BeneluxWandelen.eu

Zondag 07 September 2008

Boskabouters Opglabbeek

Braambierentocht

Volgens het weerbericht hebben we de keuze tussen 85 en 90% kans op regen, voorwaar een heel verschil! Wij kiezen voor het bronsgroen eikenhout zodat we toch enigszins beschut zijn tegen de hemelse boosaardigheid. Pas zaterdagavond merk ik dat de startplaats van de Opglabbeekse tocht gewijzigd is, net op tijd dus. De routeplanner stuurt ons feilloos over Lummen, Genk-Oost en As tot bij het Forellenhof. Parkeerwachters loodsen ons naar een veilig plekje. De startzaal is ruim en sober, modern, meer moet dat niet zijn. Na het koffietje steken we van wal. Het weer is winderig en fris maar gelukkig nog droog. De 20 en 42km gaan meteen hun eigen weg. Een eerste strook bos zet ons af bij recreatieoord Wilhelm Tell. Bij dit pokkenweer is het er erg stil. We lopen een tarmacje rond weiland en duiken opnieuw de Limburgse bossen in. Een slingerpad leidt ons hoog op een heuvel, randje ander weiland. Inktzwammen, bramen en scherp stekende hulst vormen de ondergroei voor naald- en loofbomen. Eén keer moeten we naar pijlen zoeken, verder is alles perfect gemarkeerd. We verlaten even de bossen bij de Moorsberg, grondgebied As. Geenstraat, noemt het tarmacje, er staat niet bij vermeld wat het dan wel is! Het parkoers blijft een afwisseling van onverharde bospaden en tarmacjes langs wat huizen, weilanden of maïsvelden. Na 8,5 km rusten we een eerste keer bij schuttersgilde St-Sebastiaan in As. Waaslander Lucien vraagt gemaakt schamper ‘of wij ook niks beters te doen hadden’. Die moet ook nooit naar zijn woorden zoeken! Zij hebben één lus voorsprong op ons en we zullen ze verder niet meer ontmoeten vandaag.

De lokale lus van ruim 7 km is anders wel echt de moeite waard. Meteen weer de bossen in na een uitzicht op mijnterrils van vermoedelijk Zwartberg. Alhoewel de 20km nog steeds met ons mee stapt, zijn we hier moederziel alleen. Hoge, ranke sparren domineren het geheel. De soms kiezelige graspaden zijn veelal begroeit met hoge nog groene grassen, die kuiten en knieën strelen. De stilte doet ons deugd, zo wandelen we graag. Bij de rustpost is het vrij druk. Markstappers Herne zijn ruim vertegenwoordigd, is één van hun busuitstappen dit jaar. Het circus net achter de rustpost geeft een voormiddag voorstelling. Ik tel geen tien auto’s, een erg magere toeloop dus. We verlaten nu As doch de omgeving verandert nauwelijks. Lange rechte bospaden, veelal in naaldbos, zowel spar als den. De 20km verlaat ons en de 12km komt in de plaats. We wandelen een korte poos door de Opglabbeekse industriezone en zoeken vervolgens de welbekende rust van Schutterij St-Amandus, De Kemp, op.

Bij gedruppel stapten we de zaal binnen, met een fikse regenvlaag vertrekken we opnieuw. Zijn de enigen die nog voor de lange afstand kiezen. Zijn wat blij opnieuw de bossen te kunnen induiken al zijn de paar regenvlagen van korte duur. Wandelen over brede zandpaden achterlangs bij het verkeersterrein en het speelplein, startplaats van de vorige jaren. Aan de overkant van de steenweg eerst een strook verdorrend maïs en vervolgens het Gruitroderbos, zowaar zonovergoten! Bossen en weilanden wisselen voortdurend af, geen heidestrook te bespeuren. Of toch …tussen de bomen maar we gaan er niet doorheen dit jaar. Langs een wijk in aanbouw stappen we Louwel binnen. Een koppeltje wandelaars roept van ver. Blijken Gerda en Mon te zijn, zonder Anneke en Rudi. Ann is wat op de sukkel met de gezondheid. Langs deze weg wensen we je een spoedig herstel meisje. We rusten samen in de verlaten Loweta zaal. Vragen aan de helpers of wij de lus van 7km nog kunnen stappen. Doe maar, wij wachten wel, zeggen de vriendelijke helpers. Limburgse gastvrijheid is hier geen ijdel woord.

Onze Meerhoutse kompanen wandelen naar de aankomst, wij hebben nog een extraatje te goed. Richting Opoeteren en De Oudsberg gaat het nu. Het parkoers wordt een ietsje golvender, maar het blijft al bos wat de klok slaat. Naar het einde toe een strook weiland, de wijk in aanbouw en onze laatste rust. Hartelijk dank aan de helpers in Loweta voor hun engelengeduld. De laatste zes kilometer beginnen met een fietspad dat zich tussen weilanden slingert. Het gaat over in grintpaden. Nog even huisjes kijken en we bereiken de aankomst rond 17:45. Het ontvangstcomité bestaat nog enkel uit René Smets. Een korte babbel, Marina moet in Geulle opgehaald worden. Opvallend hoe onze Diepenbeker er na een weekendje van 100km wandelen nog heel fris uit ziet. Niet te doen die kerel! In de feestzaal zijn wij de allerlaatste klanten. De Boskabouters gunnen ons ruim de tijd om van ons wandelaarsdrankje te genieten. We vertrekken toch maar gauw, deze mensen hebben er een erg lange werkdag opzitten.

Onze conclusies bij deze tocht zijn dat het parkoers minder geslaagd was dan vorig jaar vanwege zijn eenzijdige bossen. Hadden op wat stroken heide gerekend om deze eentonigheid te breken. Aangenaam wandelen is het overigens wel in dit bosrijk gebied. Nogmaals ook een extra woord van dank aan de helpers voor hun klant- en wandelaar vriendelijke ingesteldheid. Daarom alleen al kom je met plezier bij deze club wandelen. Volgend weekend zijn er nauwelijks tochten van respectabele afstand. Voorlopig omvat ons plan Wanze op zaterdag en Edegem op zondag, beiden dertigers waar wij misschien een extraatje kunnen aanbreien. Tot dan …