BeneluxWandelen.eu

Zondag 02 Maart 2008

De Schoverik Diepenbeek

Herdenkingstocht Toine Vanderspicken

Voor zover wij weten is het de eerste keer dat De Schoverik een marathon organiseert. René had ons in de loop van de week uitgenodigd om deel te nemen en daar hadden we wel oren naar. De plaatsnamen Bokrijk en De Maten klinken ons als muziek in de oren en we verwachten dan ook een leuk parkoers. Na een ongewild ommetje over de Limburgse Universitaire Campus bereiken we startplaats Rooierheide, zijn ruime parkeergelegenheid en fraai vernieuwde parochiezaal. Het parkoers blijkt uit redelijk lange etappes te bestaan, maar dat maakt ons niet bang.

Rond 08:40 gaan we op pad. Bruggeling Xavier en zijn wandelmaatje zijn een kwartiertje eerder vertrokken. Bij donker, winderig weer lopen we door stille straten met heel wat studentenkoten. Een fietspad loodst ons, na de splitsingen, door de campus en langs een grillig kronkelend riviertje. We worden afgezet bij de Demer die we volgen tot de Hasseltse ring. Aan de overzijde ligt Godsheide en zijn golfterrein. Het is straatjes lopen door de stille woonwijken tot een imposante blauwe brug over het Albertkanaal. We lopen opnieuw met alle afstanden samen over de kanaaldijk. Hebben de wind vanachteren, de fietsers die uit tegenovergestelde richting komen trekken grimassen vechtend tegen het natuurgeweld. Even mogen we genieten van een smal paadje tussen moeras en vijver. De volgende straten zetten ons af bij rustplaats Kneipp. We stapten ongeveer 1:50 over de 9,6km. Rene en Marina, in helpersrol vandaag, ontvangen ons met open armen. Het is altijd een plezier deze charmante Glimburgers te mogen ontmoeten. Ook Voorzitter Wilfried en zijn gevolg waaien binnen, de IJsetrippers op busuitstap. De pauze en babbel vallen wat langer uit dan gewoonlijk, we moeten voortmaken.

We krijgen opnieuw een portie straten te verwerken. Naar de grootte van de woningen te oordelen is Limburg een welvarende provincie. Uiteindelijk stappen we toch de Bokrijkse bossen binnen, kruisen de spoorbaan naar Genk, en krijgen een prachtig moerassig stukje natuur cadeau, waarbij wij over vlondertjes dienen te lopen. Zwarte en bruine runderen zorgen hier voor de begrazing en ook nog wat meer zo blijkt. Een jonge koe verspert ons paadje tussen twee grachten. Blijkbaar apprecieert ze onze aanwezigheid niet echt want ze stormt naar ons toe. De dame voor ons zet het op een lopen, wat niet meteen het beste idee is in zulke situatie. Wij blijven stilletjes bij een boom staan. De zwarte dame nadert ons traag, besnuffelt met natte neus de heuptas van Linda … en keert ons ostentatief de rug toe. Oef, dit valt mee. Haar soortgenoten volgen haar voorbeeld en we kunnen onze tocht ongestoord verder zetten. Dit was even spannend. We verlaten het natuurdomein en bereiken ruim op tijd vliegveld Kiewit en rust twee. Dit was zeker geen etappe van 9,7 km zoals aangegeven maar eerder de 6,9 km voorzien voor etappe drie.

Wilfried’s clubje vertrekt voor ons. Zij lopen de 31 km. We volgen een lange asfaltweg tussen bossen en weilanden richting Zonhoven. Draaien rechtsaf en stappen de achterzijde van domein Bokrijk binnen. Kunnen er al wandelend immense sparren bewonderen. Lopen langs natuurdomein ‘Het Wik’ en over een waterloopje met de naam ‘zusterkloosterbeek’, hoe verzinnen ze het. Asfalt en onverhard wisselen elkaar af. Bokrijk staat hier voor Bosrijk, wat wij ons laten welgevallen. Op het perronnetje van station Bokrijk pauzeren we even. Lopen verder over lange rechte lanen door de bossen. Het zonnetje komt eindelijk piepen. Het parkoers wordt met het toenemen van de kilometers steeds beter. We rusten een tweede keer in Kneipp, deze etappe was zeker 9,7 km lang, een foutje in de aankondiging vooraf dus. Rene en Marina’s helpersrol is voor vandaag bijna uitgespeeld, wij hebben nog zo’n 15 kilometer voor de boeg.

Zou het volgende stukje door Rene aan het parkoers toegevoegd zijn, vraag ik mij af. Feit is dat we een bepaald slijkerig pad langs een beekje mogen volgen, even wat geploeter dus. We stappen hierna De Maten binnen en dan is het feest. Prachtige vennen de oevers begroeit met hoog gelig riet, slingerpaadjes door heide in winterrust, ja dit is echt schitterend. We mogen blijkbaar niet het volledige domein bewandelen maar worden soms langs de rand gestuurd. De doorkijkjes maken veel goed. Na een uurtje lopen bereiken we de splitsing 31/42 km. Zo’n 100 meter verder vraagt een man met fiets wat onze plannen zijn. Hij legt uit dat de pijlen in zijn tas zitten. Ze moesten weggehaald worden in opdracht van ‘de groenen van Genk’, zegt hij. Hij adviseert ons de 31 kilometer te volgen, het zou maar een drietal kilometer verschil maken. Ik dring aan dat hij het splitsingsbord wegneemt iets wat hij weigert te doen. Hij hangt wel een pijl over de aanduiding van de 42 km ze aldus onleesbaar makend. Wij vinden het allemaal een beetje raar maar vervolgen onze weg. Het parkoers van de 31km loopt dwars door De Maten en we kunnen dus opnieuw van al het moois genieten. Bouwen een korte pauze in op een bankje van een Genker bushalte. Worden voorbij een waterzuivering afgezet bij riviertje De Stiemer. Deze zullen we een paar kilometer ver volgen en dat is een hoogtepunt in deze tocht. Puur natuur met het nog jonge bos, de watervalletjes, de doorkijkjes over de vennen, echt schitterend is dit! De kilometers lopen op, de tijd tikt weg, het stoort ons allerminst, dit is genieten. Langs de sluizen steken wet het Albertkanaal over om terug onze Stiemer te volgen in het nog winters ogende bos. Een laatste straat brengt ons naar het parochiecentrum. We worden er lachend ontvangen door Xavier en z’n maatje, Linda & Dirk (Nijlen), Yolande en Mark (Oudenaarde). Allen vragen ze hoeveel kilometer wij dan wel gelopen hebben. We vertellen ons verhaal. Zij haalden de laatste caférust wel maar bij buitenkomst waren de pijlen er weg! Dader … onze fietser van daarstraks! Hij zette hen wel terug op de goede weg. Niks ‘groen jongens’ dus maar een overijverige parkoers bewaker, we kunnen er allemaal om lachen.

We genieten nog na met Rene en Marina en …sluiten rond 19:00 het gebeuren. Hier wordt morgen opnieuw gewandeld. Bij Lutselus zijn we allebei verstrooid en ik rijd richting Genk. Geen nood echter, ook van daar kan je de autobaan naar Antwerpen nemen. Moe maar tevreden komen we rond 20:00 thuis na een toch wel bewogen dag. Vragen ons wel af hoe lang die 42 km nu in feite echt was … volgens Nijlense Linda en Xavier zo’n 48 km. Het mag blijkbaar wat meer zijn daar in het Hasseltse.Maakt niet uit, het was een mooie tocht, vooral de tweede helft dan, dus ons hoor je zeker niet mopperen. Volgend weekend staan er schandalig veel prachtige tochten geprogrammeerd. Kiezen is oneerlijk. Indien de weer- en andere goden ons gunstig gezind zijn denken wij aan Ronse (35 km) en de onvolprezen Picontocht, de parel van de Belgische kust. Maar eerst een weekje de baas vertroetelen.