BeneluxWandelen.eu

Maandag 24 Maart 2008

De IJsetrippers Overijse

Lentetocht tussen Dijle en Lane

Linda twijfelt lang waar te wandelen op Paasmaandag. Ze vreest een beetje de eventuele modderstroken in Ottenburg. Zondagavond beslist ze dan toch er heen te gaan, de ‘goesting’ is te groot. Het zonnetje vergezelt ons terwijl we richting Brussel rijden. Het Zoniënwoud bij Jezus-Eik is volledig ondergesneeuwd, een feeëriek gezicht. In Ottenburg zelf ligt heel wat minder van het witte goedje. We vinden nog een parkeerplaatsje bij het voetbalterrein en begeven ons naar de startzaal voor een sessie handjes schudden en zoentjes geven, hier zijn wij thuis! Samen met ons komt een ganse buslading Wandelende Krabben aan, 74 wandelaars in totaal. Scheelt meteen een aardig slok op de borrel wat het aantal deelnemers betreft. Wilfried vraagt plagend welke combinatie ik ga lopen. Vandaag hou ik mij netjes aan het voorgeschreven parkoers.

We vertrekken een eerste keer voor het lokale lusje van 5,6 km. Een zachte helling brengt ons buiten het dorp en op het plateau Vogelzang. De veldwegen zijn perfect bewandelbaar, het zonnige vergezicht meteen al aangenaam. Een eerste holle weg zet ons terug af aan de rand van het dorp. In het Tommebos volgt een stevige, vrij technische afdaling. What goes down, must come up, zegt Linda en het eerste hellinkje terug naar het dorp, daar zeggen we eerbiedig u tegen. Binnen het uur staan we terug in de startzaal en genieten van een koffietje.

Samen met DE familie Sloebers en een aantal Krabben vertrekken we een tweede keer dwars door het dorp en langs een prachtige witte hoeve. Ottenburg ligt helemaal bovenaan een heuvel en dus mogen we meteen stevig dalen. Onze wandelweg naar de ‘Ferme de Bilande’ is van het vettige soort, traditiegetrouw. Een kort vlak stukje en daar wacht het Schaatbroekbos al. Wilfried kiest voor de korte pijn en stuurt ons meteen dwars door het bos de helling op. Er happen er al een aantal naar adem! Een kort stukje plateau en dan terug naar de vallei van de Lane middels de kasseitjes van de Moskesstraat. Voor één keer eens niet omhoog langs hier, lacht Martin. We rusten in het zaaltje van Terlanen na 10,8 km. Het is weer een leuke tocht, het blijft voorlopig droog en Wilfried heeft een nieuwigheid beloofd. Zeg nu zelf, wat wil je als wandelaar meer.

We vertrekken voor de Terlaanse lus samen met ‘de Jakke’, die op ons een rondje voorsprong heeft. Hij waarschuwt voor een paar modderige strookjes en verdwijnt richting Rode. Voorbij de watermolen gaat het linksaf, dokkeren over de kasseitjes van Onderbos, het bos zelf zijnde het Rodebos. De strookjes rondom de Lane liggen er inderdaad wat vettiger bij, maar het valt allemaal best mee. Kunnen er genieten van een prachtig uitzicht op de tegenoverliggende groene heuvel, het lijkt wel een Alpenweide! Randje Huldenberg beklimmen we de Vossekouter, een stuk verharde weg. Even verder volgt de ‘moment suprème’ van de Zavelstraat. Eén van de mooiste en diepst uitgesneden holle wegen die ik ken. De Nederlanders die ons gezelschap houden moeten ons in deze lange, prachtige klim laten gaan. Boven op het plateau een wonderlijk schouwspel. Wij lopen in de zon – de hoge masten van Ottenburg verdwijnen vrij snel in een heuse stortbui. De lucht klaart even snel uit als ze donker werd en wij kunnen genieten van een leuk nieuw stukje parkoers. Vanaf het plateau gaat het in dalende lijn langs een houtwal randje weilanden. De ingesloten vallei heeft iets van een golfcourse. Dit is een schitterende vondst en een echte meerwaarde aan het parkoers! Wilfried heeft er zin in en stuurt ons de scherp stijgende Bollestraat op gevolgd door Trapkes of van hoog boven de kerkhaan terug naar het dal en de rustpost. Dit was een pittige en tevens prachtige lus. De mooiste die ik ooit vanuit Terlanen wandelde.

De volgende etappe is nauwelijks drie kilometer lang en enkele Hollanders maken er schampere opmerkingen over. Wij weten dat het lachen hen snel zal vergaan! Terug naar de molen, nu midden een fikse sneeuwbui, en dan het Rodebos in, of is het de Rodeberg. Wilfried kiest vandaag voor rechttoe, rechtaan. Dit is geen helling, dit is een heuse muur. Gelukkig ligt de ondergrond goed vast zodat je niet glijdt anders waren we zeker de processie van Echternach achterna gegaan. Kort en krachtig wordt beloond met een prachtige strook heide, gevolgd door een stukje bos. Bij het uitkomen ervan een schitterend vergezicht over de omliggende velden en bossen. We zijn zo in de rustpost van de voetbalkantine VK Rode. Een hele trits bekenden heeft er de lus van de 30km al opzitten. Nestor wandelt in het gezelschap van Yvan, ‘Viking’ valt ook binnen met zijn gezinnetje. Plezante tocht, zegt hij. Leuk om horen van zulk een kenner. Hij betreurt dat hij onze wandelverhaaltjes mist. Nog eentje die Beneluxwandelen nog niet kent. Even uitleg geven dus. Midden de volgende sneeuwstorm vertrekken wij voor een afdaling naar de Dijlevallei. Randje Pecrot mogen we eventjes kuieren over vlakke paden. Het volgende klimmetje zet ons af bij een kasseiweg hoog in de heuvels. Terwijl wij deze rechtdoor volgen is het genieten van de vergezichten. We lopen helemaal door tot het stemmige kerkje van St-Agatha-Rode. Dit deden wij nog niet eerder. De terugweg is prachtig. We wandelen over zompig terrein langs de Lane, door een prachtig stuk natuur. Eenmaal in open veld worden we getrakteerd op wind- en sneeuwvlagen. Ze wisselen voortdurend af met momenten van prachtige zonneschijn, de echte maartse buien dus. Voor echte wandelaars is dit pas genieten, het gevecht aangaan met een pittig parkoers en de grillige weergoden.

We rusten een laatste keer in Rode en dalen opnieuw de helling af naar de Dijlevallei. Lopen wij door de velden onder een weldoend zonnetje, een paar kilometer verder ziet de lucht inktzwart, een wonderlijk schouwspel. Wanneer we de prachtige vallei inruilen voor een verharde weg bij een camping is het onze beurt. Een heuse storm van fijne hagelbolletjes wordt over onze hoofden uitgestrooid. Wilfried zorgt er tevens voor dat we geen meter vlakke weg meer krijgen. De laatste helling naar de finish vind ik uitdagend, laat het tempo met een ruk de hoogte ingaan. Vlieg een koppeltje wandelaars voorbij maar Berggeit geeft geen krimp. Net als de busreizigers uit Lauwe de startzaal verlaten vallen wij binnen. Wilfried vraagt hoe het was. Duim omhoog, dit was een prachtige wandeling. De vernieuwde lokale omloop en lus in Terlanen waren samen met het doorlopen tot St-Agatha naar onze mening voltreffers. Deze tocht is als een goede ‘chateau’, elk jaar beter. Tijdens de gezellige babbel achteraf worden wij samen met clubkampioen Nestor dan ook nog gevierd voor ons wandeljaar 2007. Hartelijk dank beste clubmaatjes, voor de prachtige tocht, piekfijne verzorging onderweg en het leuke geschenk dat wij mochten ontvangen. De IJsetrippers …waar wij thuis zijn !