BeneluxWandelen.eu

De vierdaagsekoorts is al maanden en weken voor dit evenement opgelopen, zowel onder deelnemers als de stadsbewoners en die in de omgeving.  Men ziet er reikhalzend naar vooruit.  Noodzakelijker wijs heeft de organisatie sinds al wat jaren een deelnamestop ingevoerd , en mogen er tot 45.000 lopers inschrijven, meedoen.  Zij gaan over drie afstanden t.w. 30  40 en 50 k.m.   De zondag hieraan voorafgaand is er een grote openingsceremonie in het voetbalstadion , vergelijkbaar met de opening van de Olympische spelen.  Zondag en maandag zijn de aanmeldingsdagen, in een groot militair kampement Heumensoord genaamd, en de Wedren voor de burgergroepen en losse lopers.   De groepen bestaan b.v. uit politieregio's groepen van bedrijven , wandelverenigingen en allerlei publieke diensten.   De doorsnee van de maatschappij.  Bekende Nederlanders in alle geledingen doen mee,  ook notabelen, ruimste zin des woords.    Dit is normaliter een grote parkeerplaats voor honderden auto's en twee schoolpleinen aan elkaar.   Het is er altijd beregezellig, met alle ontmoetingen en weerzien op de enorme terrassen.  Treinen en bussen hebben continue dag en nacht extra dienst deze week.   De stad is versiert met vlaggen en andere uitingen van feest.  Etalages b.v. zijn met versieringen of foto's op het feest geënt.  Ieder zoekt zijn eigen onderdak , hotel ,camping , ook noodcampings dus die anders niet bestaan,  openbare gebouwen, etc.  De weermannen voorspellen een erg natte vierdaagse.   Vroeg naar bed , dat wordt het dezer dagen, want de 50 lopers starten vanaf 4.00u. de 40rs in twee delen als veruit de grootste deelnamegroep om kwart over vijf en kwart over zes.  De 30 rs. vanaf half acht.   De meesten slapen de nacht voor de eerste dag erg slecht zo hoort men telkens.  Vast de spanning. 

 De eerste dag de hoofdetappeplaats , is Elst, waar alle afstanden samenkomen. 

Elst is noordelijk in de Overbetuwe ergens halfweg Arnhem-Nijmegen.  We worden in Nijmegen in alle vroegte uitgeleide gedaan door een enthousiaste vooral jonge menigte, de stad uit naar de Waalbrug.  De plaatsen Lent, Bemmel , Ressen, Elst , Arnhem, Valburg en Oosterhout, bereiden de wandelaars uit ruim 60 tot 70 landen , een warme doortocht voor, met versierde straten, huizen, gejuich, aanmoedigingen, gefeest, gedans, gehos, en  vlaggen allerlei, veel muziek elektrisch , alsook levende als bandjes, harmonieën, koren, zelfmuziekanten.   Met duizenden tot tienduizenden omzomen ze de parkoersen elke dag.  Indrukwekkend en een ware belevenis.  Hartverwarmend en emotioneel . We worden als helden begroet.  De vele talen en dialecten heersen dezer dagen onderweg.   De route vandaag gaat door vlak gebied tussen globaal Arnhem en Nijmegen, over smalle en brede asfaltwegen speciaal afgezet voor uren voor ons.  Elke dag worden we overal vergast op handenschudden , toejuichingen, het bekende Hi-five handjeklap, handtekeningenjagers, veelal jeugd.  Gevlag geroep, waterbedelingen,  aanbiedingen van allerlei handels en horecabedrijven, muziek, lawaai, ratels, kleppers, pot en pannengerammel, drumpartijen.  Overal mensen en kinderen die om souvenirs bedelen , zelfklevers, speldjes , even mee willen lopers, adreskaartjes in de hoop dat ze een verre ansichtkaart krijgen toegestuurd.  Stukjes fruit , allerlei snoep en eetbaars, koeken, te veel om op te noemen.  Vierdaagse is een groot volksfeest kortom voor wandelaar en toeschouwers.  Wanneer het legioen over bruggen en viaducten trekt is luid toeterend verkeer ons deel.  Een immense k.mrs lange dikke kleurige sliert van wandelaars en groepen trekken door het veelal open landschap.  Een fantastisch gezicht!  We treffen uitstekend niet te warm wandelweer.   Absoluut ideaal.  Bij binnenkomst terug in Nijmegen net na de Waalbrug, staan mensen massa's aan de straatkanten, ons binnen te applaudiseren, en aan te moedigen, hartverwarmend.   Afmelden na binnenkomst middels scan, want we lopen met een scanband om de polsen.   De kaart voor de knipcontrole is voor onderweg. Velen blijven na, anderen gaan naar hun onderdak.

Tweede dag: de dag van Wijchen, ofwel "Wieche".

We verzamelen ons weer en masse op het grote plein voor de startscan.  Het plein stroomt vol met duizenden wandelaars die geduldig wachten op het startsein.  Dan; door vier sluizen worden we geloosd.   Het legioen zet zich in beweging zuidwaarts de stad uit en die weg is lang.  Het mediacircus is in al haar hoedanigheid dezer dagen op de been om verslag en interviews te doen.  We gaan eindelijk de bebouwing uit helling naar  en over viaduct, waar me met enorme toeterconcerten van het verkeer begroet worden , en veel gezwaai wederzijds.  Gaan langsheen elke dag diverse militaire grote veldrustposten, waar ook de burger welkom is.   Krijgen een brede zandweg met smal asfaltpad erlangs  te gaan door de bossen van de Hatertse bos en vennen.  Smal asfaltwegje op en dan een draai door de natuur naar Alvèrna, waar het weer feest is en mensenmassa's de straat omzomen, opgewekte begroetingen en gezangen, gaat het op weer heidevelden en wat bospartijen op Wijchen zuid op aan.  Het begint te miezeren, jammer maar gelukkig niet voor erg lang...

Lopen toch weer de plaats uit en splitsen met de 50 k.m. gangers die een extra lus door Niftrik en Balgoy moeten gaan.  Wij gaan paralel met een gewestweg en wat landelijke omwegen langsheen mooie herenboerderijen, en plukken bos weer op Wijchen aan.  Daar verandert de betrekkelijke rust weer in een kakafonie van geluiden , muziek, volk, versieringen , gevlag, door een vrij nieuwe wijk, en er is weer vanalles eet en drinkbaars bij onze supporters in de aanbieding.  Schijfjes worst , leverworst, koeken, speculaas, lange vingers, noem maar wat het is in de aanbieding. Niks is teveel voor ze om ons te verwennen.  De doortocht door het centrum met o.a. gesloten winkels is weer grandioos, als overal gemeenteraadsleden , burgemeester en wethouders en genodigden en allerlei uniformwerk is op de been.  Wijchen barst uit zijn voegen en gaat volledig uit haar dak.  Een groot feest!  Mensen rijen dik langs de weg.  Gemeente biedt appels aan.  Gaan de lange Kasteellaan af op weg naar Woezik, versierde straten en muziek.  De kerkklok luidt. Dan gaat het weer de rust in, stuk andere route dit jaar.  Meest landelijk op Beuningen aan, tussen allerlei verzorgingsplekken en tenten langs.  De regen van even vanmorgen maakt plaats voor mooi zonnig weer.  Naderen Beuningen , gaan over autowegviaduct, onder toeterconcerten van onderdoorgaand verkeer.  Een file staat er zelfs.  Ook Beuningen staat op haar kop, mensenmassa's omzomen de route, tribunes mensen, en muziek alom, een groot feest!  Applaus en toejuichingen, allerlei aanbod we schijnen helden te zijn...... Weer naar den buiten gaande door meest landelijk gaat het op Weurt aan,  even bijkomen en rust, en altijd weer een erg warm indrukwekkend welkom waar we ook doorkomen.   De mensen zijn onvermoeibaar!.... Groepjes toeschouwers die acteren , verkleden, hossen , polonaises,  muziek maken,  eigengebouwde podia, grandioos!   Gaan over de gewestweg op Nijmegen aan, eerst door een industriezone, over de sluizen van het verbindende Maas-Waal-kanaal, en dan slaat toch de regen toe... Het massa volk vlucht niet,  trotseert de regen, laat ons niet in de steek, blijft ons begroeten en aanmoedigen en er lijkt een weddenschap wie het mooist hun straat versiert.  .  Draaien later de Waalkade op langs kermistoestanden en attracties, klimmen met een grote bocht de binnenstad in door een grandioze apotheose van feestende mensenrijen.  De regen stopt en de zon verschijnt.  Groepen mensen in  roze verkleed want het is Roze-woensdag.  De dag van de holebi's. Muziek en dans, gejuich, gerammel, wat een volksfeest!  De finish komt eraan en dag eindigt na de aankomstscan.

3e dag: Dag van Groesbeek.

Uitgeleide in de zeer vroege morgen van vooral jeugdig publiek die ons luid en in koor aanmoedigt.  Duurt weer lang de stad uitgaande.  Dan plots de velden in naar Malden, waar het levendiger wordt weer.  Door een vrij nieuwe woonwijk. Wijk uit, kanaaldijk op waar we na de Heumense kanaalbrug de grens van Limburg/ Gelderland passeren, met overkant Brabant te zien, drie-provinciënpunt dus.  Smalle dijk langs de Maas.   Een afdaling naar grind/zandweg op weg naar Mook, meest noordelijke dorp van Limburg.  Plein aldaar speelt fanfare en veel volk weer.   Ronden vierhoekig plein voor driekwart.  Gaat het even verder de ophaalbrug over naar levendig recreatiegebied Plasmolen, en dan lange bosweg naar Milsbeek.  Splits met de 50 k.m. route en daar gaan wij alvast recht op de heuvelen aan, van vlak naar plots stijgend, exact op de grens met Duitsland, het Reihswald linkerkant , de St. Jansberg met bossen andere kant en daarvan een paar huizen langsheen.   Draaien na zowat 2.5. k.m. van de rijksgrens af. Opent zich het panorama aan de top, waar provinciegrens en rijksgrens samenkomen, gaan we van Limburg , Gelderland weer in en draait even verderop de rijksgrens van ons weg, oostwaarts.  Dorp Bredeweg door na daling, licht op en afgaande, en dan recht op beredruk feestelijk Groesbeek aan, een drukte van heb ik jou daar? Versieringen en opnieuw een warm welkom en klaterend applaus aanmoedigingen, gejuich!.... Het enthousiasme van de toeschouwers is telkens aandoenlijk.  Ze zien ons als helden!   We gaan stadje uit op weg naar de Zevenheuvelenweg, ook hierlangs duizenden en duizenden mensen en kampeerwagens caravans langs de kanten, het lijkt de Tour de France wel!  Enorm.  Het gaat nu heuvel op en af op dorp Berg en Dal aan, en opnieuw gaat dorp uit het dak, dansende springende acterende mensen, luide muziek, levende als electrische, handenschudden, hi-fivegeklap, talloze tuin [dak]- tenten langsheen de dorpsstraat.   Weg gaat op Nijmegen oost aan.  Donkere luchten pakken zich samen, gaan stad in met een prachtige groene boslaan en dito villa's, erg lang dat wel, maar het duizendenkoppige publiek doet alles vergeten. Woonwijk Hengstdal door, weer versierde straten en vele zeepbellenblazers, we worden op handen naar de finish gedragen als het ware, enthousiasme kent geen grenzen.   Kijk bedenkelijk naar de zware lucht, zou ik nog voor de bui binnen kunnen zijn?   En verdorie; net de laatste honderden meters laat de bui haar last vallen, neigt eerst naar hagelstenen, en het klettert van de regen , laat mijn plastiekske koppig nog uit.... Zoek na het afmeldburo mijn schuil-heil onder de  enorme horeca-tent, en administratie en perscentrum , waar het schouder aan schouder mudvol staat.   Als het droger wordt en miezert, ga ik er maar door naar mijn onderdak-verblijf.

4e dag: Dag van Cuyk.

De stemming tijdens het wachten op de startscan is opperbest, met vele duizenden opeen gepakt wachten we op het moment van gaan.   Dezelfde route van de tweede dag de stad weer uit.   Weer over viaduct en kakafonie van getoeter, maar dan rechtdoor dwars door de bossen van Hatert en St.Walrick en Overasselt op aan.  Nog net in Nijmegen , was het begonnen met vervelend te regenen, en dat duurde even.  Voor Overasselt werd het droog en gaat het door vierend dorp.   Gaan stukken van wijk door en dan de klim naar de Maasdijk, aan de overkant zien we brabant.   De 50 k.m. takt af naar Grave, Gassel, Beers, en even nog naar Vianen.   Onze dijk slingert amechtig langs  de uiterwaarden. Voor ons de betonnen Maasbrug van de A73 autoweg, die maar steeds ver weg lijkt te blijven.   Als we er dan toch aankomen en de brug naar brabant oversteken, is het opnieuw een getoeter en gezwaai wederzijds.  Naast me over de dijk die slingert zie ik een kleurig lint tot k.m. rs ver weg in het landschap trekken op Linden en deze brug aan.  Zo mooi om te zien!  We komen in dorpke Linden die zich elk jaar onder een noemer of slogan opsiert en acteert voor de loper, langs de route , aan de huizen en in de voortuinen.  De lopers genieten en filmen en fotograferen er op los.   Een eiken buitenweg brengt ons langs de Kraaienbergse plassen, een zandafgravings of winningsgebied, met plezierboten en een paar machtige zandzuigerboten.  Krijgen een smalle verbinding te gaan met een helling en provisorische baileybrug, om nog wat te slingeren op Beers aan tussen akkers en weiden en maisvelden enerzijds, plassen anderzijds.   Alle afstanden vervoegen weer in het feestelijke dorp, een compleet gekkenhuis!....Even verderop buiten dorp moeten de 50 nog een extra lus gaan maken terwijl wij op Cuyk direct aan mogen.  Even rust in en landelijkheid.  Maar dan: Cuyk binnengaand is het feest compleet!  Mensen dringen op de route, en zodoende versmalt deze wat onhandig.   Het is nog 15 k.m. te gaan weet de ervaren loper en rekenaar.   Feest kent geen grenzen, klappend worden we ritmisch op Nijmegen aan gaande aangemoedigd.  Je weet echt niet welke kant op te kijken. Gaan door de doorgaande hoofdstraten van Cuyk en het grote dorps of stadsplein onder een tunnel door over de maaskade, en veel later , een draai een speciaal aangelegde ponton [drijvende legerbrug] op, over de maas van brabant naar limburg,  ja we krijgen vandaag drie provincies te gaan..... De drukte is hier rondom en in die stad overweldigend!... De lopers ruiken a.h.w. de finish.  De moed en de stemming stijgt ten top nu.   Nog 13 k.m. te gaan naar de Via Gladiola, dat noemt men de intochtroute in Nijmegen al jaren , waar de bloemenhulde wacht, en de gladiool het meest in de aanbod en verkoop is... De wereld lijkt zich langs de route almaar verdergaand te verzamelen.  Zo druk wordt het.  De loper krijgt vleugels, en we gaan over een mooie maasdijkweg op Mook aan, vandaar op de rijksweg recht op Nijmegen aan.   Mook uit  van limburg naar prov. gelderland, Molenhoek, en Malden, waar het publiek ons viert! Sportterreinen met parken  langs en een enorm veld waar de burger en militiare groepen verzamelen en zich opmaken voor een werkelijk indrukwekkende grandioze intocht.  Hier vervoegen zich ook de muziekgezelschappen , harmonieën , fanfares, drumbands van allerlei landen en legeronderdelen, orkesten.  We passeren de beroemde "Scheidingsweg", zijnde de gemeentegrens tussen twee gemeenten, en vlak hierna.... Dit slaat inderdaad echt alles! Vele rijen dik staat het publiek ons te verwelkomen.  Een stad en streekblad beweerde eens een schatting , dat er de laatste zes k.m. van de intochtdag; 350.000 {!!} toeschouwers langs dit deel zou staan....Weet niet , zou kunnen, want hoe verder je de route gaat hoe meer en hoger de tribunes vol zitten/ zijn... . Je ziet alom tranen , emoties, blijdschap, zwaaiende , klappend volk.   Bloemenhuldes.  Ik kom nog vlak langs een groot landelijk bekend ziekenhuis waar vele tientallen ernstig  zieke en terminale bedlegerige patiënten liggen.  Elk jaar weer.  Het aanblik grijpt me telkens weer enorm aan,  maar toch ; ik voel me telkens ook weer  geweldig rijk , dat ik dit al 40 jaren in goede gezondheid heb mogen volbrengen. Ook als ik invaliden en rolstoelers zie b.v. , waar we als langs tehuizen komen.  Wat voel je je dan bevoorrecht om dit te mogen en kunnen doen.    Het warme welkom en belangstelling van de toeschouwers, is onvergetelijk.   En de muziek in al haar hoedanigheid alom.  Stad en ommelanden hebben een groot volksfeest dezer dagen.  Neem je ze de vierdaagse af zou een ware revolutie ontketenen.  De wandelaar houdt van Nijmegen.  Nijmegen vereert de wandelaar.  De stad zal nog tot zaterdagmorgen doorvieren, maar vele vermoeide wandelaars willen nog maar een ding; naar bed, uitslapen.  Want 'snachts om en vanaf half drie en volgens categorie later opstaan , is geen kleinigheid!  Die biologische klok is helemaal ontregeld. Ook ik sliep als een marmot... Deze week is onbeschrijflijk mooi.  Zoveel beleving van wandelaar en bewoner.  Stad en omgeving koesteren ons. Ik heb me in dit verslag helaas moeten beperken maar geloof me zoveel indrukken in die paar dagen. Het is meer feest dan wandelen.  De wereld ontmoet elkaar, rangen, standen, huiskleur, indiaan , negeroïde en gele ras en wat ook valt helemaal weg.    Even wat cijfers:  42.812 meldden zich.  Van de 45.000 inschrijvers.   Er waren 38.420 uitlopers. Laagste aantal uitvallers ooit in de vierdaagsegeschiedenis. Het weer viel al bij al geweldig mee !.... Weerman zei rekening te houden met verregende vierdaagse.  De temperatuur was in haar geheel nog niet eerder zo ideaal.  Daar zal het aan gelegen hebben het lage aantal uitvallers.

Ik heb me moeten beperken in mijn verhaal over deze moeder aller wandeltochten de 95e vierdaagse.  Er is zoveel over te vertellen en evenzoveel te zien en te beleven, de afleiding onderweg is erg groot, al is het parkoers zowat geheel verhard.   Wat Mekka voor de moslims is , is "Nijmegen" voor de wandelaar.  Eens moet hij/zij dit ondergaan hebben.

Ik groet u weer met,  Houdoe, blijf wandelen, zien we elkaar vast wel ergens.    Peter Heesakkers

Het belooft een warme dag met later  tientallen m.m. rs regen te worden.   Ik ga dan ook maar vroeger op weg.    De tocht is onderdeel van de jaarlijkse grensparkwandelingen om beurten aan weerszijden van de rijksgrenslijn.  Vandaag in hartje Ned. Kempen, en onder de hoede van Loopgroep No-Limits uit Bladel.   Uitstap vanuit  lijnbus, en dan is het nog zowat  dik 20 min. gaans naar De Tipmast, een stevige doorstap nog.   Een uitspanning en hotel in de Bladelse bossen.   Opvallend veel belgische nummerborden op de parkeerplaatsen.  De gebruikelijke bekende gezichten maken ook hun opwachting en begroetingen over en weer en korte nieuwtjesuitwisselingen.    Het gaat bij start al meteen de natuur in.   Nog wat vakantiehuisjes en een villawijkje door onder de naam Egypte.... Alleen nu veel groener zonder de Nijl dus in de buurt.    Een specht lacht ons ergens verholen in het rijke groen toe.   Kom met een omweg terug op de aanlooproute klinkerweg naar de startlokatie, waar nog steeds wandelliefhebbers over aankomen.   Om vrijwel direct rechtsaf een smal paadje in te gaan wat ook bij trimparkoers hoort.  Vlierbes groeit er welig naast ander jong bosgroen.   Parkoersuitzetters hebben reden en gelegenheid genoeg om het parkoers te doen gaan door rijkelijk bosgroen met oude sparren , dennen en  allerlei loofgroen, en die kansen laten ze dan ook niet liggen vandaag.  Graswegjes , tweesporige paden en enkelmanspaden volgen op.    De rust is overweldigend, en de natuur ook.    Nu en dan enige vogelgeluiden.   Oude Postelsedijk vertelt me dat we kort bij de rijksgrens zijn met Mol-Postel in de nabijheid.   Wat verharde en onverharde fiets en wandelpaden volgen op.  Pad langs een diepe sloot, en crossfietspaden, de crossfietsers zijn er niet te zien vandaag.  Slinger en rechte paden volgen op afgewisseld met z.g. hoekig gedraai, tot aan een ven...   Nou ja meest uitgedroogd helaas en overwoekerd, maar evenzo een erg mooi intermezzo.    Steken een bosdreef over wat verderop,  gaan door  langs enorm  maïsveld,  om linksom gaande het Kroonven te nemen over bijna geen zichtbaar pad, erg mooie onderbreking en de witte waterlelie's tieren welig.   Nog een mosssig paadje, en een terpje overklimmende, diep door een greppel gaand, rechts in staat er de No-Limits-tentpost met bosterras.  Goed voorzien en opgewekt personeel , die er duidelijk zin in hebben en hun vrolijkheid straalt af op de wandelgasten.   Aangename verpozing.   Het bosparkoers zet voort.   In al haar schakering, van jong en oud groen en grondgroeisels, jonge stekjes berk , beuk, naaldhout, varens etc.   Een fietspad draait door velden aardappels en mais vooral , naar de volgende bospartij op aan.  Een bosperceel ingaand worden we opmerkzaam gemaakt om als we reekalveren vinden , ze niet aan te raken, omdat moeder ze dan zal verstoten, ze niet mee te nemen naar dierenopvangcentra of artsen wat kennelijk te vaak gebeurt,  te goeder trouw, maar ze te laten waar ze zijn.    Passeren oude wegwijzer met opschrift, Reusel-Hapert-Bladel-Postel {B.}.   Tegenover een veldschuur met vooral mais duiken we weer het bos in.  Het is vandaag erg veel schaduw lopen, dus beschermt tegen de brandende zon.  Volgen een zomaar ingelaste kleurroute , wandelkoppaaltjesroutes, het summum van natuurplekkken.  En een duidelijker routeduiding bestaat nauwelijks.  Paden bedekt met denneappels en laag dorre naalden.  Het loopt als op tapijt.  Half-open dennen en jong loofbos waar de zon ruim doorheen schijnt, met zeeën van varens ondergroei.  Maar ook ander spontaan opkomend groen en twijgen of bosjes.  Na wat gebos en gefietspadwerk, geeft de omschrijving aan dat we langsheen buurmans rijksgrenslijn wandelen immers , "grenspad"; en inderdaad ik zie nu en dan grensstenen langs dit pad, ik loop nog op Ned. territorium zo lijkt, anderzijds de B. provincie Antwerpen.  Zien vervolgens de bekende zilverkleurige officiële  grens-kegel-achtige palen, nrs. 198 en 199.   Komen voor de E34 snelweg uit naar A'pen , en gaan weer snel wég van de snelweg........ Een perceel kerstboomteelt veld voorbijgaande, en andere jonge aanplant.  Bos weer in waar de bosbes alom tegenwoordig is in haar massaliteit.   Een verruwde bosweg, rond aflopend, en waar de graskluiten op rondslingeren.  Frans R. en zijn vrouw,  Grensloperleden,  zijn een poos mijn metgezellen, en we wisselen naast wandelnieuws ook wat dolletjes met vreemde klets uit, wat het serieuze even doet vergeten. . Een gekraak, en daar valt een tak juist voor ons uit een boom die er even geen zeggenschap meer over had.  De rustpost van na de eerste rust en daarop volgende lus doemt weer op.  Opnieuw is gezelligheid troef hier in een internationale ambiance.   Buurman B. is goed vertegenwoordigd hier ook.  Wat onderhoudelijk contact met bestuur en personeel, en ik zet me te rusten op het terras.  Een four-wheel-drive houdt geen rekening met ons en raast met een gigantische stofwolk naast de pauzerende wandelaars en de bedienende veldkeuken.  Erg minnetjes, en knap a-sociaal, een naderend wandelkoppel  gebaart nog kalmer aan te doen, maar wordt onbeschoft iets nageroepen door open portierraam.  En vergast op een gigantische stofwolk.   De verontwaardiging onder  wandelaars en bediening is groot.   Volgt na de pauze een bosweg dat overgaat in smal pad met liggende jonge dennen , sparren en andere naaldbomen als houtwal die pad geleid een veld jacobskruiskruid volgt en een monumentale oude grillige armen  takkenboom, kan niet missen, de heksenboom genaamd.  Even grillige wortels boven de grond als wil deze weglopen...  Nu volgen bospaden met groene weiden en velden wildgroei onderbroken, en de wilde bloemenzeeën.  Een dijkpaadje met knoestige oude bomenrijen weerszijden een sloot volgt, en kom toch weer langs een veld een wei en ruw grasland.   Mierenkolonies krioelen met wie weet hoeveel duizenden onder mijn schoenen.  Gaan dwars over wat vakantiekamp-scoutingterrein blijkt of lijkt met tenten en ronde tenten en zelfs wigwams, zeg maar indianententen of ook wel tipi's genaamd.  Zie bij een schuur behoren een lange wasgoot met tapjes, en besluit er mijn vochttekort aan te vullen. Heerlijk natuurlijk, helder goed gezond water.   Ben nu in gebied Ten Vorsel zoals houten hekken en slagbomen me vertellen. . Even verhard gaand, toch weer slagboom met aanduiding Ten Vorsel in.   Wijds grasland en boskant-einders en vooral weer maïs.  Bospaadje langs deze velden met een laag oud naaldbomenafval.   Koeien en weilanden, waterputten voor vee.    Nog doorgaand bospadenwerk, geraak ik in weer de bewoning van "Egypte".  Erg verspreide vakantie en villa en bungalows.   De sluierwolken worden alsmaar dichter en dikker, de wind steekt meer op dan onderweg eerder, de zon verdwijnt snel en ik besluit maar geen risico te nemen en er de pannen op te leggen, gezien alarmerende weerberichten.  En om dit midden in de  verlaten natuur te ervaren lijkt me geen lolletje.   Ik kom terug aan uitspanning hotel De Tipmast, en geef mijn deelnemerskaart af.   Ik ben meer dan tevreden.  Een dijk van een rasechte natuurtocht, een club-organisator van een der grenswandeltochten zomerwandelserie's, die als atletiek/loopgroep liet blijken talentvolle route-uitzetters in de gelederen te hebben.  En begeesterende medewerkers/leden.  Zeker weten; dat als ze dit een paar maal per jaar in hun streek deden , ze een klinkende naam en legio bezoekers / wandelaars uit alle windstreken van 't land en België zouden aantrekken.   Hun omgeving biedt ze alle kansen op welslagen ervan.   Een zalig mooi  en rustgevend parkoers een treffend goede organisatie ervan, alle ingrediënten zijn aanwezig, voor groot succes.  Zeker iets voor de club en leden te overwegen.  No-Limits: Twee duimen omhoog.  Een welkome loot aan Nederlands wandel-organisatie-stam.   Komende week wacht de hoogmis van alle wandeltochten des lands; t.w. de 95e Nijmeegse Vierdaagse.   Stad en ommelanden letterlijk in de ban van een wereldwandelfestijn waar 45.000  inschrijvers/ wandelaars uit ruim zestig landen ter wereld elkaar ontmoeten in een feestelijke wandelreceptie.  over drie afstanden /routes. Daar ben ik zeker weer bij, die sfeer is overweldigend.  U kunt dit wandelfestijn thuis volgen op NOS en andere radio/t.v. zenders alswel commerciéle satelietzenders, of op www.4daagse.nl;  Vierdaagse.nl ; Omroep Gelderland ; of De Gelderlander vast en zeker.  Ik groet u met "Houdoe"

Peter Heesakkers

Vorige week tijdens de MESA ontmoette ik toevallig wat leden en bestuurders van deze nog jonge enthousiaste wandelclub.  Vorig jaar liep ik hun eerste officiële wandeltocht, naar grote tevredenheid en mijn tot ziens was welgemeend.   Opnieuw hoge verwachtingen dus vandaag.  Men vertelde me vorige week dat de route nu een geheel andere kant , n.l. andere zijde oost tot noord van de Zuid-Willemsvaart, op zou gaan.    Ik moet mijn wenkbrauwen gefronst hebben, kon me n.l. niets voorstellen of die richting interessant was..... De lijnbus brengt me tot exact aan de voordeur van de startlocatie.   De omgeving ervan en een groot weiland staan mudvol  auto's van al vertrokken wandelaars.  Druk dus.  Aan het inschrijfburo is het herkenning natuurlijk.    Ik ga op weg en moet al meteen de ophaalbrug van de vaart oversteken, die  ruim een auto smal is, duidelijk een flessehals z.g.  Verkeerslichten laten ons om beurten door.

 Overstekende zie ik wat k.m.rs verder de basiliek van St.Jan in 's-Hertogenbosch staan.   Eerst volgt een gewestweg met fietspad die volgens wijzers recht op Rosmalen aan  koerst. Ik mis een duidelijke pijl  naar rechts pad in naar bos en kasteelgracht en vijver, en een clubfotografe gewaarschuwd door een wandeldame, komt me achteropgefietst, en zet me weer op de juiste route.    Stukje klinkerweg gaat direct over in half verhard, en kom meteen landgoed Coudewater binnen, met wambergse beek.  Met wambergs kasteel uit 1510.  Een aarden grachtoversteek stuurt me een meteen prachtig gebied in, met groepen oude bomen als kastanjes eik beuk linde, knoeperts, reuzen van  bomen.  Ook andere en jongere aanplant, onderbroken met open grasveldjes, hoog gras meest.    Braambes , vlierbes maar ook kruiden en netels verwilderde ondergrond, een vijver waterlelie's plomp, rietkragen , en vogelengezang boven me en in het bos geven me mooie momenten.   Graslanden volgen op met statige rode en groene oude beuken.   Padengeslinger vaak een persoons smal.    Een stenen bruggetje over meende ik in al haar vlugheid , een ijsvogeltje te zien... Boven een sloot met veel overdekt groen.    Kom landgoed annex bos uit langs eenzame woning, waar zoveel open haardhout ligt opgeslagen, alsof een hele gemeente voorzien moet worden.  Slalommen door een afsluithek gaat het vooral akker/bouwland in, met weidepaaltjes en door groenstroken.  Een fietspad langs een asfaltweg even,  en wegje oversteken volg ik langs een graspad sloot een waad door juist gehooid pad slootkant en riet en gras , even opletten voor verholen kuilen in 't graspad.  Eerst linkerkant wat later rechterkant sloot vervolgend.   Vooral maïs en weideland.    De provinciehuistoren domineert de einder.   Volg platgelopen graspad als leidraad.  Even voor zowat 900 mtr. een asfaltwegje op.   Raak juist bebouwing Berlicum, 'Ballekum"  genoemd hier.   Weidevee en agrarisch land doorheen tel ik wat verder 30 drommedarissen, in een wei.   Waan me even in oosterse toestanden.   Byzonder aanzicht toch.    Langs een huis waar een party a.s. lijkt met de Ned. vlag op z'n kop aan de oprijlaan opgehangen{!}.    Deze weg afgaand weer graspaden langs wat sloten, overwegend landbouwgebieden opkomend mais, rietkanten, groenstroken houtwallen struikgewassen vooral bramen , moerbei en vlier. Gravelpaadjes,  afwisselend met asfaltje later linkerkant bos , rechterkant mais en piepers , [aardappelen].   Hoor tweehoevig gedraaf achter me naderen.   Nog wat padgedraai en verhard volgt een lange eikenboomzandbaan met smal fietspad/ schelpenpad,  zowat dik 600 meter lang en kom ik aan rustplek , een theetuin, Het Aardrijk genaamd. Overwegend allerlei theesoorten in de aanbieding maar ook andere dranken toch en eetbaars.   Het blijkt een v.m. hoeve  met enorme binnentuin, nu ingericht dus als horeca, maar het ziet er uitnodigend , gemoedelijk uit.    De  enorme binnenkoer biedt een weelderige  wilde bloemen  en plantenpracht tuin met zitjes , terras met parasols een werkelijke lust voor het oog.     Aangenaam verpozen, en niet duur zeker niet hoeveelheid consumptie en een prettig span eigenaars  aan de bediening.   Een lieveheersbeestje kruipt voor me op het tafelblad.    Bij het verlaten van deze mooie uitspanning meteen  weer een routesplitsing, leidt een smal pad me een bos in.  Blijkt deels een recreatiegebied.  Smal padenwerk slingert me over zand, schepl , hoog gras , heide , ven , en loof en naaldbos.  Libellen zweven sierlijk als heli's in het rond.  Dansende vlindersoorten.   Een echte kleine heli draait al een hele poos rondjes boven me, zo'n twee persoons glazen cockpitcabine.   Volg  z.g. knooppunten en kleur koppaaltjesroutes.    Het gebied telt talloze gras en speelveldjes, en een enorme speelweide met speeltuin en pick-nickweide. , werkelijk schitterend hier.  Volg wandelknooppuntroutes en kleurenpalen een hele poos.  Weer sloot of vaart eerder langsheen , brug over en zandgraspad terug langsheen en even naar opener ruimte Weer splitst route zich.  Smalle doorgangpad.   Verderop breder komen  vier ruiters me tegemoet, steekt een bruine slak het droge pad over, stap over nog langzamer verkeer  t.w. een rups, en hoor wat verderop luid gekuch achter me, en mijn naam roepen, kijk achterom, komt Franscois Acier, { dixit Patrick V.D.S.} - -  Frans Staal , gepokt en gemazeld sinds midden vijftiger jaren vorige eeuw , in de wandelsport en hoopt dit jaar zijn 50e Nijmeegse te volbrengen, --  in gezwinde pas me inhalen.    Even een praatje en dan de achtervolging naar een vermoed meelopende oude bekende verderop.    Ik maak er mijn kuierdag van, en kijk goed rond want veel te genieten valt er.     Lopen achter enorme door verhard padje. veel takken en bomen op de route van het noodweer vorige week di.-av.    Weer volgen paadjes met braambes, moerbei en ander kruid en onkruid, fantastisch gewoonweg.    Speurneuzen van routeplanners doen hun werk weer perfect, en laten ons de mooiste delen van de streek bewonderen , duidelijk kenners....! Gaan door 'Hoge heide' en  'Eikenburg'.     Zomaar in het wild een illegale stortplaats, met zelfs delen van huisraad en een antieke staande klok achter een hek gekiepert.   Kom ik na wat natuurgedraai  aan water , de wetering genaamd, met gemaal en val een asfalter tegenaan.    Steek tegenover pick-nick pad weer in ,  velden vooral piepers in bloem en mais weer, om omzoomd met grote bomen smal te gaan tot een wijk , wat Maliskamp blijkt te heten.     Die wijk even in om rust-café-cafetaria te nemen, en vandaar aan te zetten tot wat papier zegt laatste 5 k.m.     Achteraf zo mijn twijfels... Zit aan de snelweg Den Bosch -Nijmegen A59.   Na rust volg ik geluidsweer wand van die weg heel even , om toch weer bospaden in te draaien , als finale.   Toch weer een ven , achter huiske door, volgen paadjes bos.    Autoweggeluid knooppunt A2 en A59 aldoor nu op achtergrond hoorbaar.  Voor een greppel want droge sloot, graspad volgend kom ik in stukje gebied van weer Coudewater, natuurgebied, annex landgoed.     Berlicumseweg over langs zomerstormravage, een smal pad in lichte stijging naar grasdijk langs waters, Wetering genoemd.   Drie witte en evenzoveel zwarte zwanen  aan de waterkant.   Wat verderop daalt een blauwe reiger aan de andere kant van het water , maar of hij in het kroos zijn visjes kan zien?..   De lange nek waakzaam en zoekend.  Ik buig verder van de grote A2 weg, richting stiller.  Fietspad , fietsbrug over de Aa, met meren en vijvers met geduldige vissers.    Zetten ze hun pet achterstevoren, denken de vissen dat ze gaan en dan komen deze juist...... Het asfaltwegske erlangs wordt vernield door bomenwortels van populierenrijen.    Oppassen niet  te verstappen dus. Langsheen enerzijds, nieuw industrie en zakengebied. Omhaal langs slagboom en dalend pad overhellende boom, van recente storm.  Fietspad naar ophaalbrug over de Zd. W. vaart, en dan zijn we bij de uitspanning van de finish terug.   Ik heb me enorm in het gebied vergist, fronsen wenkbrauwen was geheel niet nodig.   Er werd weer opnieuw een dijk een pracht van parkoers neergezet , door club en vrijwilligers. Heb intens genoten.

Veel om me heengekeken met aah's en ooh's , intense afleiding.   Hun tweede tocht cum laude geslaagd.   De opkomst wandelaars logen er in getal ook niet om.    De toon van deze vereniging is zonder meer gezet.    Een natuurtocht zonder meer.    Wacht me volgend de grenspark wandeling Bladel, om dan en eigenlijk nu al uit te kijken naar over anderhalve week de oudste wandeltocht van Nederland, de Nijmeegse vierdaagse.  ruim 45.000 wandelaars, { over drie afstanden},

 Tot ver in 60 landen komen daar op de wandelreceptie van de wereld.   De 95e Int. 4-daagse.    Te volgen op www.4daagse.nl,; www. De Gelderlander.nl ; www.omroep gelderland.nl ,  als de meest directe sites, voor wie het volgen wil thuis.   Houdoe!   Tot ergens langs de wandelwegen dan.   Blijven lopen; ontmoeten we elkaar vast ook eens.

Peter Heesakkers

30/06/2011 - Dag van Marche-en-Famenne

Ik kan al twee nachten de slaap niet goed vatten, en ben snipverkouden , wat koortsig ook.   Na de snikhete  tropische eerste dag, en de regenachtige , overwegend toch, en erg mistige tweede dag.   Twee uitersten.  Ben ik in tweestrijd wat te doen, ga ik er een dag tussenuit of neem ik de Mini-mesa-tocht die zowat de helft van de echte vandaag 33 k.m. lange dagmars is?  Of houd ik de eer om toch voor het volle pond te gaan?  En maar zien of en waar het schip strandt.  Ik kies  na veel twijfel, voor welzijn en gezondheid.   Immers: Mens sana , in corpore sano.  Vertaald.  Een gezonde geest in een gezond lichaam.   De mini-mesa dan maar , want om zo alleen achter te blijven...   Valt me op dat de bussen best vol en in groot aantal zijn , mede door terugvallers van de vorige dagen, die ongeveer hetzelfde aan de hand gehad moeten hebben.   Merkwaardig; onze bussen rijden zonder  dagelijkse M.P.-escorte.. Na een kortere rit komen we in Hotton de hoofdrustplaats altijd halfweg de routes.   Maar de startplaats van de mini-mesa.   Zie nog best veel wandelaars van andere kampementen die ons voor zijn , vertrekken.   Mijn gêne is meteen weg.   We worden 'gelost' op een immense grasvlakte aan de oevers en park en onder de kademuren van de Ourthe.   Zo veel gras dat de koeien er ruimschoots hun gang zouden kunnen gaan.   Hoog een a twee k*ntjes.  De kwartiermakers lijken juist ingericht met hun rustattributen als tentjes dranken en eterij,  het overkoepelende dak, banken en klaptafels, bars etc. alsook medische diensten.    Ik laat me scannen , en vooruit met de geit.    Nou ja kalmkes aan toch.  Even aftasten.  Het stadje straalt nog rust uit , op het lange lint wandelaars na dan.   Ga over brug en door muziekkiosk , trap weer af onderlangs kademuur, door mals gras, ruim zicht aan weerskanten met gebouwen , huizen hotels en de dominante kerk.  Trap op stoep langs en vervolgens langs slapende campings nog.  Het zonnetje is vriendelijk en de temperatuur draaglijk.   Een groep eenden baddert aan de oevers.    Grasweg door weids weidegebied, om pas later na gekringel door houtwalletjes, langs verbaasde kuddes koeien en dorpje Melreux door te lopen.   In dit dorp woont een kennelijk huiselijk iemand gezien de spinnewebben in de voordeur en raamkozijnen.... Achterom kerk  uit 1671, met kerkhof onderlangs de straatweg naar direct Bonville heen te gaan.    Een grindweg stuurt ons ervan weg.   Een spoorweg kruisende en een ijzeren gaasplaatbrug overheen erg steil eindelijk verborgen groen in.   Een betonweg volgt.   Bossig, meest loof en vooral meidoorn en vlierbes vallen op,  passeert en langs boswerkers die bossen uitdunnen met zaag en boomtrek-machines, tillen ze zo uit de aarde.... Gaan slagbomen door en langs, en dan blijkt alras dat we ons op uitgestrekt militair oefenterrein begeven.   Een monument ter herinnering van 1944/45 is hier een vliegtuig neergekomen waarvan de bemanning stierf en een overlevende vluchtte en onderdook en een andere gevangen genomen werd.   Een Engels gedenkteken. Slingerpaden worden afgewisseld met lang, breed hoekig gedraai.  Stellingen , schuttersputten foxholes genaamd en rupsvoertuigsporen, bebordingen met aanwijzingen en bevelen , adviezen , nummers, wegwijzers.  Tankgrachten.  Loofbossen overheersen nu.  Er volgt nu een poos een kilometerslange vlakke slingerweg, oneindig lang toch wel, met weerszijden afgewisseld heidegebied met enorme zeeën wilde planten en bloemengroei.   Geweldig imposant toch.  Nu ook wel vergezichten tussendoor.   De asfalt en nu en dan betonweg slingert almaar door en door oneindig lijkend.  Voor en achter me een lint van wandelaars.  Komt de drinkpost van het meehelpende Luxemburgse leger in het vizier, met watertaptanks en containers op pallets waterzakjes.  Ik neem het ervan vandaag.  Geen haast het is tenslotte ook zoiets als vakantie en genieten i.p.v. verplicht lopen.   Mijn wandeltempo aangepast.  Boven deze post cirkelt voortdurend een Agusta-helicopter.  Een type dat jaren geleden voor nogal wat tumult in de Belgische senaat veroorzaakte.  Te veel en dure aankoop en steekpenningen en zo meer.   Ik vervolg m'n wandeling en ga even een zandzakachtige opgebouwde bunker wat door de schietgaten loeren.  Kom langs stellingen en fortificaties, en een heuse compound als in Afghanistan nagebootst, want daarvoor wordt op dit terrein ook geoefend voor uitzending naar oorlogsgebieden.

Soldaten met indrukwekkende geweren en geschut aan de ingang als voorbeeld voor de wandelaar.  Ga eindelijk van een brede betonweg af sluippadje in achter zo te horen een schietbaan die flink hun kruit aan het verratelen en verschieten zijn.    Ik voel me even in Irak of Afganistan toch.   Het gebeurt helemaal achter een  metershoge aarden wal vele honderden meters lang zeker.  We zitten op oefenterrein van de Roi Albert kazerne van Marche-en-Famenne.  Hoe groot oefenterrein kan zijn ervaren we nu.  Enorm dus.  Volgen na wat bospaadjes verharde brede grindwegen.  Komt Agusta weer een poos de rust verstoren, heel de vierdaagse nog niet gezien en behalve gister einde tocht in La-Roche dan.   Toen het weer op de finish eenmaal opklaarde.   Grote groepen schooljeugd zwermt joelend en spelend om de wandelaars heen, onuitputtelijk.  Gaan langs kazerne terreinafzettingen en zien vele gebouwen natuurlijk.  Nog wat licht op en afgaande komt plots de oude kerktoren van Marche aangepiept.   We laten het stadje liggen en ineens is daar de finishplaats.  In een wachthuisje aan de kazerne salueer ik voor Patrick Vanderstukken die nietsvermoedend aankomt met wat makkers.   Zet me prompt op de foto groetend in de houding...  Heerlijk en veel koeler wandelweer vandaag op een licht buitje op het einde na.    Half tot zwaar bewolkt, ideaal voor de wandelaar.    De gebruikelijke buspendel brengt me weer naar mijn 'kamp'.   Ik voel me  na deze kortere afstand veel beter, wil zeggen dat mijn verkoudheid mindert, maar ik blijf toch alert op wat.  Overigens was deze dag voor mij veel ontspannender ook, en heeft me goed gedaan.   De dagetappe was ook veel 'vlakker'.

Neem me voor op tijd onder de slaapzak en morgen vast voor de volle pot te gaan .  De dag van Vielsalm.  Die wil ik zeker niet missen.

 01/07/2011  - Dag van Vielsalm.

Na het dagelijkse ritueel van gezamelijk ontbijt langs lopend buffet in de grote kantine, in de erg vroege ochtend doorgaans, waar we door de keuken en bedienden van de militairen gevoed worden, overigens een fantastische verzorging, ook het mee te nemen lunchpakket en het diner elke dag, moet hierna de verblijfs-slaapzaal tijdig ontruimd worden.    Gaan we weer in escorte M.P. in colonne bussen op weg naar Vielsalm.   Mistwolken kruipen tegen de hellingen op en ontstijgen de dalen.   Na zowat 'n uur bussen komen we hartje stad uit de bus en na startscan vangt de dag weer aan.    Moeten door een amper meter smal achteromgang naar gemeenteplein en park, steken een der hoofdstraten over, dalen af en moeten ruim om een stuwmeer en visplaats annex park door onder veel appartementen en toeristenverblijven langs.  Stadje uit meteen een venijnige klimpartij, stuk bos in  naar Rencheux. Achter huizenrij schuurtjes langs over grasweg , om vanaf daar een stevige klim in te zetten door bospartijen.   Kreunen en zuchten alom.    Bos even uitkomend word ik beloond met een schitterend panorama diep in het dal van Vielsalm , waar mijn eerste jaren herinneringen liggen toen deze mars nog maar vier jaren oud was.  Paadjes worden lanen meest zand/ grindwegen geleidelijk naar verder boven om bij een kapel en klooster wat ruimer op adem te komen, omzoomd met knoestige bomenrijen.  Vals plat volgt nu een poos.   Nu en dan een vergezicht over oneindig lijkende bossen van vooral loof , naaldbomen als sparren en dennen.   Volgt veel later een punt waar soldaten en genodigden uit bussen stappen , voor plechtigheden en kranslegging bij een Amerikaans oorlogsmonument.   Ik houd even halt om mijn groet te brengen en wacht niet op het ceremonieel en ga door.    Een ongemakkelijk smal grasweidepad volgend.   Tref uit het bos gaand opnieuw een schitterend panorama naar richting volgens mij Lierneux....  Maar dit zal nog even gaan duren dan.    Geniet van de panorama's die nu snel wisselen om me heen.    Een tractorgeluid ergens op de hellingen in een dal draagt ver door het verder stille landschap.  Karresporen  wisselen met eenmanspaadjes dalend en stijgend.    Kom op z.g. plateau en zie dikke wolken in de verten opdoemen, lijkt dat ik er niet aan zal ontkomen en loop stevig door om de waterlast te mijden.   Torens stapelen zich snel op en de donkerte is navenant.    Ik gok er toch op ergens schuil te kunnen gaan.   Zo'n klein ardens dorpje waar de minimars ons vervoegt lijkt de redding bij Arbrefontaine.  Velden als weiden en akkers overheersen het beeld nu lang en stijgende paden smal en smaller komen eraan.   Ik duik nog juist op tijd onder golfplaten verroeste ijzeren afdak waar open haardhout opgeslagen ligt.   In klein dorp Lansival.    Als het na minuten lichter wordt vervolg ik.   Meteen een stevige stijging voor de kiezen.   Rondom me alleen donkere luchten. Zou deze dag nu ook regenachtig verlopen?   Ga over hoogten van heuvelkammen, met links en rechts prachtige vergezichten.   Velden mais en gerst en koren glijden voorbij. . Steken een gemaaid veld over waar wandelaars tegen rolbalen  hooi verpozen, met hun ruggen ertegenaan.    Ik passeer een jongedame en spreek haar moed in , dat de grote rustpost halfweg daar in zicht is en niet ver meer. Ze huilt , jammert, klaagt over voeten en spierpijnen.    Hoe het op die post afliep  voor haar, weet ik niet meer.   Zitten daar op heuveltop eerste klas uitzicht panorama onder witte tenten overkappingen met honderden andere lopers , met zwaar internationaal tintje.   Een babylonische spraakverwarring aan talen en dialecten.    Wandelen verbroedert duidelijk zo is te zien.    Komt Patrick Vanderstukken zonder in brokskes monter aanlopen.   Even een gil van hier ben ik.    Zet verder door wat na een klappeke zoals de belgen het noemen.   Wat verderop een kreet met mijn naam, kijk om zit Patrick in de achtervolging.  Laat 'm bijkomen en we zullen de laatste helft van deze tocht samen aflopen , met intermezzo's als een praatje hier en daar en met een Volendamse die met haar tweelingzus, vermaard is geraakt internationaal en nationaal op meerdaagsen als deze trouwe klanten.  Naast druk en zwaar beroep in de hulp.  Veld en bospaden wisselen af en de panorama's die volgen zijn adembenemend mooi zeker voor een vlaklander als ik ben.   Fenomenaal !   Veldpaden langs vee, weiden akkers en bijhorend volgen op middels twee en eenmanspaden , karresporen keiwegjes grind zand asfalt , verhard,  en liep de tweede dag de modderstromen je tegemoet de hellingen af, en hadden we verwacht dat Vielsalm dag een grote modderpartij zou worden en dus zwaar; bleek de route droog tot stoffig.......   Het was een prachtige genietbare dag en route.    De regen vanmorgen vroeg nog bleef weg, en de zon deed volop z'n best.    Ik draai me links en rechtsom om van de panorama's te genieten, werkelijk schitterend!...  De wolkenpartijen geven het geheel een imposant decor.  Komen Patrick en ik op een vlakke heuveltop met laatste rust en drank voorziening en waterpost met taps.   Staan er Amerikaanse en Koreaanse gedenkstenen met uitvoerige inscripties.   Dit moet een zeer strategisch punt zijn geweest voor de geallieerden in de zeer strenge wintergevechten uit het Ardennen-offensief, Dec. en Jan. 1944/'45, waar zware gevechten woedden.   De 82 e Am.  Airbornedivisie in de hoofdrol. . Na deze onderbreking volgt een poos op en afgaand parkoers door dan weer bos dan weer open.   Alsmaar panorama's bewonderende.   Dan zien we beneden ver weg Vielsalm opduiken in een dal en wordt plots een lange geleidelijke afdaling ingezet.  Die later toch nog steiler naar beneden zal gaan langs typische oude en stokoude ardenner huisjes uit vaak ardenner steen opgetrokken en bloembakken aan de vensters, kleuren de stad.   Ik herken een plek in een wei op een helling waar ik in de begin 70er jaren me het toen nog tenten van het leger kamp herinner....

 Een bewogen weerzien.   Geen gebouwen toen enkel legergroene tenten als slaapplaatsen op kribben en vouwbedden v.h. leger , en zo ook de afhaling en nuttiging in kantine tenten.  Krijg het er warm van opgewonden en geroerd.   Ons vertier zoekend zo'n bijna half uur gaans 'savonds naar centrum Vielsalm.    Kerk duikt weer op met nu een beeld van heks met bezemsteel ertegenover, en een toen gedenkwaardig café, waar we dagelijks kwamen in die tijd....  Mooie fijne herinneringen.   We gaan wat zakelijke straten van de stad door en steken ergens daarin over naar het terrein van een groot lyceum , eveneens een blij weerzien van ook ooit onderdak zijn.  Felicitaties gaan over en weer en een gezellige drukte.   Het is volbracht en dat sluiten Patrick en ik af.    Een fantastische ideale dag.    En dagen toch.  Een sfeer ook op dit plein nu van jewelste en een verbroedering!   Laten diplomaten maar eens gaan wandelen , meerdaagsen bv. !...  Alles wijst op een aankomende afscheidsdefilé en ik zoek me tijdig een weg naar Marche. Het verkeer zal stilgelegd worden dus weg zijn op tijd is het devies.  Neem afscheid van Patrick , we zien elkaar volgende maand weer.   Nog lang gaans naar de bussen aan het treinstationnetje.   Een bus mijn richting laat het mechanisch afweten, en heb nog tijdig een vervangbus.  We rijden Vielsalm uit op weg naar Marche via La-Roche over een werkelijk fantastische natuurroute.  Maatje Wim wacht me er op en na een douche gaat het snel op huis aan.  Terugkijkende op een fijn verblijf in het Ardense.   Bij gezondheid , volgend jaar weer.   Peter Heesakkers

Ik groet jullie.

Eerste dag : Dag van Houffalize

Een van die meerdaagse waar iedere wandelliefhebber naar uitkijkt.   Wim, een van mijn Ned. wandelmaatjes op deze tocht ook, staat klokvast voor de deur.   Gezamenlijk gaan we op weg naar onze verblijfplaats,  Kamp Marche-en-Famenne.

De doortocht door Luik gaat voorspoedig dankzij tom-tom.  Minpuntje is als we aankomen dat aan de verbijfszaal de wandelaars aan de gesloten deur bivakkeren.  In plaats van geleidelijke aanmeldingen en binnenkomst staan  en zitten er al wandelaars, op bagage en klapstoelen op het gras voor de deur der zaal.  Sommigen al vanaf 11 uur.  De zaal zou naar verluidt pas om drie uur open gaan.   Betekent  drie uren wachten voor ons.   Dan toch om zowat half drie zwaaien de  toegangsdeuren toch open, en stroomt het de sportzalen opaan en naar het aanmeldburo.  We installeren ons gerief eerst in de zaal en gaan ons dan pas aanmelden. Ook hier heeft het digitale gemak in de administratie toegeslagen en gaat de melding toch nog vlot.  Marche is bij ons kluppie al reeds vaker ons onderdak geweest.  De militairen nemen de organisatie en onze voeding op zich. Later in de middag verschijnen andere streekgenoten als Martin en Theo evenzo ten tonele.  Na nog wat terreinoriëntatie is het diner er.  Veel bekende vaste gezichten zien we.  Hierna volgt de voorbereiding tot een naar het weerkundig schijnt zware eerste dag.   Later op de dag onweer zo weet men, en  temperaturen ver boven de 30 gr.  Vrijwel elke dag tenzij lus-etappe vanuit eigen verblijf gaan we in colonne bussen met M.P. begeleiding op weg naar de startplaats vandaag Houffalize de bloemenstad genoemd in het dal van de Ourthe.  Rijden een lange onzuinige omweg erheen en belanden prompt in een file  met andere camp-colonnes o.a. het dal in want het stadje kan het niet meer verwerken.  Midden de stad mogen we de bus uit en dat geeft me een drukte.  We laten onze kaart scannen en dan gaat het terug wandelend klimmend het diepe dal uit.   De ruggen al meteen krommend.  Draaien met wijds oostelijke bocht van startplaats omhoog door landelijke bulten. via Dorpje Sommerain.  De oude Ardense huizen en boerenhoven zijn meest schilderachtig opgetrokken uit Ardenner rotssteen.   Fotogeniek!  Men passeert dezer dagen dorpjes die a.h.w. passen in je hand, liggend op heuveltoppen of verscholen in de dalen.  Ze stralen een weldadige rust uit.  Kom dan op een z.g. plateau, en zien richting noord torenwolken opkomen.   Gaan rond bovenlangs het Ourthedal langs landschappelijk schoon landbouw tuinbouw veeteelt met prachtige wijdse  panorama's.   Dezer dagen passeren we vaak ook  monumenten aangaande het Ardennenoffensief in de winter van 1944/'45. , waarin deze tocht in het teken van staat ook.    Gaan dal in een beekje langsheen en dan volgt een erg steile klim dal uit, Gepuf gekreun gezucht zelf en om me heen gaan de ruggen haaks krom.  Een stijging van jewelste.   Niks geen roltrappen of automatische ladders hier... Volgt een vals plat uitloop door velden voorheen bos, struikenvlakten en zelfs een erg groot bremstruikenbos, jammerlijk niet in bloei...  Volgt een steile afdaling  erg smal en dus een stilstand , en dan blijkt de route glad gesteente en boomwortels op onze paden.  een smal plankenbrugje over van bergbeekje de oorzaak ervan.  Dan een ravijn langs met touwen en kabels als houvast vlak onder rotsen langs een in een rij langs de afgrond met rivier, zo smal is het er.  De rust volgt even na Wibrin , een veld met alle voorzieningen als watertaps op legerauto van het Lux. leger en waterzakjes.   Er wordt flink gedronken want het is al bloedheet.  Nu en dan brengen stukken bos enige verkoeling.  Ik tref er Guy Verhelst, een mede-site van deze , makker. Even lijkt de zon schuil te blijven in sluierbewolking maar nee hoor de zon brandt ze weg.  Menigeen krijgt het moeilijk.  Het wordt stiller om me heen en het lint wandelaars dat men soms door open dalen  slingerend ziet trekken,  rafelt steeds verder uit elkaar.   De warmte eist haar tol en vierdaagseschimmen van afgelaste vierdaagse nijmegen 2006 komen me voor de geest.   Het drinken of water op de drinkpunten raakt steeds sneller op.  Steeds meer lopers kiezen voor steeds vaker in de schaduw langs de route zitten, voeten waar kan in een beek ter verkoeling.  Op weg terug naar Houffalize, gaan we afwisselend schaduw , maar toch meest zon.  Een almaar langzaam stijgende route , zie ik hele pelotons soldaten en wandelaars langs de kanten die het niet meer hebben met de hitte, de flauwte nabij.    Ik voorzie een slagveld.... Kom aan oude rijksweg Houffalize , steken over en gaan een buurtschapke in waar bewoners barmhartige samaritaan spelen en de wandelaars gretig met water en tuinspuiten voorzien.   Men lijkt op zowat.  Eindelijk komt het dal van H. in het vizier en dalen we sterk af,  langs aldoor uitgeputte lopers larderen de route strandend in het zicht van de haven.   Zal me het beeld nog lang heugen van de laatste k.m. rs , het beeld van een wanhopige wandelaar die bij een water- uitgeputte drinkpost nog naarstig in palletcontainers naar nog volle waterzakjes zocht , tevergeefs.   En de armen ten hemel spreidde. Zo triest!...  Door het dal gaand hoor ik toch nog een muziekkapel spelen.  Maar ook de constante van sirene's van ambulances!!  Ook voor mij is het welletjes, blij dat ik finish, en i.t.t. verblijf op aankomst plein andere jaren verkies ik vrij meteen terug naar het campement te gaan.  Ga het plein dwars over negeer alle feest, overigens lauw nu,  want de meesten hadden het kennelijk wel gehad vandaag en verkozen een frisse douche.  Het was veel minder druk op het dorpsplein anders altijd gezellig , druk en muziek en dans.   Een pendelbus brengt ons naar boven uit dal naar pendel-overstap-station provisorisch , in gloeiend heet open veld.    Ambulances blijven af en aan rijden, ik hoor de volgende dag dat 34 wandelaars meegenomen zijn naar de hospitaals.   De bus zet zijn gang in naar Marche.   Het is telkens  alle dagen wel een prachtige afleiding zo'n busreis,  een beleving op zich, want de fantastische ardennen en panorama's glijden voorbij.    Met mooie ardense dorpjes bossen en dalen , hellingen.   'sAvonds en 'snachts trekt een enorm vuurwerk van onweer over ons heen.    Constant gedonder en weerlicht , dit moet elders of hier een weerramp zijn{...}   Ik pak de slaap erg slecht en ben snipverkouden geworden..   De volgende tweede dagwandeling zal ook niet veel goed brengen, wat weer aangaat.

Tweede dag : Dag van La-Roche

Het is 'sochtends vroeg grijs nevelig, de hete aarde verdampt de regen. Het is droog toch, nou ja dachten we maar kort na de start moet de regenkleding aan , miezert het.  Een deel i.p.v. meteen uit het dal een min of meer vlak opwarmertje om de longen en hart op ritme te brengen volgt dan toch plots een zeer steile klim die menigeen naar adem doet snakken.   Het blijft siepelweer vandaag zo zal blijken.   In de top komen we in de dichte mist en wat vandaag een dag van prachtige panorama's had moeten zijn , gaat letterlijk de dichte mist in.  Soms zo erg , dat ik om me heen enkel nog maar schimmen zie...  De paden steeds slechter en glibberiger en nu en dan stroomt de ardenner kleimodder je tegemoet.  Het is oppassen geblazen met keienpaden diepe tractorsporen, natte graspaden. Het is vrijwel constant naar de grond kijken.  Het is een zwaar parkoers.  Op wat vals plat een heidepad met modder en gras glij ik amechtig onderuit zo glad, en menigeen ziet er uit als varkens in de modder, ook gevallen , gegleden, bemodderde benen of broekspijpen.  Her en  der met armengezwaai te balanceren om tegenwicht te bieden, niet leuk meer.  Erg vermoeiend lopen ook zo.   Weinig te zien vanwege dichte hardnekkige mist.   Bij stijging of neerdalen is het goed opletten op verrassingen.  Constant op je qui-vive blijven.  Jammer want de natuur is hier prachtig mooi altijd.  Het is eigenlijk niet leuk meer en persoonlijk overleg begint wat morgen te doen , neem ik een dagje pauze met stad ingaan of zo , of blijf ik uitslapen , of ga ik op de 16 k.m. de z.g. mini-mesa-dagtocht?  Ben verkouden , verkrampt, Door het verschillende tempo en ongelijk lopen, doodmoe, ik loop of beter glij niet lekker, raak zowat op, en vindt dit niet leuk meer...... Ik besluit na ampele overweging het morgen te beslissen. Twee dagen , twee uitersten hitte en regen , druilerig, constant in het plastiek.  Iedereen krijgt het voor de kiezen, deze dagen.  Enige troost toch.  De hoofdrust immer halfweg laat ditmaal langer op zich wachten.  Daar komt hij dan toch.  Ik zijg neer op de klapbanken met tafels, waar een gezellig geroezemoes afspeelt.  Het waait er flink fris, zo op de top van de heuvel. Besluit maar niet te lang te blijven bang voor te veel afkoeling Wim en Martin zijn me er juist voor aangekomen.  De ardense paden en wegen bestaan veelal uit versleten en verbrokkeld asfalt , { Lijdt veel door strengere winters , alles bloeit hier weken of veel  later dan bij ons.  Klei , een mans , karrespoor-paden, losse keienpaden grindig tot fijn grindig.

Direct vanaf het eerste pad na start van deze rustpost moeten de gewrichten en onderdanen er weer aan geloven. Namelijk een schier onmogelijk te begaan pad volgt, nauwelijks tot niet verantwoord en opnieuw is het erg opletten en armengezwaai.   Veel van genoemde paden en wegjes volgen weer en elk stuk asfalt is welkom.  De natuur is absoluut super mooi hier, zeker voor ons vlaklanders.   Het loopt naar het eind der dagtocht , en de lucht lijkt te klaren, na het schimmenspel daarboven in de ardennener mist. Jammer van de panorama's...  Geleidelijk dalen we weer het dal van de Ourthe in , nu meest verhard overgaand, achter tuinen door en dan volgt een trits vrijstaande huizen en een asfalt gewisseld kasseiweg, en staan we plots in en van de winkelstraten onder aan de stadskerk.   Deze straten dragen nog altijd de kerstversieringen verlichtingsornamenten.... Gauw links en rechts en dan sta ik ineens, op de finishplaats in La - Roche, nu is het er gezellig druk en nablijven en veel animatie voorzien.   Het is droog en zowaar de zon breekt door!   Spreek heel wat bekenden kort, en zie Patrick Vanderstukken op afstand bij de verblijfskamp pendelbussen met René Smets praten.   Ik sluip als een tijger naderbij en verras ze.    Fijn weerzien!   En weer een 'klappeke' natuurlijk.   Na langer blijven moeten we toch ieder ons weegs en een tot ziens.    Weer volgt een lange busrit naar Marche voor mij .   Bij aankomst staan emmers met harde borstels om het slijk van de schoenen te wassen, aansluiten in de rij.  Ik overweeg wat te doen morgen.   Daar ga ik nog een nachtje over slapen.  Over de laatste twee dagen , we zijn nu op de helft, zal ik zeker ook mijn verhaal doen.   a.s. Zondag even tussendoor de benen strekken, uitwaaieren. . De twee laatste dagen van de MESA volgen nog na dit tussendoortje.  Om in vorm en conditie te blijven bij een club in Den Dungen.  Houdoe dus en tot lezens.  MESA wordt vervolgd dus.    Peter Heesakkers