BeneluxWandelen.eu

 Geen enkel probleem met de tijdsomschakeling dit weekeinde. Wat wel even zorgen baarde was de tijdige bereikbaarhied per trein, vanwege spooronderhoudswerkzaamheden. Voila!... Een mooi woord voor de Scrabbelliefhebbers onder de lezeres. Na info blijk ik het geluk te hebben dat de trein tot Boxtel zou gaan.

Nog even op buienradar gekeken wat me te wachten stond , en dat zag er voor de eerste uren goed uit , droog tenminste. Neem in elk geval de plu mee, en dan zal je zien dat het droog blijft..... En ik kreeg zo goed als gelijk aan m'n zijde. Trouwens:  Bij regen valt het meeste ernaast. Het lijkt er alleszins op, dat weersvoorspellers sombere mensen zijn, vaak toch. Misschien moeten zij beter meer gaan wandelen. Goed voor de geest of psyche, en tegen depressies, daar kan geen psychiater tegenop.  In de kantine van het lyceum, is het opmerkelijk rustig als ik binnenkom, en de inschrijving verloopt dan ook vlot. De inschrijfster weet dat er al veel op weg zijn gegaan. De start verloopt al meteen bebouwingloos , de deur uit,   langs verscholen weiden met schotse hooglanders, een asfaltwegje met hoge bomen omzoomd, en dan vlot de prachtige kasteeltuinen in van Kasteel Stapelen. Mooie oude bomen allerlei en het kasteel wat doet dromen naar eeuwen terug stijl ,  en door een smeedijzeren karakteristieke  poort. Een brug over de Dommel en langs vijvers en kasteelgracht , met rondkuierend gevogelte. Poort weer uit,  en even paralel langs spoor en dan links een grasweg in langs slagbomen, zig-zag, min of meer haakse bochten door weide en verruigd landschap met ook nog lege akkers , nu en dan omzoomd met bomen en boompjes allerlei en struikgewas. De z.g. routecommissie van de club, probeert er duidelijk iets nieuws uit te halen vandaag. Zie verderop de kantinewagen op weg naar de eerste post gaan.  Kom langs een weiland met zebra's en twee kamelen, 'n lama, en wat paarden die verdraagzaam met elkaar omgaan . Na wat lanen met jonge eiken en beuken,[maar ook oude exemplaren], en wat zand en asfaltwegjes gaan we onder de spoortunnel door middels een fiets/wandelpad, en komen dan in landgoed Velder, met nu in een rijkgekleurd en gevariéerd bomen en ruigtebos met statige bomenlanen, en vroege eeuwse villa's  en huisjes en oude boerderijen verspreid. Byzonder aantrekkelijk. Vanachter nadert en passeert later een rijtuig met paarden , met ritmisch hoefgeklepper.  Hoe mooi en vredig klinkt het en eenvoudig vervoer ook.  De nodige crossfietsers gaan ook voorbij nu en dan..  Almaar over wegjes en paden en gras en bladpaden , komen we in landgoed Heerenbeeck via slagboomwerk en wildroosters. onderbroken met weiden omringd met rijen bomen en houtwallen allerlei , in feeërieke herfstkleuren en de wind ruisend door de boomtoppen , en aldoor neerdwarrelend blad. Daar is de "wagenrust' , compleet met grote tent en tafels en banken na 9,5 k.m.  Hierna ga ik voor de lus extra, die naar Oirschot mij zal brengen. Weer via paden en weggetjes asfalt maar heerlijk rustig en de herfstgeur opsnuivend ,omsloten door verscholen liggende weiden en broekgebieden ruig landschap en bos ,nu en dan akkers. Het summum voor de natuurliefhebber,  ga langs een wei met pony's met de haren in het gezicht.  Maar ook de koeien nog lang niet op stal. De koe beste lezer is het muziekaalste dier ter wereld let wel: Jaaa!: Want zingt met hoog en lage stem, heeft twee horens, doedelzak met vier fluiten , slaat met zijn staart de maat , en maakt zelf grammofoonplaten.  Ozo. Houd de koe in ere dus en denk niet alleen aan je dagelijkse glas melk.      Dan gaat het landschap opener worden, en de wijde blik openbaart zich, met als trotse spitsloze kerk toren vierhoekig, stoer, dominant in de omgeving tegenwoordig ,   van Oirschot , als baken in het landschap . Veel hondengeblaf als je langs bewoning komt ,en al om me heen kijkende zie ik niemand anders dan steeds een stel voor me uitlopend. Een zo'n blaffende hond vergezeld me een stuk. En indachtig blaffende honden bijten niet ; het spreekwoord ,  hoop ik maar dat hij blijft blaffen ,  want beter dan. Het is veel asfalt nu door meest open landschap nu en dan omzoomd met bomen , populier meest , en die toren maar rondom draaiend. net als ik het wel genoeg vind, gaan ik weer een graspad vlak voor het gemeentebord op ,achterlangs een reeks huisjes apart en kijkend door achtertuinen, langs randje Oirschot, achterommekes, langs de kant van een voetbalveld, en nog wat padwerk , terug de natuur in . Nu Mortelen geheten , en opnieuw ontvouwd me een schitterende natuur allerlei , gaan door klappoorten en draaihekken , moet langs een sloot , overgaan en teruglangs , tot aan dezelfde post van daarstraks , maar nu op  het punt van 21,2 k.m. zoals het papier me zegt. Daar bevinden zich de laatste twintigers  denk ik.  En opnieuw het beeld natuur van voor 9.5 k.m. post , gras , zand en grindpaden , boswegskes , karresporen ,  glibberige modder en graspaden , onder een steeds donkerder grijzer wordende lucht. Mijn plu werkt kennelijk nog steeds afschrikkend voor Pluvius ,  de regengod. Na lang boswerk, onderbroken door akkers en weiden met houtwallen  allerlei , dient zich naar het laat aanzien voorgoed vandaag open landschap aan. Nu met wat langere omleidende zandwegen , soms met fietspad erlangs , want de parkoersmeester wil ons duidelijk uit de bebouwde kom van Lennisheuvel houden, betreden we via een tegelfietspad dwars door industrieterrein , langs sloten en waters direct naar achterkant Boxtel station  opaan. Maken een bocht naar rechts en links om dan door een spoortunnel voor voetgangers en fietsers , rechts van de kasteeltuin te blijven en uit de bebouwing. Na nog eens  de Dommelbrug over met alle groenige taferelen en parkachtig gebied , sta ik weer aan het lyceum , bijna. Vlak boven me , ja laag , stijgt een gele traumahelikopter op. Blijkbaar missie volbracht , maar als die verschijnt heet het dat het ergens niet bepaald pluis is, zwaar ongeval vaak, maar ook andere spoedoperaties. Bij thuiskomst wordt ik door het nieuws bevestigd van mijn bange vermoedens. een schietpartije met twee gewonden , vlak in de buurt.... In de schoolkantine is het een komen en gaan van wandelaars , maar ik tref weinig bekenden. Wel lezers van mijn wandelverhalen, de trom is kennelijk rondgegaan ,  en wat vragen en tips hierover.  "Dendiejenisda" moet ik horen. Leuk toch!  Die belangstelling. En de naam van Beneluxwandelen gaat rond. Mooier kun je het niet hebben. Nog o.a. even een praatje met nestor van club en tochten Frans v.Gulik, we kennen elkaar al decennialang , en Frans heeft een hele bestuursresem op wandelgebied  op bestuurlijk vlak alswel zelf lopend op zijn palmares. We halen nog herinneringen van weleer op. Ziet! Ik ben binnen, afgemeld; en Pluvius ziet zijn kans om zijn regenlast te laten gaan. Heeft ie toch nog compassie met me gehad , maar ook de meeste wandelaars ,  veruit , die al lang binnen waren. Velen bleken indachtig de zeer slechte weersverwachting , of niet opgekomen , of een kortere afstand zijn gaan doen . Maar

Frans was wel wat somber over de opkomst vandaag. Klacht indienen Frans bij onze meteorologen. je weet wel; die altoos sombere mensen. Ze hebben het eerder over depressies dan over opklaringen. Ach ja.... Ze werken onder hoge druk; misschien... Maar mijn dag kon helemaal niet meer stuk,  want hij en zijn medewerkers, hadden me opnieuw een prachtige herfstwandeling voorgeschoteld.  Met mijn nederige dank!