BeneluxWandelen.eu

Het tijdsverschil naar zomertijd vannacht lijkt me geen parten te spelen.   Overigens, nog voor de wekker afloopt zorgt een immens merelkoor buiten , dat ik eerder gewekt wordt.  Buitenkomend merk ik miezerweer , gauw terug binnen, want door dit uurverschil is het ook nog wat killetjes.   Er stappen geen wandelaars op de bus.... Overstap in Veghel en in een wip brengt de bus me naar de nabijheid van het kasteel.  Een dik kwartier twintig minuten gaans nog over zandweg naar rand Heeswijks bos, waar de start voorzien is in het paviljoen behorend bij openlucht natuurtheater, juist binnen de beschutting van dit bos.   De weideparkeerplaats laat al vele honderden auto's zien met plaatsaanwijzers in reflexievesten.  Wat padenwerk brengt me trappen op om langs het balkon van theater me weer neerwaarts binnenplaats en ingang gebouw te brengen.   Kijk-es! Naast alle personeel is daar ook zowat compleet het regiobestuur  present, die ook nog es wat taken op zich neemt.   Rondgang handen schudden en korte gesprekken volgen.  Inschrijven, koffie, en dan zet ik er in mijn uppie de achtervolging in op de veel vroeger gestarte langere afstanders.  Het is gaandeweg helder weer geworden.  Willy en Co heeft de parkoersen uitgezet, en toont al meteen goede bedoelingen door ons kris-kras door overwegend dennenbos met ontluikend ander groen,  te sturen met smalle opeenvolgende paden.   Even wordt de rust verstoort , door crossmotoren, en is vogelgezang verstomt, op de vlucht voor het knetterend geluid.   De parkoersomschrijving laat me twee kolommen twee kanten vol zowat allen wegjes en paden zien.   Belooft wat!  Pijlen genummerd conform regels op papier. Wordt draaierig van het padengedraai en snelopvolgende afslagen, maar voel me helemaal in mijn element. Dit is mijn ding!   Mis  na even stukje asfalt een verscholen pad ondanks pijl en keer ras terug op m'n schreden.  Een stelletje roept me.  Kom weer op wegske met paar huizen langs.   Padje in nog en kom aan sloot, dammetje en langsheen sloot met groenstrook houtwal bosrand anderzijds een meer.  Dode padden her en der.... Doodgetrapt?.. Ga half om plas, wegje op naar Rukven, Weg overgaan , en kom aan crosscircuit in alle rust overigens.  Gaat over naar landelijk , huisje boompje beestje, runderen, bloesems in de tuinen.  Brugske sloot over, volgt een klinkerweg bedekt met oud mos en sparrenaalden, door waterwingebied , gezien de putten alom.  Mag door droge sloot gaan, bosgebied uit.  Mis verderop pijlaanduiding en mogen i.t.t. bord toch over privé terrein van e.o.a. manègeachtig gebied.  Het "Hobbelhok" langs breed bospad met geëgaliseerde zandweg door boswerkers keurig vervlakt gemaakt weer.  Gehucht Heibloem door en opnieuw opletten want na maria's huisje, Die heeft er wat! --, direct l.a. ,  een ouderwetse kasseiweg op langs privé-bewoning, velden met bosstukken in.  Zie markering LAW-Peellandpad  Den Bosch-Roermond.  Klim omhoog en volgen op en afgaand pad rand bos boerenlanderijen.  Ik mis een paar pijlen , maar volg met enig geïmproviseer, en op goed geluk kom ik juist uit.   Los zand even onder de wandelschoenen, zie ik kerktorens Heeswijk en Dintherasfalt op afstand.  Linea recta dorp op aan nu "Lariestraat".... Huh?  Dorp in waar wat hekwerkazettingen zijn vanwege een aldoor voorbijkomend wielercriterium, rondje dorp.   De Abdijstraat in waar we welkom zijn in de ontspanningszaal behorende bij deze mooie oude abdij. Het is binnen en buiten levendig druk en velen koesteren de felle zon.   Lang blijf ik niet verpozen , want heb nog wat in te halen.   Loop honderden meters, wandelaars van de extra lus terugkomend tegenwaarts, zie je nog eens wie er ook zijn... Nieuwe wijk nog in aanleg door met waters en bruggen en park door in aanleg nog, Dinther weer uit.  Volgen landweggetjes en fietspaden grind of verhard wisselend tussen jong geboomte door weiden , akkers , en raak in gesprek met een jong echtpaar van boven de rivieren, die echter later zo blijkt moeten aftakken voor korter.   Raak nu moederziel alleen en ga opnieuw de schaduw van bos in met trimparkoers met allerlei oefentuigen en opdrachten erbij.  Ik laat ze voor mijn knoken, ga de goden niet verzoeken.   Het is eigenlijk een klein bosperceel maar Willy laat ons als onmetelijk erdoorheen struinen.   Mijn tred versnelt ondanks barrages van boomwortels.   Zie veel holen op mijn weg hierdoor. Vos of konijn?...  Bos toch weer uit wat asfalt zandweg en boerenlanden , toch draai op ander bos aan, na bloementuinen en zie paardebloemen, sleutelbloem , speenkruid etc.  veelvuldig. {De natuur is zeker drie weken te vroeg...}. Kom langs immense stallen vol kukelekuu en tok-tok-geluiden wat duidt op hoeveel duizenden hoenders. Een groep kinderen bieden de dorstige wandelpassanten tegen wel erg democratische prijzen , ranja , limonades en koekjes en wafels aan bij een huis zomaar langs dit weggetje.  Nader dorp opnieuw met hekwerkafzetting, wielercriterium,  om zand-veldweg op te gaan, achter nieuw wijkje Dinther door.   Kom weer aan opmerkelijk veel rustiger Abdijzaal binnen.  En de bediening is gezwinder nu.  Bewust nu ben ik me in de achterste regionen te zitten, en opnieuw is mijn verpozen kort.   Terrein abdij af langs bejaardenhuis en soos wijk in.  Wat straten en opnieuw vragen, geen pijl.... Een dame aan een hoekhuis loert langs raam voordeur en gebaart me waarheen , ze zag er al zoveel vandaag. "DIeje kant op moette".  Een Airbornemonument en burgergevallenen, langsheen uitvalsweg naar kanaal en omstreken aflopende over rivier Aa .  Even in stille gedenken.  Fietspad en veel toeristenfietsers want prachtig helder weer.   De zon kietelt in m'n nek en gezicht. Gauw mijn pet op, en zonneglas.   Bekend van vroeger smal asfaltwegje in nu tot fietspad verklaard.   Tussen bos en beemden door en wordt later zand hard zand dat wel , weer bots ik op de Aa en ga met de stroom mee derwaarts.   Al die fietsers opmerkelijk vriendelijkgroetende,  en belangstellend met wensen en vraag hoe ver is dit?.. Brug rivier over staat de secretaris met helpers appels uit te delen, gewaardeerde geste.   Hij herkent me eerst niet met m'n vermomming.   Twee zijden dubbele rijen oude eiken geleiden me over lijkt eeuwenoude weg naar het prachtige zo uit een stripteken-sprookjesboek , kasteel met tuinen.  Smeedijzeren poorten door.  Parkoersmannen zorgen dat we dit kasteel 'talle kant mogen bewonderen.  Een echt plaatje!  Paden grind en dan weer zand brengen ons rechttoe op een oude witte schilderachtige boerderij, in dit gebied Ter  Kameren genaamd.  Gaan het kasteelterrein af met zandweg annex fietspad.  We gaan de weg Veghel-Den Bosch oversteken om opnieuw in landbouw en veeteeeltlandschappen te komen , huisje , boerderijen, tuinen noem maar en weer altoos de bloesem.   De lente is daar.  Als sluitstuk stuurt Willy en Co's ons weer het bos in , en slingeren de lopers zich in de rondte in de finalereeks.  Wat droge greppels door volgt de bepijling snel op. Hekwerk en poort door beland ik weer op natuurtheaterterrein.  Nog wat nablijvers hangen er rond buiten op terras en binnen.   Verrassing! Patricks en Wifrieds clubleden maken juist aanstalten naar hun touringcar te gaan.   t.w. De IJssetrippers uit Overijse niet ver van Brussel.   Even korte gesprekjes nog van wat achterblijvers van hen.   En Ja: Pat en Martien zagen ze gister nog in Rucphen, die kennen ze wel.   De club had een weekenduitstap letterlijk bewandelt.   Helaas in alle gehaast van ze vergat ik te vragen of Wilfried en wie weet nog wat "Beneluxers", { zal vast wel...},  er ook bij waren.  Was leuk geweest ze eens te ontmoeten!... Nu en dan druppelen er nog wat lopers binnen in het gebouw.   Napraat met nog wat bekende helpers en bestuursleden en andere wandelaars,  en dan komt o.a. Tine V. uit Helmond binnen met hondje Luna. Het is nog gezellig nakouten.  In de wetenschap van een lange wandeling naar de bus met uursdienst, trap ik er vandoor.  Terugkijkende op een prima tocht natuur en verscholenheid. Bosrijk , en uitgekiende routes en verzorging aan zeer populaire prijzen van o.a. 80 ct {!} het goedkoopste en dat vond zichtbaar veel verkoop.   Een prima lokker dus in tijden van erg hoge horecaprijzen.  Heb genoten vandaag en anderen ook vast en zeker.  Komend weekeinde staan Drunen, maar denk vast dat het Deurne wordt.... , op het programma.  Wie weet waar ik U nog treffen zal... Blijven wandelen dus.

Houdoe!   Peter Heesakkers

De laatste tocht van de club van de z.g. Winterserie 2010/2011. Oisterwijk:  Een paar k.m. oostelijk van Tilburg.   O' , wordt al sinds mensenheugenis de Parel van Brabant genaamd.   Toeristische streek bekend om zijn uitgestrekte natuur , vooral bossen en vennen campings alom en boshotels en herstellingsoorden.  Noud haalt me af thuis en koersen we op Oisterwijk aan.    Niks te vroeg voor een parkeerplaats zo blijkt.   De smalle weggetjes om het startburo vanuit een der uitspanningen , wemelt van  wandelverkeer , naarstig een plaatsje zoekend.  Bomvol dus.  Het is een gekrioel van auto's en wandelaars.   Veel Belgische nummerborden en zelfs een touringcar met club uit Wechelderzande tussen Turnhout en Zoersel blokt de smalle weg, die weet het ook niet meer.    Ook wij moeten de auto zo ver wegplaatsen ergens in de berm , en het kost zo'n 20 min. lopen.   Buro te midden van  van de bossen.  Ook binnen is het een drukte van jewelste, de zaal kan de stormloop nauwelijks aan, en zo ook de bediening dus,  ik zet er maar fluks de benen in.   Mogen dwars door buitenterras, tuinpad van zaal poort door , weg op en al vrij direct splitsen de afstanden.   Merkwaardig! Plots loop ik heel alleen op mijn route..  Zouden anderen het niet gezien hebben? Steven al meteen door de bossen en het eerste ven langs.  Afzettingen voor de paddentrek alom vanwege de oversteek van die kruipers op weg naar avontuur om te..... . Veel spechten hoor ik kloppen.   Divers vogelgepiep in voorbereiding voor een massaal lenteconcert later.  Uit de bodem komt allerlei groen ook gepiept.   Het lentefeest kan aanvangen.  Hier en daar grond en gras nog grijs van de nachtvorst, maar een felle zon kondigt een mooie dag aan.  Krinkel paden door gebied , atletiekbaan en sportpark voorbij.   Poortwerk door langsheen groot ven.  Rijkelijk rondgestrooid Plankenbrug met kippengaasbodem tegen uitglij beveiligd, we zullen ze nog veel vaker zien en lopen vandaag.   Een wandeldijkpad tussen twee vennen wat modderig,  ook veel vandaag en heeft te maken met broeklanden en laagland waarover water stroomt van een naar ander , maar ook beken , sloten enz. steken onze paden nogal eens over her en der.  Op 5,1 eerste openlucht rustpost al altijd weer gezellig hier.  Bekende wandelaars en -sters en blog en andere wandelcoryfeeën melden zich.   Na wat gebos met weiden en akkers dooreen , brug rivier Reusel over, een ontmoeting met twee reeën wat op afstand.  Het is onderweg vaak ook avontuurlijk balanceren langs plassen en het beste deel door modderpaden, er liggen niet zelden boomstampalen doorheen de plassen om passage nog enigszins te verlichten.   Krijgen drie dwarsliggers van boomstammen vlak tegen elkaar te klimmen of te kruipen.  Ik werp mijn rugzak af en kruip als een limbodanser onder de middenboom door en klauter de andere twee.   Je zal maar korte beentjes hebben!  Wandelknooppunten-- palen volgen op en padwerk evenzo.  Alle afstanden zijn nog op mijn route en dit maakt dat onder de rook van Moergestel ik de rustplaats laat voor wat ie is.   Veel te druk , lange wachtrijen aan buffet en toilet is er maar een voor dames zowel heren, haast geen bedieners, duidelijk verrast op de vroege zondagmorgen, honderden wandelaars die doorgaans haast hebben , te bedienen.  Ik ga weer door.   Over groot terras waar het wandelvolk buiten in de zon vertoeft en door een mini-golfbaan gaande. Steek weg over , ga kortgras weiden in door de smurrie van modder en dras langsheen een sloot, een hele trits graspaadjes en bos en zandpaden volgt.  Na een kleine 2 k.m. toch een Olat veldpost.   Hierna lonkt gebied de Kampina. Rietkragen omzomen de paden, een dijkpad op met zicht moeras links plas rechts.  Er naderen man en vrouw te paard en paard laat stilstaand nog gauw al zijn hoop  varen of vallen de grond bemestend.  Ze zijn cowboy-achtig gekleed.  Gaan door zoveelste klaphek vandaag , blijven wat metershoge grasdam volgen tussen plas en moeras.   De weidse plas biedt fauna in diversheid van zwanen , kraanvogels , waterhoenen , meeuwen, ganzen,  enz. , en wat verderop koeien in de wei.  Zie je wel; lente!   Ga kabbelende rivier met rotsvallen erin de Beerze over en beemden en wilgenbossen volgen en ander recente aanplant om nu weide  en opener landschap te verrijken.  Wildroosters zijn onderweg ook volop aanwezig. Klap en zelfs piepende draaipoorten.  Hekken langs zig-zag om fietsers en crossers te weren.  Steek asfaltweg smal , over Brinksdijk genoemd en even natuurstrook langs met anderzijds wijde landbouwblik asfalt , om later toch weer graspad langs brede diepliggende sloot te gaan , alsnog later brugje over en slingerpad door wit gras en berkenbos en wat verder ander jong loof en naaldbos overgaand in ouder bos.   Mooi hier een fijn intermezzo.  Kom in opnieuw kort graslanden wijds terecht.  Paal markering van aardgasleiding no.236 langs  op weer asfaltwegje aan.  Even verkijk ik me en ga  rechtsaf tot ik het vreemd stil vind en terugga op rechte pad.  Weer weide en vlak grasweiden en soms akker in langsheen stromende sloot, piepend draaihekje door , dan dwars ik grasveld op schuilhut van vee  af , achterdoor,  klaphek , weer wildrooster.  Bospad komt aan paar meter brede stroom met weer rijen waterdrempels rotsblokken erin wat weer ruisend , kabbelend effect heeft.  Boomwortelpad slingert met beek mee, kippengaasvloerbrug over en verder gaat het met de pret. Volgt een brede bomenlaan met vervallen rietendaken en andere verlaten bewoning vaak en haast instortende schuren.  Steek brede zandweg met smal fietspad langs over het.  Kerkepad zoals bord vertelt , maar naar welke kerk te midden van de uitgestrekte natuur ontgaat me...  Pad vervolgt almaar draaiend tussen opener en dan weer geslotener percelen bos, en of half open hei.   Later even weer bos uit weidser gebied door, maar met een draai opnieuw bos berk vooral in.  Een monument vraagt even stil te staan voor de helpers van onderduikers en schuilzoekende RAF- piloten in de bange oorlogsjaren 40/45, en de ondergrondse beweging.  Komen na allerlei vennen vandaag al gezien  Kogelvangersven en Groot Heideven.   Het is hier volstrekte stilte, waar vind je dat nog?....  Een overweldigende rust.  Een volgende post zit er volgens papier niet meer in, en na wat bagger van ook overstekend water , modderpartijen en ongemak , besluit ik dan maar zelf een pauze in te lassen en met blik op wijds ven te midden van het paradijs nuttig ik mijn drank en broodjes en fruit, zittend op een boomstam. Zalig hier.  Komt later beekje Rosep in beeld en via weer planken met kippengaas hieroverheen.  Voortdurend volgen plassen met palen erin liggend maar het is omzichtig stappen , springen, balanceren.  Het parkoers is vaak avontuurlijk onderweg, best pittig omdat telkens het wandelritme onderbroken moet worden, ik denk aan de veertig en  zestig k.m. lopers nog achter me..... Geen gemakkelijke route voor ze en de snelheid zal er nogal eens uit moeten gaan.  Opnieuw klaphek verder stalen poort door, dwars door privé terrein van  vakantie en groepsverblijfsgebouwen langs. Slagboom langskruipende nog wat droger bosgedraai met toeristische kleurroutepalen te volgen, staan we vrij plots aan het wegje langs de start bij of aan uitspanning.   Het buitenterras leeft van de drukte en bijkomende wandelaars die zich koesteren in de heldere stralende lentezon, en toch!.... Midden op het grote terras brandt de grote vuurkorf.... Het is me een drukte en geroezemoes! Trots prijkt aan de afmeldburo's dat het een deelnemersrecord voor wat deze winterserie betreft is gehaald , t.w. 1518 deelnemers!  Het was vandaag puur natuur , ten voeten uit, rijkelijk bos en vennen velden , weiden , akkers, en alle verscholenheid en grootten.  Het was het summum van een natuurtocht, uitgekiende paadjes en wegjes,  wildroosters , hekjes , draaipoorten en wat meer.  Adjes levenswerk als parkoersuitzetter.  De slogan "`Echt OLAT" ging hier zonder meer op.  Noud Wijn ,  Olat's hoffotograaf , heeft deze dag weer vastgelegd voor Olat's website,  het fotoalbum, kunnen jullie nog nagenieten.  En die hier tòch niet waren; hebben een natuurtocht van de bovenste plank ten voeten uit gemist. Met dank aan de vrijwilligers van parkoersen , inschrijfburo's en verzorgers op de altoos gezellige , fijne veldposten mag ik niet vergeten te vermelden, en ik vergeet er mogelijk nog wat , maar ere wie ere toe komt. Een dijk van een tocht, voor de echte natuurgenieter. Hoorde vandaag tongval uit hele land en ook uit Vlaanderen. Moet ik nog meer zeggen over deze club met rondom 1000;  { jawel de grootste van ons land!..... } - leden.    Met Noud en een wandellifster zetten we de terugreis naar Eindhoven in, napratende en genietende van een ronduit fantastische wandeldag!   Die er niet bij waren.....  Jammer dan, veel gemist in de Parel van Brabant. Terechte naam.  Nu komende zondag zal het mogelijk Heeswijk worden in  de noord-oosthoek van onze provincie.  Eerste zondag van April te kiezen uit Duizel, Kempen}. Deurne [ Peel} of Drunen; { tussen Tilburg en Den Bosch}.  Mogelijk treffen we elkaar daar ook.  Blijven [door]- wandelen dus.  Houdoe!   Peter Heesakkers

De natuur bot al volop uit.  De grasplantsoenen langs en tussen de in en uitvalswegen hier tonen al een gele , witte en andere gloed van crocussen en  narcissen.  De paasbloem ook wel genoemd.  De paddentrek is begonnen.  Ik verlaat een rumoerig straatbeeld van werkpendelverkeer.   In de bus stappen drie personen met duidelijke wandeluitrusting.   Er staat een kille wind en even overweeg ik warmere kleding te voorzien.  Ik heb tijdig een plek verovert in de drukke bus.  En laat me comfortabel naar de kempenstreek vervoeren.  Het gaat om het gebied globaal tussen Turnhout en Eindhoven.  Bladel is een nieuwe tocht vanuit een heel andere plaats dan gewend van deze club, vernieuwend en veelbelovend dit gebied kennende.  Het is nog een dik 20 min. gaans over een bosweg, om aan het startburo te geraken.  Horen diverse vogelengezang.  De lente!   Schrijf vlot in, en ga op weg.  Ik mag direct na start al een klinkerwegje in achter een vakantie-bungalowpark.  Routenr,s van de lanen behorend bij dit park volgend.   Rits m'n jack maar verder dicht want de wind is nog kil.  Eerst maar opwarmen.   Wegje wordt zandig, en houten hekken dienen doorgeslingerd te worden langs nog een slagboom een slingerpad tussen weiden en stukjes bos.  Opnieuw een slinger langsheen hekwerk om vee van stal naar wei of van wei naar andere wei te geleiden.   Slingerpad De Bonkelaar heet het hier.  Na nog zo'n houten hek door weer visgraat klinkerweg tot kapel , een draai van zelfde weg tussen majestueuze oude beukenbomen aan de wegkanten weerszijden.   Knoesten die de weg overkappen.  Hier lijkt de tijd stil te staan en passen de bomen in een Anton Pieckverhaal.   Machtig mooi.  Kom nu aan doorgaande weg met asfaltfietspad te volgen waar wegwerken zijn, nieuwe bermen en nieuw asfalt.  Weg zelf afgesloten.  Brug over de Goorloop, hierna weg af langs eeuwenoude boerderijen om even na deze nederzetting, langsheen bos enerzijds, weide of akker anderzijds de bosrand dus te gaan.  Ziet er veelbelovend uit al  voor vandaag.  Smaakt nu al naar meer... Ten Vorsel heet dit gebied.   Padenwerk volgt in korte opvolgingen links-rechts om weer de werk-aan -de weg over te steken hoppend door omwoelde bermen en hoge opstap en afstap nieuw asfalt.  Even weer fietspad aan de weg, en achter Vennebos ander vakantiepark door, enkel huisjes,  Volgt heerlijk oud meest sparrenbos. Weer kort gekronkel wat wisselt met allerlei loofbos waaronder percelen meest den , spar, grove den , essen, jonge aanplant, bike-paden kruisen ons veelvuldig.  Prachtig en uitgezocht hier van de parkoersmannen Wim1 -Wim2 , Frans R. en Jan S. , toppy jongens, ik ben in mijn element hier!   Hier zijn weer kenners bezig.  Na enige tijd kom ik aan de E34 snelweg, waar overwegend de All -Europese vrachtwereld van alle hoeken der E.U. als in een constante trein voorbijdendert. Even nog boordje bos hierlangs , dan een tegeltrap op, viaduct overheen, en laten we de herrie langzaam achter ons voor weer vogelengezang.   De Pan in, zo noemt het natuurgebied. Boswerkers met amechtige machines zijn bezig het bos uit te dunnen.  Diepe sporen achterlatende. Opnieuw gekrinkel tot een wat langere bredere doorgaande zand-bos-weg ingeruild wordt, die lang vervolgt.  Een grafsteen?  Nee lijkt er wel op maar het blijkt een herinnering aan nieuwe bosaanplant in 1997 te zijn als gift door personeel van een 25 jarig Bladels bedrijf , zo zegt opschrift.  Het Serco-bos noemt het.   Mooi toch!  Volgen nog een goudgeel heideveld met dennebosjes ertussen , even wat ruime blik.  Stuit ik op een groot maïsveld als een enorme stoppelbaard, en weer die E34, met geraas.  Moet nog omtrekkende beweging om enorme modderpoel op het brede pad maken, keurig even het boswerk in omgelegd zij het paar meter, draai haaks om dit veld en dan volgt een motorcross-pad langs de Europese weg. Kies i.p.v. diepe crossgroeven voor egaler gras ernaastliggend.  Ik zie betonnen lichtmasten opdoemen, en dan weet ik dit is België.  De bebording laat het verderop ook duidelijk weten.  We gaan stukkie door de provincie Antwaarpe.  Een ongemakkelijk en smal padje onder de taluds langs waar de Europese wereld aldoor voorbijraast.  De parkoersmannen hebben een verrassing, jawel!  Ik lees op mijn parkoers dat we een smal laag donker tunneltje door moeten zullen gaan , de rug wordt diep gekromt en ga de stikdonkerte in, geluk, zal een sloot geweest zijn , maar staat nu droog, nou ja.... het wordt nog avontuurlijk , maar ook hier is licht aan het eind van de tunnel, voel nattig modder en glibber onder mijn voeten en houdt me in staande positie door de wanden te laten geleiden vele tientallen meters lang onder het verkeer door.  Geen hand voor ogen , alleen donkerte met verderop daglicht, het is bijna kruipen hier.... Op goed gevoel met wat geluk doorgaan. Plagerijtje van parkoersmannen. Tunnelbuis kruipend haast neus op de schoen uit, andere kant van E weg terug vervolgen, mogen weer bos met hoog bruin grasweg door om de schoenen te poetsen , service van de jongens! Komt snel de kantinewagenrustpost in zicht, en kan ik mijn verhaal aan die plagers van routemannen kwijt. Ook Patrickv.d. S "wandelmoeder" Jeanneke , meldt haar met wat landgenoten omringt present, een blij weerzien. Hierna volgt een z.g. extra lus te gaan.  Een extra blad te nemen , want Nederland omschrijft vrijwel immer per papier hoe de route loopt, dit in tegenstelling met België , waar men doorgaans enkel de route bepijlt, maar hier te lande in combinatie dus. De route danst nu om de denkbeeldige landscheidslijnen heen vertellen grensstenen en kegelachtige palen met nrs 198 en later wat verder 199. . Het is al bos in alle verscheidenheid wat de klok op deze lus slaat, oude-[re] en jonge aanplant, een zalige rust.  Zowat niemand om me te zien, allen het ruisen der wind hoorbaar, geweldig!  De zon prikt wazig door het hardnekkige wolkendek.  Het padenwerk uitgekiend door de heren , gaat het na alle gebosser, toch nog tussen akkerlanden door met wat wijdere blik.  Haal ik een stel Mollenaren in, en volgt Holland-België-praat, gezellig!  Mag een nog niet bijgeploegd getrokken zandpad volgen tussen akkerlanden, nu en dan hoekig gedraai.   Het land wacht geploegd klaar op groeizaam weer.  Dan volgt een schuilhut en wat fietspaden weer bos door, lonkt plots de wagenrustpost weer met tentdak klapbanken en tafels.  Maak wat gekheid met het bekend personeel.  Hijs me van mijn bankje later om de onderdanen weer in beweging te krijgen, nog een extra lus zal ik qua-tijd moeten laten en sluit ik me op de restroute aan.  De bossenrijke kempen door.   Diepe machinesporen van rupsvoertuigen en tractoren omzeilende van boswerkers, volgen omzoomde paden en boswegen die percelen afzomen met eikenrijen , dan weer oude berk of dennen . Even moerasachtig wilgen en broekbos langsheen, een monumentale boom met verhaal  en naam en geschiedenis wat me nu ontschiet, volgt na houten hek een graspad langsheen kabbelende sloot, tussen boerenland, laten mooi ven liggen, asfaltwegje,  pad liever, opgaand.  Een ven behorend tot de Kroonvenheide, en wat later weer een gedenksteen ter herinnering van een gefusilleerde ter plaatse die net de bevrijding van 20/09/1944 niet gehaald heeft.   De gedenksteen als aanklacht.  Weer boswegen tot we een smal betonnerig fietspad van routenetwerk op mogen.  Haal nog een dame in met wat doorzettingsvermogen vermag - twee kunstheupen-- ,   zo vertelt ze me.  Bewondering en applaus!...  Stak ik niet onder stoelen of banken.  Na een bosdeel met sloten gelardeerd, gaat het over in visgraat liggende klinkerweg die plots met een haakse bocht op de finish uitkomt.... Verwacht hier na missen de rest van de tocht beneluxmedewerkster Gonny van het tweetal en Jos, wist dat ze kwam. Met vriendinnen.  Ook nu is ze onzichtbaar helaas, maar ze was er wel degelijk ergens zo vernam ik.  Na de afmelding nog wat klets her en der, tot de tocht naar Bladel terug aangevangen wordt.  Spaarzaam nog wandelparkeerders langsheen de bosweg moet ik als de laatsten der Mohikanen zijn geweest, ga ik derwaarts. Bladel op aan dus.   Het was een natuurtocht ten voeten uit hier, uitgekiend , de omgeving werkt er ook voor mee.  Echt kempen, de rust onderweg, stukjes bouwland en houtwallen onderbroken.  Voor de echte natuurliefhebber en rustzoekers. met grote dank aan medewerkers liefdewerk, en vooral ook de parkoersingenieurs. Fantastisch werk gedaan!  Ik kijk uit naar hun volgende tocht.   Wat een inzet van deze clubleden , van  De Grenslopers. Organisatie top,  met dikke letters. Ook vanuit Vlaanderen wel gewaardeert vernam ik onderweg en op de parkeerstroken te zien.  Nu zondag wacht Olat weer.   Hun laatste winterserietocht. De lente is vroeger gearriveerd , duidelijk.  Olat gaat vanuit Oisterwijk, bij Tilburg, en de kenners hoef ik dan niet meer uit te leggen. Een toeristisch natuurgebied temidden van bos en ven vooral.  Om naar uit te kijken dus.  Mogelijk tref ik U daar ook?  Houdoe! Op z'n brabants, ofwel het beste, tot weer.  Peter Heesakkers.

Wat zuid-nederland aangaat , laat het wandelprogramma zich als gewoonlijk , van de magere kant zien.   Vertrekzalen en accomodaties zijn aan Carnavalsclubs en aanverwante feestvierders verhuurd.. Veel wandelclubs hebben door dit feest  te weinig of geen medewerkers-vrijwilligers, en -of  durf niet om te organiseren, bang als ze zijn voor tegenvallende inschrijvingen.   De club van Waalwijk'82 , steekt de draak met dit gegeven, en doet al jaren voort, juist op carnavalszondag, en dat is geweten boven de grote riolen of sloten , waar dit jaarlijkse volksfeest veel minder ingang vindt.

Bezuiden de grote rivieren staat het dagelijkse leven op z'n kop, en als gewoonlijk komen veel "westerlingen" dan op Waalwijk af. De start vanuit het buurtactiviteitencafé annex ontmoetingsruimte, voormalig wijkschoolgebouw, is het beredruk al vroeg in de morgen.  Ruim 500 lopers melden zich.     Op het Eindhovense station tref ik mede- benelux-inzender - medewerker Roland Wijers, gaan gezamelijk bijkletsend op weg van Lampegat-Geinhoven , naar Oeteldonk, want dezer dagen hebben gemeenten  carnavaleske namen. Een Oetel is een kikker, vraag me niet hoezo. In Eindhoven is het opmerkelijk stil deze morgen . In het station zelf melden zich slaperige gezichten in allerlei costuums uitgedost, op weg naar of van de kroeg.  In Den Bosch komt Nicole ook erbij en zo gaan we via Dwergonië, en Kwastenlaand, naar Schoenlapperslaand, zoals komborden ons vertellen in plaats van de gewone komborden.   De streek van Den Bosch westgaande tot de Biesbosch is Langstraat genaamd , met een trits dorpen op rij. In meest lintbebouwing.   We gaan de oude jaren 20 vorige eeuw wijk uit.  Om de veel nieuwere z.g. componistenwijk door te gaan, steken een  bedrijventerrein dwars door.   Tuinstraat in toch weer een stuk wijk dus, om de stad uit te gaan . Fietstunnel onder vierbaansweg naar Efteling door volgen het z.g. halve zolen-fietspad. In de vetere het wijdse polderlandschap de witte stoompluimen van de Brabantse energieopwekker.   Naam slaat op de eertijds leder en schoenindustrie in de Langstraat.  Halve zool heet in nederland een niet normale...... Stad uit meteen een wijds zicht op de polders.   Parkoersman Rinus, doet wat we al vermoeden.   Een geheel nieuwe route, nu door de Langstraat-streek.  We gaan nog door een nieuwbouwwijk in de laatste fase.  Mooi , dat wel maar verlang toch naar de vrije natuur. Rinus  vertelde me van zijn nieuwe plannen en wil graag ook van andere lopers weten , hoe het nieuwtje bevalt.  Volg een uitvalsweg op asfaltfietspad wijk uit rechttoe door vlak land , naar Sprang Capelle, waar de zondagserust uitstraalt , vanwege streng protestants gereformeerd dorp,  maar ook de streek, overheerst de stilte op straat. We zien een ijslaag in de sloot , ja , hoewel helder stralend weer danst de temperatuur rond het nulpunt.  We komen aan de buitenrust der club, genoemd naar overleden verenigingslid , om haar te eren.  Na deze rustplek aan jeugdcentrum dat gesloten is vanwege zondag.....Gaat het door bebouwing Sprang vrij recent met grachten en gemeentetuinen gelardeerd door de bebouwing kris kras en hoekige straten en bruggen, dan wat villa's en oude  ex-boerderijen, nu puur voor woongenot, plots een zand-grasweg in met  groene boorden , wil zeggen struikgewas en boompjes , wilgenkatjes, riet, anderszins tot weer een weg op draaien. . Toch weer een veldweg in, door kale akkers en weideland.   Verspreide bewoning langsheen, met ver weg de koeltorens en witte stoompluimen van de electriciteitscentrale voor de provincie.  Polderig hier.  Een lange weg brengt ons in  dorp Capelle van Sprang.  De zaalrust voorzien met uitbundig carnavaleske versiering, geen hoempamuziek , maar de wandelaar overheerst het te verwachten carnavalsvolk.   Na rust een woonstraat het dorp uit.  En waar zojuist de langere afstanden aftakten komen ze honderden meters verderop weer bij ons op parkoers.  Een fietspad op dijk aan , behorende bij  halve -zolenspoorlijn van toen, nu een enkele tientallen k.mrs fietspad dwars door de onder-maas- streek.  De lijn is ergens begin zestiger jaren vorige eeuw opgeheven.  We draaien vandaag nogal eens dit pad op en af.....  Gaan op spoordijk achter ruime tuinen en volkstuinen voor aller teelt door , brede sloten weerhouden ons ervan mede door gebrek aan brug of loopplanken om hier vanaf te gaanen zullen we gedurig op de dijk  blijven.  Ruigte , wilderig , slotenrijk en nat gebied voorbijgaand. Glastuinbouwkassen alom in het benedenland. Mijmer ik over de warmtevangers welke mogelijk een bijdrage middels buizenstelsels, aan de verwarming van huizen kunnen geven.    Over energiezuinig en besparen gesproken.  Wat actueel is dezer tijden van stijgende brandstofprijzen en vaste lasten thuis.  Dan mogen we de dijk af het wenkende groengebied in.   En eigenlijk wordt het nu pas interessant , wat opwindender.  Het gaat door broekgebied , broekbossen, visvijvers en sloten en plankenbruggen zijn alom aanwezig. Een vogel-uitkijkhut.  Welig riet en rietboorden , canadabomenbossen en wilgenstruiken en bomen, onderbroken met weiden en akkers.  Hekwerk in en uit.  Beemden doorheen, hier leeft Rinus zich uit.  We ontkomen weer niet later het ex-spoor-fietspad te belopen.  Achter de lintbebouwing van de Langstraat,-- staat het om bekend-- door,  met hun diepe tuinen en eigen teeltveldjes.  Langs heggelanderijen, met weideveldjes zien we plots moe schaap, ooi dus, met haar eerste borelingen  zowat 20 a 25 c.m. hoge lammeren wankelend staan.  Moe is bezig voedsel voor het grut te vergaren , graast onverstoorbaar door.  We zijn duidelijk net te laat voor de geboorte. Pa lijkt ertussenuit, geschrokken van die drie dreumels.  Moe moet het weer in haar eentje zien te redden.  Schitterend gezicht en ik roep naar moe nog proficiat, ge het schôn jong.  Moe kijkt trots achterom naar die wandelaars, zo van heb ik dannie goe gedaon?   Zo hoort het ook , trots zijn. Komt wel goed met die kleine rakkers en de schapenfamilie.  Mooi lente tafereel!... Gaan weer achter huizen aller vorm in een bouwstijl de Langstraat eigen, en om bekend als vooral klokgevels.  Wild bos langsheen  , krijgen we de "Tonny Goedhart" herdenkings -openlucht pleisterplaats opnieuw in het vizier.  Een kop tomaten of andere soep al naar gelang de voorraad , gratis te bekomen met soepbon inlevering.  Gratis peperkoek , en de verzorgingsgroep laat het aan niks ontbreken.  Altijd vriendelijk , gastvrij opgewekt. Ik hoor aan de tafels en op de banken veelal de echte Hollandse westerse tongval en accent aanwezig.  De zuiderling is nog niet boven water, carnaval dus hè... We gaan hierna opnieuw terug west het spoorpad op , om met een draai noord en dan naar oost de beemden en moerassigheid in te gaan. graspaden.  Hek door en verder door beemd met rechte sloten er doorheen Dan langsheen een kanaal het dras en vochtig gebied uit de winterdijk op. Recht voor ons de autoweg A59 oost -west onder de Maas doorgaande daarachter zakelijke uitstulping Waalwijk met als achtergronddecor de metalen windmolens die onversaagd doordraaien. Anderen draaien nu door met het gerstenat, de molens zullen ons energie bezorgen.  De nieuwe alternatieve tijd. Want; de fosiele brandstof raakt snel op.  Een z.g. 60 k.m. wegje is nog even opletten met haastig verkeer, toch nog , ondanks wegdrempels , zonder deuren spot ik wel eens.... Een bermmonument van jong persoon die hier het leven liet in het verkeer.  Het gaat onder de  vierbaansweg naar de Efteling door die hier vlakbij van de A59 aftakt.  Rotonde dwarsend ,  weer zakelijk terrein langs. Kies gazon als grasweg langs heggenrijen, dan wat nieuwbouw in, overgaand in 50er jarenbouw. Park langs en  speel plein over , plaatselijk ziekenhuis voorbij, zoekt Rinus toch weer achteroms bij welgestelden en vindt hij een verdoken liggend park met vijvers en brug , waar lentepiepjes zich aandienen. Ik piepte vanochtend vroeg ook, niet vanwege de lente op komst , maar met een stevige kuch waren mijn luchtpijpen weer opengesteld.  We horen het gebonk en lawaai van een door de stad trekkende carnavalsoptocht, fanfare's kapellen en kunstmatige en electrische muziek,  die gaande is, en alom ligt er confetti en slingers op straten en boorden. Soms passeren we verklede mensen.   Het hertog jan-park laten we achter ons.  Ooit hertog heerser of regent  van brabant. Wat straten weer , voor een cafè staat een groep vierders buiten ons te begroeten al of niet al flink in de jajem of bier.   Kleine kinderen staan er ook bij , daar heb ik zo mijn opvoedengedachte bij.... Het gele nat vloeit rijkelijk en we worden nagejuicht en gelald, en aangemoedigd ook.   Draai bij deze zaak opnieuw even dat constante fietspad weer op wat telkens vandaag opdook.  Gaan even verderop parkje door met standbeeld van een non die tot de weldoenden hier blijkbaar toch hebben gediend, en waar weleer klooster met school gestaan zou hebben volgens bord uitleg.  De Nonnekesbrug over zo dit genaamd is, wijk in,  waar oud en nieuwbouw vermengd.  Kom dan in de oude bouw terug de St.Crispijnstraat in , waar de finish wenkt.   Ik had gelezen op mijn papier waar het nieuwe parkoers vandaag naar leiden zou.   Bij de eerste rustpost , herzag ik mijn lange afstandplan al.   Ben verder met al legende op wandelgebied schrijvende Jaap met vrouw Tilly  gebleven.   Onze keus bleek later de juiste.   Rinus: Je hebt zonder meer je best gedaan en op kleine gedeelten lukte het je ook , enkel, je hebt het gebied hier niet mee gehad vandaag.  Maar vast en zeker lukt het je ons als zelfwandelaar en kenner, om ons wat anders voor te schotelen.  Vandaag vond ik de vergezichten soms wat saai.   Maar voor de rest ; jullie inzet als de verzorgers, en parkoersbeheer , is zonder meer tof! Het is zoals altijd hier , weer een oergezellig nazitten in de huiskamer van de wijk, met een vleug carnavalsfeer.  In de bus onderweg terug stappen de carnavalisten met hele troepen alweer in op we naar lavenis elders. In Oeteldonk.  Ik ga m'n kuiten weer smeren voor de volgende tochten, anderen smeren de kelen.

Wie weet; tref ik U ook wel eens langs de wandelwegen. Blijven wandelen dus.  Houdoe!      Peter Heesakkers