BeneluxWandelen.eu

22/06; Bastogne-St.Hubert

Ik ben in kamp La-Roche  gestationeerd.   De aankomst en aanmelddag is verkennen en {her}-ontmoeten  van het verblijfterrein.   De eerste dag betekent met de bus naar Bastogne en al erg vroeg uit de veren.  Die busritten van/ naar zijn sowieso erg mooi en gezellig mede door het mooie landschap.  Genieten rondom de mars dus.   Voor de openingsplechtigheid op het centale plein van Bastogne arriveert onze colonne bussen net te laat.   We zien het hele plein al vol staan en eer we de stempelpost bereikt hebben speelt de muziek al de mars van het Derde Ardense Jagers en staat een erewacht  stram  geweer op de schouder , voor de wandelaars.  Volkslied en toespraken als van marsleiding en burgemeester hebben we moeten missen.            We gaan op weg .    Eerst richting oud stationsgebouw , vervolgens langs een ezelsfarm.     Oude roestige spoorrails en andere restanten van weleer aangaande . Om dan een bosperceel in te gaan.   Ophoping van lopers want het pad versmalt.       De E25 overgaand komen we in een sparrenpad , welkome schaduw nu al.    Komen langs getuigen en restanten van de veldslag van de 2e Wereldoorlog  en sporen van het destijds beleg en omsingeling door de duitsers van Bastogne.     De stad en omgeving is bezaait met plaquettes, monumenten  hieromtrent.    We trekken door een golvend landschap van akkerbouw en weiden met belangstellend vee allerlei. Afwisselende vergezichten en voorlopig laten de windmolens ons ook niet los, welke op de heuveltoppen de omgeving van ver domineren.    Het zijn er velen als een windmolenpark.    De routes dezer dagen gaan over karresporen , {vaak diepe} , gras , grind en keienpaden ,  zand , bos , maar ook wel asfalt.    De hoofdrustplaatsen zowat halfweg de routes in telkens in  niemandsland, met ale voorzieningen en gezellige goed voorziene ontmoetingsplaatsen.   Men krijgt elke dag  zeven keer  een halve liter flessen bronwater uitgereikt , en die drink je zonder meer leeg.    Want het is elke dag warm en hard labeur  op de routes.    Zeker voor een plat-land-bewoner.    De natuur onderweg is zonder meer een genot door zijn veelheid aan bloemenzeeën en planten en onafzienbare hellingbossen , telkens beloond met fantastiche panorama's.    De Ardense dorpjes , piepkleine gemeenschappen  echt dorpkes dus nog.    Prachtige schilderachtige huisjes veelal in Ardenner steen opgetrokken ,   en immer bloembakken onder aan de vensterbanken.    Ver in het dal piepen de twintowers van de basiliek van eindplaats van de dag , St.Hubert  op , waar we alsnog met een grote bocht om de stad gaan , om aan de rand ervan de ruimvoorziene finishplaats te bereiken.  Het was vandaag 33,4 k.m. gaans.

Tweede dag: 23/06 Bastogne-Bastogne

Vandaag zullen we trekken door de plaatsen rondom Bastogne welke een meest gruwelijke oorlogsgeschiedenis hebben doorstaan.   Tijdens het beruchte Von Rundstedt -offensief midden December 1944 tot eind Januari '45.    De laatste wanhoopspoging van de Duitsers om de haven van Antwerpen te bezetten en af te snijden en de geallieerden te splitsen.   Boeken vol zijn over deze tijd geschreven en erg veel is verfilmt over deze plaats en streek en ook de Ardennen.   We gaan door een noordelijke nieuwbouwwijk de stad uit.   Lopen over een gehooid veld langs de E25  begroet door toeterend verkeer.  om weer een helling op te trekken uit zicht van verkeersweg.  .   Komen langs MESA-kamp Bastogne die ditmaal wel erg ver van de stad is opgezet. Gaan over een hooiveld.   We zien de laatste bussen wandelaars klaar staan .   Bosgebied door en na enige tijd een draai op betonwegje waar duidelijk voorheen een spoorlijn van Bastogne naar Houffalize en Vielsalm liep.   Plots een steile klim van deze weg af .  Ruggen krommend , zodat we even vals plat door een veld moeten .    Als je veel over de Slag om de Ardennen en  beleg van Bastogne gelezen hebt komen al die namen van dorpjes vandaag weer in je geheugen op.        En herleeft de geschiedenis, en geeft m.n. het landschap je een beeld van de veldslagen putje winter toen , met vele  tientallen c.m. laag sneeuw en hoe bar het moet zijn geweest.   Welk een vredig contrast nu met weer en landschap vandaag.  Maar de schade en wonden lijken nog nog niet helemaal geheelt .  Veel open landschap vandaag.    We zien lange tijd de vergezichten richting de grenzen van Groot Hertogdom Luxemburg , vanuit nu de Prov. Luxemburg.   Wegkruisen en kapellen en monumenten kleden onze route vandaag. .  We gaan door naar het Vredesbos .   Aangelegd in het kader van de 50e herdenking van de slag om Bastogne met en rond Kest 1944.    Van bovenaf heeft dit bos de vorm van Unicef -logo , moeder met kind op de arm.  3 Hectare groot en  ongeveer 4000 bomen.  Veteranen kunnen onder aan de bomen  een plaatje met naam eenheid  en hun naam  plaatsen.   Erg indrukwekkend om te zien .   Passeer een tientallen mtrs. diepe steengroeve.  Ik ga ook nog even de bioszaal van het museum in en zie een documentaire in oude zwart-wit-film die me erg beroerd, en zeer treurig stemt.   Ik niet alleen zo zie ik na de film buiten de zaal....  Nog een stevige klim volgt richting de Mardasson een museum en Amerikaans monument.  Ik ken en bezoek het al jaren en nóg raak ik erg geëmotioneerd door de sfeer.  Het mardasson is een verhaal apart om te zien en beleven dus zoekt u een site op liever.  Met beelden ván.  Ik daal af naar de stad langs diverse monumenten , als standbeelden , plaquettes. bunkers , geschutskoepels van tanks.  Er staan ook paaltjes langs de route die in Arromanches Normandië ,  begint tot aan de Mardasson .  In het frans staat er  Weg naar de vrijheid  , op , met een fakkel.    Ik bezoek aan de rand van het stadje ook steevast  het kerkje , erg mooi .  In de toren zijn klokken gehangen door de duitsers en amerikaanse veteranen zelf betaald , en in de kerk hangt in vier talen de mededeling van hen alsdat ze hopen dat deze klokken het symbool van de vrede zullen uitbrengen , en hier een bijdrage aan zal zijn en een aanklacht tegen zoveel onrecht en verderf.   Het maakt me telkens weer erg emotioneel en ontroerd.    Zo'n mooie geste.   Het orgel speelt ook nog.   Zoals de hele stad en haar geschiedenis mij ontroert.   Nu gaat het dwars door de stad door een gezellige en drukke winkelstraat op aan .   Hier tref ik Patrick Vanderstukken  plots aan en een uitwisseling als immer volgt.   De finish is weer op het centrale plein met borstbeeld , routepaal Arromanches- Bastogne Mardasson en een amerikaanse tank .   Op het plein is het als altijd ouderwets gezellig ontmoeten en samenzijn met gelijken , en de dorst wordt met een pint  weggespoeld . Dan weer op naar de bus die me en anderen natuurlijk naar la-Roche vervoert en het is opnieuw wakker blijven en genieten van een prachtig Ardens landschap.