BeneluxWandelen.eu

Zondag 27 januari 2008

Wandelende Noordzee Boys

De Zwintocht vanuit Knokke

Linda voelt zich nog niet sterk genoeg om 50 pittige Kurtiaaanse kilometers te verorberen en dus kiezen we voor het rustigere werk van de klassieke Knokse Zwintocht. Het is erg stilletjes op de expresweg. Het wegdek ligt er vanaf het Waasland nattig bij en toch is de lucht vrij helder. Het lijkt een mooie dag te zullen worden. We bereiken het kleine startzaaltje net na een groep Kempense buswandelaars. Kunnen niet achterhalen van waar zij wel komen. Terwijl wij aan ons koffietje nippen stappen ook de wandelaars van Fosses-la-Ville binnen, allen fier achter de man met vlag. Het is een grappig zicht.

De langere afstanden worden meteen na de start apart weggestuurd, recht het achterland in. Het is nog niet bepaald warm als we tussen de huizen lopen richting Westkapelle. Bij hoeve De Kalverkeete draaien we resoluut de desolate polder in, nog geen spoor van enige patat. Als we Het Zoute, met z’n witte villa’s, binnenlopen komen alle afstanden terug samen. Even verder ligt de eerste rust in het Oosthoekschooltje (6 km). Het zonnige weer nodigt uit om buiten, op de speelplaats, ons koffietje te drinken. Lucien en zijn Marie-Louise zijn er ook. Naar goede gewoonte hebben zij haast, iets wat wij vandaag zeker niet kennen!

We trekken verder door een eerste Zwinbosje en vooral langs witgeschilderde huizen. Bij het Oosthoekplein gaat de 32km zijn eigen weg. We stappen de Hazegrasstraat in die ons door de polder zal leiden. Als hazen lopen wij zeker niet want het is constant rechtdoor en van het gras merken we al evenmin iets, gewoon een betonnen fietspad, kilometers lang. Het is al vlakke polder rondom ons met links in de verte Cadzand-Bad. Twee flauwe bochten mogen we nog nemen over de kleine zes kilometer tot Retranchement. In Dorpshuis d’Ouwe Schoole zijn onze Waaslanders hun boterhammetjes aan het ‘binnenspelen’. Hier begint de tocht, zeg ik tegen Lucien. Heb ik ook net gezegd, beaamt hij met bedenkelijk gezicht. Het maakt ons niks uit. Het zwakste stukje parkoers is achter de rug, uit ervaring weten we dat het nu leuk wordt.

We verlaten het Nederlandse dorp langs de straat met de piepkleine vissershuisjes, het lijken wel poppenkasten, netjes opgeschilderd. Hierna lopen we tussen een kanaal en de Willem-Leopoldpolder (1873 lees ik op het bordje). Linda begint te trekkebenen, haar zwakke knie staat op het punt te begeven. Even denken we aan stoppen of onze tocht in te korten, maar mijn vrouwtje is een taaie. Tot de volgende rust red ik het wel, zegt ze. In Cadzand-Bad lopen we het fietspad over de duintoppen op. Zo krijg je een prachtig uitzicht over én de Noordzee (tot Zeebrugge) én het achterland met z’n typische plantengroei in het zand. In strandpaviljoen De Zeemeeuw is het behoorlijk druk. Wij pauzeren wat langer dan gewoonlijk vanwege die knie. Hebben nog ruim 14km voor de boeg.

De weerbarstige ledemaat gedraagt zich terug een beetje en we vertrekken voor de langste etappe van zo’n 8 km. Stappen naar de top van de duinenrij. Vanuit de hoogte heb je hier een schitterend uitzicht over het Zwin en de Zwinmonding. Het is zo’n uniek stukje natuur dat we telkenmale weer deze tocht komen lopen. Gewoontegetrouw zullen we volledig rond het Zwin lopen, langs de achterkant de Internationale dijk volgend. Steken de parkeerplaats van het bezoekerscentrum over en lopen door de Zwinbosjes terug richting dijk. Bij het Vliegend Konijn krijgen we een laatste uitzicht over het zonovergoten domein. Zetten vervolgens koers naar de Zoutse dijk. Een extreem zwaar beladen containerschip vaart de kustlijn af in noordelijke richting. De zee is heel kalm en rustig. Onze laatste rust ligt een paar honderden meter landinwaarts en is een zeer ruime tent. Opnieuw blijven wij buiten zitten dankzij het mooie maar intussen terug frisse weertje.

Als we het boslaantje van de laatste etappe inslaan komen een aantal wandelaars ons tegemoet gelopen. Verderop geen pijlen meer, is de boodschap. Wij zien er drie hangen die dezelfde richting uitwijzen en gaan er koppig voor. Merkwaardig, er overkomt ons helemaal niets en we zullen vlot de aankomst bereiken. Waren onze voorgangers verblind door de lage zon of had de Leffe teveel deugd gedaan – wie zal het zeggen! We mogen intussen uitgebreid genieten van de Zwinbosjes tot we terug op de zeedijk uitkomen. Deze zullen we een heel eind dwars door Het Zoute volgen. Het accent ligt hier op prachtige witte villa’s en een extra hoge concentratie aan dure Bayerische wagens. Finaal duiken we het badplaatsje in en wordt het huisjes kijken tot vrijwel de aankomst. Mensen kijken kan hier ook heel leuk zijn. Velen willen echt gezien worden en kijken net niet minachtend naar het ‘gepeupel’ in sportkledij en wandelbottines. Nog voor de klok van vijven bereiken we de aankomst. WNZB is één van de weinige wandelclubs met blonde Leffe van ’t vat. Daar kunnen we niet aan weerstaan!

De terugweg verloopt aanvankelijk moeizaam. Echt file rijden tot een eind buiten Knokke. Op de expresweg zelf valt het best mee en rond 19:00 staan we al terug in Hemiksem. Het Nederbelgisch wandelweekend zit er weer op. Een weekje hard labeur staat voor de deur. Volgende zaterdag oogt het aanbod heel pover. Wordt vermoedelijk Mons of Gits. Zondag is er keuze te over. In volgorde gaat onze voorkeur naar Terbeghen (Cassel – jawel Mark !), Oud-Heverlee en Sint-Pauwels. Tijd zal raad brengen.