BeneluxWandelen.eu

Onderweg naar Noud trekken veel vliegtuigen hun streep hoog in het zwerk. Zouden ze dit doen om de weg terug gemakkelijker te vinden?. Onderweg naar warmere oorden, zoveel is zeker. Eenmaal onderweg , en de bebouwde kom voor landschap inruilend, blijkt dat de natuur beneveld is,[nee,niet dronken of onder invloed]. Grondmist, en en byzonder gezicht om te zien hoe de boomtoppen b.v. er nog bovenuit steken. Daarboven de zonnige open hemel. Via A2 en dan langs het kanaal van Weert naar Lozen. pakweg,twee k.m. over de grens . Kunnen de auto nog redelijk in de buurt kwijt.. Ons valt de byzondere vorm van  de dorpskerk op. Het front vooral. Een grote en een kleine toren met daartussenin een z.g. trapgevel. Een baken in het landschap. In de parochiezaal is het rustig maar op de parkeerplaatsen is duidelijk dat vele honderden ons al voorgegaan zijn.  Het dorp is klein en we zijn al gauw erbuiten. Krijgen eerst asfalt,gaan over de Lozerbroekbeek tussen maispercelen en zelfs al veel geoogste lege akkers en ook al omgeploegd soms. Nog even een betonbaantje en gaat dan snel over in zand/grindpaden. De dauw ligt nog op de weilanden. Zien bessenstruiken, [zwarte], vooral, en lopen over met puin verharde paden, wijde blik, agrarisch, met hier en daar oude dennen omzoomd. Ik kijk naar rakker,staat zijn staart omhoog is het niet koud,omlaag dus wel. Het staat omhoog; ja een meteohond dus. En inderdaad de trui die ons de eerste k.m. tegen de erg lage temperaturen moest beschermen kan al gauw uit en opgeborgen.. Horen  lawaai van ganzen ergens in het veld, en zien al gauw hele vluchten opstijgen in V vorm en landinwaarts gaan. Niet naar het zuiden ,dus zou het nog een nazomer worden?. Het was allemaal het preludium van wat de dag ons zou gaan brengen. We komen aan de eerste rustpost,een grote witte tent met goede voorzieningen. Smeetshof heet het.

We gaan weer verder, en plots,... ,Noud is al om de hoek, slaakt deze een kreet. Ha Paul! Jawel, onze Paul [Skivington], kwam in het vizier, hij had er zijn lus al op zitten,want was veel vroeger vertrokken. Na een kort geprek gaan we verder. Even nog landelijk,door platgelopen smalle graspaden,richting de Ned. grens,naar de Laura-bossen. De zon is even op pauze achter de bewolking gegaan, maar komt later volop terug. Zo genoemd omdat het destijds een overwegend dennenproductiebos was voor stutwerk in staatsmijn Laura,in Limburg.Ook andere loofbomen krijgen hun kans. Krijgen enkele  smalle plankenbruggen te belopen en gaan door moerassig en broek gebied,om dan de grens over te gaan.Gaan wat rechte smalle en brede boswegen,maar erg boeiend want gevariëerd. Ons vallen in het ochtendlicht de enorme spinnewebben op, en  de knoeperts van spinnen die op hun prooi,insecten wachten. Het hangt er overal als een leger te velde.  We horen een roofvogel volgens  Noud, gaan door wat klappoorten, en over wildroosters en zien ook nog even eikengal al bolletjes op de bladeren.  Zien een schaapskudde,wel achter afzetting nog, en gaan langs een golfterrein,waar menigeen al hun balletje slaat. Lopen "Kruispeel en Achterbroek" [Gemeente Weert], en heivelden door. Zien op afstand een  voormalige vuilnisbelt heuvelrug, nu mooi begroeid met bomen en gras en andere beplanting, bij Altweerterheide. We krijgen wat fietspaden en randen bos {Laura},en anderzijds weiden en  akkers met o.a. uitgelopen asperges en worteltjes,en "patattenvelden",[Patrick!!]. Vlak voor de rust, [weer in de tent tegenover een statig wit huis "Kettinghoeve " aan de Kettingsedijk, uit 1939 [volgens de muurijzers]. Horen we stemmen achter ons. Weer Paul!. Hij had de lus nu twee maal gelopen! Met zijn stokskes en in gezwinde pas. Noud heeft spierklachten en het ziet er naar uit dat we de tocht moeten inkorten..... Na rust [tent], gaan we door een statige eikenbomenlaan en langs wat weiden akkers en broekland richting de Zuid-Willemsvaart. Lopen nog juist op Belgisch territorium gezien de grenspalen langs de weg met nrs.167 en 168. aan Belgische kant de betonnen masten voor electriciteit en telefoon [draden]  Overkant kanaal zien we een oude douanepost,en paalno. 169. Aan het kanaal ontvouwt zich een mooie waterspiegel. De wereld op zijn kop. Even lijkt het of we recht toe, lange weg langs kanaal moeten , breed maar rustige weg asfalt met monumentale eikenbomen omzoomd, maar de parkoermeester heeft onze wensen verhoord en laat ons links af weer door de velden gaan over weer grindpaden houtwalletjes en bosjes,en met een bocht het kleine dorp weer in,villa's huiskes en bungalows van mogelijk gevluchte "Ollanders"? . Noud heeft wat rek en strekoefeningen gedaan en ziet het weer zitten om toch door te gaan.Na korte rust weer in de parochiezaal, gaan we nog een ommetje richting west over de Lozerheide maken. Paul mee met ons.[al vanaf tweede rust]. Krijgen een fietspad langs kanaal gaan een dijkje op, zien zwanen en meerkoeten,en mogen even hierna een voetgangerspad boven de sluisdeuren over. En nu begint het , of:  "Le moment supreme". Hier hadden we op gewacht en kwamen zeker er voor.::  De Lozerheide. Bos, broekbos , vijvers en vennen. Brede rietkragen. Mogen langs visvijvers,sloten met smalle bruggen, en om een prachtig groot ven heen en over enige bruggetjes,smalle bospaden met talloze boomwortels boven de grond. Dat was oppassen,om niet te struikelen. Weer gras en bladpaden. Slinger en hoekige bochten,alom bodembegroeiïng. Prachtig mooi! Even staan we wat langer stil op een zoveelste brug vandaag, en ik zei.Als dit het paradijs is hoef ik toch niet meer zo'n verre reis later te maken. Meerderen staan even stil ter bewondering; Oooooh! Ik begin spontaan te fluiten,in stereo want ik mis twee hoektanden.. Vooruit met de geit ,we moeten weer verder.. We zien plekken met herfststijlloos,lijken op narcissen of ook wel paasbloem,maar enkel paars van kleur. Groeit graag op moerassige grond, veel riet, vloei en visvijvers en horen en zien weer watervogels en zien zwanen, en libellen zweven rondom ons, op een vochtig rijkbegroeid pad. Wat is dit mooi!.... Dit was zonder meer een niet te missen onderdeel van de tocht. Noud vergat alle pijn en ongemakken,dus het werkte nog helend ook!...Helaas komt ook aan deze tocht een einde. Moeten nog een gevaarlijk bijna niet te overziene slinger autoweg over,klimmen een dijkje op om op het paralelle fietspad te komenin de hoekse bocht van het kanaal,we gaan weer de sluisdeur over en komen terug in Lozen. Heel even raken we de weg kwijt,maar de parkoersman kiest hier duidelijk voor een veiligere terugtocht weer door een woonwijk. De eindstand op de teller stond op ruim 31 k.m.. Maar het was het waard. De parkoermeester[s] hebben of heeft er schitterend werk van gemaakt. Een publiekstrekker. Hartelijk dank voor zoveel vernuft en inzet er zo veel moois uit  te peuren. Wat een variatie! Houdt de man in ere Torenkruiers. Ik las dat 991 deelnemers opgedaagd waren. Die hebben dan ook het summum van genot gepresenteerd gekregen. De naam "Torenkruiers" Geuzennaam voor het dorp en inwoners en van de vereniging is ontleend ,aan het ruim tiental meters verplaatsen van de kerktoren van Bocholt, ergens vroeg vorige eeuw. Ik Noud en Paul namen er nog ene na afloop, en waren dik tevreden over de mooie wandeldag. Rakker trouwens ook,die grinnikte want liet zijn tanden zien, hondentaal kennelijk.  Noud is roodgekleurd door de zon. Ik zeg nog tegen hem. "Net een red-head-indian". Rakker werd ook grondig verwend door het bedieningspersoneel met overgebleven koekjes voor bij de koffie.En knabbelt er op los. Zeker voor herhaling vatbaar,en wie weet tot gauw.We gaan een andere route terug op Eindhoven aan.