BeneluxWandelen.eu

Het wordt wat pover deze  komende wintermaanden met de keuze van langere afstandstochten. De grote meerdaagsen zijn voorbij ,  voorlopig , en de motivatie ontbreekt bij de meesten om in najaar en winter grote afstanden te lopen , meestal ter voorbereiding op meerdaagsen en  prestatie tochten en daarmee verband houdende lange-[re], afstanden . Dat merk je ook als je leest dat minder verenigingen en organisaties , deze afstanden niet in hun programma hebben , maar ook als je om je heen kijkt onderweg , als men ze toch uitzet , het vaak erg stil is op die langere afstanden zo ze er dan al zijn . En zo ervoer ik dat vandaag ook weer eens als gewoonlijk .  Ook is het keuzeprogramma  wat magertjes en lijken velen voor de winterslaap te kiezen . Ook is het blijkbaar in deze donkere maanden voor velen wat bezwaarlijk , om in schemerdonker te vertrekken en zowat in donker of ook schemerdonker terug te komen op de startburo,s . Voeg daarbij de gemiddelde reistijd van/naar afhankelijk van reisafstand even zo vaak ook door donkerte . Noud zal ik een tijd niet aan m'n zijde hebben , want die is door een slepend voetprobleem voorlopig off-the-road, niet capabel om dit soort afstanden daardoor af te leggen . Met de trein naar ,s-Hertogenbosch , en van daar de bus naar Waalwijk. In en rond  het stationsgebouw hangen groepjes jeugdige nacht-stappers rond , wachtend op busverbindingen naar huis . Vreemd...Er rijden in de weekenden wel nachttreinen , maar geen bussen of vroeger in de ochtend . Een bus vol blijkt even later staat ook op mijn bestemming te wachten  . Zie veel kleine oogjes ,  even waan je je in een of ander  Aziatisch land , en hoor er velen met zowat dubbele tong spreken . Ik laat de meute gedwee voor gaan , en alras zit de bus tjokvol, en moeten sommigen als ik de rit staande doen . Met de rust valt het onderweg gelukkig mee . In Waalwijk in de startlokatie aangekomen in de St. Crispijnstraat , Buurt/wijkhuis De Wierd  behoef ik me aan de inschrijftafel ook al niet te legitimeren als wandelbondslid , want ik heb er al een bekende kop gekregen door de jaren , inschrijfster knikt en noemt , mijn naam .  Ze geleuft ut wel zegt ze, en wittet ok .  Wel even wennen aan een nieuwtje; Niet meer de deur uitgaan als tevoren door de z.g. huiskamerdeur , maar door een andere deur vlak langs de bar en via wat gangwerk , langs plekken en lokalen nooit eerder gezien , naar de binnenplaats voortaan  , en dan buiten over terras en weer een achteromgang naar de straat op aan . Het gaf nogal wat geduw en gedrang voorheen , om met uitgaanders en nog binenkomers door een smalle huiskamerdeur naar buiten te gaan , vandaar natuurlijk . Prima oplossing . Ik noem het eigenlijk te kleine café , altijd al de huiskamer van de wijk . We gaan eerst door wat straten , door een buurt met allemaal componistennamen,   geschakelde rijtjeshuizen .  doorvlochten met grachten , waarvan er een tamelijk stinkt naar welke rottigheid dan ook . Degelijke buurt met meestal goed onderhouden voortuinen. Pal naar het zuiden de stad uit via de kortste weg . Straten en stoepen nog nat van de vele regen en ik moet nogal eens de oogjes dichtknijpen , want de natte weg glinstert hinderlijk door de laagstaande zon . Even wordt ik op het verkeerde been gezet aan de stadsrand . Het blijkt een afstandensplitsing te zijn , die mijns inziens niet degelijk en duidelijk is aangeduid . Op mijn parkoersomschrijving herken ik  andere volgende wegaanduidingen , en indachtig de vorige keren , weet ik de juiste route weer terug te vinden . Richting randje Sprang-Capelle , en dan linksaf een wat lange saaie  klinkerweg die bol loopt in profiel . Druk sportpark bezoekers en spelersverkeer .  Weer zig-zag en voor ons op de autoweg naar de Efteling staat een onafzienbare file op weg naar dat sprookjespark , weer even wat saai lang , maar dan mogen we eindelijk een klappoortje door en daar begint dan het herfstfeest , van geuren en kleuren allerlei. Meteen een geweldige opkikker na alle saais vooraf , slingeren over bladpaden en , onzichtbaar geworden padenwerk, en staan plots oog in oog met een hele kudde koeien die een volgend uitgangspoortje blokkeren met hun grote k#nten . Sommige lopers groeperen zich voor een veilige passage , maar de beesten zijn zo mak als wat , en bezien de vroege bezoekersmeute heel gedwee een leggen ons geen strobreed in de weg . Behoedzaamheid troef dat wel nog . Niet panikeren , want dan gaat er honderden en tonnen vlees aan de haal , en in paniektoestand weet je maar nooit .   Langs omgevallen bomen al of niet flink van stam , en nog nadruppende van de nachtelijke regen .  Nu en dan los zand ,  en dan een ven . Het wemelt er van de vroege hondenuitlaters en er rennen  overal om je heen honden van weet ik al ras los rond .  Na 5,4 k.m. dient zich de "wagenrust' aan . Camper ook wel sleephut genoemd , met voortent en buitenkeuken en weer de bekende klapzitbanken en tafels , maar altijd piekfijn verzorgd , en altijd wat extra's gratis in de aanbieding als snoep , lolly's , koeken . lang blijf ik niet , want ik was pas laat van start en wil wat tijd inhalen op de voorlopers . We bevinden ons nu in nationaal park Loonsche en Drunense Duinen.  Na alle boswerk steken we de weg Tilburg- Kaatsheuvel -Waalwijk over middels fiets/voetgangersviaduct , en struinen door bos en weggetjes onderlangs o.a. de hekkken  van De Efteling en horen de kreten en gegil van vooral het vrouwvolk die in de achtbaan en Python zich de sensatie laten ondergaan , en zien nu en dan gebouwen van attacties van het park ruggelings  . Steeds zien we in de bossen de nevelige zonnestralen doorsteken , wat feeëriek aandoet .  Na wat velden en maís wat er nog steeds staat  beland ik in de openheid van gebied , weiden en allerlei veldwerk wijde blik , en in de verte de stoompluimen van onze provinciale electriciteitsmaatschappij , in het nog verre Geertruidenberg aan de horizon . Rechts op afstand de kom van kaatsheuvel .  Nu beland ik op een route , waarvan ik in de zaal 'smorgens al een voorschot nam op korter eventueel , want ik herinner me dat dit deel die lus taai en saai en lang was . Lange asfaltwegen door heel open landschap en hoekige afdraaiíngen , had ik al een 25 k.m. parkoers-omschrijving bij me gestoken , maar ik onderga dit traject toch maar manmoedig . Ga nog wat langs huisjes en passeer een gigantisch groot veld met afrikaantjes , hoe krijgen ze ze verkocht ?  De weg voert later dwars door een golfbaan , van immense afmetingen , en mogen later bij een pick-nick bank rechts van deze saaie weg af , over een door machines omwoeld graspad langs een sloot , komen weer op een klinkerweg en gaan dan in een zowat haakse onoverzichtelijke asfaltweg bocht, langsrakkend  verkeer en dan weer langs een klinkerweg  wat boswerk in , wat rustig en veiliger . Ik laat nu voorgoed dit doodsaaie stuk achter me , en mag weer in de beschutting van bos en modderpaden lopen . Op die voornoemde pick-nick-bank stond de spreuk in wat niet het streekdialect was: "Nimt oew dokkelleerze meej ,est rëëgent".  Nooit van gehoord!....?  De rust aan de golfbaan-resto noodde niet bepaald uit tot bezoek met modderschoenen en broekspijpen en deed erg mondain en  onwandelvriendelijk aan .   Protserig gebouw , met rieten kap , op het oog meer een villa van een multimiljonair , meer iets voor  z.g. gesetteld volk .  Na weer veel boswerk , en akkers kaal , weer een ander voetgangersviaduct de weg over en onderaan de helling , weer wat slingerpadenwerk door het overwegend dennenbos ,moeten we een met paaltjes aangeduidde route aanhouden ,  kom ik , in een heel open heidegebied ,  maar waar ook wat erg veel bomen gerooid waren , en krijgen dan wat fietspadenwerk nog te belopen , weer na 19,8 k.m. bij dezelfde wagenrust een laat me een paar bekers koffie wel smaken. Daar zitten ook Zittaardse lopers , en "Voskes" René , Rudy, Gerda en Monne ,   het clubke uit de Antwerpse Kempen .  Ik zit erbij en we kletsen maar wat over wandelzaken . Ze zitten er al eerder en gaan ook weer  eerder op pad .  Heb ook nog klets met good-old Kees die even een pauze neemt nadat het drukste deel van de lopers voorbij is .  Hierna volgt een wel erg smal fietspad en komen we in Plantloon . Snoodaards  die hier de weg kennen zouden korter kunnen gaan op Waalwijk aan . Vanaf deze rust was de route nog 10 k.m. ,  maar die hadden dan een grandioos mooi deel gemist . Hier openbaarde de herfst zich in al haar pracht  , met kleurrijk en paddestoel rijk gebied . En overtrof al het vorige ruimschoots . Wel meer modder op het midden van boswegen en paden of tjes , maar makkelijk te omzeilen . Heidegebied en velden en weiden omzoomd met bomenlanen en struikgewas en ook nog ruiterclubs die me tegenkwamen en kruisten , maar ook rijtuigen die niet verder meer konden en durfden want paden werden te smal of liepen dood voor hen tenminste. Dit deel was fenomenaal mooi , superbe ! en niet te misssen .  Door niemandsland en wildernis , over bruggetjes , modderige paden, prachtig omzoomde boslanen met ook oude bomen , en aldoor in die schitterende herfstpracht . Genieten ten top .  Na al het padenwerk mag ik in de afdaling van een heuvelrug met golvende paden , naar benee over een immens grote speelweide en kom ik in het grote Lidopark met vijvers en vogelwerk en vlakbij me een blauwe reiger. Even een doorkijk noordwwards waar een modern windmolenpark en een Waalwijkse kerktorenspits in de hemel priemt , maar dan blijf ik in het park rondslingeren door meest asfaltwegjes met bomenrijen in alle prachtige herfskleuren en grote weiden en een grote speeltuin langs . Langs het Lido-resto-paviljoen dat door brand geteisterd is al wat jaren geleden en nog steeds de ruïnes van overeind staan . Brand met een luchtje misschien , of onvoorzichtigheid en de verzekering keert mogelijk om reden niet uit.   Gaan nog wat door het park en langs een hertenkamp ,maar ook geiten , bokken en ander vee en pluimvee , overbiddelijk de bebouwing in van Waalwijk . Meteen een bungalow en villawijk dwars door ,  onder halfoude beuken iepen en espen omzoomd door en weer sloten en tuinen ,  grachten. maar de parkoersmeester [s] stuurt ons zonder allerlei stratenloop regelrecht naar de finish . Daar tref ik Rudy, Gerda, Monne, en André ook weer ,  en schuif ik na afmelding aan tafel . Terloops zie ik ook nog wat ander schoon en bekend volk rondom me , als Kees en Inge b.v. Het wordt  weer even bijkletsen ,over de dag en ons groepke m.n. uit het Antwerpse , waren het roerend eens dat de extra omloop rondom de golfbaan e.o. de lus van de 30 , de enige dissonant van de hele tocht was ,  incluis de lange aanloop naar rand duinenbos en dan die laatste 10 k.m. maakte ook weer alles helemaal goed . Een fantastisch niet te missen sluitstuk, en over het geheel waren we het eens dat de keuze van de dag toch weer een goede was , niet vergeten de gastvrije en blije gezichten van de helpende leden , als altijd , en die gezellige huiskamersfeer . Helaas moet ik het sympatieke groepje uit Vlaanderen al weer gedag zeggen om mijn bus te halen . Aan de bushalte trof ik nog een deelneemster uit Hoofddorp , vlakbij Schiphol en Amsterdam en koutten we wat na in afwachting van de bus ,  nu aanmerkelijk rustiger . Ik maak ze meteen als vaak in het zuiden komende  attent  op de lage bustarieven hier in de provincie waar ze dan ook weer haar voordeel mee kan doen in het vervolg .