BeneluxWandelen.eu

Zondag 13 Januari 2008

Heuvellandstappers

De Kratertocht in Wijtschate

Op zaterdagavond lees ik het prachtige artikel over de Kratertocht op www.heuvellandstappers.be. Het staat bol van de wetenswaardigheden en toch is het boeiend. Onze parkoersmeester heeft blijkbaar uit hetzelfde deeg weer eens andere koekjes gebakken. De Heuvellandstappers horen sowieso bij onze lieverdjes, het is een tijdje geleden dat we er nog geweest zijn, we hebben dus honger! Het is bepaald zuur weer als we hetzelfde parkeerplaatsje van vorig jaar opzoeken randje dorpskom. We stappen het heuveltje op naar het centrum en het kleine verscholen zaaltje. Het is er behoorlijk druk, Natuurvrienden Zoersel zijn hier blijkbaar met de bus. We zijn dan ook snel op weg voor onze volwaardige dertiger.

Verlaten meteen het dorp voor een golvende asfaltweg door de velden. Links ligt Wulvergem, rechts vooruit de Kemmelberg. De eerste heuvel en dus het eerste vettige strookje is dit keer gereserveerd voor de afstandswandelaars. Het loopt dus heel wat beter dan vorig jaar. Dit jaar gaat de rit er rechtsaf met een schitterend uitzicht op de Kemmelberg en het gelijknamige dorpje. In een brede, betonnen lus lopen we om Wijtschate heen, genieten van de prachtige vergezichten. Opvallend veel, geoogste spruitenvelden. Er is gemorst, we zouden er nog menige portie kunnen bij elkaar rapen. De Oosthoekstraat blijkt een lange taaie klim te zijn. Wielertoeristen hijsen zich zwoegend samen met ons naar boven. We pikken er opnieuw de andere afstanden op en lopen langs de Hollandseschuurweg (daar gaat ie weer !). De Voormezeleweg voert ons door een schaars bosstrookje en we maken de eerste 8,2 lekker golvende kilometer vol in het piepkleine cafetariaatje van de lokale sporthal. Vinden er toch nog twee vrije stoelen om even te rusten.

We trekken even langs kerkwegels en op enkele meter van de start door Wijtschate en kiezen dan resoluut voor de open vlakte. Voorbij één van de witte oorlogskerkhoven gaat het zowat rechtdoor richting Hollebeke. Links de torens van Ieper, rechts de weidse vlakte tot diep in Frans Vlaanderen. Net voor de rust mogen de langere afstanden nog een ommetje maken. Onze parkoersmeester geeft een vrij eigen interpretatie aan de term ‘wandelpad’ om ons naar sparrenbosjes te loodsen. Zo kennen we hem! We krijgen dus een paar bosstroken cadeau alvorens rust ’t Lindenbos te bereiken. Dit is opnieuw een piepklein zaaltje, spiksplinternieuw, bij een hoeve aangebouwd, zowat ‘in the middle of nowhere’. We blijven dus niet te lang, ruimen baan voor menig Zoerselnaar.

De extra lus leidt ons ten zuiden van Hollebeke over de Klijtgatstraat, de vallei uit. In een weiland krijsen een kolonie meeuwen zich hees. Boven op de heuvel weer die prachtige vergezichten met menige kerktoren en de skipiste van Wervik. We lopen in een grote boog om Hollebeke heen om de ‘moment suprème’ van deze tocht te bereiken, het kanaal Komen-Ieper. Nu ja, kanaal, zeg maar beekje. Het kanaal en zijn bouwwerken werden opgegeven na wereldoorlog één en de natuur heeft al terug ruim bezit genomen van de omgeving. Wij lopen over een vettig eenmanspaadje verscholen in het groen. Diep beneden ons stroomt een beetje helder water over afgebrokkelde bouwsels. Het is eigenlijk een pracht van een decor. De Palingbeek laten we deze keer …rechts liggen en stappen door Hollebeke (langs de merkwaardige tapkraan) en langs de lokale golfterreinen. Krijgen nog een strook vettig sparrenbos als toemaatje en bereiken opnieuw ’t Lindenbos. Het is hier nu al veel rustiger en we pauzeren er wat langer.

Er staat een stevige wind als we de rust terug verlaten om de vallei in te duiken …en de zuidelijke heuvel op te klimmen. We lopen een ruime betonlus door de velden richting Houthem en vakantieverblijf De Linde. Het is allemaal beton ja, maar wij zijn verliefd op de prachtige vergezichten van deze streek. De bijzondere kerk van Mesen staat daar uitdrukkelijk en dreigend als een donkere baken. We blijven op een eerbiedwaardige afstand en lopen met z’n allen langs slingerwegen terug naar Wijtschate. Het heuveltje op en …dan wacht het lekkere abdijbier. Januari is steevast de enige betontocht van de Heuvellandstappers, maar daar is het dan ook winter voor. Wij hebben weer intens genoten van deze prachtige streek. En de koekjes van onze parkoersmeester …ze smaakten naar nog! Maakten we er dit weekend een gesmaakt Vlaanders geheel van, plan A voor volgend weekend is Hollands met de combinatie WS’78/Olat. We zullen ‘goei papieren’ moeten hebben!