BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 23 februari 2008

WS78 in Zoetermeer

De Groen-blauwe Slingertocht

De voorbeschouwing die Erik ons doorstuurt is zo aanlokkelijk dat we geen moment twijfelen, we gaan naar Zoetermeer!Het is nog geen anderhalf uur rijden tot kinderparadijs “Ballorig”, autobaan vrijwel van deur tot deur. We slingeren over de rustige Randstadwegen dat het een lieve lust is, oprit na afrit. De WS pijlen brengen ons feilloos waar we zijn moeten …bij Henkie met zijn trouwe stalen ros. Parkeren doen we veilig om het hoekje, aan de overkant van het Randrail stationnetje. Even een bemoedigende babbel met Monique en dan gauw inschrijven. De felle Hollanders trekken zich al op gang, wij hebben ruim de tijd voor koffie. Missen twee witte petten, een rumoerige en een stillere, straks even navragen.

Een asfaltbaantje langs een oerhollandse gracht en dito huizen zet ons meteen af in het eerste groen van de dag, het Westerpark, 170 ha groot. We mogen er ruim genieten van waterpartijen, bruggetjes, ontluikende paasbloemen en vogels van zeer divers pluimage. De ondergrond wisselt van asfalt over onverhard tot een heus stukje Finse piste. In de verte hoor je bijwijlen het geraas van koning auto. Dra wordt ook duidelijk waarom. Trappen op en een brug over de A12. Straks zullen we hier onderdoor naar huis rijden. Aan de overkant ligt het Floriadepark. Randje woonwijk mogen we betonnen vlondertjes lopen door rietbegroeiing. Was het hier vanmorgen nog mooi weer, nu wordt het mistig en fris. Voorbij kinderboerderij Balijhoeve volgt het gelijknamige bos, 300 ha groot. We genieten van het nog erg jonge gebied met z’n vettige paadjes, typische grachtjes, jonge beuk en hoge gelige grassen. We zijn in onze nopjes. Mogen het bos ruilen voor de open ruimte van plassengebied “de Scheg’, een eerste hoogtepunt van deze tocht. Brede kanalen, de oevers ruim begroeit met riet. Jammer dat de zon afwezig blijft. Ik praat even met een dame die nu net 10 weken een heupprothese heeft. Ze trekt zich aardig uit de slag, proficiat hoor! De plassen worden ingeruild voor poldergebied en een steenwegje zet ons af bij de soeppost. we hebben er 9,730 fraaie kilometer opzitten en bevinden ons randje Pijnacker.

Na het lekkere bekertje soep zetten we onze tocht verder randje bewoonde wereld. In de verte speelt de jeugd z’n wekelijkse voetbalwedstrijd met het nodige kabaal. Wij verwijderen er ons langzamerhand van voor het groen van de Haaglanden. Het thema blijft grachtjes en paden in het Bieslandse bos of de Polder van Biesland. Finaal rondden we een grote plas, “het Delftse Hout”. Enkele jonge amazones komen langsgereden. Eentje kan haar pony niet in bedwang houden en moet uit het zadel. Ik sta er als aan de grond genageld naar te kijken. De freule laat zich behoedzaam glijden en rolt over de grond, de pony gaat er driftig galopperend vandoor. De ruiter wordt opgevangen door de andere dames en blijkt zich gelukkig niet bezeerd te hebben. Wij bereiken intussen onze grote rust in theeschenkerij “Het Rieten Dak” na 20,260 km. Bij heel wat wandelaars staat er merkwaardig veel schuim op de thee. Rudolf en Corné geven gewoontegetrouw het goede voorbeeld. Ik informeer naar de witte petten. Thuis met rugklachten, zegt Rendier. We wensen je hierbij een spoedig herstel meisje. Ik miste wel iemand om mij de kast op te jagen! De boterhammetjes worden aangesproken en Linda lust wel een grote kop snert. Dat moet je haar niet leren kennen hoor!

We vertrekken opnieuw netjes binnen de richttijden en net na Henri Floor. Lopen een rondje langs de beide oevers van een rechthoekige plas. Houden net als Henri even halt bij een huis met scheefgezakte ramen, blijkbaar gebouwd in de late 1800 en met moeite de tand des tijds doorstaand. De eerstvolgende kilometers vinden wij de mooiste van de tocht. We mogen uitgebreid genieten van de Nootdorpse Plassen. De waterpartijen zijn overvloedig omringd door rietkragen en houtwallen. Meermaals stappen wij over idyllische bruggetjes. Een aanwakkerende wind laat de mist plaats ruimen voor een frêle zonnetje. Dit is werkelijk genieten en het stoort ons helemaal niet dat we elke meter wandelpad van dit gebied onder de slof geschoven krijgen. We slingeren ons met plezier door deze pracht. Bij molen “Windlust” verlaten we de plassen en lopen recente woonwijken van Nootdorp binnen en door. Even voorbij het Randrail stationnetje ligt de koffiepost na 29,140 km. Iris vind dat ik er moe uitzie en zo voel ik mij ook. Zijn de laatste weken hectische tijden geweest op het werk. Denk dat mijn oude botten beginnen kraken.

Linda voelt zich nog lekker en dat is het belangrijkste. Na de koffie lopen we voorbij de A12 over een fietspad dwars door de golfbanen van het Westerpark. Het is even heuveltjes lopen behalve voor de meefietsende WS-er, die ons op het vlakke lachend voorbijrijdt, de plaaggeest! We ruilen de golfbanen voor …U raadt het al …plassen en bruggetjes, en toch krijgen we er maar niet genoeg van. Na 34,900 km de fruitpost in een manege. Ik voel mij moe, leeg, dat laatste uurtje gaat nog pijn doen. Henri maakt een foto van de genieters, zoals hij ons noemt. Denkelijk zijn wij hier de laatste vertrekkers. Er werd ons een pittig einde voorgesteld, iets waar wij lacherig op reageerden. We zullen er snel anders over denken. Het Buijtenpark van 100ha is nog in volle aanleg, lijkt letterlijk op een puinhoop. De parkoersmeester ‘gunt’ ons elke heuvel die er te beklimmen valt. Van op de toppen hebben we een schitterend uitzicht over het inderdaad vlakke polderland. Alhoewel stevig is deze afsluiter toch een hoogtepunt van deze tocht, in alle betekenissen van het woord. Naast Snowworld dalen we terug naar de vlakke wereld. Tot vrijwel de laatste meters blijven we in het groen lopen. Ik plof bij ‘Ballorig’ op een stoel, het bobijntje is af. Linda laat de wandelboekjes afstempelen en ik ga een paar drankjes halen van wat men hier bier noemt. Elke slok van het goedje begint prompt in mijn maag te botsen. Ik voel me ellendig. We verlaten vrij snel de zaal. De terugweg verloopt vlotjes behalve dan een vervelende maag die nauwelijks aan het werken te krijgen is. Nog voor achten zijn we thuis. Sorry schatje, ik kruip meteen tussen de lakens, het vat is af!

Conclusie : WS78 en parkoersmeester Auke Jansma hebben vandaag voor een verassend mooie tocht gezorgd, gezien de plaats van het gebeuren. Henri zag nog nooit zo veel wandelaars over het parkoers lopen als vandaag. Het was dan ook de groen-blauwe slingertocht, een wel zeer terechte naam. De afwezigen hadden vandaag eens te meer ongelijk. Dit was weer eens zo’n tocht waar WS het patent van heeft, gedurfd en vooral zeer geslaagd. Op nu naar de finale tocht, de maidentrip, of is het meidentrip, van ons aller Iris. Wedden dat het een trapperige tocht wordt daar in Nijmegen ?