BeneluxWandelen.eu

Na een jaar verzuim , maar herinnerende het succes van de eerste tocht hier twee jaren geleden.  Reis ik verwachtingsvol af naar Nuenen, dat zich graag profileert als dorp en woonplaats  eertijds  van Vincent van Gogh.    Aan de bushalte staat Veldhovense Peter v.d. Ven ; ook een vast begrip in de trouwe wandelwereld al jaren, met hetzelfde reisdoel te wachten met een collega bekende van 'm die eigen wandelplannen blijkt te hebben vandaag op de wandelwegen. De concurrentie in de streek is vandaag en dezer dagen groot, en tochtenspreiding in datum lijkt aan te bevelen. Zo vaart elke club er wel bij immers.  De buschauffeur blijkt horende van ons reisdoel zo coulant om ons zo dichtbij als mogelijk te laten uitstappen, waarna het dan toch nog een dikke 2 k.m. gaans blijkt naar het scouting- gebouw, rustiek gelegen en verborgen in Nuenens groen.  Aan de toevoerwegen in de bermen , blijkt volgens de dealerstrips onder de nummerborden van auto's, de wandelaars van overal uit het land te komen en al lang onderweg.  De toon van deze succesvolle tocht lijkt gezet voor altijd, zo blikt dan.  Ook  is het in het zaaltje nog razend druk bij de inschrijving en het consumptie-buffet.  Het kan niet sprekender.  Ondanks goed  aangeven bij buitenkomst; presteer ik het toch even verkeerd naar de uitgang te lopen, waar hulppersoneel in fluo-vestjes met terug op het juiste pad sturen.  Ik stap vanuit de deur zo het bos in.  Over een platte vlonderbrug.  Mooiere opening kan niet dus.

Ik slinger wat door de eerste pluk bos, om eindweegs later aan verharde grindweg te komen en langs weide met vee , met groenstroken gescheiden te gaan.   De opening is al veelbelovend.  Draai een bosweg in wat met een asfalt fietspad paralel loopt,  en ik herken dit pad als verbinding door Papenvoortse hei tussen Nuenen en Stiphout {Helmond}.  Gaan terug Nuenen op aan om een hele poos aan de rand hiervan zuidwaarts te gaan met wegjes en fietspaden.  Brug over de Hooidonkse beek over de z.g. Oude Landen in,  langsaf nieuwbouwvilla's, aldoor via fietspadwerk.  Een groot sportpark langsheen, waar de spieren al vroeg gestaald worden en de kelen van toekijkers geschraapt.    "Hemelse pad",  wordt aangekondigd, en dan mag de verwachting navenant zijn.    Ik vervolg dit, en geraak na wat gedraai onderlangs de z.g. Helmondweg, náár dus genaamd.   Een lieveheersbeestje landt op mijn onderarm en is een poos mijn wandelmetgezel.    Ik passeer opnieuw een scoutingonderdak maar nu druk met een naar het schijnt rommelmarkt, en druk is het.  Zopas vroeg een fietsend echtpaar me nog naar deze plek, maar kon toen niet vermoeden dat dit zo dichtbij was.    En een andere lokatie wat voor verwarring zorgde op hun vraag.  Een lange helling  richting viaduct over de snelweg volgt, en vroege starters komen me alweer tegemoet.  Op die helling en op die brug en de onoverzichtelijke stijgende weg met scherpe bocht van links , [ ik moet hier rechts],  komen nogal wat automobilisten met zware voeten, rücksichtloss over weg en door die bocht geslingerd.  Ik draai na dit gevaarlijke punt af langs de autosnelweg door gebied de Schoutse vennen genaamd.   Vengebied dus als de naam al zegt.  Ga van verhard naar halfverhard dwars door de Refelingse heide, tunnel door onder zijweg.    Even mis ik een pijl-afslag en kom in dorp Eeneind uit, lees mijn omschrijving na en zie dat ik die afslag miste , maar gebied kennende kom ik toch weer op de juiste route.   Het is intussen wat warm geworden, zomer in de herfst nota bene {!}.   Ik moet twee rotondes kruisen en dan is het even saai.   De bepijling is ook niet evident even.   Even wat pover zelfs op toch een kritiek stuk route.   Kom ik na een overweg bij  de rustpost aan een particulier achterom.   Een dame der club staat aan de toegangsweg en wijst me op de mogelijkheid van extra lus en hoe dan te gaan.  Het lieveheersbeestje zag deze rustpost niet zitten en vliegt de wijde wereld weer in; nou ja , vrijheid blijheid.   Vond het tot nu wat teveel verhard en zeker asfalt.   Ik ben in gebied Coll/ Eeneind aanbeland.  Ik steek na deze rustpost de weg Nuenen / Geldrop over.  Glip door een erg smalle doorgang traliehekwerk over grote vrachtauto-parkeerterreinen over en langsdoor,  bladval van populieren en onmetelijk grote onafzienbare preivelden {!} , en een veldwegje in, en mogen dan een ruig bos in, behorend onder natuurgebied/ reservaat De Collse Zeggen.   Het is opletten want het bospad of wat er voor door moet gaan is nauwelijks te herkennen.  Het is er dichtbegroeid ruig, onbewerkt, en wat zoeken naar de nu blauwe pijlen.  Volgen S-bochten door het groen en gaan door nattige en droge sloten, en graswegjes. Gaan wat langs velden en weiden met groensingels allerlei, om weer langs preivelden te gaan.  Allemachtig  groot.  Vredig weidevee langsheen en rand bos en beemden van het dal van de Kleine Dommel.  Ga twee keer kort na elkaar een draai-weidepoortje door, en moeten dan dwars door een maïsveld meters hoog, en dan weer drassige weidepaden, duidelijk lagerliggend en broekgebied wat beemden met enorm veel mattenbiesplanten aangeven.  Het is hier zonder meer prachtig en enerverend gebied.  Plots eindigt dit, en blijk ik aan het kanaal bij Geldrop uit te komen.   Peter { Veldhoven}  haalt me in, en vervolgen langs dit kanaal een betonfietsroute Helmond en Eindhoven verbindend.  We weten nu al waar het heen zal gaan; en ja hoor, het pad langsheen de Kl.Dommel ons welbekend van de Nuenendag van de Geldropse Kempische wandeldriedaagse, maar nu tegendraads.   Zonder meer een groenwalhalla zo weten we.  Het begint erg drassig nog,  maar het z.g. eenmanspad  , modderig, gaat over van modderig naar gras en naar houtsnippers.   Fenomenaal mooi hier!   Door hoge rietkragen en wilde begroeiïngen mensen hoog.   De natuur omarmt ons.   Bielzenbrugjes over sloten en waters doet ons belanden tot aan de Collse watermolen door Vincent van Gogh vroeger met penseel vereeuwigt. We zagen ook markeringen van streekpaden als Hertog Hendrikpad en  Bos en Vennenpad welke de wandelrondwegen rondom Eindhoven zijn.   We gaan door Coll buurtschap en passeren per brug over rivier Kl.Dml. de gemeentegrens en gaan vervolgens door klein industriegebied en langs pleintje kapelletje,  kasseiwegske en oud monumentaal stationsgebouw van vroeger tijden nog in gebruik, toch nog door nederzetting op doorgaande weg af terug naar achterom particuliere rustplaats. Een werkelijk schitterende lus.   We zijn zowat de laatsten en men ruimt de boel al aardig af.  Peter V. blijft nog , maar ik wil al weer door.   Ik haal je wel in zegt ie.  Even langs de verbindingsweg naar Geldrop en dan een draai door industrieterrein, die wat honderden meters verderop eindigt in meteen bos en dat pad mogen we dan in gaan.   Slinger hierdoor wat tevens een MTB-pad blijkt te zijn.  Kom aan veld waar de natuur haar gang mag gaan met jonge boompjes en hoge ruige grassen en planten en wilde veldbloemen.  Ga  terug bos in , recht onder hoogspanningsmast door tussen de vier staanders ervan.   Kom aan asfalt en ga richting de Gulbergen een kunstmatig heuvellandschap door wat ooit een huisvuil-stortplaats was.  Nu groenig met boompartijen op de hellingen.   Een golfcourt en dierentuin liggen hier nu onder aan de hellingen.  Ik draai een grind -veldweg in met wijde blik ener en bospartijen anderzijds.  Enorm stoffig en de zakdoek voor de mond als er weer eens een auto passeert.  Ga nu door gebied Schoutse Vennen na wegje boerenlanderijen. Weer nu tweesporig gras/zandpad in langs al helemaal kaal geworden populierenbos.....Een nieuw bos dichtgegroeid met vooral berk.  Dan wat hooivelden juist geoogst.  Ik kom op wegje wat vol mestresten ligt, en niet te ontwijken valt.   Dan maar er doorheen....  Wegje wordt asfalt en stijgt langzaam om weer bij het viaduct vanmorgen uit te komen, hier overheen.  Ze rijden hier je de vouwen in of uit je broek, zowat op twee wielen door de bocht.   Met een omweg wordt ik door de Papenvoortse heide gestuurd, alvorens eerst landerig.   Dan echt bos en heide.    Rul zand gaand meest.   Grensdijk noemt een straatnaambord; wat vast de gemeentegrens Nuenen Helmond bedoelt.  Ik haal diverse oudere wandelaars en ook jonge in die het naar lijkt moeilijk hebben, vast vanwege de warmte.   Ik krijg wel vleugels zo lijkt het al wat k.m. rs.   Een oudere man zwalkt als dronken , maar beweert stellig dat ie er wel komt en geen hulp behoeft.  Beweert dat het toch wel goed gaat.... Kom bos uit en wijdse graslanden ontvouwen zich, om verderop weer een dicht en geurig dennenbos in te gaan.   Nog een oudere man loopt erg rustig en zegt eveneens dat het wel gaat...  Een veel jongere zakt flink terug ook.   Ik zeg ze dat ze er bijna zijn.  En zo is het ook.  Na een eindweegs boslopen ligt daar verscholen plots  het scoutinggebouw.   Ik ben duidelijk der laatsten en leg personeel dat  met de afwikkeling bezig is wat en wie er nog achter me zijn, en dat ze zeker aandacht verdienen.   Sommigen gezien wandelgang, maar ook leeftijden.  De tocht vandaag bood landschappen allerlei , wisselend, met absoluut klapstuk de lus door het Dommeldal, Coll.    De aanloop naar de eerste rust was wat veel asfalt en verhard, na de extra lus D-dal , was het veel wisselender.    In haar geheel een mooie tocht.    Veel werk en inzet, en duidelijk een club die er "zin" in heeft.   Dit was hun derde officiéle bondswandeltocht.   En de nummerborden 'sochtends aan de lanen en bermen geparkeerd spreken boekdelen.    Het zag er erg druk uit en de naam galmt in de wandelwereld rond.   De naam van deze tocht lijkt nu al gevestigd.  Veelbelovend dus.

Ik heb in elk geval een fijne wandeldag gehad en zal zeker vaker hier terugkeren, met plezier.  Die er hier ook waren vast en zeker ook.   Ik stap in gezwinde pas op Nuenen aan de bewoonde wereld om mijn bus te kunnen halen, anders is het een ander uur wachten.  Dik twee k.m. gaans nog.  Ik dank WSV Nuenen voor hun inzet en de mooie tocht. Jullie vestigen je naam zo wel.  En aan u lezers groet ik weer tot volgend keer en wie weet treffen we elkaar ook ergens nog es.  Blijven wandelen dus, ik wel.   Houdoe!

Peter Heesakkers

Bus en buurtbus brengen me naar Borkel. Dit is gelegen in de driehoek tussen Valkenswaard - Neerpelt-Lommel. In de zaal toert langsonder het plafond onvermoeibaar het treintje haar rondjes.  Het wordt vandaag experimenteel voor deze club een z.g. knoopppunt-palenroute.   Genummerde palen met tussendoor groene  driehoek pijlen die met de punt de looprichting aangeven.  Gaande van paalno. naar paalno.  vang bij start nog even een glimp op van Willy Timmermans gepokt en gemazeld in de snelle lange afstandlopers-wandelwereld.  Even een stuk bos door van natuurgebied malpie en dan langs een akker hier tussenin.    Het hemelzwerk is nog grijs, gesloten, en aan de grond enigszins nevelig.  Zie nog vingerhoedskruid bloeien , toch een lenteplant.   Anderzijds zie ik nu en dan boleten , en paddenstoelen als de vliegenzwam, en de bomen brengen hun eerste herfsttinten.  Ik ga langs bosrand akker door het bos weer in van laat ik het noemen malpie zuidzijde.  Konijnenholen zijn langs de paden ook te zien.  Zandweg wordt grasweg.  Ik loop door nieuw aangelegd bos en oud bos.  Dennen-appels voelen wat ongemakkelijk onder de voetzolen.   De zon breekt door en het belooft een redelijk warme herfsttocht nog.   Kom bos uit met wijds grazersgebied.  Voorzitter Joop komt tegemoet per fiets, en informeert naar bevindingen, en heeft me een poos gemist.    Knoop een vraag en antwoordspel eraan vast.   Steven recht op het kleine dorp Borkel af ,  de rustplek komt wat vroeg , en ik besluit deze te laten, om na wat bebouwing , weer het groen in te gaan.   Volgt een grasweg langs de Dommel die uit richting Neerpelt komt tegenstrooms. Zie verfstrepen van wandelrondweg Eindhoven en mogelijk Pelgrimspad. . Toucheer dan toch weer rand bouw Borkel , om dan doorgaande weg over te steken , met een kasseiweg die er erg slordig bijligt , te gaan tussen landerijen . Ontmoet nog wat Diekirch- Valkenswaard lopers van vorige maand, en kan hen nog proficiat wensen met hun volbrenging van de lange tocht.  Ik ga met Jo uit Drunen die ik inhaal door het Malpie bos en vennenpad volgen.  Gaan de open hei op langs zilverschitterende vennen in  de felle najaarszonlicht.   Het wemelt van de gagel in het moerassig gebied.  We komen op het fietspad Valkenswaard Schaft, België. Jo schiet naar hartenlust zijn natuurplaatjes.  Klimmen nu en dan wat duinen, om dan langs een pas gehooid veld te gaan , waar de groenlucht ons het natuurlijke parfum doet toekomen.  Komen aan de uitspanning van de Venbergse watermolen.  Ik houd de pauze erg kort, Jo niet en hier scheiden onze wegen. Loop route terug om na fietspad weer bos in te gaan en dan de weg Valkenswaard-Hasselt over te gaan, valt niet mee en vereist als een haas over te steken want amechtig druk v.v. verkeer.  Langs de Aertbrand gaat het linea recta op het beroemde Euro-circuit aan bekend van diverse jaarlijkse nationale en internationale races.   Een lange brede stoffige grindweg volgt langs immense parkeerplaatsen. Afslaan op asfaltweg, naar andere verbindingsweg fietspad wijst een bermbord ons van de wandelclub de juiste richting ter ondersteuning naar de  volgende knoop-punt-paal. Loop lang langsheen hekwerk van vakantiebungalowpark de Kempervennen, onder loverdak met anderzijds boerenland. T-splitsing stuurt me lange pad en weg en legt uit hoe groot vakantieterrein is die ik omheen loop.   Rechts van me landbouwmachines die hun laatste najaarswerk doen.  Een bankje noodt tot even rust en mijn proviand aan te spreken, en laat de rust van het landschap op me inwerken.  Boerenbedrijfluchten  hangen alom.  Een wandeldeelnemer-- draver, komt langsheen en verderop zal hij een markering missen, en me later opnieuw passeren.  Een donker sparbos door,  en dicht dennenbos.  Sprokkelhoutpad.  Een dubbele pijl tweekleurig vanwege twee afstanden met opschrift Avondvierdaagse lijken vergeten verwijderd te zijn.   Ik moet weer weg over naar Hasselt en ook nu weer is het gericht rennen om het vege lijf te redden om weer  z.g. 80 k.m. verkeersweg over te gaan.  Komt Ger uit Limburg zuid me achteraan gelopen en heeft nu tijd voor een praatje.  Volg ik over smal asfalt buurtschap Klein Borkel, wat lang door tussen gewassen en weiden en verspreide woningen.  Plots mag ik weer de bossen in en slinger ik over kreupelhout en bladwerk en dennennaalden tot aan ingang van vakantiepark.  Gaan opnieuw malpiebossen in en later randje heide die nu uitgebloeid lijkt, van zijn paarse gloed vorige maand. Het lijkt nu tegendraads van vanmorgen te gaan . Een omgekeerd aanzicht dus nu.  Omzeilen modderpoelen op onze weg.  Door gras erlangs te verkiezen.  Bereiken we de aankomst.  Waar Ger en ik afsluiten met een glaasje ná.  En dan; "busje komt zó". Die me een paar k.m. verderop in de lijnbus doet belanden.  Het was een op en top natuurtocht vandaag, waar de streek zich ook prima voor leent.   Het was soms lastig de bepijlde paden  tijdig te zien omdat dan weer de markering voor en vaak ook pas na de afslag in zijpaden pas stonden.

Nu zondag staat Nuenen op het program. Verwacht ik qua omgeving erg veel moois van.   Blijven wandelen , dan zien we elkaar vast ook nog wel ergens.   Houdoe!

Peter Heesakkers

De "R" zit in de maand.  Kouder , koeler, rillen.  De organiserende club houdt hun vaste stek clubhuis als startplaats aan.  Een goed geoutilleerde accomodatie. Op mijn weg naar de lokatie zie ik een pijl onder aan de stoeprand liggen en kan ik de medewerkers bij de inschrijving daarvan in kennis stellen.  Wordt ook prompt gecorrigeerd.   Ga na mijn beker koffie direct op weg.  Even lijkt het erop dat het de bekende route dorp uit zal gaan, maar het gaat nu toch wat anders.  Toch is de bepijling niet evident in  het begin en mis ik door eigen schuld ook wel, straatnamen bij de omschrijving alswel pijling, even twijfel , maar omdat ik er niet onbekend ben kom ik toch juist uit.   Er staat al een erg koele bries, en in de bomen tekenen zich al de eerste herfstkleuren af.  Kom langs een sportpark waar naar het schijnt e.o.a. race te gebeuren staat en de autonummerborden vertellen me dat bezoekers van diverse hoeken des lands present zijn.   Hoor een speaker, en wat later een knal als van een startschot en zich roerend publiek. Ik kom er door de dichte begroeiïng niet achter wat er plaats heeft.   Wat verderop schreeuwen voetballers en een handvol toeschouwers hun opmerkingen en aanwijzingen.  Ik geraak het dorp uit onder  groen overwelfde weg.  Draai van fietspad over een beek-brugje langs een gewestweg ook fietspad, en passeer er enige "keskes" zo het streekdialect ze noemt.  Ofwel kastjes als kapelletjes, die naar maria-oord Handel leidt.  Een grindweg stuurt me langs de Peelseloop, op de hoek aan het begin een villaatje, gaat het 't vrije groengebied in.  Grindweg wordt een karrespoor en een hele poos wisselt het af met plukken bospercelen , akkers , veldgewassen, maïs, wat groenstroken met struiken , boompjes, grassen, en wilde bloemenpracht.  Vlierbes en andere bessenstruiken.  De natuur houdt nu het midden tussen nazomerse groeitijd en voorbereiding op de herfst.   Eerste herfstkleuren en toch ook nieuw groen en nieuwe stekken aan struikgewassen en bomen en wilde bermgroei.  De paden erg vochtig nog , want voorbije nacht en vroege ochtend viel er nog flink regen. Soms moeten modderpoelen omzeild worden.   Verspreid staande huizen en boerderijen hebben driehoekige vlaggetjesslingers in hun voortuinen.  Er valt kennelijk wat te vieren.   Een jonge tuinbouwer die juist uit de poort van z'n veld komt fietst een poos naast me en vertelt dat het vandaag open dag is bij div. boerenbedrijven. Waarvanaf loop ik en waar gaat het heen , en waarvandaan kom ik, zijn o.a. de vragen.  Ah vandaar.. Na enig doorkletsen blijkt hij niet van de streek te zijn en n.b. op mijn vroegere school gezeten te hebben.  Ken 'm niet... Hoe klein kan de wereld soms zijn.  Landbouwwegjes met groensingels volgen rap op.  Kruis de weg naar Boekel en na kort verblijf weer eraf en daar moet mijn gesprek gestopt worden, vanwege andere richting, ga ik langsaf een hondenkennel die massale blafgeluiden laat horen.  Kom in land-tuinbouwgebied wat Verreheide heet.  Langsheen brede stroken berm met hoge braambesstruiken, en brandnetels vooral.  Veel maïsvelden en bewerkte landerijen, en malse grasvelden.  Kom aan bosrand van de Handelse bergen, om poos rand bos en boerenland te blijven.   Kom langs hondentraingsterrein , waar vele nog in aanhangers kooien me toeblaffen.  Verspreide bewoning met huisnamen als vita nova; nieuw leven , dus.  Na enig veldgedraai mag ik dan de bossen in. . Een krakkemikkige knuppelbrug over van een beekje.  Veel jong mos hier. en varens vooral en andere jonge grondbegroeiïng. Hulstbomen.  Moet nu een hele poos rood fijngrind halfverhard fietspad volgen, dat door dit bos slingert.  Zie altijd wat lopers voor en achter me, en bij kruising pad met wegje staat een halfbejaarde man wijfelend zijn parkoerspapier te lezen.   Hij loopt veel kortere afstand , maar heeft een toch naar ik herinner duidelijke pijl van splitsing afstand gemist, en komt van heel andere buiten de route richting... Twee dames ontfermen zich over 'm.    Het erg lange "rode fietspad" eindigt voor een hek van een camping, en gaat over in zandpad en later in asfalt smal.  Steek weg Handel-Boekel over en volg fietsstrook.   Hier en daar bewoning en ruik een open hout-haard-vuur.  Het blijkt bij Huize Padua een stichting voor geestelijk gehandicapten tehuis te behoren, mogelijk meest personeel daar werkzaam.  Draai deze weg af buurtschap door en hoor hondengeblaf en geroep en regelmatig geschiet in het gebied.   Blijkt na lange lus de eerdere hondentraining te zijn.  Ik verwachtte op jagers want ik ben in open gebied weer geraakt met een groot veld wilde bloemen en plantenzeeën en anderzijds een geoogst maisveld met bosranden op de einder.  Een zeker 6 meter hoge lange coniferenhaag scheidt privé. In dit open gebied , vallen de groeiende enorme stapelwolken op.   Een apart cachet gevend aan het landschap.   Ga ik toch later weer het handels bos in , en opnieuw rood grindpad, die me leidt, naar de rustpost in een natuurcentrum. Hier tref ik ineens een paar oude en jonge bekenden. Het is meer een  natuurmuseum en er valt enorm veel aangaande te zien , maar daar is de tijd voor tekort.   Een knus verblijf , dat wel. ook het terrein omheen dit centrum biedt veel te bewonderen.   De natuur in al haar facetten.  Schot in  de roos.   Maar de wandelaar wil verder.  Aan het hemelzwerk weet men geen raad met de groeiende stapelwolken en ze worden dermate opgetast, dat ze aan overgewicht zullen bezwijken.   De noordelijke hemel wordt langzaam donker.  Ik passeer de gemeentegrens Boekel-Gemert , en mag de laan in de terreinen op van Huize Padua , door tuinen en langs paviljoens aller grootte.  Oude bomen omranden de lanen, en van de kastanjes ploffen  deze vruchten rondom me neer.  Bomenlanen door die dan weer beuk , beuk en eikebomen afwisselt.   Poort door, terrein stichting af,  stuk bos in en dan, volgen uitgebreide maïsvelden wisselend met weiden en akkerland.

De grond ligt soms bezaaid met eikels en ik neem zo'n eiekelmutsje op en plaats die op mijn vingertop, en teken een gezichtje.  Mond krom lijkt boos kijkend en mond onderboog lijkt lachend.   Kom maar op 't idee.  Een gele bloemenzee omboord in haar bermen een nieuw aangeplant bos , waar toch vooral essen beuk, eik floreert , maar berk toch de boventoon voert.  Volgen nog plukken bos.   Onder oude eikenboomrijen , dan weer amerikaanse eik , dan weer oude berk, en dan weer beuk.  Markeringsstrepen van Peellandpad Den Bosch -Roermond een LAW-route.  Een grasweg, enorm bietenveld en natuurlijk maisvelden.   Perfecte stilte om me heen.  Dan weer wat Peelwegjes door bomen omzoomd.  Kom op grindweg met erg grote afgravingsplas waar het water azuurblauw oogt.  Er kruipt een slak ,{bruine} en wat later een groen-geel gestreepte dikke  grote rups en , wat verderop een zwarte slak.   Heb ooit gehoord een slak kondigt regen aan of wacht erop en ze zijn bij veel regenval altijd present.  De weersvoorspelling en wat geweest is, is ernaar.  Passeer een groot veld met alleen maar oranje [dahlia's}? ...  Weer hoge braambesstroken breed in de berm.   Ik zie de handelse kerktoren even piepen. Lijk er erg dichtbij nu.   In wat even open gebiedje.  Een dame uit Rosmalen komt langszij en we lopen wat k.m. rs keuvelend samen op, tot blijkt , dat ze korter gaat en onze wegen scheiden moeten.  Komen wat kleine z.g. 60 k.m. -limiet , asfaltwegjes.  Allerlei struweel en jonge boompjes omzomen de weggetjes.  Een prachtige bermflora.  Wat heggepaden, met tuin en landbouw en weidegebieden . Modderplassen omzeilend even peelwegje over en opnieuw grindweg in met verre blik en bosrand anderzijds. Het wolkendecor indrukwekkend mooi.  Een doorgeschoten aspergeveld volgt een bietenveld en toch weer maïsvelden.  Hoog boven me cirkelt een buizerd, vast wel , zwevend op de wind , op zoek naar prooi.  Kom aan open groot zand veld met motorcrossparkoers en mag toch de luwte van overgroeid boswegje in, waar opvallend enorm veel rose orchis bloeit. Naast andere plant en bloemensoorten , maar ook tuinafval ligt.   Afval van veel coniferen... Ik kom weer in open landelijk gebied. Stinkende  enorme varkensstallen. Roel en Ineke uit Uden halen me in en we blijven tot finish bij elkaar.  We lopen door bietenvelden , mais en weidelanden, vaak kniehoog gras.  Aspergevelden, en wat al meer.  Weer van asfalt naar grind komen we uit op een z.g. ringweg. Gaan we over en dan blijken we rand Gemert te zijn beland.  Worden met parkpaden door groenstroken geleid rand bebouwing, grindwegjes plassen , vijvers, sloten , stroompjes, rietkragen en wildgroei allerlei, de natuur mag haar gang gaan zo lijkt.  Kleine bruggen planken vloer.   Even twijfel over de route bij een groot taxibedrijf.  Nemen toch de klinkerweg maar , en komen dan toch nog terug op de route , die even doorliep op twijfelpunt. . Even rood-afalt-fietspad die toch nog een park in leidt, laat ons slingeren naar de bebouwing op aan.   En dan is het groenige feest afgelopen.  Nog wat straten en dan weten we dat we snel arriveren aan de clublokatie.  Niet druk binnen maar wel de streek-eigen-wandelaars die er verpozen.  Volgende week een bijna thuistocht.  Nuenen.   De keuze dat weekeinde is weer ruim.  Een tamelijk nieuwe loot aan de wandelstam. Was twee jaar geleden met hun eerste nieuwe tocht, zonder meer de moeite waard.   Misschien zie ik U daar ook.  Blijven wandelen dus.  Houdoe! Tot ergens langs de wandelwegen.  Gegroet:

Peter  Heesakkers