BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 08 Maart 2008

De Trekplosters

Bavotocht te Zellik

Linda vreest de Kwaremont en zijn trawanten niet de baas te kunnen en dus kiezen wij voor een zachter parkoers in de Brusselse rand. Nog voor de klok van achten staan we aan de startzaal. Deze keer opteren de Trekposters voor een zaal binnen de Brusselse ring en met ruime parkeer gelegenheid. Even een babbel met Cois (Aartselaar) en Hobohem Charel en we trekken ons op gang. Bij droog en fris weer stappen we meteen de E40 over en bezoeken een prachtig kasteel grondgebied Groot-Bijgaarden. Het is nogal wat straatjes lopen dwars door de Gosset Zone, voorbij het station van Groot-Bijgaarden en zo richting Dilbeek. De eerste stukjes groen liggen onderaf de Eikelenberg en de prachtige holle weg op Kattebroek. Opvallend hoe de extraatjes voor de grote afstanden ook de mooiste strookjes zijn. De parkoersbouwer biedt ons de betere (lees drogere) paadjes van de Wolfsputten aan. Look zonder look steekt al de kop op en verspreid een subtiele geur. Paasbloemen en bosanemoontjes zijn alomtegenwoordig. Voorbij het park en station van Dilbeek bereiken we de eerste rust. In Don Bosco hebben we er 12,2 km opzitten. Hier komen we Max (alias den Troeffel) tegen die slechts 17 kilometer stapt vanwege rugklachten. Geen dokter voor mijn zestigste, zegt hij plechtig. Is niet veraf meer !

We vertrekken terug richting St-Martens-Bodegem en zijn Bruine Lieve Heer. Van op de top van de glooiing heb je een prachtig uitzicht over het lichtjes nevelig Pajottenland. We verlaten de kortere afstanden en stappen over rustige tarmacjes richting Schepdaal. De Snikberg blijkt een venijnige puist te zijn, kort en krachtig. We lopen als haasjes de Ninoofsesteenweg over en duiken het open veld in. Ver weg ligt het prachtige kerkje van St-Anna-Pede en onze tweede rust in het dorpscafeetje (km 19,1). Na de boterham gaat het recht naar de imposante spoorwegbrug. We pikken er de Bruegel wandelroute op. Zullen een hele tijd rond de spoorbaan blijven draaien en keren. Een prachtig uitzicht op de Brusselse zuidrand, inclusief het Justitiepaleis, vormt de beloning voor onze dapperheid. We bevinden ons op grondgebied Itterbeek. Het vele asfalt is nogal saai. De lange dalende onverharde wegel in open veld biedt ons dan weer een mooi uitzicht over de zonnige streek. We stappen naar St-Gertrudis-Pede en zijn watermolen. Volgen er even het riviertje de Pede en mogen dan stevig klimmend de vallei uit. Zijn hier op grondgebied Schepdaal. In de lokale sporthal volgt rust nummer drie na 28,7 km.

Een groepje Kadodders en Kleitrappers loopt steevast een kwartiertje voor ons uit. Wij bezetten bij elke rust de stoelen die zij net verlaten. De Wereheide is een leuk klein natuurdomeintje, niet bepaald vlak daar recht tegenover de beroemde Salons The Lord. Puffend steken we opnieuw de Ninover over. Het wordt nu een paar kilometer rechtdoor lopen (Bullenberg en Zierebeek) in open veld naar St-Martens-Bodegem. Hier wacht onze volgende rustpost in het prachtige Castelhof, annex witte kerk. Onder de wandelaars menen wij Stephan uit Anderlecht te herkennen. Hij liep letterlijk tot voor een paar jaar alle grote tochten mee maar werd geveld door een auto ongeval. We kregen helaas niet de kans hem aan te spreken, hopen op een spoedig weerzien. Eindelijk volgt er nog een strookje natuur met het Steenvoortbekken. Daarna weer beton tussen de spoorbaan en Tenbroek. Deze tocht heeft iets met sporen en spoorwegbruggen. Bij het tweede bezoek aan Don Bosco hebben we er 38,5 km opzitten.

De parkoersbouwer heeft nog een venijnigaard in petto zijnde de Molenberg. Hierna gaat het in gestrekte draf naar de E40. Even een zicht op de Basiliek van Koekelberg en dan randje autobaan naar de aankomst. Deze marathon was verdorie vermoeiend al leek hij nooit zwaar. Ook Oudenaardse Mark en Yolande bevestigen, dit was een stevige tocht. Net na Nestor komt warempel Nederbelg Peter uit Eindhoven binnen. Hebben wij in geen maanden meer gezien. De Brusselse tochten, daar tekent hij telkens weer present. Het doet ons echt plezier nog eens met hem te kunnen keuvelen. Vond hij het een leuke tocht, aan mijn verwachtingen voldeed ze niet helemaal. Ik vond dat de mooie en mindere stukken elkaar toch wel in evenwicht hielden. Leek mij vorig jaar een sterkere tocht te zijn geweest. Het is wel de verdienste van de Trekplosters ons elk jaar een totaal ander parkoers aan te bieden. En dus keren we zeker niet ontevreden naar huis terug.