BeneluxWandelen.eu

Onderweg naar Oisterwijk , geniet ik van een indrukwekkend kleurenspel  met de wolken tijdens de zonopkomst . Oisterwijk ;  gelegen enige k.m.,s oostwaarts van Tilburg, wordt ook wel "De Parel van Brabant " genoemd en is bekend van zijn bossen en vennengebied , dat zich in zijn zuidelijke omgeving uitstrekt . Men mag er derhalve veel als zodanig van verwachten .  De horeca-stappers om mij heen in de trein zijn onderweg naar hun ledikant , ik echter heb mij aan Orpheus armen kunnen ontworstelen . Voor hen eindigt de nacht , voor mij een verwachtingsvolle dag .  Heb een goede nachtrust genoten en uitgerust op weg . Immers : "Mens sana in corpore sano" Vertaald: Een gezonde geest in en gezond lichaam . En daar is bewegingssport een garantie voor . Stap door de stille straten van Oisterwijks centrum , want het is nog zo,n  twee k .m .   , vertelt mij een routeplanner die ik ter hand hou .  Toch ga ik nog even dolen , bij een onduidelijke omschrijving . Maar een wandelaarster per fiets onderweg brengt me weer op de juiste weg . Kom randje dorp en daar op afstand zie ik een parkeerplaats vol staan en dan kan het niet anders op dit vroege uur . Rand natuur staat daar Klein Speyck , de startplaats van Olat,s winterserietocht . In de voorhal stuit ik op Paul , die in zijn startblokken staat met zijn poles ter hand .  Hij besluit met me mee op te gaan. Mijn ogen dwalen door de zaal op zoek naar bekenden , wat op deze tocht nooit moeilijk is , en er volgt eerst een rondje zaal . Hé ziedaar nu Patrick & Linda onze Nederbelgen . Als gewoonlijk is de begroeting erg hartelijk . En worden fluks wetenswaardigheden uitgewisseld . En de laatste nieuwtjes en vraag en antwoordspel .  Wat zal het worden vandaag . Lang - laufen , i.p.v. langlaufen , want de winter laat nog op zich wachten , gelukkig... Na snelle begroetingen , en ontmoetingen gaan Paul en ik dan op weg . De Parel der natuur in .

Al vrijwel direct na een koert stukje asfalt , gaan we een bosweg op , waar moeder natuur voor ons een  bladertapijt heeft uitgerold , als ter verwelkoming , en ter uitnodiging , zij wil ons duidelijk leiden door haar prachtige tuin . De Hof van Eden .   Als gauw wordt het blad vermengd met modder en wordt het even opletten. Het is toch al meteen een mooi begin , dat voorspelt weer wat vandaag .  Ik struikel nog bijkans over Paul 's iets te ver zijdelings uitgezette poles .  Onze parkoersomschrijving is als immer zeer uitgebreid , met nummering op regels en op begeleidende pijlen .  Het wemelt onderweg van allerlei toeristische wandel-markeringen van  wat voor naam ook .  De herfst heeft de bomen zowat geheel ontdaan van hun bladerdak , en de natuur bereidt zich duidelijk voor op de onontkoombare winter . Weinig tot geen vogels te zien en te horen . De trekvogels zijn onderweg naar hun winterresorts , alleen de pechvogels blijven achter......Dat is geen soort dus let wel . Het is al bos en paden wat de klok slaat , en Ad de parkoers-architect , kan zich bij dit aanbod weer eens geheel uitleven . Vanzelfsprekend is hij ook de vennen niet vergeten op te nemen laat staan dat je daar in deze streek al aan ontkomen kan .  Veel hek en poortwerk vandaag en wildroosters , bruggetjes allerlei , en mogen al het Allemansven en Kolkven zien . Komen langs een uitgestrekt beemdgebied met  grazende koeien in het wild .  En dan zijn we even in wat open landbouwgebied met in de verte de toren van Moergestel . De klokken ook hoorbaar .  Onverwacht blijkt ergens weggemoffeld  achter  stapels verpakte hooibalen de eerste Olat -post te zijn . Uit de wind , goed gevonden .  Hierna weer verder door open landschap , allerlei bekijks , een lang modderig pad , en dat is direct een goede gelegenheid om dansles te nemen . Linda die nu bij me loopt en ik , Pat erachter met Paul , dansen zoiets als de cha-cha -cha , en  hink-stap- sprong , samba weet ik veel wat meer om uit de modder te blijven , wat maar ternauwernood lukt .  {{Vasthouden aan weidedraad is niet aan te raden want dit is schrikdraad , en mijn voorstel om te voelen of er wel echt stroom op staat en mij vast te houden  , ontwijkt hij wijselijk }} ,  wat voor korte benenwerk nauwelijks lukt , ..... Gaan langs beek De Rosep, en dan na wat asfaltwegen en  fietspaden en ruime blik werk ,  naar een hoeve café annex boerderij. We kiezen voor het buitenterras op 9,2 k.m. Gaan weer door veldwerk hierna , en komen op een dijkpad die langs de oevers van de slingerende  Beerze loopt met vistrappen erin  en vallen . Komen aan in Spoordonk langs een jeneverstokerij annex resto , steken weg over en even rand bebouwde kom om toch nog door wat straten te  moeten , en de rust in een zaal waar we vorig jaar November Olat's wintertocht vanuit hadden . Hier voegt Martien uit Roosendaal zich bij ons .  Na deze rust gaan Pat , Martien , Linda en Paul zich voorbereiden op de afslag voor hun 40 k.m. route , en scheiden onze wegen . Gaan door een klein buurtschap met aardige huiskes boerderijtjes met zelfs nog een waterput met hefboom ,  een ooiervaarsnest en wat kunstwerken in de bomen .  Dan volgt de afstandssplitsing . en scheiden onze wegen definitief . Net als ik me voorbereid om wat langer alleen te moeten stappen , hoor ik achter mj een gegrom . Noud !  Had het eerst niet door , die druk gebaarde en riep dat ik met de 40 ers had mee moeten afslaan ,. Was op de fiets op jacht als hoffotograaf van Olat  om leuke plaatjes voor het Olat-album op hun site te schieten , en in het archief vast te leggen . Even wat  wetenswaardigheden uitwisselen en dan verdwijnt ie weer uit zicht . Ik mag het korter doen vandaag ,  en na wat veld en bospaden en karresporen , mag ik weer  ronddolen in een afwisselend landschap van , hei , bos en agrarisch .  Ga door diverse wandelpoorten en hekwerken en wildroosters en nog een stuk door de Campina heide , beemden en broeklanden weilanden , graspaden  om na slingerboswerk , en opnieuw een klaphek bij de "wagenrust" aan te komen .  Daar gaan drukte en gezelligheid samen , als gewoonlijk en de Olat,s onvolprezen werkbijen ons weer mogen verwennen met brood , koffie , thee , soep , koeken en wat dies meer zij , en zie ik Monne , Gerda en nog wat Vlamingen , want ook in Vlaanderen blijkt de trom over deze winterserietochten rond te gaan en derhalve veelbezocht uit ons buurland hier weer. Willem Steenbakkers speelt  hier nog een lied op zijn onafscheidelijke doedelzak , hij speelt ook bij een grote "Schotse " band , en het instrument , een van de eerlijkste volgens mij , gaat immer mee op zijn wandeltochten in streek , binnen en buitenland, heeft hij er al naam en faam mee verworven . Hij speelt het mooie lied "Mull of Kintyre" van Paul Mc ,Artney . Heel mooi en kunstig en oogst ten einde een klaterend applaus van de aanwezige deelnemers , en als gewoonlijk wordt door menigeen op de gevoelige plaat vastgelegd .  Dan gaan we op weg voor de laatste , zes kilometer , door een streek waar Ad zich uitgeleeft  heeft . Waar we voor kwamen , kregen we ook volop , bos en vennen .  Ad  Verbakel stuurt ons als volwaardig parkoers-architect door een grandioze finale van deze laatste natuurkilometers . Niets laat hij liggen . Komen langs de Rosep-beek over smalle gladde graspaden , met soms lastige zeker voor kleine beentjesmenskes oversteek want water zoekt zijn weg naar die  meanderende beek , onverwachts her en der het pad overstekend . Het wordt weer bedachtzaam springen en welgericht .  komen achterlangs een camping. Dit keer geen pallet als brug door een sloot , helaas , onderweg wel ergens,  even langs een weg en dan een sparren , berken en dennenbos in . Een open bosdeel een soort nieuw gecreéerd heideveld rond dit perceel , met takken en bomenresten , en stapels hout .  Weer langs een ven en daar is een mooie zonsondergang te zien met inktzwarte wolken tegen een licht achtergrond decor .  Dan blijkt er een routeomlegging te moeten komen . Ad vertelt me later dat hij begin deze week erop attent gemaakt werd  door de plaatselijke beheerders en autoriteiten , alsdat hij genoodzaakt was de route om te leggen . Dit moest juist op het eind tot twee maal toe ! En opnieuw is Ad niet voor een gat te vangen en loodst ons vlak langs weer een prachtig ven wijde blik en groenomrand , via weer wat paden en lanenwerk door een laatste laan al waar het lijkt of de bomen statig in gelid staan als ter verwelkoming , voor ons allemaal als een Welkom terug in onze groene gemeente Oisterwijk . In de zaal wordt nog lang nagepraat met deze en gene , en weer later komen Patrick , Linda , Martien , en Paul Skivington  binnen gevallen , en bomen we nog na  over de opnieuw  weer prachtige tocht . Frans Staal komt er ook nog bij en dan is het praatgroepje compleet . Ongemerkt zijn we de laatsten in de zaal geworden , en lijkt het erop dat we genoodzaakt zijn zelf de zaal te sluiten . Ik rijk  Pat symbolisch de sleutel aan , om de sluitingsdaad te verrichten . Kom dan stappen we maar op naar buiten de volle donkerte in . Buiten is het afscheid allerhartelijkst , en verdwijnen we ieder zijns weegs in het avondlijk duister . Nagenietend  van een weldadig  samenzijn , en weer een echte Olat-tocht . Prachtig !  Ik behoef op weg terug in de trein bijna niks te zeggen , Frans zit op zijn praatbank.