BeneluxWandelen.eu

Een wandeldag met terugreis die bijna een gruwelijke  en bijna-fatale afloop had , niet zozeer voor mij ,  maar het slachtoffer ,  maak u om mij niet bezorgd dus ,  maar hierover later .    Het is zoeken en afwegen de dag vooraf om mijn wandelbestemming te kiezen , en omtrent bereikbaarheids gemak en reisafstand en tijd ,  en tijdig kunnen zijn .    Dan ook nog dat een groot deel van Nederland plusminus vijf c.m. sneeuw zou moeten verwachten voorbije nacht , kies ik voor goede , tijdige bereikbaarheid voor Nijmegen  .    Al heel lang niet meer geweest  .   Rondom en voorbij 's-Hertogenbosch lijkt  de sneeuw in het landschap dikker te liggen .   En na alle treinperikelen  voorbije weken hieromtrent houd ik mijn hart vast  .    In Eindhoven lag niets ..... .  Nijmegen dus vandaag , de bedevaartplaats voor de wandelliefhebber , het Mekka van de wandelaar .   De 93 voorbije vierdaagsen , lokten per mars vele tienduizenden wandelaars vanuit het land en de hele wereld hier naartoe .   Hét onderwerp op wandelingen telkens weer .   De stad waar de wieg van de wandelsport stond , en de moeder van alle wandeltochten en meerdaagsen ter wereld  .  Wachtend op de stadsbus als ik daar aankom ,  mijmerde ik , dat ik  me thuis in de warme echtelijke sponde , nog even langer had kunnen omwentelen .   De stadsdienst komt er merkwaardig laat op gang voor zulk een grote stad .... .   Zoek de beschutting van de stationshal  dan maar .   Bus twee ;  vermeld in de landelijke wandelkalender bleek intussen bus  acht te zijn .   De bus daar heet , " Breng " ,  en brengt mij door  de binnenstad en het stadsdeel dat de wandelaar kent  van de terugkomst uit de derde dag van de vierdaagse  , en al reizende droom ik weer bij de herkenning van delen van het parkoers van de juichende en klappende , aanmoedigende feestelijke volksmassa's .    De start was in een villawijk  , rijk bebost , randje zuid-oost der stad , vanuit een speeltuingebouw .   Weinig bekenden , ook nog van de tijd van weleer .  Nijmeegse Iris is een der eersten die ik ontwaar , en onderweg ... .  Bij inschrijving schrijft men een kruisje , op de inschrijflijst ,  en bekomt men geen deelnemerskaart .... , geen bonsledenkorting ;  enkel een bon voor erwtensoep of broodje worst  voor onderweg op de veldrust .   Uniek , nog nooit meegemaakt .    Er ligt ook sneeuw in en om Nijmegen , en in de heuvels , een stoflaagje dan , maar toch venijnig glad .   Het weer blijft grauw vandaag en het sneeuwt licht gedurende een deel van de tocht .  We lopen de speeltuinpoort uit , recht de bomen en boslaan in  , licht stijgend  .  Asfalt even en dan een ruiterpad in .  deels droog , deels sneeuw , en al veel belopen door de vroegerikken .   Nog gestaag stijgen we door .  Door verschillend loofbos op Berg en Dal aan , tikken even bewoning aan op gemeentegrens , gaan verbindingsweg met Duitsland over  en bevinden ons op de grens van Ubbergen en Groesbeek .  De heuvels rondom Arnhem en Nijmegen zijn ontstaan door de ijstijd , toen een enorm hoge ijskap  , vanuit het noorden over een deel van ons land schoof  , de grond opschoof tot de lijn Utrecht , Arnhem - Nijmegen , en vervolgens door ijsssmelting , gletsjers de heuvels gevormd werden .   Tussen Arnhem en Nijmegen ligt een merkwaardig vlak polderlandschap ....  Deze heuvels bewandelen we vandaag .   Even buiten de stad krijgen we een dal  waarvan we de rand belopen  bovenaan maar ook de hellingen  middels trappen  onhandig in hoogteverschil , je zal maar korte benen hebben .   Jammer , geen roltrappen hier ,...  Het gaat voortdurend op en af en de spieren en gewrichten worden geplaagd .   Even respijt over een plateau ,  grasveld  , weide op adem komen , om na een draai de helling af te stuiteren  .  Nog even een uitzicht noordelijk op Persingen waarvan gezegd dat het 'slands kleinste dorp is .  Golvend landschap volgt een tijd met panorama's doorkijkjes .   Het kabouterpad en langs bergbeekjes  rand afgrond  langs stichting tehuis Kalorama de diepte in  , dan om in Beek uit te komen .   Ik wordt plots door Tilly en Jaap een café binnengeroepen , oude wandelrotten van vroeger nog .    Tilly vertelt hier volop van haar geboorte en opgroei-grond , en gidst me door het dorp .   Een prachtige  driestammige eik en een mooie dorpsfontein  en plein voor kerk  met horeca , "Sous-le -Eglise ". genaamd  .   Lopen Beek uit , wat tot na kort de tweede wereldoorlog nog Duitsland was .    De vlakke velden als polder in , akkers , weiden en wat bosperceeltjes  , ruigte , rietkragen , waters , sloten , plassen ,  brugjes , recht op buurman Duitsland af .   Draaien de gewestweg naar de buur op middels fietspad en rechts van ons doemt een heuvelrug op  met de Duivelsberg , in de Duitse tijd nog Teufelsberg genaamd .   We laten een prachtstuk klimwerk liggen omdat volgens Jaap de lopers geklaagd hadden in het verleden over de zwaarte  ervan als klimmen .... En dit n.b. door omgevingbewoners !.... .  Passeren de grens waar het gemeentebord aangeeft in Ziflich en Wyler Duitsland te zijn .   Eerstgenoemd dorp was al langer zichtbaar geweest  op afstand .  Even in Duitsland dus  , en slaan de weg af klimminkje naar de Duivelsberg .   Vlokjes  sneeuw vallen nu , asfaltwegje op ,  en een ongeakkelijk keienpad volgt een poos , asfaltwegje nog , wat huizen  van gevluchte Nederlanders vast  .   Golvend landschap weer met velden en weiden en boerenhoeven .   Duitse aanwijs en verkeersborden .    Dan gaan we weer de grenssteen voorbij  naar eigen grond .   Aan een oude bomenpad wacht de wagenrust ons op met o.a. de soepbon of broodje worst .  Pannenkoekenhuis voorbij op top Duivelsberg via bospadenwerk stijgend en dalend  omzoomd met oude eiken , beuken en sparrenbomen , kom ik rand Berg en Dal en de weg die afdaalt naar de Duits-Nederlandse grens ,  Tivoli genaamd  , richting Zollamt ; Wyler . Holdeurn .   Druk verkeer heen en terug omdat volgens zeggen in Dld. alles goedkoper zou zijn .   Gaan rand dorp met oversteek rotonde weer stijgende bos in en zien even de  7 heuvelenweg uit de vierdaagse -route derde dag .  Geen volksmaasa's nu , toaal stil .    Weer bos en dan gaat het Meerwijk in  met golvende velden met mooie villa's en kasteel   .  Langs het Afrika-museum , en later het bijbels-openluchtmuseum in de Nijmeegse wijk  genoemd Heilig- land stichting .  De laatste k.m. rs dient zich weer een versnaperings-wagenpost aan  .  Stijgen hierna weer een bos geleidelijk omhoog in .   Gaan rand diep open zicht dal langs  , gaan toeristische natuurpaaltjes- routes door verschillend loofbos , zien nog een vernuftig uitgesneden  vogelhuis uit een anderhalf meter opstaande boomstam  en gaan langs een hoge schutting van het bijbels  openluchtmuseum , wijk H. Landstichting ,   en via weer bospaden bereiken we randje villawijk  , Nijmegen , de speeltuin weer .   Het sneeuwt nog altoos licht door .  Er blijken 699 deelnemers te zijn geweest .   Is erg weinig voor deze omgeving waar de wieg van het ' "wandelen " stond .... Het grootste deel van het land werd weer wakker onder een pak sneeuw en enkel zuid-Ned. kende lichte dooi . De vorstgrens wandelt al dagen midden boven ons landje .  Mogelijk zagen dus velen van hun reis af .   Het was een erg mooie wisselende maar vaak ook pittige tocht voor een vlaklander , klimwerk nogal  .  Een gezellig samenzijn in de speeltuinzaal erna , en dan aanvaard ik de terugreis weer , en opnieuw een busreis van herkenning en wegdromend over die vierdaagse derde dag route-intocht , nu veel rustiger , stil zelfs .   Een scherp contrast .    De treinreis terug kreeg een onvermoed griezelig einde op de valreep .   Letterlijk in het zicht van de haven  dreig ik te stranden .  De trein loopt bijna het station binnen , ik bevind me vlak achter de bestuurder .  Plots een akelige lange brul van de treinhoorn , en remt de trein erg schielijk af .  Verstijfd van schrik zitten de passagiers op de banken .   Even is het stil rondom me , dan kan ik nog uitbrengen ; . "die hebben ze " ,  en mensen zijn verschrikt en  wenden de blik af .   We wachten af , en een poos hierna roept de treinbestuurder om , dat er een persoon voor zijn trein  "staat  ".... , maar zal weggeleid worden .   Even hierna zien we perronpersoneel met een jonge roodharige vrouw gebogen en gearmd weglopen .  En zet de trein alsnog aan om het station/ perron te bereiken .   Een zucht van verlichting gaat door de reizigers .   Ik ben amper over de deurdrempel thuis en ik moet mijn verhaal  kwijt .  Komende zondag wordt het vrijwel zeker voor mij Deurne , in Ned. dan om geen verwarring te zaaien bij mijn Vlaamse wandelvrienden .  Blijven doorgaan met lopen , dan zien we elkaar vast ergens .  Houdoe !  Tot ziens en schrijfs weer .