch.  Bulten omrand met palen in het bos.  Een gevelde reus van een boom, liggend op het pad te gaan,   doet me erom heen lopen, een alternatief pad zogezegd.   Ga voorbij velden met graskweek voor voetbalvelden bij voorbeeld, mooi kort en glad dus.    Een kievit roept.  Kom langs een veld met  doordringende mestlucht, en beploegd.   Bos uitgaand en aan haar randen herken ik plots een plek en fietspad van een wandeltocht met rustpost destijds hier vanuit Veldhoven. Volgt even wat bewoning her en der, om een zandweg in te gaan langs bomenkwekerijen, en modderbaden.  Het gelukt me die te ontwijken.  Raak bijna dorpje Zand-Oerle.  Kom langs een weide met vijf erg jonge alpaca's, ze grazen rustig door geen oog voor de wandelaar. Schitterend en lieflijk om te zien.    Hoor en zie later vanwege het lawaai een bosmachine  orde op zaken stellen in de natuur want ben na veldwerk weer bos ingegaan.   Molenvelden, jawel een veld vroeger, heet dit bos.    Later doorgaande weg oversteken een dubbel fietspad volgen.  Een passerende Belg roemt, complimenteerd,  'slands fietspaden netwerken. Veilig en talrijk.    Deze weg omzoomd met oude berkenbomenrijen.  Een zijwegje weer in verderop, om Knegsel heen, bebouwing.  Stuurt me  onder een afdak door zomaar op deze smalle weg gebouwd, met boerderij-rommel erlangs, met ook de palen in het wegdek.... Of de gemeente ervan weet en of dit mag ?  Denk van niet!  Na wat boslaantjes een afslag en stuurt me naar de rustpost van de club.    De z.g. lus zit er op. Altijd die gezellige buiten zijn sfeer.  Na verblijf en korte gesprekjes volgt het laatste deel van de tocht.  Nog wat kilometers te gaan.  Opnieuw de rijke natuur in, rust en ruimte.  Het begint nu te miezeren, en mijn plu gaat open.   Dwaal zand en asfaltwegjes.  Kom langs een kennelijk auto-sjacheraar, gezien de toestand. Oude nummerborden en door natuur vergroende auto's de jaren her.  Onder de bomen verkregen dus.   Een rommeltje dat wel.    Na opvolgend padenwerk kom ik aan bosweg, Moormanlaan, zandweg met fietspad erlangs, ik verkies zandlopen.    Een draai brengt me weer het eerder vernoemd viaduct op, omhoog gaand  en afdalend dorp  op afgaand, en kleine nieuwbouw in later.  Kom langs voortuin met vijver vol Japanse Koi-karpers joekels --prachtig gekleurde -- van vissen.  Een draai om de oude losstaande kerktoren, waar vlak erachter de modernere kerk middenschip zo genaamd, zo geschat uit de jaren dertig vorige eeuw.  Korte ommetjes gaand geraak ik aan een doorgaande weg, steek die over in de altoos  vallende motregen, loop straatje in en geraak aan de finishzaal het ontmoetings centrum.  Het was opnieuw een dijk van een tocht.  Zeker ook kon het routepapier in mijn broekzak blijven.  Het was immers perfect gepijld, en er past zeker weer een geweldig compliment aan de route-uitzetters, ook aan de talloze vrijwilligers onderweg deze tocht.  Kijk nu uit naar a.s. Zondag, eveneens door de Kempen en grens van België- gebied  niet ver van Arendonk, in Bladel van OLAT. NL   Een groet weer van mij.  "Houdoe", en wie weet treffen wij ons op laatstgenoemde tocht. 

Van Peter Heesakkers. 

 

19:35 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: grenslopers, steensel, peter |  Facebook |

09-04-18

08.04.2018 Stichting Wandelorganisatie Peelland

Wanneer ik naar buiten  ga  op weg naar m'n bestemming, hoor ik alom vogelgefluit, in de voortuinen en plantsoenen zie ik uitbottende bomen, bloesems allerlei, struiken maar ook allerlei bloemen, en een zeer dragelijke temperatuur voel weet ik dit is de lente.  Drie weken terug moest ik nog diep in mijn kraag duiken, en stond er een flinke en zeer koude wind.  Nu heb ik even een badstof jack aan.  In het stationsgebouw tref ik hondengeleiders en veel geüniformeerd personeel, en wordt ik op mijn vervoerbewijs gecontroleerd.  Vraag me af of er een of ander onheil op komst zal zijn....  Op het perron zijn honderdtallen Indiërs aanwezig met meest hele kroost kinderen, en meest in lange witte gewaden.  Mijn nieuwsgierigheid is gewekt.  Al voor vertrek heeft mijn trein al een kwartier vertraging.  De omroeper  geeft geen reden en info omtrent, enkel dat mijn trein tot Helmond centraal zal rijden.  Dat is voor mijn bereikbaarheid  en bestemming voldoende.  De startplaats in Mierlo-Hout, blijkt een noem het maar 'n warenhuis in allerlei zaken  spullen, in vrije tijd en ontspanning.  Het loopt er druk met wandelgangers.   Uniek op zich toch, start vanuit een warenhuis!?   Het personeel is uitgedost in Tiroler kledij man of vrouw , wat me eerder in Oostenrijkse sferen doet wanen.    De wandelgast wordt onthaald met een gratis beker koffie of thee, en een snee cake.  De benedenverdieping  is deels ingeruimd met zitgelegenheid in de vorm van klaptafels en idem banken, wat de verblijfssfeer  vergroot.    Na inschrijving en mijn koffie ga ik op weg.  Eerst wat straten door van Helmond -oost waar deze wijk aan vast zit.  Wordt ingewisseld door een park om een sportpark heen, gaan een tunnel onderdoor, en weldra gaan we de natuur in.  Open stukken met bospercelen waar de lentebloei al volop aanwezig is in de vorm van groeiend gras in velden en weiden, en een zee van wilde bloemen diverse soort.   Ook in haar slootkanten.  Vochtige paden waar we toch ruim om modder en plassen kunnen gaan.    Aan rand van een bos zien we de contouren van industrieel Helmond.  Komt er een meute wandelaars op me af , blijken de grootste afstanden te zijn die ons invoegen.  Waaronder een flinke compagnie militairen in training voor de Nijmeegse Vierdaagse.  De routeduidingen zijn talrijk, duidelijk en ook op papier, wat een groot compliment verdient.    Bruggetjes over vijvers en door moerasgebied, en knotwilgenpaden, langs slootjes en watertjes.   Gaan langs  en later over een kanaal en krijgen graspaden te gaan langs sloten.   Bosjes, weilanden, het wisselt voortdurend af, door gebied Herselt langs provinciale weg naar Lierop.  Sla rustpost over en ga dorpje door onderlangs een koepelkerk, park tussen begraafplaats en rijkelijk groen park even bebouwing weer in naar den buiten.  Ruimte is wat het biedt en wijde blik, wat me brengt weer bos in van Strabrechtse en Lieropse heide.   Een meute van tientallen paarden met ruiters komt achter me en ik ga eerbiedig aan de kant.  Ik hoor her en der een specht kloppen, zij werken wel op zondag....   Natuurtimmermannen.    Boscafé Pastoorke dient zich aan.  De waard werkt alleen in alle drukte om hem, en ik besluit mijn deel niet af te wachten en stap door, hulp kon lang duren n.l.  Een hele reeks fiets en wandelpaden volgt nu.  Stijg later in een krul omhoog blijkt een viaduct over rijksweg E34 / A67 Antwerpen Venlo, Dld.  te zijn.  Afdaling volgt en de wijde wereld in op Mierlo aan.  Komen langs afzettingen van , voor de paddentrek die volop plaatsvindt nu.  Biedt zich aan natuurgebied Sang en Goorkens.  Deels moerassig gebied, vloeiweiden, bosgebiedjes, ruigten, een prachtig gebied wat brugjes weer over, stroompje De Goorloop o.a. grindpaadjes, even de zomp overleven door, elsbroekbos en hooilanden gaat het door, en dan weer ruimte in langs aspergevelden zo te zien nog niet ontgonnen en bedekt met eindeloos plastiekrijen.  Recht op bebouwing Mierlo af, echter parkoersmensen loodsen ons ruim  om Mierlo heen, door de rust van de natuur hier in de streek ruim aanwezig.  Rust op een camping sla ik eveneens over.    Zandweg, fietspad, slagboom,  stuurt me door de Molenheide en bossen.  Het is intussen best warm geworden en ieder loopt er zomers bij.   Een communicatietoren domineert de  verre omgeving.   Ga een wegje door, een omweg door een bos en weer een slootbrug een verharde weg op.  Volgt een hele trits natuur en bospaden Molenheide.  Krijgen nog een doorkijkje naar de dominante toren nu dichterbij, steken een doorgaande drukke weg over weer de rustiek in van wat villaatjes en bungalows.  Een flinke draai noordelijk om Mierlo heen door velden en op afstand nieuwbouw in groei.  Draai op kanaal aan en gaan hier een poos langsheen rietkragen en andere groeisels en geboomten.    Eindweegs verder gaat het een fiets/ voetgangersbrug over en even hierna een nieuw park, in tussen nieuwbouw Brandevoort in, met meest geknotte wilgenbomen, langsheen watertjes, watervogels , een brug over gaat het langs de bebouwing op een scoutshonk aan met zijn terreinen, allereerst door hun mooie bijgewerkte tuinen van bloemen , planten en groenten.  Het is er druk, alle afstanden zijn inmiddels samengekomen, en we koesteren ons in de zon of onder groot afdak.  De prijzen van consumpties zijn bespottelijk laag d.w.z. 50 cent voor alle dranken, broodjes en gebak voorhanden, maar vind gretig afname toch.    We weten nu " Hout" nabij, bij de herstart en worden door een statig bomenlaantje  uitgeleide gedaan.  Gaan onder kanaalbrug langs kanaal  met een omweg, om later door bebouwing maar groenrijk toch fiets en  officiële wandelpaden te gaan, onder hoogspanningsbedrading door en langs dito masten.  Voet en fietspaden volgend komen we langs een druk terras, met z.g. Eetcafé, dan langs de grote  invalsweg.   Een grote ruime rotonde oversteken rechtsom.  Een groot grasveld.  langs de voornoemde weg naar de finishplaats aan de rand van een naoorlogse woonwijk.  Buiten weer talloze Tirol geklede mensen, naar binnen, afmelden, en weer beker koffie met cake na, umsonst, gratuit.  Resumerend:  Een fenomenale van alles wat natuurtocht, velden , bossen, heide, wildernis, you name it all.  Natuur ten voeten uit.  Een werkelijk schitterende dag geweest.  Op routepapier alswel duidelijke aangave en bepijling, fantastisch in een woord.  Zuid-oost Noord Brabant in al haar schoonheid en variatie.  Om zeker bij deze club terug te komen.  Nablijven was ook nog gezellig hierbinnen, en dat deden er dan ook veel.  Ik moest me nog oriënteren op tijd van de trein, welke dit deel der stad maar eens per uur aandoet.  Vreemd toch!  In de zonnehitte op weg hiernaar toe.  De natuur stapelt ene record op het andere.  Vandaag 25 graden, dus prachtig  lenteweer vandaag.  Nu woensdag wacht me De Kempen weer, t.w. Steensel bij Veldhoven, en a.s. Zondag  OLAT  vanuit den buiten zuidelijk in Bladel, dichtbij de Belgische grens en Arendonk {B}.  U kunt info bekomen op WWW>OLAT.NL.  Wie weet treffen we ons daar ook.  Ik kijk naar die tocht uit in alle geval.  Beste lezers ik groet u weer van harte met een "Houdoe".  Tot mijn volgend schrijven.

Van :   Peter Heesakkers

19:22 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: peter, peelland |  Facebook |

02-04-18

01.04.2018 Voetje Voor Voetje te Leende

Het belooft zonder meer een druilerige dag te worden vandaag , maar in het volste vertrouwen dat deze vereniging er desondanks een mooie dag van kan maken,   gezien de natuurrijke omgeving en ook het vandaag povere wandelprogramma in den lande, ga ik op weg in grijs en donker weer, maar hé niet getreurd het is droog.  De Valkenswaardse club heeft er voor gekozen buiten hun gemeente, nu  de natuur te verkennen.  Even buiten Eindhoven geraakt dienen zich prachtige natuur en bossen aan.  Dit beloofd....  Mijn lijnbus stopt bijna aan de voordeur van de manege, vandaag onze startgelegenheid.  Stap randje Leende uit de bus , ga de grote A2 weg onderdoor, en sta alras aan de poort van de manege.  Bij mijn aankomst lijkt eveneens de drukte los te barsten.  De grote afstandslopers zijn al onderweg.  Kom langs de paardenstallen waar de paarden nieuwsgierig hun koppen door de bovenluiken van hun stallen uitsteken, ook in afwachting van hun berijders en verzorgers.  Personeel in gele hesjes wijzen de bezoekers naar de grote parkeerplaatsen, die rap vol geraken.    Een gezellige gemoedelijke sfeer komt me binnen tegemoet, en na de gebruikelijke vluchtige begroetingen van bekenden , ga ik op weg.   Wandel de poort uit en meteen sta ik al in het groen zogezegd.  De omgeving, bossen en heidevelden een vennen grote en kleine, van Leende en Valkenswaard zijn gekend om hun rijke natuur.   Ga een schuifpoort door en na wat bochtig  te gaan, langs nog immer aanrijdend verkeer, maar ook doorgaand, steek ik een drukke verbindingsweg over , geholpen door klaar-overs der club.  Een klappoort ingaand sta ik meteen in rust en stilte van het natuurgebied de Spinsterberg.  Een ruig gebied en met afwisselend kleine klimminkjes en wat ongelijk bospadennet.    Het is even omzichtig stappen waar men zijn voeten veilig kan zetten. Valt op  dat hier of gekapt is in kort verleden , om de bossen opener te doen zijn, of de resten van een zware storm kort geleden.  Als eerder gezegd sta ik temidden van de natuur.  Een verrassend herstelde natuur want ieder vooral in deze omgeving kan zich een enorme bosbrand hier in het midden van de hete droge zomer van vorige eeuw  t.w. 1976  nog heugen, die te vele hectaren wist te verassen, waarbij de gehele brandweer in de Zuid-Oosthoek van de provincie en militaire en burger helpers, gemobiliseerd werden.  De brand werd nog jaren zeer betreurd, maar ziet wat noeste arbeid en eensgezindheid vermag, natuurbeheerders en anderen hebben er voor gezorgd dat er nauwelijks of niets meer van de zware brand terug te vinden is.  Heidevelden en groepen  her-aangeplant bos sieren onze route.  Ik dool over heidepaden en langs vennen groot en klein.  Deze gebieden melden voorbije tijd veel everzwijnen en groot wild, maar ook allerlei gevogelte welke zich hier op hun gemak voelen.  Ik ben oplettend er wat van te zien onderweg, maar helaas.  Zie wel vaak  stuk gewroete gronden door kuddes everzwijnen.  Er heerst een winterse stilte in dit immense natuurgebied.  Het begint zowaar weer vervelend te regenen, en trek een extra regenjack aan en de plu gaat omhoog.  Voor en achter me trekken wandelaars door het gebied, eveneens van plastiek voorzien zullen we maar zeggen.  Trek mijn kleppet lager over mijn ogen om goed door mijn bril te kunnen blijven kijken.  Ik laat me niets ontgaan omtrent  de prachtige natuur hier.  Hobbel over heideheuveltjes, en vind terloops ook dat het zowel op papier als bepijling niet mis kan gaan onderweg.  Hulde aan deze mensen  die door weer en wind gaan om ons een zorgeloze en mooie dag te brengen.  Het is ondanks de regen genieten met een grote G.   Gekleurde markeringen en knooppuntroutes van VVV's en toeristenorganisaties, vertellen en duiden dat dit een zeer gewild gebied is bij dagjesmensen die we nu ook weer spaarzaam tegenkomen met dit weer.    Bevind me nu globaal in de richtingen van Valkenswaard en Waalre. Treed het gebied Valkenhorst binnen, wat later over zal gaan in de inderdaad zo de naam zegt:  Groote Heide.    Richting Heeze en Geldrop.  Geniet van de heidevelden afgewisseld met allerlei soort bos oude en jonge bomen en bossen.  Een overweldigende rust ook.    Velden met grijs gras en  planten als de erica, die later de heide paars moet kleuren, met boompjes in hun vlakten, en ander wilde grassoorten.  Een hemel op aarde vind ik.  De route-omschrijving op mijn papier is van een verbazingwekkende nauwkeurigheid.  Zie ik later bij binnenkomst pas want het papier kon als het ware in mijn zakken blijven, voorzien wegens de nattigheid in een doorzichtig plastieken verpakking.  De pijlen een route-aftakkingen zijn zeer duidelijk aangegeven.   Voor een viaduct volg ik braaf de route omgaand naar oprit fietsviaduct. Moet door droge sloot {gelukkig} in klim weg naar omhoog om verderop af te  dalen een veld in waar we even geplaagd worden door modderigheid maar meteen na open hei toch weer de beboste natuur in te mogen.  Even oude spoorbaan volgen, nu een asfaltfietspad.  Na een poos weer ander een fietspad, komt de rustpost in zicht, een manege.  Na enig gedraal besluit ik door te gaan, een postend lid der club zegt me dat ik na een lus hier terugkomen zal. Na een dolletje met hem ga ik door.  Oneindig gelijkend gedraai o.a. langs een scoutskamp, nu in ruste, gaat het door eindeloos mooi gebied.  Geraak er bijna van in een extase-gevoel.    Kom langs een weide vol paarden, en een fotograferende mede -Beneluxer uit het Belgenland, welk land haar deelnemers enorm vertegenwoordigd is hier. Krijg nog tijdelijk gezelschap van een vrouwelijke ouwe getrouwe in de wandelsport.  Aan een diepe sloot wagen zich jonge geitjes amper op de kanten ervan. een leuk gezicht toch.  Dwaal weer langs vennen en heidevelden opnieuw de bossen in.  Het duizelt me van de toeristische routes hier aangeduid alom.  Het is in een woord fantastisch hier en zou me te ver voeren het te omschrijven.   Langs rietvelden  o.a. bereik ik de rustplaats de manege van weleer.  Binnen is een gezellige bedoening.  De paardendressuur-arena  oogt rustig en er is een zeer ruim terras binnen en buiten voorzien, in populaire consumptieprijzen.  Het zet aan tot langer verblijven maar toch ik ga weer in de hoeven.  Moeten even later rechtsomkeer maken, ik mis mijn pet.  Hij is onvindbaar, niet getreurd.    Vervolg mijn laatste k.m. ers door meest wat opener terrein nu, enerzijds bos en anderzijds wijde blik over velden en weiden en akkerlanden.  Een rustgevend tafereel ook.  In de verte tekent zich de "Lindse blaos"  af hoog in de hemel.  De Leendse blaas is het balletje in de top van de monumentale kerktoren, die het dorp duidt, en in haar dorpskern staat.  Na wat veldwegjes gaan we toch het dorp in beseffende dat einde der tocht nadert.  Wijde blik vooraf.  Het dorp is uitermate rustig op deze eerste paasdag.  Gaan even wat vernieuwde dorpsscene, door.  Kom aan de Dorpsstraat welke zich er dwars doorheen slingert, volg deze en duik onder het A2 viaduct door, rechttoe naar de finish, de manege dus.  Ik maak  de hulpen aan het afmeldburo mijn grote complimenten, voor het geheel der organisatie alsook zeker de route, en laat hun beloven mijn bevindingen over te brengen op leden, helpers  en bestuur.  Ik kijk terug op een werkelijk schitterende wandeldag.  Ik groet U weer beste medewandelaar{s} met een Brabants, "Houdoe"  , en tot mijn volgende belevenis hier neer getypt.

Van : Peter Heesakkers

21:26 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: voetje voor voetje, leende, peter |  Facebook |

19-03-18

18.03.2018 Olat te Den Dungen

De voorbije maanden sneuvelt het ene weer-record na het andere en zo ook gisteren en vandaag.  Een snerpende snijdende wind uit het oosten en de poolgebieden trekt over het land.   Een voelwind van minstens -15 graden.   Ik kleed me maar in diverse lagen, om de koude te weerstaan.  Buiten klinkt een bescheiden toetertje, dat Noud gearriveerd is.    En tezamen vangen we de rit naar Den Dungen , dicht bij onze provinciehoofdstad  Den Bosch,  aan in de donkerte nog van de erg vroege ochtend.  Eens buiten de bebouwing dient zich  het eerste ochtendgloren aan in het oosten dus.  Dan wordt het snel lichter.   Valt op dat er geen sneeuw ligt hier in tegenstelling onze huislijke omgeving.  De grond onderweg is wel bevroren, en maakt met onze stappen een bonkig geluid.  Ditmaal hebben we met het parkeren minder geluk.  De eerste 50 en 60 k.m. lopers hebben ons plekje ingenomen, vandaag ter afsluiting van de winterserie een extraatje voor de wandelhelden dus.  Men is goed voorbereid op de koude en laat ik zeggen wollig ingepakt over het algemeen toch.

Wij zullen het korter doen vandaag.   Van elke afstand melden zich in keurige volgorde de wandelaars.    Wanneer onze afstand mag starten, gaan we de poolkou in.  Meteen buiten grijpt de koude ons aan, de wind heeft er vrij spel gezien de vlakke omgeving hier.  We blijven onder aan een dijk gaan in plaats van de boven gelegen fietspaden, een graspad welke ons enigszins beschermd tegen de koude wind.  Ondanks de lagen gekleed snijdt de wind toch door m'n kleding.  Houd maar een goed tempo aan om de body te warmen.  We gaan een sloot  over  per smal bruggetje om met een wijde bocht een bosje om te gaan waar het even wat luwt.  De wijde wereld in.   Er dienen zich de eerste plassen aan wild golvend water, en Noud is al gauw uit zicht met zijn allesziende camera op de borst, en bekommerd zich om de fotoreportages op de site van OLAT.  Even verderop treffen we een groepje mensen waarvan er een duikerspak aan worstelt.  Een kort praatje en de duiker denkt 1 a 2 graden in het water aan te treffen.  Ik betoon mijn diepe respect en wens hem veel plezier toe, en hij ons.   Ik volg een slingerpad langs de grote plassen.  Ik vermoed dat deze ontstaan zijn  door verhogingen aan de nabije nieuwe autoweg.    Ga langs brede rietkragen mijn weg vervolgen.    Een dijkwegje op die door de omgeving hier slingert, de vorige eeuw of eeuwen ervoor aangelegd met noeste arbeid  door honderdtallen werkers toen nog met schop en kruiwagen, bij gebrek aan machinaal toen, en enige meters hoog omzoomd met inmiddels oude bomenrijen.  Aan de kanten in de diepten liggen voortdurend kleine plassen of vennetjes die ontstaan zijn door de overstromingen van de Maas rivier door de eeuwen heen, en Wielen worden genoemd, enerzijds  de oude uiterwaarden anderzijds  van de dijken landbouwers deel van het landschap.  Gaan een wegje op welke onder de weg Den Bosch -Schijndel door duikt.    Even wildernis  en landwegje  kom ik aan de club-rustpost en laat me brood met chocomel goed smaken.  Een hondje zoekt hier  zijn baasje, die hem hier duidelijk achtergelaten heeft.  Wie mist er nou niet zijn hond, vraag ik me vertwijfeld af.    Het beestje wordt gevoed door andere wandelaars en vertroeteld.    Zet mijn weg voort en we gaan aan de rand van Landgoed De Gruyter, genoemd naar 's lands een der grootste kruideniers van weleer.  Zijn nu op gronden van stichting Het Brabants Landschap.   Over verdedigingsdijken van Frederik Hendrik tegen de legers die het eeuwen terug op Den Bosch gemunt hadden en om in te menen wat mislukte.  Zien de kantoortoren van het Provinciehuis toornen boven industriegebieden van de rand van de stad.  Het jagend verkeer op de autoweg voorlangs heen.  De toren domineert de verre omgeving.    De moerassen van het Bossche broek waren aan de rand van de binnenstad eveneens onneembare horden voor vijandelijke legers destijds.  Ze liggen er nog...    Wij gaan de Pettelaarse bossen door, naar gehucht Haanwijk, en wanen ons er door de gebouwen eeuwen terug in de tijd.     Een grote lobbes  van een loslopende hond en een klein keffertje verwelkomen ons maar doen gelukkig niets en ik ga eerbiedig voorbij.  Krijgen een verharde weg te gaan omzoomd met eeuwenoude platanen welke uitkomt op de Dommelbrug in Halder.   Zien op afstand een prachtig oud kasteelvilla, welke veel gefotografeerd wordt door de wandelmeute.  Hier gaan we de wijdse ruimte in met de felle koude wind op kop een graspad langs de rivier.   Geen enkele beschutting!  De wind gaat door mijn toch dikke kleding  hier en ik probeer een tempo om warm te blijven als mogelijk.  Een wijde ruimte met kilometers ver zicht rondom.    Menigeen vloekt en klaagt hier.  Het gaat regelrecht op St.Michielsgestel  aan.     Alwaar de rust in een etablissement is voorzien.   We kunnen ons hier opwarmen voor de volgende  route.  Andere afstanden verlaten ons hier, wij gaan een stuk door voornoemd dorp wat oude straatjes door, huizen bewonderen, oude en nieuwe en geraken de bebouwing uit onder de verkeersstromen door met tunnels en rotondes om weer de landelijke omgeving in te gaan.  De wind plaagt ons almaar intussen.   Wat wegjes door  komen we plots achter een houten schuur met jonge boomgaard de rustpost tegen en laten ons soep en brood en nog een chocomel na goed smaken zittend op klapbanken.  De verzorgers van de keuken hebben slim  de tent zo geplaatst dat ze niet in de wind staan.  Hierna vervolg ik het landwegje , zie op afstand de kerktoren staan en een voorbijgaande fietser verteld me dat het dorp Maaskantje is.  Hij heeft het glad mis zo blijkt , we gaan het dorp Den Dungen in en dwars er doorheen.  De fietser verwonderd me door zijn kennis van zijn streek toch.   Gaan langs lawaaierige luidsprekers van een sportpark langs door flinke nieuwbouw en nog aanbouw het dorp weer uit een dijkje op van weer die dijkbescherming  tegen het Maaswater.  Valt op de rommelige  onderdijk van de bewoners, de opslag van hout en andere materialen.  Jammer voor het landschap en de gemeente laat het gebeuren blijkbaar anderzijds weer de uiterwaarden en slingerend in de zomer overdekte paden kom ik langs holle boomstammen, van binnen uit  uitgebrand, enkelen omgewaaid, een met een gedenk kapelletje van binnen, wel onderhouden zo te zien.  Holle bomen met zomaar kunstwerken binnenin en verderop rechterkant  is de Zuid-Willemsvaart  {kanaal}  zichtbaar.  Al ras komt de finish in zicht van het gehucht met finishplaats, in de verten er omheen vol parkeerders  van deelnemers aan de tocht.      Steek een doorgaande z.g.  50 k.m. wegje over en stap binnen.  Resumerend deze tocht.  Twijfel ik bij de vraag wel of niet des OLAT’s.  Wel veel minder bos en beschutting als tegen de wind vandaag, en zodoende veel armoede lijden onderweg door de felle winterse wind.    Minder of geen modder vanwege bevroren grond.  Ook meer verhard parkoers vandaag, maar slecht was de route zeker niet, toch wel vanalles te zien.   Opvallend was het aantal nablijvers hier wel, en dit in een gelegenheid de enige in de verre omgeving, die aanmerkelijk minder groot  was dan van de vorige wintertochten.  Wel is het een  pauzeplaats van  dagjesmensen,  fietstoeristen en dorpsbewoners die elkaar hier schijnen te ontmoeten.  Noud en ik zijn ook nog lang na blijven keutelen hier in een toch gezellige Brabantse en dorpse sfeer.  Olat's  volgende tocht zal weer vanuit De Kempen streek zijn vanuit Bladel vlak bij de Belgische grens provincie Antwerpen, midden maand April.  Beziet daarvoor hun site op www.olat.nl.    Ik kijk daar de omgeving kennende wel erg naar uit.  Tussendoor  zal ik nog andere tochten bezoeken.     Beste lezers/wandelaars ik groet u weer met een Brabants "Houdoe"!     Tot mijn volgend schrijven weer:

Van:  Peter Heesakkers

 

 

 

19:51 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: olat, den dungen, peter |  Facebook |

19-02-18

18.02.2018 Olat te Soerendonk

Toch even ongeduldig geworden op mijn wachten voor de bus.  Zelfs de eerste van dienst arriveert minuten te laat aan het station.  De chauffeur maakt de tijdsachterstand onderweg ruimschoots goed, mede geholpen door het mindere aantal in of uitstappende passagiers.  Ik zit voorin en moet al vroeg met de zonnebril op gaan zitten  tegen de felle laagstaande zon.  Vooral na Leende rijden we door een flink witberijpt landschap, jawel toch nog winter dus, in de doorgaans meest  winterse maand Februari.  Rijden door niemandsland, achter me zitten twee dames, welke anders doorgereisd waren naar het dorp en vandaar een langere wandeltocht naar de startgelegenheid zouden hebben, ze gaan dus op mijn advies vroeger de bus mee uit.  Zijn intussen al hele horden overstekende wandelaars gepasseerd.  De aanrijlaan staat al vol parkeerders en nog rijdt het af en aan en zoekenden naar passend parkeergelegenheid.  De loop afstand valt me reuze mee achteraf bezien.    De ontspanningszaal Woetz genaamd en behorende bij een grote camping bruist van de activiteit .  Ik zie dat de routebedeler  aan de uitgang, uit zijn beschrijvingen  raakt, en haast me voor de inschrijving om daarna de beschrijving te mogen bekomen alvorens ik mijn contacten in de zaal bezoek.  Nadien vangt mijn wandeling aan.    Steek dwars door de parkeerplaats al meteen het groen der bossen in.   Passeer een oud metalen kruisbeeld met foto  en naamduiding met een jaartal dat hier een fusillade plaatsvond, door de Duitse S.S. ,   juist voor de bevrijding van die streek in September 1944.    Na het natuurlijk  intermezzo geraak ik in open landbouwgebied, waar de kerkklokken goed hoorbaar zijn uit de verten.    Het is een zonnig begin van de dag, en dat zal zo blijven vandaag.  Prachtig weer en onderweg zie ik diverse wandelaars met minder warme kleding lopen.  De aspergevelden liggen al klaar, verbaas ik me.  Via een z.g. stalen poort betreden we nu het fameuze Leenderbos.  Met De Moosten en Het Schutje  draaien we ruimschoots om Soerendonk heen.   Dit dorp behoort sinds enige tijd met Maarheeze en Budel tot de gemeente  Cranendonk.   Een sloot met ijslaag ontdek ik.    Gaan een z.g. duiker over langs een brede stroom welke sloot we mogen volgen over privé terrein , zig-zag overbruggingen, met vaste voet over fietspaden erlangs om een bos in te gaan.  Dit bos gaat over in golvend terrein onafzienbare  vlakten met hoge grassen  het en der een meest dennenboompje maar wel zeer aantrekkelijk landschap.  Loop dwars door een vredige grote kudde jonge paarden.  We zijn op de Grote Heide aanbeland.    Het heidegebied toont vorstgrijs of wit zo men wil nog zo vroeg op de morgen, maar is een fantastisch gezicht.    Aan de veldpost laat ik me de chocomel en sneetje brood goed smaken, en voort gaat het door een onmetelijk groot natuurgebied van Leenderbos.  Versteld, onder de indruk ben ik van de stille grote ruimte.   Na een serie zandpaden en wegen en fietspaden en slagbomen, afleiding genoeg, blijk  ik  middels een grenspaal no. 177 me even in België, te bevinden.   In de verte en met een parkeerplaats zie ik  de Achelse kluis een grote abdij, ter verduidelijking, zich aftekenen.  Op de toegangsweg ernaar staat een streep op het wegdek voor de poort met de vlaggen van beide landen en Be. en NL. aangeduid en loop ik België in dus.  De gebouwen van de kluis staan grotendeels in België, en dwars of schuin zo men wil loopt de grenslijn door de kapel en de vierhoekige tuin, er voor welke  de ruimte over beide landen verdeeld.  In de abdij huizen nu nog maar enkele broeders van de St.Benedictus orde, en zal het klooster binnenkort als opvangscentrum voor alcohol en drugsverslaafden dienen.  De monniken van deze orde voorzagen henzelf door land en veeteeltproducten, in hun onderhoud.   Moet nu onder een kleine poort door die me op een grote binnenplaats brengt met schuren en ruimten ook voor de eigen verkoop van daar  gegroeide  gekweekte artikelen, achterin de ingang naar de horeca.  Hier tref ik diverse bekenden waarbij ik me neerzet.  Groepsgewijs gaan we na verpozen weer op pad richting de Warmbeek welke beek op de grens de naam verandert in Tongelreep vlak achter het klooster.  Gaan achter of over de beek eerst en volgen het wat drassige ongemakkelijke pad erlangs heen naar de bossen van Beverbeek, worden tot twee maal toe verrast met drie overstekende reeën in volle snelheid, secondenwerk om ze te zien.  Lopen o.a. ruiterroutes, en toeristische paden, die hier in hun veelheid aanwezig zijn, door.  Dwalen door overwegend dennenbossen om weer ongemerkt in Nederland terug te komen , we zien het  later aan  de grenspalen.  Slingeren en zwoegen door dikke lagen zandduinen, bos uit fietspad op en dan worden we vergast door een klim over schrikdraad, waar ik omzichtig overheen stap.  Met planken trede en paal voor houvast.   Volgt een smal glibberig pad langs de draadomheining, steek later dwars  een landerij  en brug van een  der rivieren in de omgeving hier, over.  Een kerktoren in de verte lijkt me Budel te zijn, maar mis dan de kerktoren als oriëntatie van het nabije Belgische Hamont -{Achel},   maar toch..   Opnieuw struinen we bosgebied door welke onder het immense natuurgebied van de Leenderbossen behoord.   De Gastelse heide  gaat het nu in.  Er zijn in dit uitgestrekte landschap ook erg veel everzwijnen en toch zullen we er geen een treffen.  Naast ander groot  en klein wild, en gevogelte.    Ik waan me in deze natuur ergens op de Veluwe.  Het is zonder meer een uniek gebied. Voortdurend genieten met een grote G.  , de rust en ruimten.    De rustpost komt weer in zicht en we bekomen een heerlijke kop Goulash-soep, ook warme en koude dranken zijn beschikbaar naast brood met beleg.  De verzorging onderweg is bij de inschrijfprijs inbegrepen tussen haakjes.    We zijn aan de bebouwing van Soerendonk  aanbeland, gaan er een klein stukje doorheen en even volgt een smalle autoweg.  Buiten het dorpje krijgen we landgoed en kasteel Cranendonk in zicht en vlak ervoor gaan we een spoorbielzen brugje over langs een sloot af. Even wijde ruimten door om opnieuw in bosgebied te gaan.   Het bossen gedraf gaat almaar door tot daar ineens de finishlokaal  zich aandient.  De wandelteller staat op  22.6 k.m. , maar daar zal vast niemand zich over beklaagd hebben.   OLAT toonde ons een schitterende natuurtocht ,zonder meer.  Ja, weer "Echt OLAT", zeg me dat wel !   Inclusief modderpaadjes en talloze watertjes, zonder meer klasse!  Begrijp dat Ad ditmaal niet de regie had , over de routes, wegens ziekte, maar zijn eventuele opvolger kan er ook wat van bewijst deze tocht vandaag.    Natuurlijk was er nog het gezellig samenzijn in een sfeervolle zaal na afloop.  Noud stelde voor een andere Peter en mij, om met hem de thuisreis te aanvaarden.  Pakten de diaprojectie bijeen.   We keken terug op een zeer geslaagde  natuurrijke dag.  U beste lezers groet ik met een Houdoe!  Tot mijn volgende tocht.

Van::  Peter Heesakkers

20:30 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: olat, soerendonk, peter |  Facebook |

05-02-18

04.02.2018 De Keistampers te Boxtel

Ik kom wat langzaam op gang na mijn ontworsteling uit de echtelijke sponde, met de voorbereidingen voor mijn wandeling vandaag.  Moet wat langer nadenken, o.a. wat ik vandaag zal aantrekken voor een koude winterse dag.    Buiten gekomen valt het op de windstilte.  Kom langs plantsoenen  waar het wemelt van kleine witte bloempjes.  Hoor in een dichtbegroeide tuin druk vogel gekwetter, {mussen}.    Langs een achtertuin gaande  hoor ik al vroeg actieve meerdere soorten vogels in een volière.    Voor de rest lijkt het onderweg alleen op de wereld.     Bij een parkeerplaats zijn vele soorten honden met baas respectievelijk bazin, onderweg naar een hondententoonstelling in de nabije activiteitenhal.    Het wandelprogramma is wat druk dit weekeinde, vele wandelclubs hebben hun activiteiten vervroegd vanwege Carnaval, omdat de zalen meest vergeven zullen zijn aan Carnavalsclubs en aanverwante zaken, volgend weekeinde,  en alzo de wandelsport in het zuiden des lands vrijwel stilligt.   Rondom het station  komt er pas enig leven in de brouwerij.    De startgelegenheid is best druk met zoveel verstrooiing vandaag.      De start is via het kasteelpark waar we anders dan anders doorheen moeten, ook hier heeft de storm van twee weken geleden huisgehouden, bestrooit met takken groot en klein, scheef staande bomen.   Ik beland tuin uitgaande op de z.g. paralelweg langsheen het spoor.  Het eerste deel der tocht lijkt het erop dat parkoersmannen ons de modder van de vele regen voorbije maanden willen besparen.  Derhalve; veel asfalt, niet des clubs credo, weet ik.  Fietspaden, rustige weggetjes, langs huisjes en boerderijen.  Een lang fietspad waar het opletten is vanwege de ontelbare boomwortelscheuren.  Boomkwekerijen.  Een kooi ergens achterom met drukke kakatoes.  Een groepje albino kangoeroes.   Heel schattig en belangstellend ons na te staren.  Wegjes ook met hele rijen beuken en populieren.  Hazelaar volop in bloei.  Het begint lichtjes te sneeuwen.  Naar de eerste rust enkel asfaltwegjes.  Vlak aan een spoorweg onder door gang is de eerste rust voorzien in een schuur achterom bij een particulier.  Was het tot hier asfalt en landerigheid bezien. Na deze rust verandert dit radicaal.  Ik durf niet  een steil talud af met een trap smalle treden,  zonder leuning n.b.{!} , en loop liever een eindje om.  Ga de spoorbrug onderdoor en kom in landgoed De Veldert, een mooie bosweg met erlangs bos met vele soorten bomen een klinkerwegje, her en der bewoning o.a. trotse kasteelvilla.  Passeer de Blauwhofse loop,   wordt later verhard zand.  Naar landgoed Heerenbeek met zelfde stroom erdoor zo genaamd.  Ga langs diverse toeristische wandelmarkeringen.  Zie alom hekwerkjes tegen de vroeg verwachte paddentrek en wordt het verharde zand een asfaltwegje de Lopense straat, hoe toepasselijk.   Opnieuw dient zich een rustpost aan, en van hier heb ik volgens zeggen geen rustpost meer te verwachten, tot na 11 k.m.  Besluit door te lopen want wat vroeg toch.    Ga gebied De Notel in en volg een pad nauwelijks begaanbaar .  Een hele trits terreinwagens komt me tegemoet gereden een rally waarschijnlijk dus, en vernielen het pad en wordt het een modderdans .  Ben blij enige tientallen meters  verder van dit avontuurlijke pad af te mogen.  Krijg een drassig pad met diverse omgevallen {omgewaaide bomen}, te gaan waar de hazelaar weelderig bloeit.  Klim her en der moeizaam over  tevens gespleten boomstammen van oude reuzen, geveld.  Een laaghangende tak ontneemt me brutaal mijn wollen wintermuts, welke ik terug eis natuurlijk.   Ga natuurgebied De Mortelen in.  Er is een flinke koude wind komen opzetten intussen.  Steek weg over , bos uit kom even erna aan een draaimolen niet voor dikkerts, ha heerlijk een wei over steken, die valt tegen, het is een dermate natte bedoening, niets aan de bodem met gras blijkt droog, soppen de lopers  dwars het weiland door.  Het gras staat zogezegd onder water.  Einde groot weiland weer een draaipoortje door lange weg asfalt op.  Een opmerkelijk grote kudde schapen is de enige afleiding.  De koude wind heeft hier vrij spel.  Een beukenbomenweggetje recht toe recht aan.   Het sneeuwen stopt en de lucht gaat open, klaart uit.    Weer een draaihekje in of door langs een waterloop met gras en modder, maar net te doen.   Bereik bosgebied na een brug over de Koevoortse loop en zie aan bebording dat we de Kampina heide en bos betreden nu.   Beloop langs deze beek  de bosrand.  Moeten een krakkemikkerige houten brug over een woest stromende brede beek,  De Beerze, oversteken, waar de aanbeveling staat aangegeven  van staats bosbeheer de waarschuwing niet met meer dan  vijf wandelaars  tegelijk, deze brug over te gaan en alsdat renovatie dit voorjaar zal plaatsvinden.  De brug lijkt me niet in alarmerende staat toch.   Loop nu een flink stuk met de woeste hier en daar kolkende stroom mee op. Ga bosrand langs met vergezicht op de flink kronkelende beek met zeer hoge waterstand.   Steek brug over van de verharde weg Kempenseweg, En beland in klein dorpje gemeente Boxtel n.l. Lennisheuvel.  Loop randje dorp langs buitengrens bebouwing, met niet goedkope bewoning her en der huisje, bungalow, villa, en kom aan de rand van een wat groot industrieterrein.  Opvallend veel bewakingscamera's....  Een fietspad eenmaal buiten het dorp geleid me meest om dit terrein heen enerzijds de natuur en anderzijds verborgen achter groen de bedrijven met een wijdse bocht er om heen.  Toucheer even dan toch de bedrijven met ergens een kwalijk rioolachtige geur, kennelijk een verwerker van natuurlijke drollen, of gelijkend.   Keer het terrein de rug toe het z.g. ossenpad in afdalende, gaande onder de sporen door van het plaatselijke stations-emplacement.  Hoor ditmaal geen  geluiden van ossen of koeien loeien die daar werken op censors kennelijk.  Stijg na de tunnel weer naar boven randje wijk gaande, om dan toch even die wijk in te gaan, langs levendige supermarkt -activiteiten, een zijstraatje in , een met bitumelaag nieuw zo te zien Dommelbrug over, met opnieuw woest stromend water, randje centrum dorp een hogere school langsheen, om even verderop aan de school te belanden van start vanmorgen.  Na afmelding noodt de kantineruimte tot na blijven, en met deze en gene al of niet bekende een gesprek aan te knopen.   Frans St.  laat zich ook weer eens zien.  Frans, wat ouder nu, is in ons land overbekend van wekelijkse wandelactiviteiten  voorheen en 'slands monstertochten waar hij zijn hand niet voor omdraaide.   Welk een voorliefde voor het wandelen en prestatietochten heeft hij op zijn palmares bijgeschreven.   Voorwaar diep respect toch.    Bekenden zoeken hier bekenden op en verhalen over wandelervaringen in het verleden.    Een enerverend dagje weer vandaag geweest, waar ik zeker bij deze club altijd met plezier op terugkijk.     Ik groet u weer geachte lezers //-essen.  Tot mijn volgend schrijven weer.    Houdoe!

Van:  Peter Heesakkers

 

 

20:03 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boxtel, keistampers, peter |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende