BeneluxWandelen.eu

Jawel; ik zag ze toch echt staan ik droomde niet.  Lentebodes , een rijtje crocussen stak de, stak bij me op de hoek van de straat hun kopjes tussen de stoeptegels uit.  En verderop tussen het groeiende gras, in de gazons en op taluds , wat anders in de winter stilstaat, de meizoentjes , enkele paardebloemen en de paarse dovenetel, stonden in bloei....  Ik vervolg mijn weg door de erg stille straten.  Zij draaien zich nog een keer extra om, de wandelaar is de vroegerik.   Ik bof niet echt met de treindiensten.  Rondom  de stad vallen verbindingen uit wegens spoorwerken, en worden bussen ingezet, een slechte planning, zo veel tegelijk, en " mijn" trein vangt na nachtelijke werken op de lijn, toevallig de dienst aan.  Tref Ruud v. R. { "rendier"} , met maatje Gerry aan.  Hoorde bij de trein instap bekend stemgeluid achter me.  We wachten op vertrek, maarrr... De treinconducteur roept via de boordradio, dat vanwege een stroomstoring, de  trein niet kan vertrekken.  Het wordt peentjes zweten, bij de vraag hoelang de verstoring zal duren, doorgaans erg lang, en zullen we de busverbinding vanuit Tilburg moeten missen {?}  Zien de tijd op de monitor verstrijken en onheilspellend verlengen.  Komt dan toch het verlossende antwoord, we mogen vertrekken.  Zucht!  Snellen door het ochtendduister, op de Wolstad aan.   We komen nog ruim op tijd voor de bus.   Naar Poppel is de bestemming, in de mutspunt van België en vooral de provincie Antwerpen.   Wacht nog op Patrick & Linda, maar besluit dan toch bij niet verschijnen door misverstand , maar op gang te gaan.  Zaal Mieke Pap, een begrip in Poppel.  De route vandaag is min of meer een Grenzeloze tocht-idee.  Ook vanuit Weelde wordt gestart, en zo zullen van twee zalen uit wandelaars om en om rustpost hebben en vice-versa wandelen ten opzichte vanuit elkaars startzaal.  Ik krijg al meteen gangetjes en achteroms te gaan met schuttingen en heggen als beuk, conifeer, liguster, klimop, en overig vast bladwerk.   Heggepaadjes en tegelpaden en doorkruis een wijk- voetbalveld, vochtige paden later, om nog door oostelijke villawijk te gaan, de velden in.  Bewolkt maar de eerste pogingen van de zon om door de bewolking te breken.  Gaan vochtige veldweg, met vredige schaapskudde die ons verbaasd nastaren.  Een betonwegje op en oversteken een gewestweg 70 k.m.  Fietspad op om wat verder een grasweg tussen statige eiken te gaan.   Een landbouw-betonwegje slingert me door leeg landschap, met groenomheining van akkers en weiden.   Zal vandaag tweemaal de specht horen kloppen , nu hier.  Zie een meter grote klomp staan die met  bord uitlegt , een smokkelpad-route te zijn van tijden van weleer, hier zo vlak achter de landsgrens.  Het gaat met een lus de noord-oosthoek in.   Een groepje snellopers met zeker 60+ rs en mogelijk 70rs.   , blitst voorbij, in sportieve kledij.   Heb vele goede snellopers gekend.......   Verderop zullen ook zij getest en geplaagd worden door een slingerpad, nou ja pad was er niet . Zompigheid en rommeligheid troef.  Ik besluit aan brug van de Aa-beek een langere afstand te kiezen, op splitsing afstanden, en meander mee met de beek over lastige grondgroeisels en  bodem bedekt gemaaid riet, schier begaanbaar, cross-country, niks pad , wel pijlen volgen.    Meander met de beek altoos mee. Over de grens gaat de naam van de beek door als Leije.    Een werkelijk schitterend deel van parkoers, maar alertheid waar voeten veilig te zetten.   Wat ouwetjes hebben het er knap moeilijk ermee.  Omzichtig wordt er gestapt.  Het is barslecht begaanbaar.  Krijgen dan toch nog bos en ven te gaan met smalle kronkelpaadjes, op/af-gaand.  Ruil het weer in voor veldwerk om tegenstrooms de Aa te gaan en dan draait pad weg ervan wat verhard , om op adem te komen.  Weer betonplatenwegje op waar de nummers per plaat aftellen richting Poppel, en op het einde van die weg jaartal 5-9-1996 vermeld wordt.  De eerste huizen dorp, met kerktoren als richtpunt en baken , naderen.   Veel zonnepanelen op daken.   Pleintje met muziekkiosk en voormalige gemeentehuis met  rond torentje, nu heemkundig museum , kom ik langs de hoofdstraat de lus terug bij zaal Mieke Pap, vast legendarisch.... terug.   Na de zaal de hoofdstraat dorp uit langsonder statige kerk weg Poppel.   Volg afwijkende veldwegen met beton en verhard zand.  Almaar rondom of in de buurt van doorgaande gewestweg. Raak een poos tot rust Weelde in contact met ex-vlaams-limburger, nu Antwerpenaar over koetjes en kalfjes.  Zie in bosje verenpluimen op de grond, restant van een roofvogel die zich tegoed deed aan duif waarschijnlijk.  Bosjes en velden wisselen af.  Groepen tegenrichting wandelaars vanuit Weelde kruisen tweemaal onze paden.  Lintbebouwing; vlaanderen eigen , op afstand van ons.  Een tuin aan doorgaande weg met drie windmolens en midden in de tuin een grens-kegel-paal.....Echt lijkende.   Voor de rest weinig opwindends op het traject naar W.   Volgen veldwegen en geraken we al keuvelend in weer lintbebouwing van Weelde.    In de verbruikzaal van de sporthal in Weelde, is het eivol, de omgeving en parkeerplaatsen ook.  Ik vind nog een stoel toch.  Aanhoor de vlaamse en Antwerpse dialect-conversaties rondom me.  Zie Ruud en Gerry nog even die gezwind de andere route na kort bijpraten vervolgen.  Ruud vooral zijn naam eer aandoend.  Komt Dick uit Geldrop langszij, boomlang en heb ik hoewel het erg zonnig geworden is wat schaduw.  Zie wat bloesemboompjes, in rôse.   Zijn vlot W. uit, via particuliere houtopslag achterom  de velden in waar op afstand rijtje huizen te zien zijn, Gaan door lege zanderige akkers, met wat modderige doorsteken, en gaan doorheen De Flaesheide, waar heiveld teruggewonnen wordt uit landerigheid.   We geraken bij uitspanning en resto van Thegse stalleke.  Gaan op grassig terras zitten waar diverse vuurpotten staan als open haardstijl.  Terraszitten putje winter!....In de felle zon..    Dick gaat als Martien uit Roosendaal verschijnt, en verleng ik mijn zit.  We gaan gezamelijk verder.  Krijgen een merkwaardige omsturing door een bosperceel te gaan..., en even zoeken , want bepijling is verwarrend.  Stuurt een wegje ons naar gewestweg N 12 , om bij een groot huis uit 1948 een draai veld in te gaan enerzijds boskant , anderzijds landerijen en weiden.  Ver zicht , zie de pronte kempische toren van Weelde links aan de einder, en voor me ver weg de toren van Baarle Hertog /Nassau -enclaves.  Lange grindweg te gaan , en dan buigen we af de bossen in van landgoed  De Schrieken.  Meteen levendig mooi enerzijds meest sparbos, anderzijds duidelijk latere aanplant van jonger soorten geboomte.  Absoluut mooi hier.   Kringelen ook hier gras en zandboswegen en paden doorheen, om opnieuw bosrand  landerijwerk te komen.  Veel mais en weiden, met groenafzettingen begrensd.  Enorm veel rododendrons struiken  hier in dit bos en verdorie er zit nieuwe blaadjes aan en de knoppen voor bloem , staan op uitspringen{!}  Er volgen drassige paden.  De Schrieken is privé-domein zo zeggen  de mededelingen der club aan de bomen en of we vooral van het kasteel geen foto's willen maken op verzoek van eigenaren.  Ik trek door zonovergoten landschap aldoor.  Een smal oude beukenlaantje loodst me door deels open deels bosland.  Bos almaar vol rododendronsstruiken en hulstbomen , tussen den , lork, eik , beuk , es , esp en linde.   Formidabel mooi hier.   Kom aan beek en vervolg een beukenlaan slingerpadje , de beek vormt een poos de rijksgrens met moederland. Op de oude bomen oude inkervingen, met bajonetten, tekens liefdesverklaringen en afkortingen als van onderdeel , o.a. ,   door destijds zich vervelende en heimwee voelende duitse soldaten die hier in de eerste wereldoorlog 1914-1918, de grens bewaakten tegen vluchtelingen uit België.  Speelden ook bajonetwerpen, gezien beschadigingen, maar de bomen hebben het wonderwel overleeft en zijn erg oud geworden.  Er stonden destijds ook drie rijen prikkeldraad versperringen onder erg veel volt stroom, plus de stroom, [ beek],  als barrière.  Wreed!   Volg tussen beek , landerijen en bosmoerassig anderzijds en veel riet en sloten , de grens die volgens tekening even verder wat afbuigt , en zijn we weer echt in B.  Komen we aan een rode bakstenen kasteel, schitterend achter het groen uitpiepend, vele wandelaars blijven lang in bewondering staan kijken, ik ook trouwens.  Vervolg dan sloten en kasteelvijvers middels erg zompig mos en graspad langsheen, stilstaan is dieper wegzakken, dus vort met de geit;  we motte.  Rodo struiken alom steeds , prachtig , hier moet het in de lente een hof van eden, een aards paradijs lijken, met alle bloemen. Zo massaal.   Kom aan einde privédomein, weer in opener gebied en de zon die langzaam ondergaat kleurt het landschap goud.  Zie in de berm witte sterbloemen van braambesstruiken en een vernielde pompoen van zeker 50 c.m. doorsnee.  Flessen aan takken van struiken gestoken.   Hondseind heet hier een verharde bosweg, ik hoop van niet,  klinkt n.l. niet zo prettig....Toch nog een stuk sparbos mag ik ingaan, en later dennen, oude hoge kerstboomtype. Het landschap opent definitief wijder, en de oude dorpskerk Poppel wenkt.  Dominant als ze is,  zie ver en laag aan de horizon nog twee heteluchtballons drijven, niet zo gauw te zien in januari.  Een motorcrosser zonder helm , maar met wollen wintermuts als buts-bescherming , komt de  landerige rust verstoren, en knettert jagend een paar rondjes maisveld.   De Poppelse kerk nadert al ras, tot erg dichtbij later.  Stuurt een wegje ons langs tamelijk nieuwe begraafplaats tot aan weg naar de Baarle's enclaves, zowat rechttoe de zaal  van Mieke Pap.   Lang geleden , dat ik nog eens in deze contreien rondstapte, een weerzien, en toch vernieuwend.  Een allegaartje in het parkoers, en voor mij het gevoel van; hè; weer eens in het vlaamse gewandeld.  Een heel wisselend landschap, een tevreden wandelaar toch.  Buitengaand , zie ik plots Peter U. uit Mol , met Patrick en Linda VDS. naderen, op weg naar de zaal,  en nog te gaan naar Weelde.  Handenschudden en een kort onderhoud.  Hoop dat ze het voor duister gehaald hebben......Thuis in mijn  woonstee zie ik de avondlucht vanuit Belgische kant Oranje kleuren, en later toch rood na eerst geel begonnen.  Zie je wel; het bewijs dat de buurman toch Oranje-konings en land gezind is.... Maar goed ; Rood was er later toch ook, de Rode Duivels , hi-hi.  Geen zwart-geel -rood.  Wel zwart ja maar dan duisternis... Nu komende zondag, zal ik zeker naar Bladel gaan , tussen Turnhout en Eindhoven halfweg gelegen. De brabantse kempen. De tocht uitgezet door club OLAT, onderdeel van hun jaarlijkse winterserie doorheen onze streek.  Laatste zondag deze maand naar Valkenswaard, een nieuwe tocht aan het wandelfirmament, van Voetje voor voetje, verwacht er gezien de streek veel van, en voorzitter Joop K. heeft mijn eerdere planning helemaal omgeturnd met zijn parkoersverhalen over deze dag laatst met kerst.  Beide tochten komend een aanrader, een must. Gaan zou ik zeggen!  Wie weet , tref ik u hier ook eens.  Doorwandelen niet versagen dus.   Houdoe!

Peter Heesakkers

Het jeugd en jongerencentrum , staat de afkorting voor.   Het is een afweging waarheen vandaag, en het werd Erp, enige kilometers oostelijk van Veghel gelegen.   Behorend onder voornoemde gemeente.    Het is even napuzzelen , want de bedienende busmij. heeft vandaag juist, - later dan anderen -, zijn dienstregeling nieuw in laten gaan.   Het is al weer wat jaren geleden , dat ik hier voor het laatst was.  Evenzo was Erp op zondag voor jaren niet bediend door de bus.   Ik zet mijn reis in tot Veghel voor de overstap, naar.  En ziet; ik ben de eerste passagier op de eerste rit van vandaag, en de enige......Een hele bus voor mij  vangt de dienst aan.  Stap op de Markt uit, en vind zowat blindelings nog het jeugd en jongeren ontspaningscentrum.. Een mooie ruime accomodatie , met alles erop en d'ran.  Het inschrijfburo is in de discozaal.  Op de markt zag ik het al, het is er beredruk, en tot ver in het dorp staat men geparkeerd.  Na het wilde en regenrijke weer voorbije dagen en weken.   Ik verwacht een absoluut drassig modderig parkoers derhalve , vandaag.    De omschrijving ziet er veelbelovend uit, en ook de dia op het doek  geprojecteerd met het wandelplan uit Google-earth.  Het dorp is maar klein en na een straat zijn we in den buiten.  Het papier klopt niet.... in het begin dan , en ik vermoed een omlegging vanwege slecht begaanbaar.  Krijg eerst een bomenlaan met grasweg te lopen.  Wat lang wel.  Landelijk vooral .  Ga over een duiker, om meteen een graspaadje te volgen tussen weide akkerland , tussen twee sloten in, beschut met een groensingel.  Weg oversteken wordt het wel drassig en droge delen proberen te vinden, sta je stil, twijfelend, zak je in de drab  verder weg... Slinger door een ruig moerasbos perceel, weer naar asfalt.  Papier klopt weer.   Akkers en weiden staan vol waterplassen soms decimeters diep.   Een ooievaarsnest op veilige hoogte op top van een metershoge paal.   Enorme groepen meeuwen vliegen laag over de bewaterde gronden.  Ga wat omlaag langsheen een groep motorfanaten die in overleg zijn.    Ze zien er niet uit; onder de modder.  Ga brug van de Aa rivier over, welbekend van de kruiswoordraadsels.  en volg graspad langsheen.  Mag verderop naar asfaltfietspad, met knotwilgen erlangs. Nagestaard door vee, en pony's, en nageloeid door wat koeien die zich buiten de winterstal begeven.  Raak dorpje Keldonk even , en sla buitendoor naar kanaalbrug van de Zuid-Willemsvaart.  Een tuin met pauwen, herten en fazanten.   Altijd weer leuk en vredig tafereel.  Moet verderop diep een talud afdalen over een alternatief  tijdelijk zelfgelegd plankenbrugje dat vervaarlijk doorzakt, om over een sloot te kunnen gaan.   Attractie van de parkoersuitzetter denk ik .  Volg poos een L- vormig zompig graspad langs sloten.  Een takkenwal van snoeihout ter schuiling voor wild omboort de route.  Ik ruik openhaardvuur...  'n Verharde weg leidt me naar de rustpost, de schuur van een boerderij, zomaar in de buiten.  Binnengaand slaan brillen aan, het is er erg druk , vochtig en zeer warm.  Aan de stempelpost, waarschuw ik de stempelaar voor het "stempelitis".  Of een RSI-arm.   Ik ben nu in gebied Lijnt.  Ik kies toch maar voor een kortere afstand , gezien begaanbaarheid.  Geen risico is het devies.   Na buitenkomst komt een beerputlucht m'n neusgaten in {lol}.  We gaan na rust het bos van de Lijnt in.   Graspaadjes en redelijk droog nu.   Wat paadjes hier en daar, hoekig gedraai en slingers.   Wordt bosranden gaan nadien en doorkijkjes naar de landerijen. en dan nog verhard grind-zandwegen.  Mag toch weer het bos in en nu en dan volgt een dans om de voeten droog te houden.  Maar absolute rust en schoonheid.   Beschut door de harde wind ook.   Pad in en uitdraaiende.  Helemaal mijn ding hier.   Het blijft opletten want onder gras kan een plas liggen en wordt het boorden van plassen gaand .  Wie dan ook heeft met een schep gootjes gemaakt naar besloten om het water van het pad af te voeren.   Klim  na enige tijd bos, de kanaaldijk op , na een boombalkje, acrobatisch,  die ik evenwicht houdend moet overgaan door natte sloot.   Volg kanaaldijk zanderig, naar verderop weer een afdaling door opnieuw een sloot, even jumpen om droog te blijven en vervolg een graspad, met weiden en houtwal.  Ben terug in het bos dat nu het "Geregt" heet... Tja; zo gespeld. Een gemengd eiken-beukenlaan gegrenst de bospercelen. Er zijn weer sleuven gegraven om water van de paden en wegen af te voeren.  Naar sloten.   Kom aan bosrand , met velden, anderzijds en opnieuw doe ik een dans ter ontwijking van plassen.  Sla een veldweg in , , populierenrijen, met sloot erlangs, en komt dan de rustpost van daarstraks in het vizier.  Weer druk , enz.   Ik blijf er ook niet langer, na mijn koffie,  en verneem van de stempelaar dat ie nog geen spierpijn heeft.....Na rust opnieuw naar splitsing afstanden en volg ik bosrand.  Het Lijnt weer in . Wilde echt Hollandse luchten, en even moet de paraplu op, het miezert behoorlijk , ach even maar.  Ik doe de zoveelste  lente-ervaring op, ik zie fluitekruid bloeien, o.k. een stengel maar, maar toch.  Ik zie ook selderie-achtige groeisels in de bermen. Wat later weer fluitekruid, paar stengels , maar toch.  En ook wat ik geloof duizendschoon is.   Het blijft even rietkragen , waterpas en poelen, in wild ruig landschap.   De wind heeft vrij spel onder buiachtige luchten.  Hollandse luchten vervelen nooit, altijd wisselend.  Na wat waterloopjes , ga ik van landweg af, verhard op.    Kom ik weer aan Z.W. vrt-kanaal.  Ophaalbrug over , volgt een poos verhard langs kanaal , met nieuwe straten dorp Keldonk in zicht.    Draai na 'n kilometer af weer de beschutting van groensingel in, wat later eindigt in modderballet.  Gemaaid riet biedt nog enigzins grip op de bodem.   Antislip.  Asfalt is dan erna welkom, en de route blijkt ten tweede male omgeleid van eigenlijk , vanwege onbegaanbaar.    Wat bochtig landelijk , en plots mag ik dan weer op de eigenlijke route verder, over graswegje.  Het wordt verspreid huizen kijken, en boerderijstee.   Tuinen erom heen met pluimvee vooral en zie ik jonge eenden{!}.  De natuur van slag.   Een zijweg brengt me naar de laatste rustpost, die is zomaar in een uithoek, de partytent buiten is leeg.   Binnen een schuur aangrenzend  is het razend druk zeker ook met ouders en kinderen, wat me zegt dat de finish niet ver weg meer zal zijn.  Laren heet nu het gebied.   Ik vervolg wegje met huizen , tuinen , vijvers en klein pluimvee allerlei,  scharrelend rond de huizen.  Steek een doorgaande weg over.  Een stadgenoot haalt me in en een praatje volgt.  Sla pad in en ga plots omhoog de Keldonkse berg op.  Zomaar een heuvel in het overigens vlakke  landschap.  Klauter ongeveer een twintig /dertigtal meter omhoog, met natuurlijk uitzicht.  Een heuvel als zovele in de provincie, een bult huisvuil gemengd met grond, zodat je niet kan zien dat het huisvuil betreft.  Met bossages begroeid en  gelijkend op echt heuvelland.  Volg wat paden om ineens steil omlaag via een bielzen trap te gaan.  Geen leuning.  Dus omzichtig.  Een pad leidt me naar een brugje over een weet ik wie loop, ga weer op een grotere brug af over de Aa-rivier, hoog water, dat spreekt.  Blijf erlangs gaan , gras houdt me vast aan de grond en op de benen.   Sla vervolgens achteroms door met de eerste contouren van Erp, wat weidjes en veldwerk , tussen tuinen bewoning door , lopen Theo en ik dorp in.  Wat straten door, en dan is daar het jeugdcentrum weer.   Veel rustiger nu.  Blijken veel  wandelaars voor erg kort gekozen te hebben vandaag.   Ik verneem dat dit weekend veel aktiviteiten plaatsvinden in het dorp, vandaar...  Drinken met Theo's Pa nog wat na, en bezie de lopers binnendruppelend.   Een korte eigen wandeltoer door centrum dorp nog, en dan settel ik me bij de bushalte.  Een bejaarde dame komt bij me zitten in de halte, en we babbelen wat, in het streekdialect. Gezellig ouwehrn.   We zijn weer de enigen , als de bus komt.  Geen vetpot vandaag voor de bus.   Nu nog een twee-uursdienst... En na zessen de laatste.  Het gaat terug op Veghel aan , waar ik nu sneller een overstap heb op een snelbus dit keer, en vrijwel geheel over de snelweg.  Terug met een voldaan gevoel, en de boffert had zowat droog weer vandaag.  En; met de begaanbaarheid viel het al bij elkaar mee, met wat omzichtigheid.   Houdoe!  Tot gauw.     Peter Heesakkers