22-08-16

20.08.2016 De Pajotten te Affligem

Verkennen van de Faluintjesstreek

Zaterdag 20 augustus organiseerden de Pajotten Hekelgem in Affligem hun Abdijtocht. Plaats van afspraak was in “Gasthof d’ Oude Brouwerij”, wat het bezoekerscentrum is van de abdij van Affligem. De Sint-Pieter en Paulusabdij van Affligem in België mag beschouwd worden als de meest imposante abdijstichting van de Benedictijnen in de Lage Landen. Als huisabdij van de hertogen van Brabant werd ze Primaria Brabantiae (de voortreffelijkste van Brabant) betiteld. In de rijmkroniek van Sint-Lutgarde (circa 1200) wordt ze “Spiegel voor alle abdijen” genoemd. In deze historische plaats schreven we ons in voor een wandeltocht van een ruime 18km, we konden de Faluintjessteek gaan verkennen. Omdat we ons eerst na een drukke werkweek eens hadden uitgeslapen kwamen we hier aan rond de klok van 10. In de startplaats een gezellige drukte, veel bekenden waarvan sommigen reeds hun wandeling hadden gedaan. Onmiddellijk kregen we de melding van een prachtomloop! Inschrijven, enkele fotokes nemen, gezellig wat keuvelen met enkele vrienden, we geraakten hier amper weg. Een mens zou hier honderd jaar kunnen worden !!!

Enkele rustige verharde wegen om te starten, vervolgens trokken we de natuur in. Enkele bescheiden hekjes door en we belandden volop in los- en veldwegen. Een éénmanspaadje tussen de weiden zette ons af aan de rand van een bosje, waar we kriskras doortrokken, onderweg zelfs enkele eenvoudige houten brugjes, evenals een bescheiden korte modderstrook. Een onvermijdelijk stukje verhard bracht ons terug bij een smal natuurpaadje. Ietsje verder liepen we plots aan de rand van een preiveld. Prei, voor velen superlekker, maar … is één van de weinige groenten die de schrijver dezes artikel absoluut niet lust! Maar, … elk zijn meug.  Nog een stukje verhard, vervolgens nog een smal paadje en we belanden in het centrum van Meldert. Hier krijgen we een mooi zicht op de Sint-Walburgakerk, een gotische kerk opgetrokken in lokale witte steen. De kerk en het kerkhof op een heuvel zijn ommuurd. De kerk en de kerkhofmuur zijn sinds 10 mei 1973 een beschermd monument. Even verder vinden we onze eerste rustpost waar we bij enkele gezellige gesprekjes met vrienden wandelaars genieten van … jawel, ne goeie Affligem!

Hier dienen we een plaatselijke lus te bewandelen. Aanvankelijk enkele villawijken door maar al vlug terug in de veldwegen. We trekken overduidelijk naar het Kravaalbos. Het Kravaalbos is een bos dat grotendeels op het grondgebied van Meldert (Aalst) ligt en een deel op het grondgebied van Mazenzele en Asse, meer bepaald in het gehucht Asse-ter-Heide. Het bos is ten noordwesten van Brussel gelegen juist boven het Pajottenland. Het is een restant van het vroegere Kolenwoud. De oppervlakte bedraagt iets meer dan 80 hectare. Er ligt ook een grote vijver tussen het ongestoorde en verstoorde bos van ongeveer 1,5 hectare groot, ontstaan door de winning van zandsteen. Met deze zandsteen zijn de parochiekerken van Mazenzele, Baardegem en Meldert (Oost-Vlaanderen) opgebouwd. Ook de Sint-Michielskathedraal in Brussel en de Sint-Janskathedraal van 's-Hertogenbosch in Nederland zijn uit deze zandsteen vervaardigd. Het landschap van het bos vertoont duidelijk tekenen van het heuvelland tussen Aalst en Brussel. Zo ligt het hoogste punt om en bij de 80 meter boven zeeniveau, en is er een hoogte-interval van ongeveer 50 meter. Een gedeelte van het bos is nog ongerept. In dit gedeelte komen elzen en wilgen voor met als onderbegroeiing onder andere zeggen en bittere veldkers. In het verstoorde gedeelte zijn boomsoorten aangeplant, zoals de tamme kastanje, de es en de Amerikaanse eik. Wel komen nog resten van de oorspronkelijke ondergroei voor met onder andere valse salie, lijsterbes, dalkruid, kamperfoelie, lelietje-van-dalen, bosanemoon. Op plaatsen waar de oorspronkelijke ondergroei werd weggehaald komen nu braam, gladde witbol en adelaarsvaren massaal voor. Daarnaast komt tussen de adelaarsvarens nog de wilde hyacint voor. In de twaalfde eeuw werd op initiatief van de abdij van Affligem steengroeven geëxploiteerd. In de zestiende eeuw waren deze reeds uitgeput. In het Kravaalbos kan men ook vele wilde dieren aantreffen, zo leven er konijnen, fazanten, eekhoorns, reeën, vossen, buizerds en uilen. Hier trokken we door, langs en rond tot we weer aan de buitenzijde van Meldert belandden. Een stukje kasseiweg tussen de bewoning werd al vlug opgevolgd door een kiezelstrook midden de weiden en de akkers. Efkes rechts afslaan om een kort stukje onverharde veldweg te bewandelen, gevolgd door een smal natuurwegje tussen de weiden. Dit laatste bracht ons terug in de bewoonde wereld en we kwamen voor de tweede maal aan onze rustpost. Na al dit moois genoten we hier weerom van een drankje en enkele gezellige gesprekjes met de vriendelijke medewerkers.

Op stap voor het laatste deel van het traject. Enkele kerkwegeltjes brachten ons terug midden de volle natuur van de Faluintjesstreek. De Faluintjes of de Faluintjesstreek is algemeen beschouwd de geografische omschrijving van vier voormalige Belgische gemeenten, namelijk Baardegem, Herdersem, Meldert en Moorsel die thans allemaal deelgemeenten van de Belgische stad Aalst vormen. Strikt genomen is enkel het gedeelte ten zuiden van de Molenbeek in Meldert de benaming waardig. De Faluintjes kregen gedurende de geschiedenis verschillende benamingen zoals falloerden (1417), fallanten (1458), falaën, fauluynten (1727), fallontjens (1779), faillanten (1821) en falaentenbosch en -meersch. Faluintjes verwijst onder meer naar het middeleeuws falloerden, wat takkenbossen of houtbussels betekent. Die waren samengesteld uit wilgen- en essenhout, vegetatie die er in het verleden massaal groeide. Een andere verklaring kan gezocht worden in het Franse woord falun dat in de geologie wordt gedefinieerd als een schelpbank. Gelet op de rijke schelpenfauna die voorkomt in de Meldertse ondergrond is deze benaming zeer toepasselijk. We kregen hier een afwisseling van veldwegen, de één al wat breder of smaller dan de andere onder de voeten geschoven. Een ware aaneenschakeling van natuurwegen tussen weiden en akkers, genieten tot en met. Onze laatste kilometer belandden we plots naast een hoppeveld. Wie denkt dat de hopteelt een West-Vlaams privilege is zal verbaasd opkijken als hij Affligem bezoekt. De regio rond Aalst, Affligem en Asse stond eeuwenlang bekend als een van de rijkste hopschuren van Europa. De teelt begon als smaakmaker en natuurlijk bewaarmiddel in het abdijbier van de Affligemse monniken. Niettegenstaande de grootschalige hopteelt intussen uit de streek verdween, bleef de traditie leven. We genoten met volle teugen bij de aanblik van dit stukje historie. Hierna trokken we een laatste stukje bos in, licht stijgend, wat ons afzette pal aan de eindmeet.

Onze kilometers voor vandaag zaten er weeral op, we hebben enorm genoten van deze prachtige natuurwandeling. Bedankt Pajotten voor de vriendelijke ontvangst en bediening, maar vooral bedankt aan de omloopbouwer voor deze prachtomloop. Zeker tot één van de volgende.

Verslag: Chris Van Cauwenberge

FOTOREEKS: https://get.google.com/albumarchive/109206872063874220159...

09:31 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pajotten, affligem, chris |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.