BeneluxWandelen.eu

Het is toch alweer twee weken geleden , dat ik weer eens de benen gestrekt heb op wandeltochten .   Onzekerheid in het land omtrent  [tijdige ] , bereikbaarheid en uitval van openbaar vervoer of geen doorverbinding  ,  dwongen mij mede door het winterweer thuis te blijven .    Niet zo zeer voor het weer , want daarvoor ben ik in mijn lange wandelcarrière wel een en ander gewend dus .     Maar om niet op bestemming of thuis te geraken ...... .  In grauw , donker mistig  en miezer ga ik weer van huis , sneeuw en ijsresten her en der nog op straat mede door de sneeuwbui die mijn regio nog gisteravond plaagde .   In het station zie ik geen mede-wandelaars , en dit doet mij vermoeden ,  dat de opkomst vandaag tegen zal vallen .   De trein zet me af in Best , en de bus laat even op zich wachten , maar komt redelijk stipt  toch .   De wegen zijn best berijdbaar .   Even voor Moergestel   ga ik eruit , en het kan niet beter , vlak voor de deur , van een ex-boerderij-achtige  resto- zaal .  Joop de voorzitter  foetert bij binnenkomst gespeeld , waar ik toch bleef en dat het al zo laat was en ik doe een dolletje terug .   Ik zag terloops , dat de parkeerplaats toch al  vol stond . Plots meldt Noud zich met hondje Rakker ,  z,n trouwe metgezel  , en ook  kilometervreter , Amersfoorter , Rolf die het nu toch ook kalmer prefereert stommelt binnen  .  Gedrieën  gaan we op weg .  Even de achterplaats  annex terras af en fietspad op langs de gewestweg .   Draai af het landelijke in , en waar ik al gezien ligging op gerekend had gaat het noordwaarts richting Oisterwijkse vennen en bossen , een uniek natuurgebied dat parkoersarchitect Ad Verbakel  absoluut erin betrekt .   Even nog langs akkers en sloten met ijsresten en stuifsneeuwbanken  .  Langs een weiland waar een groep veulens  het winterweer trotseren  en wat rijpaarden  en we zien  een  enorme toestand paardemoppen  bijeengestapeld   liggen langs de weideafrastering  .....    Al gauw volgt de voorbode , van wat het parkoers vandaag brengen zal .   Sneeuw en ijsresten , water op sneeuw , modder , glibber en geslibber en menige struik op boomtak  dunner boomstam  moet nogal eens vastgepakt worden , en als volleerde slingerapen  , moeten de ongemakken overwonnen worden  .   Moerassen die het water niet meer kunnen verwerken en waar het water over de paden stroomt   .   Het belooft wat en ik prijs mij intussen gelukkig dat ik voor een lagere afstand gekozen heb .    Dit gedoe gaat enorm veel tijd kosten  zo voorspel ik mezelf .   Het is me een geploeter , gespring , geglij  , en wat zo jammer is , men moet voortdurend op de hoede zijn , en dus veel meer naar de grond kijken  .  Het lopen verandert in ijsdansen , ijsballet , en waar ik een verhoging opzoek naar het weiland veiligheidshalve en me o.a. door doornenstruiken stoei en ander laaggroei moet ik nogal eens weidepaaltjes vastpakken  .  Paaldansen  lijkt het op ,  hoewel nu dikker aangekleed , niet  uiterst schaars... .  Ik veronderstel nu al luidop , dat vele 30 rs en  40rs . onderweg  goedddeels voor een kortere afstand zullen kiezen , mede door het tijdverlies , want je kunt geen snelheid maken ..... .  Herken uitspanning Venkraai  , die nu gesloten nog is .  Ad heeft het goed met ons voor , kan het ook niet helpen  .  We komen langs vennen groot en klein en slingerende bospaden , ruiterroutes , fietscrossroutes , al glijdend aan bij de eerste bosrust  de zitbanken en de kantine en bedieningstent , staat temidden van een geweldige ijspiste , met ook nog vaak water erop en al rondgrijpende  muizestapjes en glijdende kom ik voor de bedienden uit  .  Ze staan er toch maar voor ons , in deze pooltoestanden  .   Het parkoers is niettemin grandioos mooi , en zo ook bedoeld , maar ik krijg pijn in m'n nek van het naar de grond staren  . De dooi is toch ingezet en paarlen  van regendruppels hangen aan de twijgen .   We vervolgen onze weg en via mooi bos en diverse meertjes gaan we een beekbrug over  " De Rosep " .  Over een verlaten kampeerterrein   . Duiken een sloot door , en opnieuw de  moerassige paden in en door en waar mogelijk hogere stukken opzoekend lopende door struikheide  .  Op gegeven moment lucht  ik mijn hart dan maar dat dit zowat alles slaat en het niet leuk  lopen meer is  .   Prijs me tegelijk gelukkig dat ik niet voor de grotere afstanden gegaan ben .   We gaan de open heide in en dit is de Kampina  .  Wildroosters  en klappoorten door   .  Op 15 k.m. is de volgende open rustplaats .  Daar raak je gemakkelijk in gesprek met de die-hards die ijs en weder dienende toch gekomen zijn .   We  nemen prompt de verkeerde afslag na de pauze en worden teruggeroepen   .   Meer haaks links moest het  .   Door wandelpoort en klaphekwerk het Dal van de Beerze in .   Lopen met een zucht van verlichting even asfaltweg en fietspad later en langs afrastering , steken die weg over en terug gaat het weer achterlangs en tegendraads die weg een natuurgebiedje in  .   Een grote vlucht ganzen boven ons hoofd , een aalscholver eenzaam in een boom die het nu moeilijker heeft door het ijs alom , aan zijn kost moet zien te komen .   Hè , we lopen graspad , drassig , maar wat zou het .   Toch ook weer veel molshopen zien we . Indachtig een  oude weerspreuk ; Komen in December de mollen , laat de winter met zich sollen  .  Het ijs van een groot ven glinstert in de langzaam doorbrekende zon . De stralen door de wolken draaien als zoeklichtenbundels  uit de hemel  .  Willy en Rianne stiefelen voorbij .   Nijmeegse Iris , en compaan Hennie evenzo uit die stad , erachteraan en afhakend  ,  zien dat  een gele trilzwam  op een oude op de grond liggende tak  ligt te pronken en dit moet even vastgelegd worden .   Gegroepeerd staan we eromheen en Noud en Rolf nemen ook plaatjes .   Afwisselend door sneeuwresten zoals vandaag het parkoers loopt  , vervolgen we onze weg .  Met ons vijven belanden we aan de Gerrithoeve , en besluiten , hoewel nog paar k.m. gaans , toch maar even naar binnen te gaan .    Er zitten er zowaar op het terras buiten dus . Houtkachellucht komt in de neuzen  bij binnenkomst .    Het wordt even weer ouderwets gezellig  .   Na deze rust gaat het weer het landelijke in  .  De Oisterwijkse vennen en bossen zijn voorgoed vandaag achter ons .  De zon is tot  half  tot licht bewolkt doorgebroken  . Er volgen nu landelijke lange wegjes .   Ik realiseer me dat we vandaag tot hier al , zon , grijs , mist , regen , ijs , sneeuw ,  sneeuwresten  , water op sneeuw en ijs  , wind , dooi , gehad hebben .   Wel wat gewend , maar nu beginnen door het vaak ingehouden lopen , de spieren en botten toch wel op te spelen .   Langs boerenhoven gaat het nu met de lawaaiïge autoweg A58 op afstand . Riviertje de Rosep weer over  en een smalle kasseiweg die al zeker in honderd jaar niet meer gerepareerd lijkt , waar ik in gedachte nog oude boeren familiekarren , op twee hoge houten wielen ,  en werkkarren over zie rijden .   In de verte piept de oude kempische stijl kerktoren van Moergestel  tussen het geboomte .   Verderop een draai en een ongemakkelijke even zo oude klinkerweg op  ,  met kuilen en gaten en uit elkaar liggend plaveisel  .  Dan een zwaai rechtsom , recht op de startzaal af .  Daar wordt het weer echt Olat-sfeer gezellig , aan lange tafels  zitten we .  Het was zo waren we eens , een zeer zware tocht mede door ijs en sneeuw en resten daarvan in de bossen vooral , de modder water op ijs en sneeuw , en de grotere afstanden kwamen veel later binnen , die kregen nog respijt met langer openblijvende afmeldburo's  .   Olat meet zijn kilometers met elastiek en zo viel ook de afstand van vandaag langer uit  .  Onder het motto; mag het wat meer zijn ?   Het scherm met dia's  in de zaal over de Olathistorie , gaf tevens aan dat 584 moedigen vandaag op waren komen dagen  .  nog lang vertoeven en napraat met deze en gene  , gingen we huiswaarts  .   Noud zijn eerste wandeling na anderhalf jaar beproeving met zijn onderdanen , boodt me een rit naar huis aan en zo kon mijn terugreisplanning vervallen .  Noud plaatst deze week op www.olat.nl zijn foto's van deze wandeldag onder album .  Overigens houdt hij ook  nog op web ; picasaweb.google.nl/tongelre4 . de buitenwacht en ons op de hoogte van wat hij onderweg ervoer .  Mijn planning voor volgende weken liggen nog niet vast .  Niettemin , we zullen elkaar wel weer ergens treffen .  Blijven lopen dus .   Tot ziens ergens langs de wandelwegen .