BeneluxWandelen.eu

Vanaf het station in Roermond is het nog een tippel van bijna drie k.m. naar de start, café zaal "Aad", {Oud] Leeuwen. Vermoed vlak voor me een jonge dame in wandeluitrusting ook op weg te zijn.  Dat was ze ook , maar dan naar haar werkplek voor de dag.   Dus onze wegen scheidden al vrij gauw.   De straatnaam bebording was niet altijd aanwezig en duidelijk, en zo gaf het soms problemen op de looproute naar de zaal.   Een plein volgens beschrijving overgaand , dat bijna niet de naam verdient, en vervolgens mis ik de Venloseweg zonder straatnaambord, ja verscholen op een huis en oudmodisch en versleten, maar niet op de straathoeken als op palen.   Ik beland op een groot buitenstads outlet-winkelcentrum, en keer op mijn schreden terug.   Venloseweg gaat omhoog en weer mis ik naam Paralelweg bord.  Vanaf het hoge talud bij brug over het spoor kan ik steil omlaag de betontrap nemen nog.  Een afgelegen buitenwijk.  Moest tot tweemaal op mijn schreden terug.  Soms wat industrieterrein door en enorme  bergen geperste balen oud papieropslagen, kom ik juist gestarte wandelaars tegen.   Het doet dorps aan deze wijk.   Bij de inschrijving ontvang ik een boekwerkje van aaneen geniete A4 bladen in kleurendruk , uitgebreid met V.V.V. info over de route wat te zien , en geschiedenis van de streek en stad.  Erg informatief toch.   Een volle toeringcar komt binnen van de club Anjertrippers uit het Belgische Hechtel-Eksel.  Na een kopje koffie  ga ik op weg.   Merkwaardig routebegin, rijtjeshuizen, even verderop bungalows tussen industrieterreinen, { wat een contrast}- waar je deze bewoning normaliter in groengebieden verwacht.   De beloofde route-afstanden wijken enigzins af.   Ik daal af naar het Maas en Swalmdal,  ga dan de wijk uit, een ruwe grindweg op, onder ruisende populieren.  Ben meteen aan de Willem Alexanderhaven, waar talloze vissers genesteld zijn.   Ik lijk op een schiereiland tussen Maas en binnenwateren beland te zijn.   Ga over wildrooster, wat me in dit gebied verwondert, en links van me is verruigd gebied waar koeien blijken te grazen.   Enorme koeienvlaaien in plaats van de welbefaamde limburgse vlaaien liggen rijkelijk op de wandelweg, en ik loop tussen de enorme kudde  van achtersten door.   Wanneer nodig maken ze rap plaats voor ons.  Vandaar dat rooster dus.   De lome blikken verraden weinig opwelling , voor het voorbijlopend wandelvolk.  Men beziet ons belangstellend dat wel.   Voor me wat torenflats en de zend radio-t.v. toren met piek-antenne, en de toren van de kathedraal van de bisschopsstad aan de overzijde, torenflats als een Amerikaanse binnenstad,  van het water van de W.A. haven.  Een storend luid muziekgeluid aan de overkant bij industrieën van oosterse komaf en cultuur.   Gezangen van biddende immams of zo.   De klokken van de grote stadskerk vallen in.   Een middelgrote stad met grootstedelijke allures en kern.   Ik bevind me in de z.g. ,stadswei',  een ruw natuur en flaneergebied.  Vergezichten over de wijde omgeving van de Swalm en Maas en zijn baggerhavens.  Gezien de dijken  en uiterwaarden, is het tevens een overstromingsgebied.   Ver weg voor me de spoorbrug naar Eindhoven en Weert, en de Buggenumse elektriciteits centrale.  Witte en zwarte zwanen vlakbij me in het water en  jong familiegeluk met jonge grijze zwaantjes.  Enorme spanwijdten van de vleugels als ze vliegen nu en dan.   Doet denken aan de sterreklames destijds op t.v. over de KLM.  Trekganzen verzamelen voor de grote trek naar het warmere zuiden.   Diverse andere watervogels zijn er te zien.  Draai de contouren van Roermond achter me en de lange grindweg ruilt voor asfalt, onder spoorbrugje door.   Een gedenkplaats van een 19 jarige jongeling die hier wat jaren terug verongelukte.  Draai een erg smal asfaltpad in door ruige natuur en heggelanden, en bosjes, met moerassen.  Dan breder tussen erg oude berkenbomenlaan.  Weer een asfalter.  Volgt na een bult de rustpost op 7 k.m. , wat vroeg voor me.  Stempel op de post halen en ik ga door.   Ben nu in klein maasdorpje Asselt en volg langs de oevers, een vrijliggend paadje.  Veel watertoerisme, vooral de oosterburen blijken het hier naar de zin te hebben gezien de vlaggen op boten in de jachthavens en de nummerborden op auto's.   Het oude kerkje spuwt zijn kerkgangers uit, en even laveer ik daartussen.   Veel tourfietsclubs duitsers en limburgers zo te horen en ook al veel auto's al of niet met botentrailers komen me voorbij in gezapige gang gelukkig. Langs een jachthaven waar duits de voertaal lijkt. { Als ze maar weer niet vier jaar blijven}.  Langs het water veel vogelaars met veldkijkers en kijkkanonnen.   Ook hier veel gevogelte te zien en op een weide-eiland lijken ook hier hele kolonies vooral ganzen zich te verzamelen voor een reis naar de zon.  Voor overwinteringsreis, vast een chartervlucht besproken.    Na wat lang gaans over bitumenwegjes, lommerrijk gaan we op een routesplitsing rechttoe en smaller en rustiger veldwegen in, waar een beekje hoogstaand water door het  lichtgolvend landschap kronkelt, haastig, blijkt de Swalm.   Velden door met groensingels wijde blik kerktorens van dorpjes aan de einders.  Vochtige zand en grindwegjes tussen veld en akkers en bomenrijen ruisend in de hardere wind.   Een kikker blijft voor me observerend naar die wandelaar kijken, en verdwijnt met een reuzensprong in de berm , in ommekeer.  Het was een best groot exemplaar. Ook regenwormen zijn redelijk talrijk.   Ga over een krakkemikkig plankenbrugje de Swalm weer over,  waar het water nog juist onderdoor stroomt,  door een dalletje en dan klim ik naar een boerderij, waar de rustpost is.   Kan zitten zowel op de koer als binnen.   Limburg is gekend door haar boerenhoeven met omsloten binnenplaatsen, of 'koeren' ,  en kruisbeelden en kapelletjes langs de wegen en paden.   Zo ook vandaag tref ik er tallozen.  De pauze op 12 k.m. mag nu wel.   Na deze post via verharde oprijlaan, overwelft beboomd, kom ik aan doorgaande weg naar Beesel, even fietspad om dan over te steken, een man met rode baret, met vleugelspeldjes, tref ik er zoekend aan, op een routesplitsing,  en loop even met 'm mee te keuvelen. Oud-paracommando, veteraan ?   Raad ik er op los, nee hoor zomaar gekregen {?.....}.  Naar een wisselend bos, weide en ruigtegebied gaat het nu,  ergens tussen Beesel en Swalmen.  Koeien, stieren, kalveren en stierkalveren , schapen, paarden , veulens, pony's bevolken de weiden tussen groenboorden.  Mooie bomenwegjes en in het Beesels broek en bossen.  Ga nu recht op de A73 aan en enkelspoorbaans lijntje waar nu en dan een pendeltrein passeert.  Ga langsheen snelweg en spoorlijn,  na landelijk , station dorp Swalmen achterdoor.  Laten dit dorp nog juist liggen.  Een binnenwegje klinker brengt me langs rozenkwekerijen, en wat vrijstaande huizen.  Een tuin met een albino kangeroe, eenzaam tussen andere beesten.  Duik een dalletje in waar sporen van stromend regenwater zich in de helling aftekenen.  Broekbosgebied in.   Een schelp en zonnestraalteken met opschrift alsdat deze route onderdeel is van het pelgrimspad naar Santiago d. C. , staat aan de brugleining.   Ga brugske over de Swalm en kom langs een oude ruïnetoren erg dikke muren van eertijds kasteel uit ergens 12 a 1300.  De muren brokkelen af van alle eeuwen weerstand tegen de nukken van weersuitersten.  Naast de toren een jaren geleden afgeknapte oude boom, mogelijk door storm of blikseminslag.  De onderstam vol elfenbanken.  Ga dan beekdal weer uit omhoog langs hoeven en kom aan verbindingsweg naar {?}.  Heb ik weer de lus volbracht naar de zorgboerderij in Asselt van vanmorgen eerder.  Op een heuvel gelegen, waar de rustpost is.   Iedereen zit buiten, heel even druppelt het dan , en een deel vlucht onderdak.   En tussen de hooibalen.  Echter het is hemelwater , dus gewijd water, en er kan alzo niks mis gaan.  Het lijkt erop dat de priester van het naburige kerkje voor de hoogmis aanving,  met de wijwaterkwast zo kwistig tijdens het "Asperges mé ", gezwaaid moet hebben, dat de druppels ervan nu neerkomen.   En omdat ik niet van papier ben en vertrouw op de allerhoogste , blijf ik zitten.  Ook wandelend brabant is hier ter plaatse goed tegenwoordig.  Tine, met Luna de onafscheidelijke hond,  wat oost-brabanders, Jaap en Tilly uit het Gelderse, en nog velen maken hun opwachting hier.  Toch blijft limburgs de 'voertaal'.  Nadat ik met het duo J.& T. aanstap , komen we langs dassenburchten, en de borden waarschuwen ervoor langzamer te rijden, voor deze beschermde diersoort.  Ze blijken in een wal te huizen die tevens als waterkering schijnt te dienen bij hoge waterstand van de maas.  De A73 ligt op afstand zichtbaar toch, en tunnels afritten overgaand.   Route gaat tussen landerigheid en licht golvend gebied.  Ga over enkelspoors lijn van Veolia Roermond- Nijmegen v.v.   Vervolg langs tuinen privé, tuinderijen, en weiden met allerlei vee.  Aangebrande koeien, { wit met zwarte vlekken} , {maar ook de bruingevlekte, die dus deels de zomer gemist moeten hebben....}.  Een sportpark langsheen , en na een draai over dubbellijns spoorweg, is daar plots Leeuwen dorp annex gem. Roermond en dus ook de finish in zicht.  Meld me af en bezie nog het binnenkomend wandelvolk , waarvan je naast vaak namen veel gezichten herkent, uit limburg en brabant en zowaar nog gelderlanders.  Rien uit de buurt van Nijmegen schuift ook nog even aan voor een praatje en analyse van de tocht.    En terugblik en vooruitblik op het wandelen.   Het waterige tafereel vandaag, maas en maasarmen,  binnenwateren en swalm, deed meer aan echt Hollands welvaren denken dan het limburgse.  Toch weer eens een heel ander landschap dan in het brabantse, waar heide bos en ven prevaleert.  Als de zaal leger wordt besluit ik ook maar de terugwandeling naar het station in te zetten. Nu kan ik de route dromen toch.  Kom goed op tijd op het station aan, niet lang wachten en omdat de rails er al klaar lagen , zal de trein ook rap wel komen, tenzij de dwarsliggers onder de rails dit nog beletten. Ze behoren erbij zo legt een spoorbeambte me uit.  Ben juist in de trein als donkere wolken toch nog hun last laten vallen. Prijs me gelukkig een eindelijk droge dag vandaag gelopen te hebben.   Nu komende zondag staat Nijnsel bij St. Oedenrode op program.  Misschien tref ik u daar ook. Mits we blijven doorwandelen dus, en u daar ook bent.  Houdoe!

Peter Heesakkers

Wandelclub DLS; ofwel De Lichtstadstappers uit Eindhoven, houdt haar 14e Papegaaienwandeltocht, bijna een derde lustrum dus.   Mijn plan was aan de vooravond vast.   Ik zou vroeger op weg gaan , want helft middag volgende dag zou het weer omslaan naar regen en onweer.  Zou ik vast een heel deel van de tocht nog droog weer hebben.   Het zou ook vrijwel windstil en tegen of rondom de 30 graden zijn.   Vroeg opstaan was het parool.   En omdat het een dik drie kwartier zou zijn met de fiets.   Echter; met het opstaan en tijdens m'n ontbijt, vulde de lucht buiten zich met donkere tot zwarte schaapkudde-wolken.  Het werd alras donkerder, en ik besluit de buienradar te raadplegen.   Ik zie daar boven de Antwerpse kempen dikke grijze , blauwe en rode vlekken vormen die activeren.   Zware regen en onweer dus..... Ik had inmiddels al onderweg moeten zijn na twijfels.   Het rommelt in de richting inderdaad, van de buurman, het flitst , en ik besluit maar af te wachten, en om niet temidden van onweer en evtle. stortbuien, op weg te gaan.  Zie met lede ogen de regen met bakken, loodrecht omlaag vallen en prijs me gelukkig nu niet buiten te zijn.   Uuuhm: Wat nu; ga ik nog, kies ik voor later, korter?  Oriënteer me op het alternatief.   De bus dus.  Vertrektijd, waar uitstappen, hoe ver gaans.   Ik kies voor de bus.   Huubke uit Weert, en een Rotterdammer, hadden hetzelfde idee zo blijkt.  We stappen uit aan eindpunt, en dan weten we , dat het nog zowat drie k.m. gaans is naar de startlokatie, een vogel/ dieren/ en huisdieren opvangcentrum, erg veel papegaaien.   Voorheen campingplaats.   Vandaar de naam nu.   Het is inmiddels droger geworden, en  komen over de toegangsweg steeds  meer auto's aanrijden, die blijkbaar het weer ook afwachtten.  Ook bij hen sloeg kennelijk de twijfel toe, en dan heb je doorgaans als organisatie het nakijken, omdat rond juist de tijd van het gebeuren,  je de beslissers krijgt.   We zetten vanaf de eindhalte stevig de pas erin, moeten nog door dorpje Oerle doorheen, om dan een slingerweg landerig op te gaan naar de startlokatie.  Schrijven in en gaan op weg.   Voor de grootste afstand is het te laat en zal voor korter moeten kiezen, die inschrijftafel heeft een lange rij , dus blijkbaar zijn de meesten voor kort {er},  vandaag....  Meteen na de poort wat grind, slinger veld door middels smal asfalt, langs oud uitziende molen, knap nagebouwd,  anno 1987, behorend bij een bakkerij, met weiden paarden divers ras, en wat ezels,  verspreide woningen, om dan een veld-zandweg in te slaan.  De grond erg vochtig, moet het rijke nat nog duidelijk verwerken.  het zal nu en dan ook modderen worden vandaag.  Stapelwolken geven het landschap een prachtig decor.   Precies een schilderij, maar dan rondom als een koepel.   Mussen badderen zich in de plassen.   Twee paarden helpen elkaar van de jeuk af.    Een groep witte ganzen de nekken strak omhoog, roepen me na, waakzaam als ze zijn, echte waakvogels.   De zandweg gaat voort , langs kleine en grotere bospercelen, afgewisseld met maisvelden en akkerland ertussen. In de verte piekt dorpskerk Wintelré boven de bomen uit.  Een voorbesproken graf, met geboortedatum en naam vermeld ligt te wachten op de wens van de gereserveerde.  Zomaar langs het pad in een bosperceeltje.  Hij is nu in alle geval al erg bejaard.  Zandweg gaat naar asfalt en stevent op het Vessems bos aan.  Grond is nog steeds erg vochtig tot meest nat van de recente stortregens.  De lucht van nat zand en groen doet weldadig aan.  Alom nog nieuwe twijgen aan struiken, bosjes jonge en oude [re] bomen, nieuw blad, het natuurlijke parfum kietelt mijn neusgaten.  Plots; ik dacht alleen op de wereld te zijn, een gehijg vlak achter me...  Huh!? Een hijger?!  Nee hond mag van baasje aan me komen snuffelen zonder leidsel. Kijk tegen een machtig grote kop aan naast me, met enorme rimpels.  Een facelift zou voor het beest best mogen of niet misstaan {.....}.   Baas roept niet en het beest laat me gelukkig met rust. { Zucht....}.  Ben nu in de bossen van Half Mijl en Toterfout.  De groenlucht na de regen is overheerlijk en de wilde planten en bloemen overdadig.  De zon schijnt volop , en de bossen dampen, en nevelsluiers waren er doorheen.   Verdamping dus en het voelt klam , benauwd aan.   Echte zonnestralen tussen de bomen. Bospadbekledingen als takjes en rotte dennennaalden en ander boomafval bedekken de grond.  Antislip.   Volgen poos paden zo kuilig, wat duidt op  motorcrossgebruik.  Lastig  en omzichtig laverend lopen een hele tijd.   In die kuilen plassen water vaak kniediep.   Omgevallen bomen moeten gepasseerd worden.  Er volgen boslaantjes, tussen percelen door, met rijen beuken, eiken, essen en sparren.  Een open plek met hoge kunstmatige zandbergen,  { grondverzet} -- dampen na in de zon, en met een beetje fantasie kan een truc-fotograaf er op doen lijken dat er wolken tussen de bergen hangen.  Kom ik aan het  "Grote meer", een reusachtig ven dat nu kunstmatig water ergens van aangevoerd krijgt, omdat het jaren achtereen zijn water verloor en vrijwel droog stond,  door de toegenomen waterhuishouding.  Het komt weer helemaal goed zo te zien.  Berkenbomen spelen aan de oevers de hoofdrol.   Nieuwe aangroei.  Het bos na een poos weer in vallen het geluid vallende takjes en eikels het plofgeluid me op , in de verdere stilte.  Ben beducht dat exemplaren mijn hoofd zullen zoeken of aandoen, zou ik m'n pet opzetten?  Ook het gedruppel van de loofbomen, waar de regendruppels zich blad na blad laten vallen is in de stilte goed hoorbaar. .  Veel en vroege eikelval brengen strenge winters , is me ooit verteld.   Het bosparkoers zet voort, loof en naald.   Een donker sparrenbos enerzijds, meest blad anderzijds.  Ik geraak plots bos even uit wat landelijk ertussen, en kom aan de clubrustpost.      Een particuliere woning met landbouwschuur, en het is er druk beklant en bezet.   Een vijftal medewerkers heeft de handen vol.   Het is erbuiten goed toeven in de felle zon.  Vochtig warm , dat wel.   Vervolg na deze rust, een lommerrijk wegje, om na een plantage met meest jonge coniferen, en wat maisvelden een bos weer in te gaan.      Den overheerst naast sparren.  Volgen een drietal paalkrans-grafheuvels uit de middenbronstijd zo'n 1000-1600 v. christus.   Vervolg bos poos om ineens aan wijdse tuin en akkerbouwvelden en weiland te komen .  Blijf een tijd langs bosrand en deze gaan , met groensingel van elkaar gescheiden en verderop blokken hooi in de velden die narieken van het nat vanmorgen.   Weer wat verder een recentelijk gehooid veld, waar de hooi nog op ligt, mag eveneens mijn neusgaten in komen.   Even landigheid, asfaltwegje met fietspad erlangs af.  Om weer veld in te gaan rand bos en een omweggetje door bosperceel om daar ook grafheuvels te zien met uitleg van opgravingen in brons. Boven mij stijgen frequent grote zilvermetalen vogels op vanaf Eindhoven Airport.   Ga wegje over akkerlanden in, met mais, boomkwekerijen, en een verwilderd aardappelveld, waar het onkruid het ruim wint van het aardappelbladgroen. In zucht wind voelt weldadig aan in de velden.   Kom aan een rotsblok, met opschrift, alsdat er voordat dit bos hier was, er een graanmolen stond.  Om "economische redenen" gesloopt begin jaren 1900..... Op papier een grapje van de route-uitzetter, met het verzoek die enorme kei, niet mee te nemen....  Zo'n joekel ván , zie ik niet gebeuren.   Een oude grensmarkering waar oude gemeentegrenzen elkaar raakten.  Volg verder door bos tot aan weg Zandoerle Knegsel- Steensel.    Waar de rust voorzien is in en om paviljoen van een camping.    Hier tref ik diverse bekenden en ook oude getrouwen uit de tijd van weleer.   Die groep dunt snel uit.   Jaap en Tilly gaan met me mee de tocht afmaken.   Gaan na de pauze terug naar de voornoemde weg, maar draaien dan richting gehucht Zandoerle.  Er blijkt een ralley aan de gang van oude snelle cabrioletautootjes.    Komen over de ydillische dorpsbrink, driehoekig van vorm haast, met oude eiken omzoomd, en een drukbezocht mariakapelletje, met geschiedenis-info.   Midden op die brink een veldkanon uit wereldoorlog twee, daar ooit door snaken van toen als buit erheen gesleept, ergens vanuit de buurt.   Draai driewegs om de brink heen, zodat ik weer terug op doorgaande dorpsweg kom om buiten dit gehucht een draai het boerenland weer in te gaan.   Een rustig asfaltwegje met wat verspreide woningen, en later verkrotte kooien en veldschuren, wat lommerrijk gaande.   Vier reusachtige stenen leeuwen bewaken een particuliere ingang en gronden.   En na landerigheid een vervolg langs de afrastering van het park dieren en vogels laatste vooral waar we deze morgen vanuit startten.    Een reebokje volgt ons langs de hekken zolang het kan.  Zie je niet gauw, doorgaans zijn ze erg schichtig. Een draai brengt ons naar de poort en ingang dierentuin-park.   Waar het nog even buiten gezellig nazitten is met overwegend streek wandelvolk.   Harold,  een der motoren achter deze tocht, en voorzitter van DLS heeft het plan deze tocht te schrappen, bij gebrek aan medewerkers en leden zo zegt hij.   Heb er anders genoeg  gezien, als op de posten.   Dit is een der prachtige streektochten, en het zou enorm jammer zijn als deze ter ziele ging.   Van heinde en verre, en naar ik op de parkings zag de zuiderbuur, komt men er op af....  Over twee jaren stoppen , zou een ernstige vergissing zijn.   Wel ga ik met 'm nog een hartig woordje erover spreken.   Deze tocht mag niet ter ziele gaan.    Alles steekt prima in elkaar , en de omgeving biedt eindeloos veel.

Echter; meer andere parkoersen en stukken veranderen, en andere richtingen uitgaan is zeker wenselijk.  Misschien is een andere startplaats of vanuit andere hoek van de gemeente, zeker te overwegen.    Na het terras vandaag, wordt de tocht terug naar de dichtstbijzijnde busverbinding weer ingezet.   De bus verloop ik juist... Het is een halfuursdienst, {gelukkig} {?} .. Het weeralarm voor midden-middag blijkt ingetrokken, al betrekt de lucht wel, niet verontrustend echter.  Het moet vast zijn stempel op de deelname gedrukt hebben.   Die pech heb je dan als tocht-organisator.   Nu zondag lonkt Roermond.   Lang geleden , dat ik daar al eens was.    Maak m'n plan op hoe er te kunnen komen.   Misschien treffen we elkaar hier ook eens of elders langs 's-heren wegen en paden.   Blijven wandelen dus. Houdoe!  En tot volgend keer.      Peter Heesakkers

 Voorbije nacht ontwaakte ik enige malen door geluid van zware regenbuien. Oei !   Dat belooft voor morgen.  Echter; de sombere voorspellingen lijken bij het opstaan anders te gaan worden.   Hier en daar regen maar dan daar meer dan hier.  Het ziet er okidoki uit alsnog.  De bus heeft nog maar weinig te vervoeren, vakantietijd nog immers.   Ik laat het bekende landschap aan me voorbijglijden.   Kom in Luyksgestel al heel wat starters tegemoet.  De inschrijving  gaat vlot.    Joop, de eminence grise en startmotor van de club de oprichter, ja dus;  verwerkt de inschrijvingen weer keurig op zijn deelnemersbord.   Peter B. uit Mol zie ik nu ook, als afgesproken.   We zien elkaar nu op de kop af , in een week elkaar  vier keer op wandeltochten.  Merkwaardig toch in zo'n kort tijdsbestek.   Van bijna onder de stoere oude kerktoren met zijn piramideachtige top, gaat het  richting doorgaande dorpsstraat.   Plantsoentje met het beeldje van de koperteut, was vroeger een doorreizende marktkoopman die met zijn handelswaar vanuit  vlaanderen richting denemarken trok , dwars door holland.   Nog een pleintje met muziekkiosk.    Maar nu krijg ik argwaan.   Zuidwaarts het dorp uitgaand herinner ik me meteen de route van eertijds.   Zeg het tegen Peter B. , en opnieuw als vorige week in Weebosch , leest P. dat de route van 2010...... is..      Neem een draai brede zandweg in met eik en berk weerszijden tussen de velden door.   Lopen een bui mis gode zij dank, steken een wegje over een sluippadje in langs appelgaard, appelplantage zegt P.   Steken weg Lommel- Luyksgestel over en zandweg vervolgt.  Een bomige dreef tussen boerenland en bossen natuurlijk weer maïs, gaat het bij een drooggevallen ven bos in en worden we verblijdt met grassige paden en een en tweesporige soms zand en zien we hoe oud en jong bos zich vermengen met nu na de regenperiode extra opkomend jonge ondergroei tegen oude dennen en sparren.    Het groen ruikt heerlijk na de voorbije regennacht.  Soms gaat het nog juist langs modderpoelen op het pad en dus ontwijkende bewegingen.   We zijn in het Venakker bos.   Kriskras bospaden wisselen met dreven en soms halfverharde paden voor fietsers.    Komen op het hoogste punt van  brabant [44m.]   En dan is er de grenspaal met de buurman, no. 191.  Een kegel met denneknop op de top.  130 m. hoog en weegt 372 kilo.  Gaan  kort evenwijdig met buurmans grond een paar honderd meter, om na vroegere boskap te zien hoe snel er weer wat groeien kan in de plaats.   Een dicht beboomd donker bospad in  draaien wij om een erg grote grasweide in L vorm wijds zicht ,  naar fietspaden die nu erg rustig zijn , derhalve voor ons even wat verhard onder onze zolen.  Volgt wat later de Cadi-wagen, afkorting voor cantine-dienstwagen, zelf bijeengespaard en van alle gemakken voorzien door de club zelf.   De z.g. wagenrustplaatsen hebben een eigen cultuur ingenomen in het brabantse op de wandeltochten en een erg gezellige eigen open sfeer.   Veel bekenden ook hier weer.  Jos en Gonny tekenen kort hierna ook present, ook medewerkers van Bnlx-wand.   Blij weerzien want zo vaak tref ik ze niet.   Post is geplaatst aan een ydilisch ven.   Met doorkijkgroen.  Gaan na pauze, terug om dan weer even bos te nemen en vervolgens wat veldwerk, ruwe natuur en verwilderde groentevelden en groensingels.  Van zoals bordduidingen aangeven , gaan we van Kempener bos naar natuurgebied Stevensbergen in.  Gaan een byzondere vierstam-boom voorbij.   En krijgen een oud zandverstuivingsgebied te gaan.  Komen in een kapgebied van langer geleden en zien al weer allerlei nieuw groen en boompjes en struiken spontaan opkomen.   Mooi om het resultaat nu te zien.  Struinen omhoog en omlaag in korte stukken en bochtig door het nieuwe groengebied.   Duinenwerk soms erg steil gaand.   Het is ook een waterwingebied, zo zeggen de borden.  Best pittig gebied te gaan.   Er volgen schelpenpaden.   Na boswerk gaan we even de velden door, bijkomend van de zandheuvels en de inspanningen.   Voor ons ontwaren we Gonny en Jos , die er toch stevig de pas in hebben.  Komen na deze extra lus weer aan de cadi-wagen terug.   Peter en ik prijzen ons gelukkig dat de buien die we telkenmale om ons heen zien  zijn ontlopen.   Geloven vast dat die andere ons ook met rust laat.   Worden dan juist onder de luifel staand van de verzorgingskeuken met uitschuifbaar naar buiten , buffet, - wagen dan toch verrast met een korte felle plensbui.   Gaan na pauze om een prachtig ven heen om van een smal schelpenpad naar tweesporig pad te gaan en vervolgen een hoog gras begroeid boswegje door.  Komen dan  aan een maisveld; [ wat mis ik de golvende korenvelden van vroeger] ,  en veldgewassen als wortelen en bieten , en bebloemde aardappelvelden.  Komen dan de bossen uit van het Venakkerbos, en herken de velden van de Grenzeloze tocht Lommel-Luyksgestel in Kersttijd traditioneel.  De Bosserdijk.  Het verrassingselement is weg.   Wat dan altoos een kerststal is onder rieten dak, staat nu een pick-nick tuinset.....  Het gehucht Boscheind volgt een 80 k.m. baantje.  We lopen nog wat zandwegjes langs vee en privégronden en mais wat oneindig lijkt.  Een kapel met begraafplaats, en daar Lopen we Jos en Gonny Hollanders weer in , die de plek bezocht hadden.   Lopen gevieren naar einde tocht langs bakkerijmuseum en een van de twee windkorenmolens die het kleine dorp telt, vast een unicum{?}   Komt de haast stompe oude dorpskerktoren in zicht, waaronder het dorpscentrum Den Eykholt de start en finish zich bevindt.   Daar hebben Jos Gonny en Peter B.  Mol en ik nog een gezellige napraat, en druppelen andere bekenden en echte wekelijkse waar dan ook wandelaars binnen met korte gesprekjes.    Ik zeg niets over de organisatie , want die is bij  De Grenslopers altijd helemaal tof.    Maar wat jammer voor zulk een rijk wijd verspreid natuurgebied als De Kempen is, zijn de mogelijkheden plenty.   Nu liepen we helaas eenzelfde parkoers van vorig jaar...... Als eerder hiervoor al geschreven; het verrassingselement viel weg..... Peter vond het wel mooi ,  en dat is ie ook, {.....} ,maar het was dan ook zijn eerste kennismaking hier.  Ik kon de route dan ook vlot herkennen , terugroepen.  Wil men de "klanten/ gasten" vasthouden , moet er fluks iets anders gevonden worden.  Het zou intens jammer zijn als men in korte jaren opgebouwd, de wandelaar elders zijn heil zou gaan zoeken.

De complete organisatie en parkoersen zijn normaliter zonder meer klasse,  geweldige inzet.  Dat trekt anderen maar mij ook telkens naar hier.  Gezelligheid is hier ook altijd troef.  Maar vernieuwing is noodzakelijk, voor elke organisatie trouwens.   Ik kijk erg nieuwsgierig uit naar de fotoreportage van J.& G. van deze tocht die ze maakten mede voor Beneluxwandelen.  Jos heeft een alziend cameraoog een zoekt de details graag.  Klasse!  Trof ook ex-medewerker Miel uit Mol hier nog even.  Heb andere medewerkers niet kunnen ontdekken. Wie weet treffen we elkaar ook eens ergens. Blijven wandelen dus.  Tot volgend geschrift.  Houdoe!      Peter Heesakkers

Dag 1 : De dag van Nuenen.  { "nunen"}

 Oei!  Het wordt oppassen: De wet van Murphy waart rond, in en om het huis.  Het wordt elke dag per fiets v.v. Geldrop; maar{!}; zowat een km. van huis neem ik het zekere voor het onzekere, mijn voorband maakt flapperend geluid en ik keer gauw om.   Neem Annemie's fiets maar uit de schuur, mis,  beide banden staan op de velling. Oppompen dan maar, ze zullen het redden tot Geldrop.  Een zucht dus, en maar gekozen voor de 25 km. afstand want wel wat laat..  Tref een trouwe lezer van mijn artikelen uit het Zeeuwse Veere, ook een Peter, en zo besluiten we na lang niet gezien de tocht aan te vangen.  Gaan de sporthal uit parkeerplaats over en langsheen een sportpark waarop het volstaat met caravans en tenten aller maat van de deelnemers. Wegje wordt fietspad en wat verderop smal pad tussen groensingels en weilanden vooral met plukjes bos en struikachtig geboomte.  Komen aan de oevers van het Eindhovens kanaal, met rijk begroeide boorden weerszijden en de natuur haar gang mag gaan al jaren, nu enkel nog recreatief [roeien en pleziervaart] gebruikt, kanaalbrug over gaat het landgoed Gulbergen in.  Wat grind en zandwegen in tot een toegang tot privéterrein. Noud W. Olats hoffotograaf meldt zich luidruchtig achter ons opkomende met de fiets, hij zal deze dagen trouw als altijd de route en wandelaars op de gevoelige plaatjes vastleggen, voor Olat's wandelalbum.  Het pr. terrein openbaart zich in een geëgaliseerd slingerend op en afgaand pad , maar ook met verzakte kuilige asfaltpaadjes.  Een weldaad en veelheid aan soorten bomen , bloemen en planten, zeg maar gerust lusthof.  Het lijkt oneindig.  Heidestukken onderbreken nu en dan.   Raken hierna in gebied , de Schoutse vennen.  Een route met geel/blauwe koppaaltjes volgt en dat betekent eindeloos geslinger langs ook div. vennen.   De parkoersbrief is exact en geduldig in omschrijving. Op 6.2 k.m. is Olats open lucht rustpost welvoorzien.  Een ruig natuurveld voorbij, gaat het omhoog naar viaduct weg Ehvn.- Helmond.  Stukken knoop-punt-palenroute.  De Papenvoortse heide in.  Zie al veel paddenstoelen [vroeg?!] , en boleten.  Buismanven en Bosven  volgen en wat weilanden en akkers met groenafzettingen, en bomenrijen.  Karrenspoor tussen maïsvelden en aardappel en bieten , asperges en andere veldgewassen gaat het tussendoor tot bijna Gerwen , waar we afdraaien naar noordelijke groenige villawijk van Nuenen.  Gaan weer door park met overwegend erg oude bomen een lust voor het oog die knoeperts.   Maar de paden zijn erg verzakt.  Deze plaats staat volop in het teken als eertijds woonplaats van Vincent van Gogh, en we worden telkens met aanduidingen  en bordjesverhalen eraan herinnert , wat  en waar Vincent leefde en deed.  Monumentale woningen hierover en beeltenissen, het ned. hervormde kerkje waar zijn pa predikte enz.  Gaan langs doorgaande dorpsweg tot Nuenens park alwaar de zaal/caférust voorzien is.  Zowat alle afstanden komen hier weer samen.  Gaan het dorp weer uit eigenlijk een uit de kluiten gewassen satellietstad bij Eindhoven. , en draaien na een tunnel onder doorgaande weg door een meest rijtjeshuizenwijk over achteroms en paden en vijvers langs, of hoe groen kan een wijk zijn.   Moeder Maria staat onder in een oude eikenboom versierd en wel , het huis en tuin tegenover oogt eerder als een allegaartje kermis.  m.n. De sofa in de voortuin...  Gaan door wat enerverende natuurgebiedjes,  Toeristische en recreatieve gemeentelijke uitspanningen langs. , en geraken in Nuenens gehucht Eeneind.   Draai na spoorwegovergang,   een flink ongelijk liggend veel geleden kasseiwegje op, waarlangs een al minstens halve eeuw ex-stationsgebouw. Wanen ons even in de middeleeuwen hier waar geschiedenis tot leven komt. Even bezoek aan gildenkapel op een brinkje om via even zakengebiedje de weg naar de Collse watermolen te gaan die er nog exact bijstaat zoals Vincent hem schilderde.  Hier dient zich de volgende Olat post aan , aan de rand van een schitterend natuur en wildgroeipark. De Collse zegge genaamd.  Hierna volgt de route de Kleine Dommel, door een enorm ruig natuurgebied , een z.g. broek en het is er dan dus ook erg vochtig nu en dan, eenmanspaden door rietkragen en andere ruige planten vaak mensenhoog.  Een absolute parel in de route vandaag.  Een meest moerasgebied.  Noud ziet een paar paddenstoelen of boomzwammen die volgens hem Judas-oren heten en inderdaad ze lijken op oren... Het slingerpad verandert van zand , gras , vochtig naar vochtiger tot modder, aanvankelijk over houtsnipperpaden maar dan verdergaand is het echt opletten waar de onderdanen geplaatst worden en omzichtig stappen.  Maar dit gebied is zonder meer een must om te beleven. Uniek!  Een stijging volgt naar de kanaaldijk van vanmorgen kanaal en nu ligt er een beton-fiets/wandelpad.  Even de modder van de schoenen afstampen, en naar stijging naar kanaalbrug om die over te gaan en af te dalen langsheen een havenkommetje met vissers her en der, over weer een ongemakkelijke oude kasseienwegje.  Wat plezierboten en kanovaarders, mag ik weer de ruige natuur in richting duiker van kleine dommel, bewandel drassig modderig, tot asfaltfietspad wat Peter  Berkvens en mij geleidt naar de finish , de sporthal.   Blijf er nog wat nahangen achter een glaasje, maar ben er tegen gewoonte zowat een uur eerder weg.   We zullen elkaar morgen weer zien.  Ontketen mijn stalen ros om de thuisgang in te zetten.  Oef!  Murphy's law is er weer!  Bemerk opnieuw dat mijn voorband op de velling gaat een eind later..... Trap koppig nog door zover 't kan , maar dan besluit ik maar te gaan lopen, zal zo'n vijf k.m. gaans naar huis worden, tenzij....Ik wandel langs de gewestweg waar zich ook de Daf-complexen bevinden , ja die dus;  Dan zie ik een bedrijfspoort waar bestendig auto's uitrijden , einde werktijd.  Loop hoopvol toch naar de portiersloge, vraag , en verdomd ja, geluk na ongeluk ben ik Murphy weer te vlug af, even toch, en de man heeft een fietspomp.  Pomp me het schompes, en het lijkt te houden.....?  Ik geef pomp gauw weer af en hij begrijpt mijn haast,  en onder dank en ik geef mijn stalen ros de sporen , zover weg raken als kan , vooraleer.  En verdikkeme het lukt, op het randje weer,  dat wel.  Het wordt nog bandplakken voordat ik de rust kan genieten en mijn Annemie kan verhalen.  En de voorbereiding op dag twee.

Dag 2 : De dag van Heeze:

Ik ben er niet gerust op, die fietstoestand dan.  Schuurdeur open en ja; hij houdt lucht!   De buitentemp. voelt klam vochtig windstil aan, de lucht oogt grijs.  Kom vlak voor G.  wandelaars tegen vroeg [er] gestart.  Begroet ze alle. Peter Berkv. van gister ja; is ook weer present en daar gaan we dan.   Komen zwoegers , [applaus], van de 80 en 110 k.m. tegemoet en wij gaan via fietspaden met een ruime draai noord-om Geldrop uit.  Zakengebied door om weg Ehvn.-Geldrop over te gaan even dan nog langsheen om dan een boslaantje in te gaan.  Slinger door bos en roepen ook nog even verkeerdlopers terug.  Pijl hing er toch... Zal zich verderop weer herhalen.   Komen na wat weide en agrarisch uit op monumentaal gehucht Riel, waar nog steeds 80 en 110 voorbij spollen.   Even maar, op hun route. draaien we een veldwegje in en dan gaat het kris/kras door landbouw , veeteelt, akkers en velden in door overwegend ruig gebied met paden meest smal en percelen bos.  Een regelrecht lustgebied dit tussen Geldrop en Ehvn.  Gijzenrooi genaamd en beschermt.  Komen Peter uit Mol {B.} tegen en de drie Peters , trekken met elkaar verder op.  Zal verwarrend gesprek worden welke Peters elkaar aanspreken.  Lopen door grassige en hoog grassige paden tot eerste Olat-post, maar opnieuw over padwerk nooit gelopen... Nu ook een paar graspaden onderlangs talud van de A67 {E34}  en tot aan zuid-west-puntje G.  Opvallend; een in-line skater met nordic stokken kan het niet laten , om telkens heen en weer een helling op/af en omgekeerd zich uit te leven tussen de wandelaars door.   Peter B. ontmoet nog even bekenden hier en als we aanzetten tot verder geraakt P.  even achterop.  Op de splitsing van 35 k.m. gaat Belgische Peter zijns weegs en wacht ik op Veerse Peter.  Die komt er aan.  De route voor ons vervolgt door het Heezeren bos.  Een amechtig mooi eindeloos bos/ heide/ natuur en weide akkers gebied, met groensingels omboord.  Stappen hierna ex-spoor Valkenswaard-België eertijds en nu fietspad over, achter een camping langs en met bocht door ruige velden om later voorlangs de ingang ervan te passeren, middels asfalt, en verstrooide boerderijen.  Een mestmachine  op een land, laat de luchten verspreiden en we zuigen spottend onze longen vol mestlucht.... Je kon tegen die lucht zowat leunen...  Gaan wegje later af, een smal eenmanspad dwars door weerszijden hoge maïs een poos, na een gildemonument.   Gaan later weer opener landwerk en daarna de bebouwing van Heeze in.

Tuin gemeentehuis door , dan rotonde over, richting Someren en Sterksel, maar dan dient de hoofd/zaal café-rust zich aan.  Henri Floor  zet zijn tocht hier verder , na een korte ontmoeting.  Draaien na rust dorpsweg af de kasteeltuinen en kasteelbossen en parken op aan.  Een duiventoren lijkt nu onbewoond...Gaan kasteelpoort door een ongelukkig klinkerwegje waar mogelijk al een eeuw of langer nooit iets van recht gelegd is.  Klinkers ver uit elkaar en diep karrenspoor.  Peter en ik zien om en zien dikke grijze koppen in de lucht verschijnen, zal het weer ons verrassen?  Lopen voor kasteelgracht en wat huisjes langs brug over de Grote Aa en weer een laan af tot doorgaande weg Heeze , om vlak ervoor toch de natuur van de Plaetse in te gaan.  Nog wat mooie huizen, villa's.   Zien erg grote bouwtenten staan waar folkloristische wagens voor a.s. optocht gebouwd worden.  Veld en zandwegjes door komen we in buurschap Rul.  Meest oude boerderijen nu door niet-boeren bewoond.  Wat volkstuintjes voorbij lopende Weg af , privéterrein in bij uitzondering.  Buigen af van witte villa, en volgen even rustige asfaltweg, tot aan hondenclub-rustplek, Olat.  Draaien vanaf rust, om twee halve te gaan rotondes en mogen na buurtschap ,t Hout de velden weer in, in de buurt van de kleine Dommel blijvend door enige draaipoortjes, ook aan ruimte voor corpulente personen is hierbij rekening gehouden.  Slingeren over prachtige verwilderde velden en volgen smalle paden erlangs de rivier op  Geldrop aan. De balsemien is rijkelijk aanwezig hier, en het ziet er schitterend uit en dan de veelheid ervan...! Gaan wat straten nieuw en oud en centrum Geldrop door om de kasteeltuin in te gaan.   Altijd zeker mooi.  Verveelt nooit...  Tuin en park ervan achterlatende steken we ringweg over en nog volgt iets , wat het midden houdt van plantsoen en wild ruig bos. Ook meest nattige paden. Grasveld door en daar is plots de sporthal als finish randje Geldropse bouw gelegen.  Na lang verpozen hoor ik van Frans Stl. dat Patrick Vanderstukken ook gesignaleerd is.  Maar het is juist dat ik op weg naar huis ga.   Mijn fietsband heeft het gehouden tot nu.... Ik duim er voor.  Wacht op overzichtspunt, en daar laat plots Patrick inderdaad het struweel voorgoed achter zich.   Herkennend armengezwaai ziet ie niet.....! Pas vlak voor me heeft ie 't in de gaten.  Even een kort onderonsje en de afspraak voor morgen is gemaakt.  Linda komt morgen vrijwel zeker mee, weet ie.  Ik vervolg mijn weg naar de lampenstad van weleer, en mijn fietsband? Die houdt het!   Dat vertrouwen is er weer... Opmaak , voorbereiding voor de 3e wandeldag, morgen.

Dag  3 : De dag van Mierlo:

Weer op mijn fietske naar Geldrop. Band houdt zich kranig nog.   Murphy zal ergens nog op de loer liggen voor.... We zien wel.     Patrick is er nog niet; denk ik.... Plots staat hij achter me in de gymzaal aan het aanmeldburo. En Linda wijst hij, is ook meegekomen. Zie een zwaaiend schimmige gestalte vanachter glaswand wat café en zaal scheidt.  Pat zegt dat de zon scheen in Heimisse en rondom Antwerpen, terwijl bij ons de lucht oud en grijs er uit ziet... Hoop dat ie de blauwe lucht mee neemt..... Na een bakje koffie en een voorpraatje gaan we op weg.  Peter B. Veere is niet present..... En Peter Mol {B} is al op weg.  Draaien om de sporthal meteen groengebied in langs kl. dommel.  Smal weer.  Om na pad weer een slingerend hoogstaand graspad veld over te steken.  Brug rivier over ringweg. Tegendraads naar G. kasteel en tuinen en park door te gaan . Poort door , weg naar Mierlo over , door de dorpskern en langs immense dure appartementscomplexen G. uit te gaan.  Weverijmuseum langs en almaar weer langs boorden rivier nu overzijde van gisteren bijna einde.  Duurt wat nog voordat we door groenige wijken Geldrop achter ons laten tot we in de Molenheide en bossen raken.  Een mooie uittocht toch wel en nu de rust van bosgeslinger.  Fiets, mountainbike ruiter en andere wandelpaden.  Volkstuintjes ,  knooppunt-palenroutes, en weer even terug  G. . Gaan hier omhoog bos uit viaduct A67-E34 over, om na een bocht op de splitsing 35/25 k.m. te komen. Even nog overwegen , en dan besluit ik langst te gaan, en ga met Patrick en Linda Vanderstukken mee op.  Noud die ons deels dezer dagen met camera in snap-toestand  "achtervolgt", verras ik met mijn lange afstand beslissing ter plekke. Gaan even langs de A-weg om.  Een kruisbeeld in de bocht waakt over ons wandelwelzijn , hopen we.   Een zandweg brengt ons langs grote tuin lama's herten , emoe's en ander sierlijk gedierte.  Zien een enorm struisvogelei liggen...  Gaan het Rulse laarzenpad in een wandelroute op zich bestaand.  En apart gemarkeerd.  Houtwalletjes, groensingeltjes , draaipoortjes bruggen en bielzenbruggen slingeren hoekig door nat gras ons door dit unieke landschap, volgen vertrapt gras van voorgangers onzes.  Wat een weelderig natuurgebied dit; indrukwekkend,  mooi, met ooooh's en aaah's.  Tussen weiden met schapenkuddes, koeien en stierkalveren.  Toch weer op Rul aan van gisteren.  Olatpost dient zich aan.  Even verpozen in midden moeder natuur aan een veldwegje.  Pad vervolgt door meestal graswegjes en door weiden en velden ruigte.  langs bloemen en dahlia's volkstuinen, een weelde aan gekweekte en wilde bloemen en planten , maar ook groenten.  Volgen aldoor op.  Langs wilde bloemenvelden met een weelde naast bloemen ook plantensoorten.  De natuur maakt er een schitterend palet van.  Dan volgt na veel bos eindelijk een grindpad, wel wat lang ,en dwars door de Strabrechtse heidevlakten.   Alleen de wind horen we.  Komen langs heide zandverstuivingen meest kunstmatig aangelegd om amfibieën te lokken, en afgeplagde hei .  Weidse blik rondom ons en overweldigende stilte.  Veldpaden gaand kronkelend en hoekig zien we even in de verte sporen van een catastrofale heidebrand begin Juli vorig jaar.  Heidelopers toeristen passeren ons nu en dan , een geparfumeerde dame laat haar nog veraf ruiken....  We komen op veldpost 1 van de 15 en 25 na onze lange lus.  Hierna gaan we verder de grote stille heide op , karrenspoor en paden smal en breed afwisselend. . Langs groepen bijenkasten zo in het veld , kolonies dus.  Daar heb ik niks mee en gelukkig op veilige afstand....  Het gepadder zet zich door, door bos en hei en MTB-paden. Parkoersman Ad en consorten sturen ons ook nog door een troosteloos heidebrandgebied ruim 300 voetbalvelden groot zo wilden de berichten vorig jaar... in erg trieste aanblik van zwartgeblakerde velden omgevallen en veraste bomen en staken. Een Sahelland-achtig beeld van als droogte, en vernietiging. Toch zien Patrick en Linda en ik al weer herstel doordat er grassen opkomen, en blaadjes groen en planten en bloemen , maar het bomenbos is reddeloos verloren.  Doch; een weifelend herbegin.  Zal met der tijd een verwilderd gebied worden i.p.v. bomenbos...  We gaan hier haast eindeloos doorheen met talloze zijpaden door.   Een aanklacht van onvoorzichtige natuurvandalen.  Mogen de hei weer af over viaduct A67, om in gebied Voortje onder Mierlo te komen op redelijk rustige asfaltweg, wat huizen verspreid. en Mierlo op de einder en zijn dominante communicatietoren. Langs immense velden prei, maïs en uitgeschoten spruitenvelden...  Gaan nog een natuurgebied in ruig en bossig.  Goorloop en Overakkerse loop gebied in met opnieuw ruige velden akkers, hooilanden, beemden, en sloten.   Komen aan weg Lierop /Mierlo en gaan eindelijk op deze plaats aan.  De café-rust herbergt vandaag een fietsclubdag en er hangen sport-wielerkoerstruitjes allerlei langs ons en boven aan het plafond. Gaan hierna de rust dwars door dorp op de bossen en heide van Molenheide aan, en onderlangs zowat t.v./radiotoren. Weer een prachtig gebied in.  Steken na ge-pad-werk weg Mierlo/ Geldrop over de Luchense heide in en het gebied Wolfsven.  Gaan achterdoor vak.-bungalowpark en recreatiegebied verder door  Luchens bos en raken even villawijk Mierlo-west aan.  Vogel-straatnamen.  Padderen door tot laatste Olat-post, ofwel wagenrust genaamd ook.  Parkoers-opperhoofd Ad is er ook en we mogen hem dankzeggen en prijzen voor deze erg mooie dagen.  Ad's neus krult van trots en tevredenheid.  We lijken een der laatste te zijn, en worden extra bedeeld met overtollig gebleken broodjes met beleg.  Opnieuw door bospartijen allerlei gaan we recht zowat op Geldrop aan.  Tot we komen aan de oostelijke villa/bungalowwijk rijkelijk in tuinen en groen dus ook.   Even ontbreekt een pijl en moeten we papier raadplegen om het juiste pad te vinden , maar ik weet hier na jaren de weg , en ziet daar is een vervolgpijl, we gokken goed.  Wat industrie enerzijds bos en tuin anderzijds steken we weg Nuenen -Geldrop over langs een immens sportpark, met grote nu voor wandelaars parkeerterreinen.  Fietspad langs bebouwing en dan is daar plots de sporthal.

Nablijvers bevolken de tent en terras-overkapping. En het is er beregezellig.  Zien nog enige beneluxwandel-medewerkers, en de praat en gezelligheid is compleet.  Patrick, Linda , ik en vast al die anderen , kijken terug op een geslaagd fenomenaal mooi , uitgekiend, zorgvuldig voorbereid wandelparkoers en wandeldagen.  Moeten we nog zeggen dat we als laatste onze woonst op gingen zoeken?.... Een wandeltocht van een natuurrijke schakerende schoonheid.   Hulde aan de Olat-medewerkers en de parkoersbouwers/uitzetters.  Een tocht om in lengte van jaren terug te keren.  Een absolute topper.  Ach Ja; de slogan ; "Echt Olat"!  Niet voor niks de grootste wandelclub des lands; rondom 1.000 leden {!}.    Nu dinsdag uit de serie Grensparkwandeltochten, op naar Luyksgestel die hiervoor aan de beurt is.  Misschien zie ik u daar ook .  Peter Mol zie ik er ook.  Blijven wandelen , dan zien we elkaar zeker ook wel ergens.  Vergeet niet de foto's van de tocht op Olat.nl te bekijken.  Noud Wijn heeft zich het heen en weer gefotografeerd.  Houdoe!    Peter  Heesakkers.

Het belooft warm te worden vandaag, en dat doet me besluiten eerder op weg te gaan, om deze enigszins te compenseren in tijd.  Opnieuw is De Kempenstreek mijn reisdoel vandaag tussen Bergeyk -Eersel en Luyksgestel. 

Heb de luxe van keuze tussen twee drie buslijnen en twee buurtbusdiensten.  Ga nu maar eens de nieuwe van dit jaar proberen nu via Eersel lijn en vanaf daar de buurtbus. Het is "rustig" in de bus , zal de vakantietijd wel zijn.  In de buurtbus  ga ik 'n gesprek aan met de chauffeuse die  het kempens streekdialect gebruikt, en ik probeer mee te kleppen.  Heerlijk plat!   De wandelaar van boven de rivieren zit met z'n oren te klapperen.  We mogen buiten de halte redelijk dicht bij het startburo van het kleine paar straten dorp uitstappen.  Het wemelt naast onze gele nummerborden van van buurmans autoborden wit-rood dus.  Dat wordt aanschuiven bij de inschrijving in het buurthuis.  Ook zien we al eenlingen en groepjes wandelaars op weg gaand.  Ik stap in het bermgras nog in de dauwdruppels.  Het dorp  ben ik rap uitgelopen ; een straatje met wat korte zijstraten Langsheen de onvermijdelijke dorpskerk en niet alleen New York had zijn twin-towers; dit kleine kerkje ook.   Gaan een wegje in velden agrarisch met landbouw/ veeteelt, over de droog liggende beek De Run.   Niks te runnen nu dan dus.  Wat nieuwe , maar oude stijl gebouwde boerderijen langs en boom en plantenkwekerijen.  Landje  bonenstaken sperziebonen en tuinbonen.  Wat verder ligt Teun de stier,  hij lijkt uitgeput zo tussen de koeien, veel werk verzet wellicht.....{ ...}.  Draai een berken en eikensingeltje in  zanderig met bieten en maisvelden.  en dan mag ik de bossen in.  Knapperende takjes en bladwerk onder de schoenen.   En welkome schaduw.   Een knoest van een kastanjeboom wijst ons ook de juiste weg.   Het gaat over boswegjes , fietspaden, ruiterpaden, en MTB-padwerk en kennelijk motorcrossfanaten die zich uitgeleefd hebben al jaren onbespied.   Na bijna 4 k.m. volgt al een schuurrustpost en dat vind ik wat vroeg maar kennelijk al toemaatje voor de korte afstanders.  Op de grens van boerenvelden en het kempens bos.    Ik vervolg dus maar en krijg te horen verderop dat dit een lus van zeker tien k.m. zal worden; het zij zo.   Volg een lange kronkelende asfaltweg honderden mtrs. lang zeker , om toch een bospad in te draaien.  Vlinder keizersmantel zwermt even om me heen, wijst me dan de vervolgweg en gaat er weer vandoor.   Bosbes en varens zijn de welige grondbegroeiïng,   zover er maar te kijken is.   In de rommelige bodem van het uitgestrekte bosgebied met dennen , spar en loofbomen.   Waar omgevallen bomen mogen een worden met de bodem ten gunste en schuiling van wild en insecten.   Weer even asfalt gaande, geven bordjes aan dat ik de Eerselse kempen en bossen in mag gaan.   Even volgt een grovve grindweg toch overgaand in zand tegenover een leuke boswoning, waar een kleurige haan het pad snel kruist om in hulstbosjes zijn schuilplek te zoeken en me ook nog na-kraait.  Een stokoude boerderij;  De Heestert, genaamd naar kleine streek hier.   Een grasveld verscholen met hondentrainingskamp.  Niet druk gelukkig en de baasjes weten van onze passage vandaag, dus goed aangelijnd.  Het is oppassen met de paden die snel in afslagen opvolgen , meest erg smal.  Ik check de regels die genummerd zijn op mijn parkoersomschrijving daarom nauwgezet.   De bepijling is trouwens voortreffelijk en genummerd conform papieren uitleg..  Wandel vaak over sprokkelhoutpaden en dennenappels, oud bruin bladwerk en oude dennenaalden knapperen onder de zolen.   Smal , smaller, smalst.  Wandelaars voor me gaan toch nog aan de kant.  Maar gelukkig zit het bij mij meer in de lengte dan in de breedte, dus dat hoefde niet , een zijstap is ook snel gemaakt.   Ik ontmoet legio vlamingen zo te horen en soms even te spreken.   Opnieuw zijn de bosbessen overvloedig in de omtrek te zien.   Ga een beton fietspad op met eigen  toeristische routeborden en dan er vanaf en dan de lila-koppaaltjesroute volgend, zo papier me geduldig uitlegt.  Voor me ineens de purperen heide, die al dus in bloei lijkt te komen.   Met groepjes den en berk  en kleine loofboompjes erin.   Erg mooi.  Slingeren een poos bosrand/heide.  Zie markering Pelgrimspad naar Visé en aansluitende op de GR 5 naar Nice.   Gaan een vochtige heide in via klaphek , waar de gagel erg domineert.  Zeg maar gerust een zee ván.    Even opletten bij padsplitsing welke van de twee, te nemen, gok op de rechtse en blijkt later verderop de juiste en ook samenkomend met linkerkant-pad. "Vorksplitsing".  Ben nu in de Cartierheide van Hapert.   Ik krijg een lange plankenpad zowat half tot meter boven de grond te  gaan,  die uitkomt op een berkendijkje die vroegere plassen scheidde.   De stronken van deze en ander geboomte nopen me tot oplettendheid.  Dan vlak voor me kuiert een flinke vlezige koe op mijn pad, die de bossages instapt een bijna niet te zien smal pad in verdwijnt zijn achterste in het struikgewas en riet.   Gelukkig die mastodont ben ik kwijt, want als zo'n vleesbonk schrikt van me?....  Dan hoor ik rechts van me waden  en geplons door het vennen en plassenwater, en zie ik een hele kudde van deze beesten in het water staan, en waar kan nog grazen.   Blijf even staan om dit te zien.   Een enorm verscholen plas heeft deze dieren op bezoek.  Veel wandelaars staan het schouwspel te bezien.   Het stronkige bomen-dijkjes pad wordt verruilt met een bredere zandweg, en een wildrooster overgaand, bospad volgend naar weer een betonfietspad, draai ik het bos weer in  met lila-koppaaltjesroute.   Een pick-nick bank met mooi ven omheengaand voor de helft.    Het Laarven genaamd.     Een ruiterpad volgt en een verhard fietspad langs weg Eersel Mol-Postel.   Doemt plots een gedaante op die ik van foto's herken Peter U. uit Mol.  Veel over zijn wandelactiviteiten wetend en een aktieve kilometervreter, en voorbije weekend nogmaals op een der foto-picasaweb-albums in volle glorie staat nu ineens naast me.   Ik stel me voor na eerst te vragen.  Hé...Ben jij Peter niet uit Mol?  Jawel: als ik me bekend maak met handdruk kent ie mij ook.   Ah dus dieje ja.  We hebben elkaar de rest der tocht veel over het wandelen en ik de streek kennende te vertellen , maar Peter is hier ook niet bepaald onbekend, zo blijkt gauw.  Het wordt een nog aangenamere wandeling, want we hebben per slot van rekening veel gemeen en samen bekenden.   Koolwitjes en citroenvlinders zweven plots voor ons en langs ons.   Mogelijk passende beplanting of bloemen.    We gaan weer de beschutting in van bosschaduwen.  Gele kop route volgend.   Dan even intermezzo met begroeide vlakten, open in bos.   En voortdurend padgedraai komt er een bekende weg in zicht het begin van deze lus , maar nu tegenovergesteld te gaan.  Een groepje leden van de Molse wandelclub begroet ons als "de twee Peters", kent me van de schrijverij en blijkbaar volgers ervan{?}...  We komen even verdergaand terug op de te vroege post van vanmorgen , een aspergekwekerij, en dat is aan de omliggende velden te zien. De dammen in  de uitgestrekte velden omheen is in plantvorm doorgegroeid.  Frisgroenig dus, en best mooi om te zien.   De rustpost in de schuur is nu veel rustiger.  We zetten ons op de klapbanken met tafels.  Na dit verpozen moeten we opnieuw de route asfalt een eindje terug lopen, en draaien we de bossen weer in.   Weer MTB-routes en smaller smalst door en dan na bosdraaigedoe de z.g. gele route in volgend.   Peter Mol was oplettender dan ik, met al die afslaande paden.   Maar ook zag Peter , dat de routeomschrijving gedateerd was heel bovenin , met  26 Okt. 2008........ Verdorie ja!... Maar ook dat we splitsing en kregen met 20 k.m. her of der...  Die afstand was er n.l. vandaag niet{!}...  Als die er was hadden we die zeker gekoppelt.    We doen voort door het grote stille bos, padwerk nauwkeurig afvinkende op het papier, want de afslagen zijn dermate rijkelijk dat we op onze qui-vive moeten blijven.  We volgen vandaag een route van bijna drie jaren her nota bene, die ik nog niet eerder gekend had.   Maar absoluut erg mooi , boeiend zelfs, maar de parkoersbouwer heeft vast zo veel goede reacties eerder gehad of geen tijd of wie weet wat, dat hij een oude route uit zijn buro-la heeft gepakt.  Wie zal het zeggen , maar vernieuwing is toch wel op z'n plaats.  De gele route gaat aldoor verder en wat open delen van akkers en weiden en singels doen zich aan. . Toch nog ruiterpadwerk volgt en dan een bosrand sportpark van "De Weebosch" zoals ze hier ter streek zeggen.   Langsheen bosweg met asfaltfietspaden, die nu veel wielertoeristen uit de talloze campings en vakantiehuizenparken, verwerken. We naderen nu duidelijk het buurthuis / finish weer en het lijkt of de rood-witte België-borden overheersen hier vandaag.  Het was vandaag weer echt De Kempen; rust, natuur en eindeloos dwalen door aller soort bospartijen , al spant den en spar de kroon naast loofbossen.   Tref in de zaal/café nog heel wat bekenden. Ja; wandelen is ontmoeting. Neem na een poos praatje afscheid van Peter Mol .  Zie 'm vast in Geldrop ook komend weekeinde de eerste van Augustus. Wel mag na drie jaren eens een ander parkoers bedacht worden, ik kende de meeste paden niet , maar andere vaste bezoekers hier, zullen ze herkend hebben.   De omgeving kent legio mogelijkheden waar andere clubs jaloers op kunnen zijn.   Buit die dan ook uit...  Voor mij in alle geval een super parkoers, en ik voel me fier, dat mijn wieg in deze hoek van de provincie mocht staan.  Rust en ruimte.  De oostelijke helft van Brabant.  Nu komend weekeinde staan de Kempische Wandeldagen op de rol.  In Geldrop, juist oostelijk van Eindhoven. {Over de E34---} ,  Verzorgt door OLAT .{NL} .Een-twee of drie dagen, puur natuur en van heinde en verre het land en ook vlaanderen komen ze er al jaren  op af.  Zeker om iets naar uit te zien en te doen.  Misschien zie ik u daar ook wel.  Blijven wandelen dus.   Houdoe, tot volgend schrijven of ziens.  Groet uit Eindhoven:  Peter Heesakkers