11-07-16

06.07.2016 Padstappers te Bever

Vanuit Bever op stap in de omgeving van het Drie-Provinciënpunt

Woensdag 6 juli laatstleden organiseerde wandelclub “Padstappers Geraardsbergen” reeds voor de 15de keer hun Drie-Provinciëntocht. Ditmaal wel een gans andere startplaats dan de vorige edities. Het was wel even zoeken om de wagen te parkeren. De organisatoren hadden een grote weide voorzien maar door de vele regenval van de afgelopen weken was het onmogelijk er gebruik van te maken. Doch, wie zoekt …. die vindt. Toen ik iets na 7 aankwam in Zaal Ter Wijsbeek waren de vroege vogels reeds gevlogen. Inschrijven, links en rechts enkele bekenden begroeten en op weg voor 32 km wandelplezier.

Bij het verlaten van de zaal dadelijk een splitsing. Het werd onmiddellijk duidelijk dat we een lussenparcours onder de voeten geschoven kregen. We gaan rechts, onmiddellijk een rustig betonbaantje op om enkele honderden meter verder opnieuw te splitsen. Voor het eerste deel draaien we hier links in, dadelijk een mooi licht stijgend natuurpad onder de voeten. Eénmaal boven zijn we overduidelijk op het grondgebied van Oost-Vlaanderen, meer bepaald Viane. Ietsje verder krijgen we de raad om uiterst rechts te blijven wegens een bijennest. Dank aan de club voor deze info, een bijensteek kunnen we immers missen als de pest. Wat verder een kort bosdoorsteekje om vervolgens verder te trekken tussen de weiden en de akkers, genietend van magistrale vergezichten. Even een smal tarmacje om aan te belanden op Waalse bodem en een mooie kasseistrook te bewandelen. Kasseien waren vroeger typisch voor deze streek, ze werden gewonnen in Lessines (Lessen voor de Vlamingen). Zelfs de Champs Elysées in Parijs is geplaveid met “porfier Lessines”. Terug een smal natuurpaadje in die uitmondt op een gezellige onverharde veldweg, opnieuw licht stijgend. Eénmaal boven krijgen we een verhard deel te verwerken. Even verder komen wandelaars uit de andere richting, het blijken kortere afstanden te zijn die me opnieuw komen vervoegen. Samen onmiddellijk terug onverharde natuur in, dit tot aan de start-controlezaal. De eerste lus is bewandeld en goedgekeurd.

Enkele fotokes nemen, o.a. van wandelaars die genieten van een ijsje, aangeboden door de organisatoren. Een traktatie die elke wandelaar apprecieerde, bedankt Padstappers voor dit smakelijke intermezzo.

Op stap voor deel twee. Ditmaal linksaf en enige tijd rustig verhard, weliswaar tussen de velden. Enkele veldwegen, afgewisseld met enige kalme straten brengen ons richting de rand van het bos van Deux-Acren. Hier krijgen we een mooie bosdoorsteek, hoewel ik er vandaag vroeg bij was bezorgde dit deel toch verkoeling. Het was immers het langste stuk voor vandaag (9,9km). Dit was volgens mijn mening het mooiste deel van de tocht: door en langs het bos, afgewisseld met stukjes door de velden en steeds licht heuvelachtig, zalige omloop! Eénmaal het laatste stukje bos door kregen we een fenomenaal uitzicht op de streek. Wat verder kwamen we aan de start waar ik opnieuw enkele leuke gesprekjes kon aanknopen met vele bekende wandelaars. Iedereen genoot met volle teugen van de omloop en het mooie weer, dit laatste zijn we dit jaar niet meer gewoon!

Met volle goesting begon ik aan het laatste deel, een goeie 14km met wel een rust onderweg. Enkele honderden meter de omloop van deze morgen, om aan de splitsing deze maal rechts af te draaien. Terug dadelijk de natuur in, even verder tussen de maïs en de wintergerst hadden de organisatoren zelfs gemaaid. De landbouwers hadden het pad ingepalmd, maar dit was buiten de waard gerekend, de Padstappers in dit geval! Groot gelijk mannen, pad is pad! Hierna een stukje langs een rustig betonbaantje, om aan te belanden op het grondgebied van Viane. Hier kregen we een ommetje om de kapel “Onze-Lieve-Vrouw van Saletten” te bewonderen. Een vierkant wit geschilderd gebouw onder zadeldak (pannen), daterend uit de 19de eeuw. Na dit devoot ommetje terug de velden in, zelfs even dwars door het weiland, vervolgens even een klimmetje om aan te belanden op de weg van Viane naar Bever. Deze weg volgden we enige tijd om terug links een licht stijgende veldweg in te trekken. Boven een oude molenromp, duidelijk in verval. Nog een stukje via een rustig betonbaantje richting het centrum van Bever, waar we in de schaduw van de Sint-Martinuskerk onze laatste rustpost vonden in een plaatselijke gezellige dorpsherberg. De Sint- Martinuskerk in Bever werd tussen 1781 en 1804 gebouwd op de plaats waar vroeger een kerk in gotische stijl stond. Het sobere kerkgebouw heeft een interessant interieur. De altaren zijn afkomstig uit de Sint-Adriaansabdij te Geraardsbergen. In 2009 werd de kerk beschermd als monument.

Hier opnieuw enkele leuke gesprekjes, ditmaal wel met wandelaars die een langere afstand gewoon zijn om te bewandelen. Hier kreeg ik ook het gezelschap van ons clublid Robert, samen deden we keuvelend het finaledeel van de tocht. Eerst wat verhard om het centrum te verlaten, maar al vlug terug volop de natuur in, overwegend via onverhard. Van in de kouters hadden we zelfs een fantastisch zicht op het dorp, met centraal de kerk. Op die manier naderden we langzaam maar zeker de eindmeet.

Genieten was vandaag het motto van de dag, en dat heb ik ten volle gedaan. Het mooie weer, de prachtige omloop, dit was opnieuw een topdag voor mij. Afsluiten heb ik gedaan op het voorziene zonneterras samen met enkele clubleden, genietend van een fris biertje en leuke gesprekjes. Bedankt aan de omloopbouwer voor deze mooi tocht. Ook dank aan de medewerkers voor de vlotte en vriendelijke bediening. Tot een volgende!

Verslag: Chris Van Cauwenberge

FOTOREEKS:  https://picasaweb.google.com/109206872063874220159/630425...

10:37 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: padstappers, bever, chris |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.