BeneluxWandelen.eu

Vrijdag 28 op zaterdag 29 maart 2008

Euregio 100 km

Pomona Trotters Welkenraedt

Deze Euregio wordt georganiseerd door de Pomona Trotters van Welkenraedt. Wij waren al diverse keren te gast bij deze Pomona Trotters maar dan voor de 50 km. Dit jaar wilde ik echter graag de 100 km proberen. Rudolf het rendier had hier wel oren naar alleen Theo was hier als het ware “onvrijwillig”, maar liep toch met mij mee. Aan de start troffen we een paar bekenden van gezicht maar ook Jan uit Hoensbroek, Ger en ook Rene Smets. De tassen werden voorzien van bagage labels en om 21 uur precies ging het van start. De route voert ons al gauw de bebouwing uit. De eerste plaatsen waar wij doorheen kwamen was Herbesthal, Rabotrath en Walhorn waar onze 1ste rust was op 8,8 km. Op weg naar Eynatten waar onze volgende rust was kwamen we langs een mooi kapelletje en moesten we het 1ste echte vieze modderpad trotseren. We hebben nu 18,5 km gehad en worden met een wafel opgelapt (niet dat we dat nu al nodig hebben maar hij gaat er toch in!). We gaan nu richting Astenet waar in het plaatselijke Schützenheim weer een rust is op 24,5 km. Hier komen we erachter dat Theo’s nummer (240) helemaal niet op de lijst staat. Bij elke rust/controle worden de startnummers afgestreept zodat ze weten welke wandelaars langs zijn. Het blijkt dat nummer 230, 2 keer voorkomt. 1 keer na 229 en 1 keer na 239. hier zien we ook Martine en Christiaan die we in Meer bij de Euraudax hebben leren kennen. Omdat het nu midden in de nacht is loopt het lekker door. We komen door de plaatsjes Hauset, Raeren en Hergenrath waar weer een rust was op 31,3 km. Dit was een tent naast een café. Hier konden we uitzoeken of we gebak of een broodje wilden. Hier maken we duidelijk dat Theo’s startnummer een drukfoutje is. Op tafel stonden kippetjes gemaakt van houten pollepels. Nou zegt Theo; “die achterkant ziet ook niet uit!” waarop die van de organisatie zei; “heb je al eens je eigen achterkant bekeken die ziet ook niet uit!” Na een flink potje lachen gaan we weer op pad. We moeten nu langzaam aan de grens met Duitsland passeren omdat onze volgende rust in Aachen (Aken) ligt. Er komen ons 2 wandelaars tegemoet want ze hadden een hele tijd rechtdoor gelopen en geen pijlen meer gezien. De laatste pijl stond rechtdoor dus toch even blijven volgen. Wat blijkt ze hadden een pijl rechtsaf links laten hangen of te wel over het hoofd gezien. Het was wel zo dat dan links en dan weer rechts gepijld was dus je moest wel goed opletten. In Maria In Tann waar de rust was kregen we een bakkie soep en ….. citroen thee. Ik had me al helemaal ingesteld op een thee loze wandeling dus ik was weer helemaal blij. We ploeteren na de rust berg op nu gaat het richting Vaalserquartier, ook nog Duitsland. In het Vaalserquartier zijn we op de 6de rust en op 46,7 km. Hier zit een oude bekende, een lid van Jo-Ne Vijlen die hier de controle waarneemt. Ook bij hem moeten Theo’s startnummertje 240 weer aanwijzen. Nu gaan we richting Nederland op aan. Om precies te zijn hebben we rust in Vijlen. We gaan de grens met Duitsland over bij Lemiers. In Vijlen krijgen wij onze tas en ontbijt. We hebben 53,8 km gedaan en hebben rust in het startgebouw van Jo-Ne Vijlen. Hier zien we weer wat meer wandelaars dan wat we de afgelopen uren hebben gezien. Na een dikke half uur vertrekken we weer. We blijven nog even in Nederland. Tja zegt Theo; “het is van hier naar huis niet zo ver als naar Welkenraedt” waarop ik zeg: “wat laat je me die auto dan zo ver weg parkeren. Ons rendier draait met zijn ogen en denkt nu echt dat hij het met een stel gekken te maken heeft. We gaan nu naar Epen waar het zonnetje schijnt. In het gemeenschapshuis is de rust op 60 km. Hier moeten we met handen en voeten uitleggen dat het beruchte nummertje 230 het nummertje 240 moet zijn. We lopen weer België in en houden nog een rust in Sippenaeken op 68,5 km. Nu hadden wij gedacht dat we het Vijlenerbos niet meer zouden krijgen maar niets was minder waar. Weer passeren we de grens met Nederland om nog even het Vijlenerbos in te duiken. Hop berg op en het bos in. Bij grenspaal 4 gaan we weer België in en blijven daar dan ook. In Gemmenich krijgen we weer onze tas die wij ongebruikt verplaatsten. We hebben nu 76,4 km gehad en de 50 km wandelaars hebben zich inmiddels ook bij ons gevoegd. Het is er warm en daardoor wordt je toch wat slaperig. Hier komen diverse bekenden tegen die versteld staan dat wij op de 100 km zitten. De veldlopertjes komen binnen op de voet gevolgd door Nestor. Over 8 km is de volgende rust waar nog een pittig klimmetje in zit maar ook deze hindernis nemen we zonder problemen. Ons rendier is wel inmiddels een stuk stiller geworden we horen zelfs de vogeltjes fluiten. Vlak voor Maria In Tann worden we ingehaald door Nestor, Luc en zijn maatjes. Hier staat een grenspaal waar ik op wijs en Nestor maakt er nog een leuke foto van. Rudolf schijnt hierdoor weer wat wakker te worden omdat hij het toch wel bijzonder vind. Deze grenspaal had n.l. op één kant een B en op de andere kant een D staan. Ook liep over de bovenkant in het midden een streep die de grens aangaf. We hebben nu 84,4 km gelopen en het ziet er toch echt naar uit dat ik het wel ga halen, er is nog tijd genoeg. We lopen nu weer België binnen. Zo in ieder geval alweer het goede land. Door wat veldwegen naar de rust in Hergenrath op 90,5 km, de tent van vannacht. Hier staat nog ééntje van de organisatie die vannacht ook aanwezig was om ons te verzorgen. Nu nog 9,5 km te gaan met 1 rust. We lopen nu een stukje van de geuldal marathon. We komen langs een kasteeltje waar langs de kant van de weg een paar pas gezaagde bomen lagen. (hier hadden snellere wandelaars problemen mee gehad omdat toen zij er kwamen net door de brandweer werd gezaagd en zij niet langs mochten. Ze hebben een alternatieve route moeten zoeken om het parkoers te kunnen volgen) We gaan nog door de weilanden met diverse draaipoortjes tot in Lontzen waar de laatste rust was. hier kwam ook de 6 km en 12 km. Nu nog 4,1 km te gaan. Voor de deur van deze rust stond nog een originele Meilenstein (1/4 meile) uit de Preussischer zeit. Na een paar 100 meter krijgen we nog een splitsing, de 12 km maakt hier een rondje. Nog door Herbesthal en dan op naar de finish in Welkenraedt. Bij binnenkomst beginnen medewandelaars te klappen en worden we gefeliciteerd door o.a. de Veldlopertjes en meer bekenden die speciaal hebben gewacht tot wij binnen waren. Het was 17.30u bij binnenkomst dus we hebben over 100 km met 13 verzorgingsposten, die we allemaal gebruikt hebben, 20 en een half uur gedaan. Nestor neemt afscheidt maar kan zich bij de dames niet losscheuren dus een half uur later is hij nog niet weg. Het is me vandaag uitstekend bevallen en ik heb niet het idee dat ik 100 km heb gelopen dus………. Voor herhaling vatbaar. Ik moet er wel bij vermelden dat dit ook echt een ideale tocht was met voldoende rusten en een prima verzorging! ps; met dank aan Rudolf voor diverse foto's.