BeneluxWandelen.eu

Zondag 31 Augustus 2008

Grashoppers Keiberg

Wittetocht te Averbode

Het heeft van een detail afgehangen, negen jaar geleden leek het erop dat ik mijn wandelcarrière als Grashopper zou starten. Het is anders gelopen en intussen ben ik uit de streek verhuisd en IJsetripper geworden. We weten dat Jean en zijn Hoppers altijd borg staan voor prima georganiseerde tochten en dus ‘keren we nog eens were’. Een stralende zon begeleidt ons langs de Westelse Baan naar de Vorststraat en warempel een parkeerplaats op nauwelijks honderd meter van de sporthal, de nieuwe startplaats voor deze tocht. Het zit ons dit weekend qua parkeren dus echt wel mee. Ik ben verbaasd de trap op te moeten, hoog boven de ‘hel op de hei’ zoals deze sporthal ook wel wordt genoemd. Volleyballend België komt hier inderdaad meestal met knikkende knietjes naartoe. De moderne zaal lijkt mij niet ruim genoeg voor de te verwachten wandelmeute. Gelukkig is er ook nog een nu reeds zonovergoten terras. Bekenden bij bosjes natuurlijk, leden van de organiserende club en buren uit Schaffen en Paal, maar ook Antwerpenaren Jef & Joske, Jacqueline heeft er al een fietstocht van ruim 20km opzitten.

Het parkoers toont rustposten in Okselaar, Veerle Heide en Wolfsdonk. Zoals dat gaat dezer dagen doen de langste afstanden de meeste stops twee keer aan. Hoeft in deze streek zeker geen nadeel te zijn. We wandelen over een stukje Finse piste de verkoelende bossen in. Eerst wat slingerpaadjes en vervolgens de brede zandweg op langs en voorbij Katsenberg. We wandelen richting Molenstede. Lopen niet tot in het dorp maar stappen een einde met het bruine Zwarte Water mee en vervolgens de steenweg die Diest met Veerle verbindt over. Een stukje holle weg bij de Eikelenberg en vervolgens erg jonge bossen, de grond bezaait met inktzwammen. Leuk wandelen is het hier zeker en wij appreciëren de tekening van deze etappe ten zeerste. Okselaar bewandelen is voorbij het kasteel Arendschot stappen en zo langs de merkwaardig moderne dorpskerk. Rustpost Het Laar herken ik nauwelijks. Het gebouw is fors uitgebreid met vergaderzaaltjes en helemaal gemoderniseerd. Ik haal de herinnering uit een vroeger leven op toen ik hier ‘kookles voor mannen’ volgde. Dit is zeker niet de reden geweest waarom ik daarna getrouwd ben, laat ons duidelijk wezen!

De lokale lus brengt ons naar Achterheide, in feite een uitloper van het beter gekende domein Gerhagen. Slingerende paadjes leiden ons door een licht golvend en bosrijk parkoers, randje baan naar Engsbergen. De ondergroei van de jonge bossen bestaat hier uit ‘klokkebeesen’, reeds lang geplukt natuurlijk. Linda verbaasd er zich over dat ze in dit gebied telkens weer andere omlopen krijgt voorgeschoteld. Inderdaad, de mogelijkheden zijn hier haast onuitputtelijk. Langs de tarmacjes van Heuvelken keren we terug naar de rustpost in Okselaar. We hebben er ruim 14km opzitten.

Tijd om andere oorden op te zoeken. Langs de Brabantse baan stappen we de Vorststraat over, enkele honderden met van de startzaal verwijderd. Pikken de dreef op die ons langs de Averbodense Camping en taverne Het Vossenhol zal leiden. Mogen dwars door het terrein van provinciaal domein De Vijvers, domein dat er nogal verloederd bij ligt. Een eindje fietspad langs de bosrand en dan …eindelijk. Jaren waren deze bossen eigendom van de familie de Merode en niet toegankelijk voor het brede publiek. Nu staan er overal bordjes van Natuurpunt en kunnen we genieten. We wandelen door heerlijke kaarsrechte dreven. Veelal naaldbomen met een ondergroei van rossig wordende varens. Zelfs hier in het bos is het al aardig warm. Ik merk dat Linda haar dagje niet heeft, te warm en geen zuurstof, zegt ze. Plots een ruime open plek met licht golvend pad er dwars doorheen. Doet ons onwillekeurig denken aan een grotere broer de vierde dag in Apeldoorn, als je van Hoenderloo terugwandelt naar de start. We dwarsen de drukke steenweg die van de abdij naar Veerle loopt. Nog enkele straatjes en we rusten in Veerle-Heide. Linda ploft op een stoel, neen, ze loopt echt niet lekker vandaag.

Onze pauze valt dan ook wat langer uit dan gewoonlijk. Toch zal mijn vrouwtje koppig koers zetten richting Wolfsdonk en dus niet naar binnen lopen. De etappe die we nu voorgeschoteld krijgen is van mindere kwaliteit, maar dat wisten we op voorhand. Nochtans kan je niet zeggen dat de parkoersmeester zijn best niet doet. Elke plukje bos wordt aangedaan, elk groene paadje bewandeld. Maar deze strook heeft zo zijn beperkingen. Voorbij de aarden paardenrenbaan van Testelt lijkt ook het weer te kantelen. Staalblauwe lucht maakt plaats voor melkwitte wolkenslierten. Hopelijk houden wij het droog. Is bij mij de ‘jus’ wat uit de benen, tot mijn niet geringe verbazing begint Linda een strak tempo te lopen. Niet te schatten, dat volbloedje van mij! De Jef waarschuwt dat het veel te warm is in het rustzaaltje centrum Wolfsdonk en dus slepen wij er twee stoelen naar buiten. Komen de meeste wandelaars al terug van de lokale lus, wij beginnen er nog aan, ook al wijst de klok al bijna 15:00.

Veel verwachten wij hier niet van de ruim 5km en toch valt het reuze mee. We wandelen richting Wezel (een gehucht van Blauberg blijkbaar). Passeren daarbij een paar keer een roestig beekje. Tarmacjes en zandpaden wisselen voortdurend af in een groene omgeving met her en der wat woningen. Kerkwegels leiden ons terug naar de Wolfsdonkse rustpost. Tijd voor een pintje. Uit ervaring weten we dat de laatste kilometers meer dan de moeite waard zijn. Eerst moet echter de ellenlange kaarsrechte Nieuwe Mechelsebaan overwonnen worden, niks aan te doen. Daarna is het echter opnieuw genieten met een grote G. De bossen van de Weefberg, daar is het ons om te doen. Onze parkoersmeester laat ons op halve hoogte de volledige heuvel afwandelen. Metershoge sparren hier, hun kaarsrechte stammen en immer groene kruinen zijn een lust voor het oog. Haast hebben we zeker niet, gewoon in het ritme lopen en intussen de longen volpompen met heerlijk geurende, zuurstofrijke lucht. Averbode komt finaal in zicht, de klassiekers zijnde de Mariagrot en de beroemde ijskreemkarren worden aangedaan. Het spitse heuveltje met kapel wordt de laatste plaagstoot. We denderen terug naar beneden en zetten koers naar de finish en de wandelaarsdrank.

Als ik Thea een opmerking maak over trappen op voor vermoeide wandelaars, antwoord ze gemaakt ernstig ‘had dan de lift genomen’! Sta ik dan met de mond vol tanden! Gezeten op het terras babbelen we nog wat na met clubmaatje Nestor. Ja inderdaad, we waren weer eens bij de laatste vertrekkers. Het wandelweekend zit er weer op en we zijn twee geslaagde marathons rijker. Voor volgende week plannen we Westouter (36 km en hoeveel bergen ?) op zaterdag en de marathon in Opglabbeek op zondag. Het zijn twee van onze lievelingstochten.