BeneluxWandelen.eu

Zondag 09 Maart 2008

Duintrappers Westende

Picontocht te De Panne

Het weerbericht zou vandaag beslissen of en waar er gewandeld wordt. Blijkt dat de Kuststreek de ‘minst slechte papieren’ heeft. Wij dus op weg over E17 en E40. Hoe dichter we de kust naderen hoe slechter het weer wordt. Tussen Nieuwpoort en Veurne krijgen we een heuse stortvlaag over ons heen. Gelukkig is het al iets minder nat als we, samen met twee bussen Ransuilen, de startzaal bereiken. Het voordeel van het slechte weer is dat je ook op latere uren in de dag dicht bij de zaal kan parkeren. Het hoeft niet allemaal kommer en kwel te zijn! Het parkoers blijkt te bestaan uit drie lussen vanuit de sporthal van het lokale KTA. Na en babbel met familie Shannen beginnen we eraan. De eerste en tevens kortste lus blijkt een stadswandeling te zijn. Straatjes lopen door de Dumontwijk en een fiks eind over de natte Zeedijk. Zeg maar oud en nieuw in De Panne. Na 5250 meter staan we terug in de sportzaal voor een ontmoeting met Voorzitters, Bernard van de STIB en Wilfried van de IJsetrippers, beiden in het gezelschap van hun dametjes.

De tweede lus brengt ons eerst rond en dan dwars door de Oosthoek duinen, lekker baggeren door het mulle zand. Gelukkig staan de hemelsluizen intussen maar op een kiertje meer. De stop in de J-club na 2500 meter slaan we over. Stappen opnieuw de duinen in die we snel ruilen voor bos. Rechtover de watertoren draaien we het Artiestenpad op, wandelen tussen duinen en polder. Vanaf het uitzichtpunt liggen de torens van Veurne in de verte te schitteren. We mogen opnieuw dwars door de duinen naar de J-club, dit is een stevige lus. De boterhammetjes worden aangesproken en dan … een laatste maal Oosthoek tot aan museum De Nachtegaal en door het jonge bos naar de watertoren.Een hups dametje, die wij in deze streek altijd ontmoeten, vliegt ons voorbij. Wij kennen haar naam niet en noemen ze daarom al een paar jaar ‘Miss Speedy’, een eerbetoon aan haar stevig wandeltempo. Voorbij de watertoren mogen we een eerste keer genieten van het Calmeynbos. Vlak is het ook hier weer echt niet, eerder ligt golvend. Eén straat scheidt ons van de rust. Deze tweede mooie lus was ruim 10 kilometer lang.

Wij weten dat het beste nog moet komen. Vertrekken langs de Sint-Pieterskerk om een tijdje villa’s te kijken in het achterland. Onder een stevige regenbui worden we naar het strand geleid. Bij hoog water gaat het nu met stevige pas over de betonnen rand richting het Franse Bray-Dunes. Drie gekken wandelen hier nog samen, twee uit Hemiksem en …inderdaad ‘Speedy’. De twee fijne dametjes houden er hetzelfde tempo op na, strak en vloeiend. Lange Wapper loopt tussen hen in, her en der een fotootje makend. Bij een camping draaien we de duinen in. De asfaltweg heeft iets bergachtigs, de camping lijkt ons netjes opgeruimd vergeleken bij de vorige jaren. Rusten doen we in café Val d’Or, waar de Picon rijkelijk vloeit, maar nog niet voor ons.

Dit jaar hebben de Duintrappers de masterpiece voor het einde gehouden : Natuurdomein Westhoek en de Sahara. Over het Grenslandpad lopen we de duinen in. Volgen de houten paaltjes met gele kop. De begroeiing verminderd zienderogen tot we over een pittig zandboulevard lopen met langs weerzijden wuivend gelig helmgras. We zijn hier opnieuw maar met z’n drieën en genieten mateloos van rust en schoonheid. Scherprechts nu en de palen met groen kop volgen. Ook het biotoop wordt groen. Graspaden bezaaid met wat ezels teveel hadden, afgezoomd met stekelige planten en struiken. Uniek is het hier te mogen wandelen. Onze Westvlaamse stelt voor een foto van ons beiden te maken, waarvoor onze oprechte dank. We pikken samen de 20km op en zetten koers naar de Krakeelduinen en het Calmeynbos. De lucht wordt inktzwart, dreigend. We worden getrakteerd op een fikse hagelbui. De beschutting van het bos remt de gesel wat af. Hoe ruiger de omstandigheden, hoe liever ik het heb. Mijn tempo gaat met een ruk de hoogte in, de dametjes proberen zich vast te bijten in mijn slipstream. Den ouwe zot heeft weer zijn kuren! Het ergste is voorbij als we door het laatste straatje naar de aankomst lopen. Wilfried en Nathalie zitten er van een Piconske te genieten …eh ja, wij hebben de keet gesloten!

Alhoewel wij deze tocht dus heel goed kennen blijft het toch telkens weer een parel. Jammer van de lage opkomst door het barre weer. Maar niet getreurd Duintrappers, na regen komt zonneschijn en …het was weer eens super, alhoewel zeer gewaagd met die drie lussen vanuit de start. Deze omgeving is echter zo gevarieerd en mooi dat hier kan wat elders al snel saai wordt.

Volgende zaterdag staan wij voor een onmogelijke opdracht. Onze Nederlandse vereniging organiseert haar finale tocht. De Iristocht van WS78 in Nijmegen. Tevens is het clubfeest van onze Belgische Vereniging de IJsetrippers. In tijdsbesteding onmogelijk beiden te combineren. De weerman zal denkelijk voor ons kiezen, droog weer wordt Nijmegen, bar weer wordt Overijse. Het leven van een wandelaar kan hard zijn. Zondag kiezen we dan denkelijk voor De Paardenvissers in Oostduinkerke of de Olat finale in Nijnsel. Maar eerst drie dagjes Rome, een internationale conferentie voor het werk.