BeneluxWandelen.eu

Als buitenmens valt u het vast ook op tijdens uw wandelingen.  Er groeit er bloeit tegen de regels en natuurwetten nog vanalles, naast de bekende herfsttaferelen.   Wanneer ik deze ochtend vroeg onderweg naar Noud ben, zie ik op gazons nog gras groeien en madeliefjes en paardenbloemen.  In een gracht in een villawijk welke ik door kom zit een zwarte zwaan met haar piepjonge kroost mijn nieuwsgierigheid waakzaam te observeren.  Wat is er toch aan de hand in de natuur?!....

Rakker; een Jack Russel, Noud's  vriend,  rent weer van de dolle door heel het huis wanneer ik in de deur sta, hij weet, er wordt weer gewandeld.  Onder een grijze hemel wordt de autorit ingezet naar Nrd. Limburg een piepklein dorpje onder Venray.   In de grote zaal lijkt het of we ergens in België zijn , want het vlaams overheerst haast.  Zijn er zojuist twee bussen van de club uit Langdorp bij Aarschot gearriveerd.  Na de start uit de zaal komend draaien we om de hoek al meteen het gemoedelijke vriendelijke dorpje uit, weide en akkerland in.   Eerst asfalt.  We duiken wat dieper in onze kragen want het waait  aardig, de lucht betrekt en maakt duidelijk dat er ander weer op komst is.   Herfst!   Wat zijn we verwend de voorbije maanden.   Er zit nog veel blad aan de bomen , vooral eiken.   De maïs is van de velden dus wijde blik, wat tuinbouwgewassen lijken te kunnen blijven staan. Zien nog wat schermbloemige planten als valeriaan in de bermen.  Asfalt gaat over in zandweg, en dan gaan we rechtsaf een bosperceel in, onder de mast van een hoogspanningsleiding los zand klimmen duinen en dalen de diepten nu en dan in.   Er zit mos onder op de boomstammen.  We krijgen na wat paden een doorkijkje aan de bosrand komende, over de velden op Merselo zijn  twee trapgevelskerkje met minaretachtig torentje, en oude windmolen.  Blijkt dat we een flinke bocht door dit bos gemaakt hebben.  Lopen heerlijk beschut tegen de fel opkomende herfstwind. , een voorbode van wat later komen zal.   Laten zandheuvelige bospaden achter ons , gaan langs aarden wal bij woonerf.  Langs een privétuin met kikker en paddenpoel de open landelijke ruimte in.   We zijn al vaker in Merselo geweest en onze "vrees" dat het weer een van de bekende routes zal worden , zullen zich logenstraffen.  Het wordt heel anders dan we al wisten.   Op afstand menen we aan een groot water te komen , maar blijkt een akker afgedekt met plastic.  We steken een gewestweg over en weten dat we de 'Ballonzuilbossen' ingaan.  Die ballonzuil is een stenen pilaar in dit bos, dat vertelt dat ergens in 1800 een ballon opsteeg in de buurt van Parijs , en de bemanning onbedoeld bracht in deze omgeving door weersomstandigheden en hier landde.   Merselo vond toen de primeur te hebben van het eerste landelijke vliegveld hier....Bos ingaande opent het met prachtige statige sparren vooral maar ook lariksen en vooral ook blitsgroene mosbodems. . Opnieuw in de luwte uit de kille herfstwind.   Volgen wandelroute en div. kleurkop palen.  Nu en dan onderbroken met akkervelden, en wijdere blikken.  Komen langs een grote visvijver met visserssteigers en in het midden van die plas een eiland.  Gaan bos weer uit, langs bosrand en steken sloot met bielzen balken over als brug.  Even weer wijdere blik.  Dan een afdaling naar een planken brugje over een z.g. Peelkanaal en trappen op weer bos in volgen .  Hebben intussen al diverse paddestoelen en groepen ervan gezien in alle kleuren en maten.   Het parkoerspapier vermeldt ook zo nu en dan geschiedkundige en heemkundige wetenswaardigheden die we voorbij gaan. Zien ook nog oude schuttersputten en loopgraven die tijdens een vooral zware tankslag in dit gebied in de laatste wereldoorlog en bevrijdings acties plaatvonden.  Gaan bossen opnieuw even uit en worden vergast bijna door de luchten van grote varkensteelt schuren.   Het gaat weer een bos in waar we flinke boomzwammen zien, en waren elders de varens nog groenig , nu zijn ze echt bruin.  De rustpost der club is temidden een bos waar een grote witte tent met zitbanken en tafels voorzien is en een oude zigeunerstrekkers-wagen fungeert als kantinedienstwagen.  De wagen roept bij me mijn kinderjaren op van de populaire t.v. kinderserie Pipo de clown en Mammaloe.   Het is grijs , zwaar grijs geworden boven ons en we vervolgen bos.   Dan uitgerekend als we in de wijde wereld teruggeraken, vangen we weer de kille herfststorm, en het miezert flink, een wazig regengordijn omringt ons in het landschap en gaat de regenkleding aan.   We zien een naar lijkt zomaar camping in het bos vooraf, maar blijkt een blootcamping van e.o.a. naturistenvereniging te zijn..... Het is er uitgestorven nu.... Missen we wat?...  Onder donkergrijs gehemelte blijft het voorlopig landelijk en wijds open, en heeft de regen en wind vrij spel met ons.  Hè uitgerekend op zulk stuk parkoers..   Gaan gelukkig verderop na een hele poos open land, een mooie houtwal in, smal pad en omringt door oudere en zeer jonge aanplant opnieuw in de welkome luwte, met tussendoorkijkjes op boerenlanden.   Noud weet het zeker, we zien een vossenhol, en nog wat uitgraafsels, om proberen onder de grond te komen.  Intussen worden we door de ene miezerbui na de andere verrast, onder een aldoor diepgrijze hemel.  En de wind heeft in de openheid vrij vat op ons. Duiken nog dieper in onze jacks.   Even overvalt bij Noud aan een splitsing de drang om eerder af te slaan, maar we zetten door.   Hopend op beter toch vanwege de intervals van droog en lichte oplichtingen boven ons.  Maar het zwerk blijft gesloten.  Gaan wat tuinen en tuiniersbedrijven voorbij alsmaar asfaltwegjes, en zelfs een natuurbegraafplaats voor hen die dit wensen, her en der in een groot bosperceel.  Gaan voorbij en woonstee met driedelige gebouwen met hoge tot laag aan de grond rieten daken, lage muren n.l. , van een voormalige schaapskooi, woning en bakschuur apart, in een erg mooie grote tuin en erf eromheen, schilderachtig, en fotogeniek , dat wel.  Nu een bed en breakfast.  En groepenverblijf.  Het blijft een poos landerig gaand, en dan is er op afstand hoop dat we weer een omsloten groenig groensingel in mogen, blijkt eerst ijdele hoop , maar dan tóch...  Weer even wat beschutting.  De regen geselt zo nu en dan onze laatste krullen, de druppels worden dikker, en het spettert nu en dan behoorlijk om ons heen.  Plots duikt uit de grijsheid ineens  de contouren van het dorpje Merselo op, we vinden het nu wel genoeg en de benen krijgen een extra impuls om van de koude nattigheid af te zijn.   De vaart gaat erin.  Maar dan ; uitgerekend, trekt het hemelzwerk ras open en breekt de late middagzon door.  Hoorden de deunen van een dorpsharmonie die met sinterklaas en gevolg door het dorp trekt, de oude bisschop moet het extra voor de kiezen krijgen met zulk weer.  En de moren, zijn hulppersoneel ,  zijn zulk weer helemaal niet gewend.   Het dorpje was vanochtend bij start van onze tocht al totaal verblikt met auto's van wandelaars, nu extra voor het kinderbezoek voor de Sint.   We lopen over buitenwegjes langs honderdtallen geparkeerd blikwerk, gaan dan dorpke in en willen de zaal ingaan , maar zien aan de deur massa volk verdringen.   De zaal is verstopt van baby tot kleuter en ouders en grootouders, en de wandelaars gaan op in de massieve drukte.  Schouder aan schouder wurm ik me de drukte door. Waar vanmorgen de inschrijftafels stonden, heeft nu sint en gevolg het podium.  Rondom de grote bar is het ook dringen en lang wachten geblazen , en na enig bezien , zien Noud en ik er maar van af.  Ondoenlijk!  Blijf ver bij Sint uit zijn buurt, want de allesweter zal mij ook vast nog kennen , dus ik houd me gedeisd.  De afmeldtafel is verschanst in de drukte op een plek elders.  Sint had toch nog voor de wandelaars een speculaaspop voorzien, aan de afmeldtafel.  Voor bij de koffie thuis bewaar ik 'm maar want we besluiten te vluchten uit het gewoel, gezang en gejengel.  Niettemin: Een prachtige wandeltocht vandaag met een heel ander , nieuw parkoers, en waar we dik tevreden mee waren.   We gaan naar buiten en de eerste zonnestralen beschijnen dorp en ommelanden , en het werd nog lente-achtig richting thuisfront gaand.  De wind was ook geluwd.   We dronken thuis nog een bakske koffie, in de warmte van  de verwarmingsketel.  Volgend weekend heb ik mogelijk Sterksel bij Maarheeze in  gedachten, niet ver van huis en een schitterende omgeving.  De club Hermode heeft er dan daar zijn nieuwe domicilie.  Dan staat December er weer.  Misschien tref ik U daar ook, of anders de andere eindejaarstochten aankomend.  Blijven wandelen dus.  Houdoe!  Gegroet! :::   Peter Heesakkers

Gewaarschuwd door de weerdiensten ben ik extra op m'n qui vive tegen opvriezing en gladheid vanwege ochtenddauw.  Ben eerst onderweg naar Noud, om vandaar per auto naar Nijnsel behorende tot St.Oedenrode, af te reizen.  De zon schijnt al vroeg hoewel  nevel en mistflarden op enige hoogte rondzweven.   Berijpte landerijen nu en dan.    Koning winter deelt een plaagstootje uit. Het was hier in de streek -2 graden.  We komen na Son op een landweg al groepjes wandelaars tegemoet gereden, ontwaren o.a. de nederbelgen P.en L.  De startgelegenheid is temidden niemandsland, een grote parkeerplaats is al volzet, en worden we door parkeerregelaar naar overkant van de weg, naar een gladgeschoren grasveld gedirigeerd eveneens berijpt, ook deze parkeerplaats wordt in een wip bezet, door aldoor aanrijdend verkeer.   Niet lang na de inschrijving ben ik al op weg.  Noud heeft plannen om korter te gaan vandaag en zal voor Olat vandaag de dag vastleggen met een foto-album op de site van deze club te vinden.   Ga landweg op met akkervelden overheersend , en vooral  afzienbare velden prei.   Komen bij de Dommelrivier in de buurt die nu in nevelen gehuld is in een bosperceel, dat ons op en af laat klimmen , dalen, slingeren.  De Dommel dampt alsof het warm water  geeft, en geeft de natuur eromheen een heel merkwaardig apart cachet.   Ik grap rondom me dat het water er kookt.   Mestluchten van bewerkt akkerland dringen de neusgaten binnen.   Kom langs huis / tuin waar de rozen aan de haag nog rood kleuren.... .  Kom terug op aanvoerweg naar startlokatie en gaan nu zuidwaarts , de erg laagstaande zon  met lichte nevel, hindert wat.  En gaat de zonnebril op.  Asfalt een poos gaand langs landwegjes met jonge bijgesnoeide beuken boompjes langszij.   Ga weer bosgroep in.   Rand bos , akkers.  Kom aan wat vroege rustplaats bij bedrijf achterom.   Wat gesprekjes met lang niet gezien lopers, maar plots na alle gezelligheid en nog de nodige extra k.m. rs voor de boeg wetend , moet ik me weer excuseren en er vandoor.  Het gaat nu zig-zag langs platgetrapte  erg smalle graspaden langs weideafzettingen  en akkers en sloten anderzijds.   Gaan natuurgebied Mosbulten binnen,  moerassig vooral langs ook clubje vogelaars met fotocamera,s  en veldkijkers.  Rond een meer en er weer het gebied uit via klaphek.  Na veldweg tóch weer bos in en mis afslag en pijl, wat teruglopen en dan volgt door eerst berkenbos een licht heuvelig smal pad erdoor met later jonge bos aanplant eiken en dennen.  Zie de nodige paddestoelen en boleten, en zelfs een heksenkring genaamd, zijn paddestoelen in een kring staand.  Een beetje landerig , een zandweg en langs sloot en verder een bosven, komt Mariahout in beeld een dorp van paar honderd woningen.  Valt op dat er nog veel bladeren aan de bomen hangen, dichte bomenkruinen nog.  Na rust in plaatselijk buurthuis begint voor mij de extra lus.  Ben moederziel alleen stilte en rust om me heen soms in de verte een koppeltje dat uit zicht raakt.

Dorp uit langs voorbereiding voor nieuwe wijk, aan gronden en wegen te zien.   Een trits  recente villa's langsheen oude tuindersweg,  asfalt op naar bosrand op aan.   Wegje af weer graspadenwerk langs sloten.   Ad parkoersbouwer lijkt iets met sloten , beken en rivieren te hebben en vennen..  Stuw in sloot oversteken en andere zijde ervan verder gaan.  Toch nog het bos in , zij het meest bosrand of wijder landschappen in vizier , maar toch,... bos.   Een hol naar ondergronds valt op door een tapijt van geel zand geleidend naar, mogelijk een vossenhol of dassen burght{?} .   Opnieuw pad langs sloot en een houten brug over , tweezijdig fietspad en dan weer bebouwing Mariahout in naar buurthuis.   Een lus korter dan verwacht n.l. +/- 10 k.m. , maar blijkt tezaam 16 bij tweede rust...  Tref hier sinds erg lang Martien uit Roosendaal en loop even na rust Patrick en Linda Vanderstukken wat tegemoet.  Ze waren dichtbij zo werd me verteld. De Nederbelgen genaamd vanwege hun vele tochten ook in het Nederlandse.   Wordt extra verpozen in het buurthuis met nog een clubje uit België ergens rondom Turnhout afkomstig.  Gevieren gaan we er weer op pad.   Eerst wat bebouwing  in schitterend zonnig herfstweer.  Hoog in de lucht wat nevelen.  Meest landerig en plukjes bos gaat het nu.  Toch weer bos in  slagbomen en klaphekken gaande.  Een ex aardbeiveld en nog een grootse plantage van wat{?}.  Een veld heide en naar laagliggend ven.   Toeristische routepalen diverse kleuren van evenzovele afstanden , aldoor bos allerlei komen we aan parkeerplaats van staatsbosbeheer, natuurpunt voor de vlamingen.  De rustpost is al in de opruimfase, afbouw,  al zitten er nog wat wandelaars. Klappen nog zelf een bankje open om te gaan zitten.  Nog 10 k.m. gaans  vanaf hier lezen we dus hup tijdig in de hoeven.  Het gaat weer almaar door bos smal en smaller. Een club jonge fietsers wordt wederzijds  tegenliggers, begroet met handje klap a-la high five per persoon, zij stopten voor onze doorgaang, bedankt.  Leuk toch zo'n actie en ontmoeting, vriendschap en begrip, respect wederzijds.  Zie aan einde boslaan veldmist komen opzetten.  Het wordt snel mistiger.... Moeten bij splitsing met 15 en 20 rechtsaf i.p.v.   Missen achtereen pijlen, denken eerst aan vandalenstreken, maar almaar verdergaand op papier aangegeven , { want Olat geeft op papier elk paadje of traject met tientallen en andere meters exact altijd aan} , wordt het nu puur op papier lopen... Het is duidelijk nu , de pijlophaler {s} , zijn te vroeg zonder na te gaan of er nog lopers kwamen,  begonnen.  Het wordt snel zeer , zeer mistig.  We zien erg weinig meer en ook onze oriëntatie laat ons meer en meer in de steek bij gebrek aan zicht.   Het wordt ook koud.  Vliegtuigen landend boven ons voor Eindhoven vertellen dat alleen zware grondmist ons parten speelt.   Volgen heel secuur onze papieren beschrijving nu.  Vaak met toch vragen en stilstaan en op de gok een pad of weg inslaand.   Het schemert al flink ook.  Gaan van landig weer het Vressels bos in .  Vooral donkerder delen is het oppassen waar de voeten te zetten , als kuilen en boomwortels.  Een groot ven is onttrokken door de mist op het water,  Twijfel soms bij als splitsingen is vaak  toch lastig.   Het blijft gokken en overleggen.  Moeten volgen met regelnummering en omschrijvingen conform pijlnummers per afstand.   Kan mijn boosheid niet bedwingen ten opzichte van pijlophalers.  Ik vloek zelfs, zelden anders toch.  Volgt asfaltwegje en een kapel als omschreven en natuurinfobord, kloppen.  Weer gok welk pad in te gaan , volgen langs moerasgebieden en velden en bosranden.   Een kreet van Linda dan.   De pijlophaler heeft er een vergeten.  We vervolgen in de hoop op nu wel pijlenwerk nog.  IJdel, zo blijkt  gauw weer.  Komen dan een stel zomaar wandelaars tegen , die vertellen dat even verderop ze pijlophalers, een trio ,  zagen.  We zetten op papier de  achtervolging in.  We dreigen door de snelle inval van de donkerte en dichte mist,  de oriëntatie kwijt te raken.   Want het zicht mindert met de minuut.  We komen dan aan de clubrustpost die ook al opruimt.  Martien pleegt een telefoontje , met noodnummer van de parkoersdienst en legt het verhaal uit en waar we zijn, waarom , en wat er mis is.   Gaan vlug door  opnieuw door donker wordend bos.    Het is opletten waar de voeten gezet worden.   Op papier lukt het nog ook , mede qua overleg binnen ons groepje.   Papier tegen de neuzen.  Komen op samenkomst van 15 en 20 k.m. route , en zien links van ons twee betaste fietsers naderen, ik zei tegen Linda, Patrick en Martien , dit moeten  de pijlophalers of routecontroleurs zijn.  Gelukkig , dat waren ze ook.   Doen ons verhaal en zeggen ze meteen dat o.a. groepje Antwerpenaren nog achter ons dwalen ergens.  Ze gaan er op af,  ze tegemoet. Laten de korte afstandspijlen nog hangen en nu hebben we dan van hier af wél markering, en die kunnen we dankbaar volgen, ze zijn fel geel en dus goed in de donkerte te zien.   De volgnummering klopt ook nu, gelukkig.  Het is aardedonker geworden en een ven is onzichtbaar door de dichte mist, de Hazeputten heette deze.  Jammer maar het bosgenot  gaat aan ons voorbij nu door het duister.  Letten goed op onze stappen , boomwortels en kuilen in het pad.   Mijn humeur is flink gedaald , door deze zoektocht en omstandigheden , we blijven dicht bij elkaar elk paadje zoeken.  Het lijkt horror, want misstappen kan ongelukken of ander leed brengen.  Bij elk paadje worden de gele pijlborden gezocht met nummering overeenkomstig papier.   Klaphekken en bruggen worden genomen.  Het "bost" aldoor.  Eindelijk geraken we het bos uit definitief.  Open veld asfalt en dichte mist.  Herken wegje.  . Zien plots lantaarnlichten wederzijds wegje.  Ik vertel dan ; dit is het , daar moet het zijn.  Draaien op een driesprong nog een vijftigtal meters te gaan naar finishzaal , maar moeten ijlings de berm in want er nadert een auto  in ras tempo ondanks de dichte mist en op zulk smal wegje....Onze aanwezigheid verrast hem kennelijk ook, nee hij was niet alleen op de wereld,  maar om met zulk slecht zicht....?   Had meest nog onderweg met Noud te doen, die wachtte almaar en we waren telefonisch niet bereikbaar ook nog.   Wist niet wat er gaande was of kon zijn.  Maar Rudy en "De Wilskes", uit Antwerpen prov. , zoals Pat ze kende , waren er nog niet.... Ben heel benieuwd hoe die terecht zijn gekomen toch.  We stappen fluks wat gangenwerk door de zowat lege zaal in. Opluchting en verbazing, en de voorzitter en nog wat leden waren er nog.  Deden ons verhaal aan ze, met de klacht en ongemakverhalen van het te vroeg pijlen verwijderen , zonder acht te slaan op achterblijvers nog.  Neem ter compensatie van Noud's lange geduldige wachttijd , afscheid van Martien , Linda en Patrick, en nemen Peter van de Ven nog mee uit het donkere vet-mistige  platteland, om hem bij zijn bus te brengen.   Merkwaardig; eenmaal Son voorbij , is het weer gewoon ver zicht!  Geen mist en zeker niet in Eindhoven..... Al waren de weerswaarschuwingen voor de rest van het land alarmerend voor het verkeer.,. We hadden geboft hier in deze hoek des lands.  Zonnig!   En de rest was zeer zware mist de hele dag... .  Over de tocht zelf; de slogan;  Echt Olat, dat zeker wel.   Al hadden we het wel moeilijk door de snel invallende dichte mist, de oriëntatie daarna,  de duisternis nog daarbij komende, in combinatie mét.   Met het smetje op het blazoen van de te vroege pijlophalers.  De route zal je ons niet over horen, als immer erg mooi.   Dolen door donker mistig bos, is wat minder toch.   Avontuurlijk dat wel.  Even bezien wat de volgende tocht van mij wordt.   Noud heeft vandaag de wandeldag weer vastgelegd voor de internetsite van Olat, als trouw,  onder  het wandelalbum der club.  www. olat.nl.  Kijken dus voor de indruk van deze dag.  Intussen , blijven wandelen, wie weet treffen we ons ook nog wel eens te velde.  Tot volgend keer;  Houdoe!

Peter Heesakkers

Brrr, het valt tegen als ik de deur uitkom.  Niet alleen grijs en kou , maar ook mistig.  Aan het station staan in alle vroegte een groep zwarte pieten , knechten van de sint.  Sinterklaas is weer in het land.  Ik passeer het enthousiaste groepje met de opmerking. Jullie zijn nog heel niet moe. Jullie hebben vast de nachtdienst erop zitten, en zijn er al stoute kindertjes? Lol natuurlijk.   Geen wandelaars op het perron.  Ik kan de sneltrein nemen.  Eenmaal buiten de stad verdwijnt het landschap achter een dicht mistgordijn.  Pas op Tilburg centraal bij de overstap ontwaar ik een wandelaar.  Het zal vandaag  grauw, donker en mistig tot zeer dichte mist blijven.  Erg traag boemelt de stoptrein naar station Universiteit.  Via ingewikkeld bedachte omlopen  terwijl de zaal van vertrek aanleunt aan dit station , ga ik over een verhoging en hoor plots een kreet van herkenning.  Het blijkt oud-stadsgenoot nu Zeelander, Peter Berkvens te zijn die van tegenovergestelde richting, ook juist is uitgestapt.   Alweer lang geleden, zo gaat dat vaak binnen het wandellegioen, besluiten we tezamen op weg te gaan.    Trappen af van hooggelegen startlokatie, tunnel spoor onderdoor, trappen weer op heeft de eerste beenspieren aanspanningen alweer opgebracht, soort rekoefeningen dus.  Gaan langs flatgebouwen van bouw rond de zestiger jaren vorige eeuw, die er erg slecht onderhouden , onderkomen uit zien, langs plantsoenen en hoog struikgewas, eveneens slecht bijgesnoeid.   Achter de campus van de universiteit door, bosachtig wandelpark in.  Niet onaardig begin voor een grote stad, zeker niet.   Volgen wat padenwerk met toeristische markeringen van wandelroutes.  Betreuren dat de zon zich schuilhoudt want de herfstkleuren zouden mooier uitkomen.  De bossen en lanen , brede paden ook zijn er in alle kleuren en variaties.  Een kat komt op het idee een poos met ons mee te wandelen, maar ziet er later van af.   Geen wandelschoenen aan....   Een mooie brede planken boshut voorbij , weer wat toeristenpalenroutes, komen we aan de oude rijksweg naar Breda over.  Twee maal verkeerslichten langs middels fietspad belanden we op een brede bosweg weer de rust in.   Gaan even nog door een meer recente kleine villawijk om via een wijkpark weer in bos te gaan.  Enerzijds een ruigtegebied meer broekachtig, waar galloway runderen zich tegoed doen aan het groen.  Pad slingert door als over wildroosters tot aan rood asfaltpad voormalig spoortracé  enkelspoors tussen Tilburg- Alphen -Baarle Nassau -- Hertog - Turnhout.  Onze Belgische vrienden noemen dit een ravel.    Nu meest weilanden beider kanten.  Gaan onder viaduct snelweg Breda-Tilburg door.  Er staan waar mogelijk krijtpijlen op de verhardingen getekend.  Ben ik vooral bij vochtig weer huiverig voor.   Heb liever hangpijlen of bordjes, maar de vereniging van natuurmonumenten heeft bezwaren tegen  te veel pijlen in als bossen.   Merkwaardig toch voor een dag , terwijl er de natuur tegenwoordig vergeven is met wandel en fietsroutepalen en bebordingen.....Voor jaren bevestigd. Volgt nu een betonnen route vanwege in industrieterrein. Wat saai.. Transportfirma's lijken de overhand te hebben en opslagloodsen.  Moeten uitwijken voor een hele motorclub.  Intussen zijn twee afstanden gesplitst, met ons , gaan autoweg in herasfalterings werkzaamheden over, naar landerig, om via zandweg bomenrijen oude spoorbaan genoemd  de Rielsedijk even volgen , komen de 40 rs weer erbij even, gaan via fietspad wegje af het bos van natuurgebied Regte heide in.   Ja spelling naam is zo.   De mist tilt even haar dik vitragegordijn op om ons de bossen en de weidse heidevlakte te laten bewonderen.  Hoge gelige en bruine grassen met her en der oude dennen en bomengroepen, boomwortelpaden slingeren ons tussen bosperceeltjes en heidevlakten.  Rust en schoonheid omringen ons langdurig, in al haar herfstpracht.  Opnieuw volgen toeristen routepalen en tekens een mengeling van welke afstand of routenaam, dan ook ,op.  Ruiterpaden door en kruisende.  Ik vermoed in dorp Riel uit te zullen komen , maar met een grote zwaai over de heide gaat het eerder op Goirle en de rijksgrens bij Poppel op aan.   We laten een schitterend  uitgestrekt bos en heide gebied achter ons. Steken weg Turnhout-Tilburg over en mogen de rust in een kantine klein maar knus van een manege , nemen.  Zicht op de stallen, en de rijpiste, hebben we onze afleiding.  Op zeker moment komt Peter v.d.V. -Veldhoven ook binnengestapt, en zet zich bij ons aan tafel. Ziedaar , drie Peters aan een tafel!... Wordt 1-2-3.  We zitten er wat lang te keuvelen , maar gezelligheid kent geen tijd, toch.  Peter Veldhoven,  verkiest nog te blijven , wij gaan weer in de hoeven.   Na de stallengeur bij uitgang kantine ingesnoven te hebben van hooi en paardenklavei, [moppen ] -- , gaan we weer op weg. Klinkerwegje brengt ons terug weg over en moeten een wal talud van verkeerslawaai beklimmen. Horen in Goirle trommels en muziek van een fanfare, mogelijk doet  sinterklaas en gevolg het dorp met intocht aan.  Die man heeft het druk , en is nu dezer dagen overal, dat heb je zo met heiligen.... Een kranige altijd jonge oude man, eeeh , sorry; bisschop.  Gaan verderop pad op de kam van talud weer af, wat landerig even in en door, en mogen weer bos in. Eerst een oud kasseienwegje.  Een eikenbomen en ander boompjes en struikgewas groenstroken met opvallend veel brem en nota bene ; bloeiende bremstruiken door!...  We zagen onderweg al vanalles bloemwerk nog in bloei of pracht staan, merkwaardig toch die natuur.  Peter B. en ik zijn nogal eens verrast met de aanblik.   Door een zandvlakte van droog rul tot vochtig een heideveldje door.  Weer wandelroutes langs en door en hoefijzer geduide palen.   Moeten diepgaand droge sloot  of greppel door,  en mis nog juist een hondenaflaat-exemplaar op de stoep volgend.  Gaan langs muren afdalen in tunnel met nette  kunstige talenten van muurschilderingen, en komen tunnel uit omhoog weer tegenlopers.   Blijken de eerste 40 rs. te zijn, die in rap tempo ons hun hakken en achterzijde , ruggen dus, laten zien.   We moeten weer een talud dijk op en volgen een hele poos.  Gaan er af , en kruising Turnhoutsebaan over via groen licht, en volgen een fietspad richting de kruikenstad. Tilburgers noemt men Kruikezeikers in vergelijking met b.v. Mechelaars Maneblussers.  Die naam dankt men als oude textielstad, en de urine moest altijd opgevangen worden door de arbeiders , om stoffen te bleken....{.}   Veel steden en dorpen hier te lande hebben een bijnaam.  Gaan viaduct onderdoor waar als menigmaal de liefde voor iemand betuigt wordt in geschrift en tekens, en ander minder prettige leuzen vaak en grafiti.  Politiek gericht meestal, en ook denigrerend bedoeld.  Gaan vierbaansweg over met weidse bocht tegen verkeer in over pechstrook naar benée. n.b. ; een stuk bosperceel was mooier als afdaalstuk , maar die route bleek volgens tekens herzien door de routemannen.  Merkwaardig toch...   Gaan onder viaduct weer door en draaien een graspad onderlangs wegtalud mooi beschut nog , langsheen een regenwater sloot van bedrijven verderop, weer weg van de ring over een park in.  We zien weer vanalles bloemwerk bloeien en planten en we zijn het eens een begin van bloei berenklauw{!}   Het neigt toch echt naar wintertijd... Wat is er toch aan de hand met de natuur?.. En toch ook late herfsttaferelen ook in dit park, wadend door gebladerte.  paddenstoelen aller soort en maat zagen we onderweg ook. We geraken in de bebouwing der stad, en verbazen ons als ook in de tuinen en gazons , dat er witte bloempjes , eigenlijk nog diverse planten en bloemen koppig doorbloeien.  Het gras groeit ook nog lustig door. Hortensia's en dahlia's chrysanten  een laurierenheg in bloei staan, Peter B. en ik kunnen onze verwonderingen niet op.  We gaan door een wijk nu met universiteitsnamen als professoren, conservatorium en Academie door, een verscholen zigeunerkamp en nog wat huizen en universiteitsverwante bouwsels en appartementen voor studenten, dan wat hoge bouwsels, kruising verkeerslichten overstekende, gaat het recht op de stationstunnel af met een duik en klim op naar het zalencentrum waar de finish lonkt.  We sluiten af met een kop koffie.  Heb nog even her en der mijn bijpraat met deze en gene.  Frans Stl.  heeft ook gemeld zij het niet om te wandelen maar toch nieuwsgierig wie er allemaal present tekenen vandaag met Haagse Henk eveneens medetoeschouwer.  Al met al een zeer mooie route vandaag, wisselend, knap uitgestippeld voor zo'n stad.  Zeker voor de nieuw komende.  Echter; het verrassingselement voor mij is er na jarenlange deelname wel van af.   Vernieuwing van routes is wel op haar tijd en plaats, vastgeroest als men is met traditionele routes.   Tilburg e.o. biedt veel meer mogelijkheden.  In mistig grauw donker weer gaan Peter B. en ik onze weg over de rails. Peter op Walcheren aan ik dichterbij.  Voor volgende week kijk ik smachtend uit naar de winterserietocht van OLAT vanuit Nijnsel, behorende tot St.Oedenrode, een tien tot 13 tal k.m. noordelijk van Eindhoven.  Gezien omgeving en de aantrekkelijke parkoersen altijd, en organisatie zeker doen.  Wie weet; zien we elkaar daar ook.  Door blijven wandelen elke week , dan zal dat vast en zeker gebeuren. Dus groet ik u met; Houdoe!

Peter Heesakkers

De eerste van een wintermaandelijkse tochtenserie van o.a. deze club.  Steeds meer clubs ervaren dat in de winter wandelen absoluut "in" is.  Elke maand kiest de club een ander onderkomen als start-finishplaats. "Hermode"; Is snelle bode, uit de griekse oudheid.   Vandaag dus Lierop een van de dorpen behorende tot Someren.  merkwaardig toch, op mijn weg naar de bus , zie ik paardebloemen en kleine witte en rôse bloempjes opkomen uit de gazons, en het is  toch al een paar dagen November, diep herfst richting winter....  Nieuw voor mij is ook dat ik vandaag voor de eerste keer mijn aangevraagde O.V.-chippas zal gaan gebruiken.   In Lierop , is het al levendig druk zo vroeg nog in de ochtend,  in en ver omheen het café, van inschrijvers en parkeerplaats zoekers.    De zon doet haar best en mistflarden drijven laag in de lucht voor de zon langs.  Toch zal de zon later op de morgen haar strijd tegen de mist moeten opgeven en moeten we het de rest van de dag met en grauwe hemel doen.  Het zal zelfs kouder en winderiger worden , en daar had ik me misrekend, met m'n wandeluitrusting.   Start gaat door de Laan ten Boomen, een toepasselijke naam van de groene oude dikkerts die de weg omboorden.  Zijnde de oude weg naar Asten.  Passeren een trits oude en ook gerestaureerde  meest schilderachtige monumentale boerenhoven, hun woonstee nu meest door gegoeden bewoond.  Gaan over beek de Kleine Aa, broer van de grote zelfde naam in de streek.  Marian en Bram zijn tijdelijk mijn metgezellen.  Draaien na asfalt een brede zandweg in , waar de kniegewrichten getest worden.  Het blijft voorlopig landelijk, en de herfstgekleurde beukenhagen rondom eigendommen tekenen hun pracht voortdurend overal.  Bloemen pracht in tuinen als de cosmea rose, trekken onze bewonderende aandacht evenals paddestoelen als de parasolzwam.  Het hinkelt almaar tussen herhaalde groei van lentebloemen door het warmere weer voorbije weken en dagen , en de nakende wintertijd.  De akkers liggen er al voorbewerkt bij.  Zie zogenoemde judaspenningen groeien, net hosties, in grote getale.  We raken de bebouwing van Someren nieuw, net niet, en gaan de Lieropse dijk met fietspad op.  De rustpost blijkt voorzien in een bedrijf haar schuren voor boerderij-voorzieningen , maar hier in het engels vernoemd.  Farm equipment , i.p.v. in het nederlands.  Aan de laan naar de aanloop naar het bedrijf staan koeien , varkens , kippen en ander boerderijvee , in ware grootte in plastic afgebeeld, zou je ze vastleggen op foto, zag je niet beter als echte.  De voorzieningen consumpties zijn prima, maar het aantal stoelen kan de drukte niet aan.  Velen staan , of hangen en zie zelfs dames niet zo piepjong meer op de grond tegen de muur zitten.  Ik herken aan de landelijke straat de hoeve van waaruit we paar weken terug met Olat domicilie hadden. . Na rust, de poort bedrijf weer uit een immens ongeoogst nog maisveld dat er verdord bij staat.  Even landerig gaand, over een sloot en langs camping eindelijk de beschutting van bos , want de snerpende noordenwind doet zich al gevoelen.  Ruilen landelijk vóór de rust, in voor bos en heide meest.  Volgt markering van de Bontven-route , een toeristisch v.v.v. wandelpad waar de streek mee bezaaid ligt.  Een fietspad en zandpaden waar we waden door de knisperende herfstbladeren.  Volgt bosrand met bewerkte wijdse akkers, en groots weideland  met weidevee als paarden , koeien, schapen, in grote getale, lijkt wel lente nog.  Een routesplitsing stuurt me door meest jong bos even met berk vooral wat fel contrastreert, jonge beuk , eik en andere jonge stekken,  met nog groene en altijd groene bomen en andere kleurige herfst achtigen.  Zonder meer prachtig.  Om me heen neerdwarrelend ritselend blad.  Herfst ten top. Kruis een asfaltwegje en weer het groen in , richting Strabrechtse en Lieropse heide en bos als de borden aangeven.  Volgt een fiets fijngrindpad, dat voert een poos meest langsheen een wijds hei en vennenlandschap rand  met bos, en dan even toch door bos en over enkele wildroosters.  Draaien dan toch bos weer in , met graswegjes een en tweesporig, op de grond overgroeid door mossen boomstammen in rotting en paddestoelen , boomzwammen.   Kom door veld met veel rood en bruinbonte koeien, gebiedsbegrazers.   Ontwijk voortdurend de koeienvlaaien her en der op de paden.  Zie o.a. markeringen als van het Pelgrimspad van A'dam naar Visé,  een onderdeel, ván.  Volgen talloze een en tweemanspaadjes gras en mos en dan weer vochtig zand en verhard zand gaande.  Velden tussendoor bos met hoog gele grassen met alom jonge vliegdennen in groen. , en nieuwe jonge en oudere bos aanplantingen Statige sparren en oude den. , langs nog wat verscholen vennen en bijna uitgedroogde. .  Staat een rotsblok mooi te wezen , langs het pad maar zie geen plaquette of enige omschrijving waarvan, waarover, waarvoor.  Zomaar misschien,  maar tóch...  Geraak in opener zich van bosgebied, waar je honderden meters doorheen of om je heen kijken kunt.  Mogelijk eertijds uitgedund voor nieuw spontaan bodemgroen.  Ik blijf maar paden door rustig bos in allerlei samenstelling volgen, stil en nu en dan om me heen vogels en ja ook soms nog wandelaars.  Qua vogels wordt het stiller in de natuur, zij zoeken hun voeding en heil  en schuil, in bebouwing steeds meer.  Andere vast , gaan op lange wintervakantie in warmer oorden zuidelijker.  De routeman slooft zich uit om ons aldoor in  uitgestrekte bossen te laten rondslingeren.  Hier zal het bij sneeuw b.v. superbe zijn.  Een veldheidepad met hoog geel gras doorheen.   Ben nu in de Moorselse bossen aanbeland.  Na weer zandwegjes en padenwerk, slagbomen, en onderbrekend akkerveldwerk.  Plots zie ik op afstand jonge tieners die kennelijk wandelaars opwachten en bekijken. Er is inderdaad grote schuren in het nu opener landschap gekomen, en bijhorende bewoning. Bij nadering zingen ze ; "lang zullen ze lopen " , in de wijs van lang zullen ze leven.  Verjaardagslied. Krijg nog een speciale aanmoediging nageroepen bij passage, en ik dank ze voor hun act.   Nog drie kilometer zo roepen ze.   Bosperceel volgt met menshoge bruin gele varens.  Kom nu door gehucht Moorsel, zo te zien een prettige woongemeenschap. Volgt de Moorselseweg, langsheen hondentrainigsveld in ruste nu.  En een nagebouwde tempel , stukkie in het bos verscholen.  Nu volgen bolle akkers, bos uitkomende.  Veldwegjes zand overgaand in asfalt zie ik op afstand wegverkeer Eindhoven-Venlo razen. ook geraas van een motorcrosstreffen in de buurt van Lierop en de omroeper is onderweg al vaak k.m. rs ver hoorbaar geweest , maar nu erg nabij , t.w. overkant snelweg.   Zie nog bij een sloperij een gele flink grote  geelgekleurde helikopter staan , op het oog intact nog.  Gaan nog een bocht door landerigheid, om aan een kruising voorgoed Lierop in te gaan en wat bewoning en tuinen te bewonderen en park. Een extra toegiftlus zo lijkt om de k.m.'rs vol te krijgen.  Een mooie herfsttocht vandaag , geheel in sfeer.  Veel tijd voor een afsluitingsdrankje krijg ik niet, tenzij ik besluit een anderhalf uur te wachten... Gauw een bakje koffie dan en dan stap ik naar de dorpskern tot tegenover de majestueuze  monumentale koepelkerk. Busje komt zo. zo geeft het info-tin aan.  Heb een fijne wandeldag gehad.  Volgende week mogelijk Tilburg op de rol.  Misschien treffen we elkaar dan ook. Blijven wandelen dus.  Houdoe!

Peter Heesakkers