BeneluxWandelen.eu

Ik heb er bij voorbaat een goed gevoel bij deze tocht.  Ben er al jaren niet meer in Esbeek geweest.  Destijds te meer omdat er toen nog de wsv. _ De Kempen bestond.    Noud verschijnt prompt op tijd aan de voordeur en we zetten koers naar Veldhoven, zijn broer Wim ophalen.   In Esbeek worden we  min of meer gedwongen de auto  een eindweegs buiten de bebouwing te parkeren.  Ook hier staat het aan weerskanten vol.      Het is even lopen naar de startlokatie; zaal Schuttershof aan de Dorpsstraat.    Ik moet me aldoor heroriënteren in dit dorp , toen nog kleiner, als nu.    Schrijf me in , en zet de achtervolging in , op de rest van  de routelopers die me voor waren.     Noud en Wim , kiezen voor korter vandaag.      Het is toch even wat stratenlopen , achteromgangetjes, om  bij de Oude trambaan dan buiten het dorp te geraken.     We gaan al meteen de Roverse heide op.   En hier begint dan  het bosroutefestijn.     Om even verderop dan landgoed De Utrecht in te gaan.    Dit was een verzekeringsmij.  ,   die zich over dit exclusieve natuurgebied ontfermt heeft, maar later toch weer overgaf aan het Staatsbosbeheer.  Maar de naam bleef.    Het wordt vandaag een echte bos en natuurtocht , moeiteloos aaneen geschakeld door hoofdparkoersman Ad, die hier  zich helemaal uit kan leven voor ons wandelgasten.  Knooppunten en andere routes rijgt hij hier moeiteloos aaneen, geholpen door een rijkdom aan mogelijkheden.   Velden , akkers, volgen,  en verbindt ze.    De wandelgast krijgt er zin an.    Al zowat de hele wandelweg weet hij  hier zijn gading voor ons te vinden, werkelijk schitterend!     Na een  vijftal k.m. rs. krijgen we al een rustpost.   Als gewoonlijk bij Olat , in de openheid van een of ander bos, met terras en al haar gezelligheid.     Het wordt voor mij een korte rondgang naar alle voor - vertrokken bekenden, altijd weer gezellig hier onder een goed  bakkie leut.    Ik loop nog even met de kortere afstanden mee,  behalve de tien kilometer.    Natte en droge bossloten wisselen af, en hoewel dit eigenlijk niet nodig is, blijf ik Ad's wegen volgen op papier om toch maar de verrassingen van een of andere onverlaat uit te sluiten.    Normaliter niet nodig, maar kan altijd de beste overkomen.   Nu en dan streep ik mijn parkoers vervolgroute weg.    Het blijft aaneen geregen lopen van bospaden , wandelknooppunten en dergelijke meer.     Nu en dan een klein buurtschap door, met oude en minder oude boshuisjes met door de streek voorgeschreven rood/ groene  raamluiken, en deuren.    We zijn weer in de Gorp en Rovert.     Rodondendron struiken  zijn in een geweldige meerderheid aanwezig, dat belooft wat als die allen uitkomen in de lentemaanden.    We touren  door, een rijkdom aan natuur, en laten ons de schoonheid overweldigen.       Even vraagt een Ned. Oorlogsgraven monument onze aandacht.    Zomaar temidden deze natuur.   Na wat bospaden geraken we ongemerkt in de natuur van het Belgische Poppel, en belanden we een eindweegs verder aan de grens met onze zuiderbuur.   Worden naar en langs een muur recent gebouwd gestuurd, die blijkbaar alle moois verbergt, om verderop de grensweg overgestuurd te worden, aan en in Café De Grens.     En tja, achter de denkbeeldige lijn al helemaal Belgisch ingericht, met boven de uitgang/ingang de VRT , die ons de Belgische politieke beslommeringen  over ons wandelaars uitstorten.   Ik heb er vandaag geen bemoeienis mee.     Blijf er ook niet lang , en na wat gebabbel , ga ik even terug de weg langs naar het  "Hollandse", om dan toch de Nieuwstraat in de draaien, niet lang want bij de grenspaal draaien we  de Nederlanden  weer binnen;  de Regte heide op.    Landgoed  Nieuwkerk in.   Hier volgt een omleiding, vanwege boswerken{?}      We zien hele trailers met boomstammen, er is flink huisgehouden in de bossen.    Modderwegen omzeilend geraken we  ergens zomaar weer op oud parkoers, van de Regte heide.   Huizen verspreid staand , met geel/ rode luiken en tientallen jaren zo niet ruime halve eeuw liggende  versleten weggetjes, schilderachtige oude huisjes en boerderijtjes, verscholen achter rododendronsstruiken.    De Poppelse Lei stroomt onder ons door, vanuit B.   Ik zie nog een pijl van de Bossche 100 hangen{?}     Althans vermeldt deze, kennelijk aan de ophalers aandacht ontsnapt?     Het is stil om me heen geworden.     Blijkbaar heeft de grote hoop voor de 21 k.m. gekozen , of ben ik te laat.      Een verharde weg zand, breed, volgt een poos, en ik loop even te ver door.    Terug , en dan volg ik zulk een smal verhard pad door de natuur.     Rechts van mij een weg van voor de laatste wereldoorlog vast nog.... Ons blijft de genoeglijke wandelpad bespaard.     Nog erg weinig schijnen  de wandelpaden en wegen hier te begaan.     Rust is een waarwordend toverwoord voor de wandelaar  natuurgenieter hier.   Kom er veel later achter dat ik bijna in Riel moet zijn aangekomen , wanneer ik de weg naar Goirle opdraai.    Nog steeds in de Regte hei.    Een wat lang uitgevallen wandel/fietspad te gaan paralel volg ik.    Om later aan de Turnhoutseweg te geraken.    Druk als deze tweebaner is.   Zie in de verte de hoge jongens van Tilburg boven het landschap uitsteken.     Overweeg nog even over te steken , om aan die weg , mijn onderdakspauze te zoeken aan een  kantine van een bekend hippodrome, uit de winterseries van Tilburg.     Doch ik vervolg.     Langsheen deze drukke weg een hele poos, wel op paralelweg.      Ben nu een poos in de openheid en wijdse zichten van de omgeving.     Pal zuidwaarts richting Poppel gaat het.     Dan na een poos , mag ik de drukke weg oversteken, tot aan een camping-boerderij,  Breehees genaamd.    Eerst een landweg , dan brugje over.    Horend onder de gemeente Goirle.   Temidden van het landelijke.    Het is er binnen wat klein of knus, maar niet berekend op veel volk.     Veertiglopers halen me hier weer in .   Na deze pauze en rust gaat het achteruit de weide wereld in langs een vliegveldje of wat er  voor door mag gaan en dan gaat het na een bocht de weg af weer de bossen in , en meteen zijn allerlei waters en vennen ons deel.     Hoor alweer spaarzaam klagend lentegeroep van de huizende vogels.      Waterspiegels zijn ons deel erg mooi hier....     Het wordt weer bossen, en dit in haar afwisseling, als deze tocht zich vandaag kenmerkt.      Paden,  akkerland wisselen af met beukenlanen en spar en dennen, het is er een levendigheid, in een woord schitterend!     In al haar statigheid.     Jonge en oude beuk, wisselen af.      Het is een walhalla.      Opnieuw volgen bochtige weggetjes door dit bos en geraken we verder zuidelijk van Goirle.      Kom ik aan een veldrustpost van d'n Olat, nu veel rustiger dan daarstraks toen alle kortere afstanden passeerden.      Zie hier op mijn parkoersbrief , dat het nog zo'n  dik zes k.m. gaans moet zijn.   We stiefelen weer het bos even uit , langs velden die opnieuw voorbestemd lijken om maïs voort te brengen  om na dit smalle weggetje toch weer de rust van het bos in te gaan.    Opnieuw rijgt zich een route aaneen , dat men zich afvraagt , hoe krijgen ze dit uitgevonden?   Gorp en Rovert, zegt een bord als we dit binnengaan.     En opnieuw geven we ons over aan een fantastisch natuurpalet.     Krijgen nog een erg groot water of vengebied voor de kiezen , ruim half omheen te gaan.    Voetstappen zeggen ons , dat er velen ons voorgingen.      Het wordt een bospaden gedraai van heb ik jou daar , fenomenaal!       Alle paden rijgen zich op papier aan elkaar.      Om bij een parkeerplaats uit te komen, en vanaf hier wordt het eindelijk pas verhard.     Het wordt nu weggetjes lopen.     Een zeer oude boom voorbij die ergens uit 1300 moet zijn{?}     Het bord onder aan de boom vertelt zijn verhaal,  over zijn geschiedenis.     Het wordt nu even wat weggetjes te gaan, waarop zich plots de contouren van Esbeek af tekenen.     Volgen allemaal korte weggetjes op mijn papier.     Ga na wat achteroms voor de dorpskerk langsheen de Dorpsstraat weer op.     Ik ben er !   Een fenomenaal mooie route gehad vandaag!     Blijven nog even nakletsen met deze en genen.     Hennie van Theo, die nog haar overdadig werk doet om de tijd door te komen, wachtend op Theo , die alleen op weg moest.      Ik zie nog aldoor wat gezichten , die me, in de wandelwereld zo bekend zijn binnendruppelen.     Martien , Patrick en Linda, stappen ook nog op de valreep van mijn vertrek , binnen, en dan vangt de trip naar buiten het dorp aan , waar de auto nog staat.     We kijken zonder uitzondering , terug op een fijne wandeldag, van de Olat-mannekes, ons aangeboden.     Noud , zal dezer dagen een foto-blik geven op een andere afstand van deze dag, op de site van Olat.   Kijk er reikhalzend naar uit!     Ze hebben het vast geen jaren zo druk gehad in dit kleine dorpke.  Zeker niet op zondag.  We bolderen nog nakoutend over de binnenwegen naar de stad.   Volgende maand de sluitingstocht, van deze winter.  Heb er zin an!

Van deze kant;   Houdoe!     Peter Heesakkers

Driewerf Alaaaf  !!   Breng de bovenzijde van je linkerhand tegen je rechteroor en wang.   De rechterhand geef je aan degene die je ontmoet.  Dit is dezer dagen de carnavaleske groet of saluut naar de persoon welke je ontmoet.  Dorpen en steden hebben dezer dagen een carnavaleske bijnaam, en zo reis ik van Lampegat naar Oeteldonk , om per bus door Dwergonië naar Schoenlapperslaand te gaan.  Een Oetel is een kikker en die springt, hebt u 'm ?    Pas uit de trein komend tref ik medebeneluxer Roland Weijers, en gezamenlijk vangen we de busreis aan.    De weg naar de startlokatie kunnen we dromen.  Als we de locatie willen verlaten zien we confetti massaal en in dikte neervallen, de natuur doet er n.l. een schep bovenop het carnavalsjolijt met een zware sneeuwbui.    Als het wat aanvaardbaar mindert, besluiten we toch te gaan.    Oewaaa!  Koud hé!   Wauw!  { lol}.  Roland en ik zijn het al meteen eens dat we niet voor de langste afstand zullen gaan.  Voor mij als reden na de tweemaal terugkomende griep die ik achter me heb.   Dus een paar weekenden wandelen versaagt.   Ik vermoed dan ook de conditie van een wijkagent te hebben, {lol}.    Laat ze het niet horen.   Fruit heb ik ook bij me gestoken in de vorm van een appel, want;  "An Apple a day , keeps the docter away".   Het is kkkkoud, tenzij deze ontwent, na de warme stoof gedurende de zeer strenge vorstperiode  achter ons.    Was een echte huismus, en zo telde ik dan ook niet mee bij de voorbije vogeltelling jaarlijks.  Voorzichtigheid is nu de moeder van de porseleinkast, en ben dan ook warmkes ingepakt op weg.   Ontkom gezien ligging niet aan wat straten de stad zuidwaarts uitgaande.   Nu en dan schijnt de zon dan weer betrekt het en worden we uitgeleide gedaan door sneeuwconfetti , hagel en regen afwisselend.  We komen langs Mariakapel en ik knik eerbiedzaam naar Maria in het voorbijgaan , hopende dat ze snapt dat we het droger willen vandaag.   Het helpt, nou ja , even dan een zonnetje, maar als we uit zicht geraken begint de kermis van boven weer.    Ik vertel Roland , dat vast ex-wandelaars ons van boven plagen uit jaloezie, en alle hemelse stofvlokken op ons neer laten dalen.    Roland is het oneens.    Er zitten alleen maar goeie brave mensen zo weet hij.   Eindelijk zijn we de stad uit en lopen een laantje treurwilgen door welke overgaat in moddersopperij,  tussen weilanden, maar met wat danspasjes weten we het ergste te vermijden.   Na dit landelijk tafereel komen we aan een gewestweg terug naar Waalwijk randje , herkennen het Galgewiel, om dan toch het bos in te gaan wat puinverhard pad op.   Een ven brengt wat wisseling en bosweg vervolgt.  Komen in een groot wandelpark, wat asfaltpaadjes en ziedaar wel wat vroeg , maar daar staan ze dan een van de meest  geroemde medewerkers van de club vandaag met caravan als keuken en overdekt zeil terras met banken en tafels.   Mooie bloemstukken erop, en we kunnen al nu als we willen de gratis erwtensoep bestellen en als nagevertje een gratis eierkoek.   De club heeft elke tocht een verrassing in de aanbieding, en als opwarmertje geef ik nu al mijn soepbon af. Het is of een engeltje over je tong pst., of fietst kan ook.    De lepel stond bijna rechtop, goede kost.  Op deze clubrustpost wordt de wandelaar nog echt als gast gezien en we worden met alle vriendelijk en gemoedelijkheid erbij verwend tot in de grond.  Immer een gezellige ontmoetingsplek , en we dollen wat af met de helpers en bezoekers.   Maar je vergeet gauw dat we weer in de hoeven moeten, en hupsakee, daar gaan we dan weer.  Stuk park door en dan de mooie Loonse en Drunense Duinengebied in , een van de nat. natuurmonumenten.  Dan weet je vooraf, dit wordt excellent.   Eiken en beukenlaantjes en dan het bos in.   Een mooi statig sparbos volgt en Amerikaanse jonge eik.  Een bielzentrap bestijgend en dan dijkje in bos op.  Wasdanuu!?   Jawel we zijn het eens, Roland en ik , we horen weifelende lentepiepjes boven in het geboomte.   Zouden ze al weten dát?   Het wordt een regelrecht bosfeest nu onderbroken met een rietendak boerderij en woningen, wat veldjes en weidegronden en lege akkers.  Een natuurfeest.   Bospercelen gescheiden met statige oude bomenlanen.  Ons parkoersbrief telt dik drie zijden vol wandelgenot, zo aan de omschrijving te lezen vooruit.   Een groep ruiters van zo'n tien man passeert ons respectvol.  En na ons de galop.   Opvallend veel meerstammige bomen vandaag.    Komen aan een duinenrand , en wal van duinenrijen, krijgen wat zandverstuivingen te zien maar hoeven er niet doorheen te banjeren toch.   Fietspad volgen een poos die slingert, en bij een  monumentale beuk mogen we het smalle pad in.   Als het even zonnig wordt lijken aan de takken de druppels te blinken als parelen, bijzonder mooi.    Een breed fietspad volgen even , en dan komt de splitsing afstanden en kies manmoedig voor langere route.   Niet te versmaden zo blijkt achteraf.   Het summum van rust en genot, heel mooi en enerverend.   Een hele trits padenwerk allerlei soort boom en en struikwerk volgt.   We komen aan punt van splitsing grotere afstand , kies voor zekerheid , maar Roland kiest toch zelf voor langer nu, helemaal de omekeer.   Vrijheid blijheid, en zo zijn we samen weer alleen op pad , want het lijkt of het grote deel gezien grillig weer voor korter gaan koos.   Weer padwerk voor me en dan een klaphek door lijk ik in een weiland te gaan.   Klopt ook , van schapen.    De rust is voorzien  binnenin de schaapskooi.   Jawel!   Ben op tijd over de drempel want hemels confetti daalt weer neer.    Een terras is hier binnen en naast ons almaar kauwende schapen , die ons soms bezien en naar verluid  worden er gauw lammeren geboren.   De beesten doen zich tegoed aan rijkelijk hooi, hebben de bontjassen nog aan, en nee, geen enkel geblaat!....  Het zijn er enkele tientallen vast.  Geeft een beetje kerststallensfeer.  We worden niet uitgeblaat.  Kom hier Jaap en Tilly, en verdomd Roosendaalse Martien stiefelt ook binnen.   Het was al knus hier maar nu.... Het blijft doorsneeuwen en we besluiten ons over te geven en duiken de winterse taferelen in.   De schaapsstal uit.   Even weg langs en een haastige sportwagen , die flink gast.   Gaan we verderop weer de beschutting van bossen in.  Zompige slingerpaden door bos wei en velden.  Drietal klap en draaihekken doorheen,  en opnieuw bospadwerk.   Zien de gele trilzwam rijkelijk ,  op een oude afgevallen tak.   Knopen wandelroutes en toeristische markeringen aan elkaar.  Komen door boslaantje en herkennen de plek als Fellenoord, wat gegroepte woningen met rietdak.   Het blijft mooi hier.  Bosrijk ook, in alle variant.   Klimmen een dijkje op en volgen deze door het bos.   Afstanden zijn er bij gekomen intussen.  Gaan door wandel en speelpark en dan zien we opnieuw de caravan tentdakrust verschijnen en worden weer tot de grond toe verwend.   Na aangenaam verpozen verder door park en speeltuinen en stranden,  gaan we verhard dijk kanaal op om aan brug kanaal en rand Waalwijk af te draaien aan de overlaat, met attracties en overdekt binnenzwembad nu een asfalt pad in wat eerst zand was weet ik nog.   Wordt dan toch met een draai vanaf zand nog en langs een groot ven.  Opnieuw een parkgebied in.   Gaan verhard en langs een vijver, een dierenpark met lama's, geiten bokken zowaar ook al jonggeborenen,  reeën , herten , meer pluimvee en   kinderboerderijbeesten zelfs een zwarte buffel ligt er vredig ter aarde.  Met een groot stuur op zijn kop.   Nu weten we dat we voorgoed het bosgebied achter ons laten , en loodst parkoersman ons rap door wat straten op de wijkhuis finish aan.  Martien was er al eerder en is er nog. en bekende gezichten als immer aanwezig.  Frans Stl.  en Peter v.d.V. zijn er ook.  Het wordt even bijpraten gezellig als altijd.   Er volgt geen polonaise, nou ja , dan niet en nog bij daglicht willen Frans en Ptr. alweer terug op weg naar Oeteldonk.     Roland W. stevent ook binnen.  Nemen de bus weer. Peet besluit net in de trein zittend er weer uit te gaan om de Oeteldonkse sferen op te zoeken.  Hij had vast vreselijke dorst.... Kan allemaal , vrijheid blijheid in wandelland.  . Hebben weer een fantastische natuurtocht gehad.   We rijden langs licht besneeuwde landschappen dan weer groen.   En een stevige sneeuwbui begroet onze aankomst in Geinhoven , opnieuw overal verkleed jolijtvolk om ons heen.    Frans wacht op zijn bus, ik kan het te voet af, en  gaan we onze eigen weg.  Nu komende zondag wacht een vast mooie Kempentocht van OLAT vanuit Esbeek.   Mogelijk treffen we elkaar daar ook,  blijven wandelen dus.   Houdoe!   Alaaf! :::  Peter Heesakkers.