BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 08 December 2007

WS’78

Stuwwaltocht in Oosterbeek

Met de hulp van de weerman en Erik Dikken kan ik op vrijdagavond Linda overtuigen nog eens naar een WS’78 tocht te trekken. Inderdaad lijkt het oosten van de Lage Landen de beste ‘weerpapieren’ te hebben. Erik stuurde ons een voorbeschouwing van de tocht in Oosterbeek om bij weg te dromen. Wij dus in gestrekte draf en binnen het anderhalf uur naar randje Arnhem, met de herinnering aan de Posbank nog levendig in de koppetjes. Fluo Henkie wijst ons de weg bij de ruime parkeerplaats. We stappen bij een frisse temperatuur naar het startlokaal. De meute is net losgelaten en zo zien we voor één keer het ganse WS-gild aan ons voorbijtrekken. Eén stemmetje komt er bovenuit van order een witte pet, Limburgs import Hennie natuurlijk. Jullie halen ons wel in, kirt ze, en gaat er ‘op korte pootjes’ meteen vandoor. Theo ziet er anders behoorlijk pips uit, de stoere krijger zal het wel redden. Bij de inschrijving worden we door WS bestuursleden zeer hartelijk ontvangen. Willy T. gaat intussen bij Linda ‘buurten’ zoals hij dat zo sappig uitdrukt. Dit alles ontlokt aan mijn vrouwtje de bedenking dat het hier net als thuiskomen is, zo vrolijk en gezellig gaat het er aan toe.

Na het koffietje gaan we er meteen tegenaan. Keren op onze stappen terug richting parkeerplaats en dorpscentrum. De trolleybussen en villa’s in koloniale stijl doen mij wegdromen. Nog een jazzbandje van gekleurde medemensen erbij en het lijkt wel St-Louis of New Orleans. Maar neen, dit is Nederland, en het eerste parkje (Hartenstein) met vijvers dient zich aan. Bij een sober, oud kerkje duiken we de polder langs, ondermeer over erg gladde vlondertjes (dank U voor de waarschuwingsbordjes). Beekjes komen snelstromend uit de beboste heuvels gedonderd. We krijgen een eerste uitzicht op de prachtige Rijnvallei. Het water slingert traag een baan richting zee door deze majestueuze rivier. Is de overkant vlak, wij mogen de beboste heuvels in. Het is hier even trapperig (Iris!). Van bij het gebouw op de heuvel, met de herinneringen aan de slag om Arnhem (1944), is het uitzicht over de vallei en groene vlakte overweldigend. We lopen door Heveadorp, een beetje verloederde woonwijken van huisjes met strooien daken. Hierna volgt Landgoed Duno. Geen meter vlak krijgen we. Het parkoers slingert over de rand van de heuvel, meestal net in de bossen en steeds met dat prachtige uitzicht. We duiken naar beneden voor een siteseeing van Kasteel Doorwerth. Linda’s snoetje glimt, die is in haar nopjes bij het gebodene. Een zacht hellende holle weg zet ons af randje Doorwerth-dorp. Meer dan enkele woondozen krijgen we er niet van te zien. Een prachtige kaarsrechte dreef leidt ons uit de Cardanusbossen en naar de soeppost bij een boerderij. We hebben er 11.405 meter opzitten. De Fluo Boy vertrekt net op zijn stalen ros als wij er aankomen.

We houden de pauze kort en gaan weer op pad. Mogen terug dalen naar de Rijnvallei en onder de snelweg door, net waar wij hem vanmorgen verlieten. Een kort klimmetje zet ons af bij Jufferswaard/Noordberg, een pracht van een dreef hoog boven de stroom en zijn ontelbare plassen. Het lage zonlicht zorgt voor een veelheid aan grijze en blauwe tinten. Schitterend is dit. Onze parkoersmeester gunt ons ook een stukje ploeterwerk als we tussen de plassen door over een dijkje mogen. Tussen ruïnes van en recente steenfabrieken gaat het richting Renkum. Pieter uit Grashoek loopt ons voorbij. Eén van de mooiste WS-tochten ooit, zegt hij. Wij zijn het daar volmondig mee eens, nu al. Lopen dwars door het dorp, met al een eerste Kerstmarkt, richting Landgoed Oranje Nassau’s Oord. Het is heerlijk lopen hier in de naaldbossen. Begroeten Henri Floor die druk in de weer is met het fototoestel in aanslag. Bij punt 85 een omleiding wegens ‘te slecht begaanbaar’. Als die van WS dat al zeggen dan moet het wat zijn! Dan maar even asfalt lopen, nog steeds in het bos tot randje Wageningen en de grote rust in Restaurant Campman. Hier sluiten we aan bij het groepje van onze Limburgse maatjes, ik zal het geweten hebben!

We vertrekken opnieuw samen met Hennie & Theo. Ik ben vandaag blijkbaar het geliefkoosde slachtoffer van het Nijmeegs-Limburgse duiveltje. De grappige opmerkingen vliegen me om de oren. Heb verdorie meestal niet eens een passend antwoord klaar! De beste van de dag komt er als ik Linda een zoen geef. Hé bejaardenseks, roept ze van achter ons uit …en daarna stilletjes tegen Linda ‘ik heb hem weer op de kast’. Ambiance verzekert als die in de buurt is. Intussen is het landschap danig veranderd. Geen waters & bossen meer maar landbouwgebied en een pracht van een ingesloten groene vallei. Op de Renkumse Heide gaat de wind vrij stevig te keer. Een vettiger paadje tussen bomen zet ons af in Wolfheze. Een prachtig gebied met hoge geel grassen en vredig grazende gitzwarte runderen, die ons nauwelijks een blik waardig gunnen. Een fietspad randje bos en langs de autobaan brengt ons bij de koffiepost na 29.145 meter. We zitten midden de gezelligheid van het laatste klad lopers. Nog ruim tien kilometer te gaan.

Onze parkoersmeester trekt nu vrolijke slingers door het bos langs de autobaan. Finaal lopen we er toch onderdoor en recht naar …een konijnenpijp onder de spoorbaan, nauwelijks 160cm hoog. Eerder iets voor de kleine drobbertjes dan voor deze lange kerel hier. We komen er toch heelhuids doorheen. Lopen nu evenwijdig aan de spoorbaan en over lange rechte paden naar de fruitpost. Helaas …geen fruit meer, het aantal deelnemers (435) onderschat, een minpuntje toch, echt het enige vandaag. We stappen dan maar verder, nog vijf kilometer te gaan. Het wordt al duister en dat is jammer want deze finale is er eentje om in te kaderen! De landgoeden volgen elkaar op : Lichtenbeek, Boschveld, Mariendaal. Dit wordt een laatste maal genieten. Is het in den beginne gewoon bos, langzamerhand komen er meer open grasstukken in voor en wordt het terrein ook glooiender. Het summum is een dreefje van meerdere honderden meter waarbij je onder verstrengelde boompjes loopt als ware het een baldakijn. Konden de freules in vroegere tijden hun melkwitte huid behouden, merkt Theo op. Wij houden er een uniek wandelpad aan over. Er rest ons nog een lang recht pad in een park tussen woonkern en spoorbaan. Het groen verlaten we pas in de laatste meters.

Klokslag vijf uur zijn we binnen. Het is warempel droog gebleven vandaag. Voor het parkoers hebben we maar een woord : SCHITTEREND. Uiteraard is dit een mooie streek, maar de variatie die er in zat is het werk van parkoersmeesters die hun vak kennen. Van ons krijgen jullie een welgemeend PROFICIAT. Rond kwart voor zes zoeken we ons karretje op. Het is intussen zachtjes beginnen regenen. De ganse terugweg krijgen we een stortvloed over ons heen. Hebben wij even geluk gehad vandaag!