BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 26 januari 2008

RWV Rotterdam

1e Rhoonse Griendentocht

RWV is een vereniging die ons nog nooit teleurgesteld heeft. Dankzij hen hebben wij rond Rotterdam prachtige plekjes ontdekt. In de buurt van Rhoon waren we al eerder en dat viel toen ook best mee. Vandaar dat de 1e Rhoonse Griendentocht heel hoog op mijn verlanglijstje stond. Lindake heeft er wel oren naar en dus gaan we met z’n tweeën op pad, tot mijn grote voldoening. Het is nauwelijks meer dan een uurtje rijden tot de startplaats ten zuidwesten van de Rotterdamse grootstad. We zijn er al rond 08:30 en zien gejaagde wandelaars vertrekken, de routebeschrijving in de hand. We zijn in Nederland! In de cafetaria van de lokale sporthal heerst nog een bedrijvigheid van jewelste. Inschrijven lukt, aan koffie geraken niet. Martin komt even gedag zeggen maar gaat er blijkbaar als de bliksem vandoor, we zullen hem niet meer weerzien vandaag.

Bij winderig en fris weer starten we voorbij het metrostation richting dorpskern met leuke huizen, een mooie kerk en Kasteelgaarde Rhoon, een goed begin. Even wat huisjes kijken, gebouwd in een stijl die wij in België niet kennen en dan de natuur in. Natte gebied Valckestein (IJselmonde) kennen we van vroegere tochten. Het is leuk wandelen, meestal over fietspaden langs grachtjes en vijvers. Dit keer mogen we ook even ‘blubberen’ over een strookje onverhard midden de canadabomen. Zo hebben we het graag. Af en toe vang je een glimp op van de Rotterdamse wereldhaven, al blijft dit beperkt tot wat gestapelde containers of reuze vloeistoftanks. Helemaal aan de overkant van het natuurgebied wandelen we onder de metrolijnen door, kilometers ver op betonnen palen gebouwd. Lopen door een semi-industriële zone naar het Oudelandsepark. Bruine Longhorns gunnen ons geen blik waardig. Bij het verlaten van het park kunnen we een eerste keer rusten in de Mc. Donalds van Hoogvliet. We hebben er 9,710 km opzitten en zijn dringend aan koffie toe.

Meteen na de rust duiken we opnieuw het groen in van het Bonairepark en wat jonge bosjes. Een paar stille straten verder dient het Ruigeplaatbos zich aan. Hier woont duidelijk een ‘dolle mol’. Grasperken liggen erbij als doorploegde akkers. De parkoersmeester voorziet in een korte omleiding, vermoedelijk vanwege ‘te nat’. Hij zet ons af bij de eerste lange vlonder van de dag. De houten plakjes, over het moeras en langs de Oude Maas lijken ingesmeerd met moeders bruine zeep. Voetje voor voetje stappen we hier verder, tussen het riet door, genietend van het uitzicht over de brede stroom en een grote brug rechtvoor. Ik praat even met een oudere wandeldame. Zij blijkt een vroeger bestuurslid van RWV te zijn en haar neus krult toch wel even als ik vertel hoe mooi ik deze tocht wel vind. Net voorbij de imposante brug ligt de eerste wagenrust. Koffie en beboterde peperkoek, ik keek er al naar uit! Bij een vorige tocht noemde iemand dit RWV-koekjes. Eén van de helpsters herkent mij blijkbaar en ik hoor haar iets zeggen over ‘die zuiderburen’. We hebben er inmiddels 14.175 km bosjes, parken, en waterpartijen opzitten en zijn in ons sas.

De eerstvolgende kilometers zullen we stroomopwaarts lopen. Beginnen eraan over vlonders als een roetsjbaan. Dit is heel kunstig aangelegd! Een stukje tussen het riet ziet groen van het vele mos, opnieuw voetje voor voetje dus! Visserijgriend, zegt het bord, bij ingang van een stukje verwilderde oever. Wij vinden het allemaal heel plezierig. Blijven we in de buurt van het water, afwisseling zit er wel in het terrein. Dan weer de waterkant, of op en achter de dijk, asfalten fietspad, schelpenpad, ‘net geen blubber’ pad, alle terreinen komen aan bod. Ook de wonderlijkste woondozen komen we tegen. Het is allemaal toch wel erg verschillend van het Vlaamse land. Het weer draait naar zonnig als we bij de splitsing voor de 40km komen. Zullen even wat meer huisjes lopen, langs achterafwegels, tot de Westhoeksedijk. Vanaf nu wordt het grachtjes lopen, meestal langs tuintjes en met van die leuke, romantische houten bruggetjes over het water. We kijken ook onze ogen uit op de eerste voorjaarse blaadjes en bloempjes die op de bomen ontluiken. Is dit nu einde januari of eind maart ? De zes kilometer tot rust drie bij de handbalvereniging Hoogvliet leek ons lang te duren, maar ja, we zijn ook zo druk bezig met rondkijken!

We lopen meteen na de rust terug naar de Oude Maas, verder stroomopwaarts in een groepje van een man (en vrouw) of acht. Het gaat lekker goed vooruit met de wind …vanachteren. Hebben een prachtig uitzicht over de imposante stroom. Traag varen grote rivierenboten ons voorbij, nauwelijks geluid makend. Stappen langs Poortugaal terug naar Rhoon en de volgende rust in Orangerie De Grienden, een prachtige schipperstaverne. Een colaatje later stappen we rond de lokale jachthaven en dan …meer dan een halfuur feest! Een schelpenpaadje leidt ons binnen in de Rhoonse Grienden. Dit lijkt de Biesbosch wel! Niks anders dan ongeknotte wilgen met manshoge grillige stammen. Ze staan netjes op rijen met tussenin afwateringsgrachtjes. Het lijkt een mini oerwoud. Heel wat kruinen zijn begroeit met mos en planten allerhande. Zelfs varens groeien in de spleten en vormen soms net een groene kroon. De rand van het gebied wordt gemarkeerd door metershoog geel riet en een brede gracht. Hetgeen wij hier aangeboden krijgen is uniek, van een zeldzame schoonheid. En de parkoersmeester laat ons uitgebreid genieten, elk wegeltje mogen we bewandelen. Ik schat dat we zo’n drie kilometer door dit unicum stapten en van elke meter genoten, elkaar steeds weer een andere gek gevormde boom aanwijzend. Wat zijn wij gelukkig met onze wandelkeuze van vandaag, wat is dit een mooie tocht! We ruilen de wilgenpracht finaal in voor het golfterrein bij de Nieuwe Polder en mogen even verder rusten. De wagenrust van koffie en snoepjes. Ik neem een paar koekjes uit de trommel en een citroenzuurtje. Van dit laatste zal ik een tijdje ‘geniet’ hebben!

Vermoedelijk als allerlaatste vervolgen we onze weg tussen gracht en golfterrein. Werpen een laatste blik op de Oude Maas en duiken resoluut de desolate polder in. Ook dit hoort bij de bewandelde streek vandaag en geeft weer een heel ander beeld. Recht vooruit de eerste woonwijken met daarachter de Rotterdamse Skyline. Wat een kontrast met de vlakke, lege velden temidden dewelke wij hier staan! Lopen Rhoon-Portland binnen. Ziet er heel anders uit dan een drietal jaren geleden. Door de woonwijken gaat het naar Smitshoek en de laatste rust in bruin café ’t Schaapje (km 34,525). Geen andere wandelaars meer te bespeuren maar wij hebben echt geen haast! Eén pintje en we beginnen aan onze laatste etappe. Eerst onder de A15 en dan door Charlois. Zijn benieuwd of onze parkoersmeester hier nog iets uit zijn hoed kan toveren. Ja hoor, net buiten de woonkern rechtsaf, het zoveelste parkje met vijvers in, langs de metrolijn. Het begint al stilaan duister te worden maar de krijtpijlen blijven goed zichtbaar. Bij een T-splitsing toch een probleem : pijlen in beide richtingen. De routebeschrijving is duidelijk ‘LA langs rood tegelfietspad’. We moeten bij twee bankjes uitkomen, zeg ik tegen Linda, feilloos dus zoals de ganse dag al. Nog een paar graspaadjes achteraf huizen en bedrijven. Vanaf een stelplaats van de metro is het gewoon het fietspad volgen tot in de buurt van de aankomst. De duisternis valt nu goed in, de lucht kleurt rozerood. Een konijntje laat ons zijn wit wiebelkontje zien. Het is 17:50 als we de cafetaria binnenvallen. Daar zijn onze zuiderburen toch nog, roept de dame van de eerste rust uit. Lachend zeg ik, verander deze startplaats nooit meer! De organisatoren vertrekken, wij genieten van Palm van ’t vat. Wandelen doen we graag Hollands maar bier drinken is een Belgische aangelegenheid!

RWV wij kunnen jullie niet genoeg feliciteren met deze nieuwe tocht. We liepen de ganse dag in het groen zo dicht bij de grootstad. Konden tijdloos genieten van parkjes en bosjes, waterpartijen in alle mogelijke formaten en bovenal het onwaarschijnlijk mooie wilgenbos (de Rhoonse Grienden). Deze tocht was boeiend van de eerste tot de laatste meter. HET IS EEN TOPPER !