03-10-16

01.10.2016 wsv Tervuren-Bos

Herfsttocht in Tervuren

Het was alweer enkele jaartjes geleden dat we nog eens naar Tervuren waren geweest. Zodoende besloten we zaterdag om onze wandeldag daar te spenderen. Het was even zoeken naar een parkeerplaats, aangezien de parking op de schoolterreinen reeds bomvol stond moesten we een plaatsje zoeken in de omliggende straten. Voor de organiserende club was het een jubileumeditie, reeds voor de 40ste keer stond deze tocht op hun programma. Links en rechts een gesprekje aanknopen, de afstanden en verschillende omlopen even bekijken, inschrijven en we konden op stap.

We verlaten het centrum en krijgen al vlug een klimmetje te verwerken, boven dadelijk splitsing. De korte afstand gaat dadelijk solo. Wij gaan naar rechts een laan in met kasten van villa’s. Enkele honderden meter verder, op onze rechterzijde, een nederig stulpje. Driedubbele hoge haag er voor, zodoende was er amper inkijk. Volgens mijn mening passeren we “Villa Clementine”, de residentie van een Belgische prins. Wat verder belanden we in het Koninklijk Arboretum. De aanleg is begonnen in 1902, de oppervlakte is ongeveer 100 hectaren en het telt 460 verschillende soorten bomen (waarvan 305 gebladerde en 155 naaldbomen). De hoogte varieert tussen 80 en 115 meter boven de zeespiegel. Het Arboretum bevat de meest typische bomen van de gematigde klimatische zone van het Noordelijk halfrond (met uitzondering van een groep uit de Andes). Na hier enkele kilometer te hebben genoten van deze prachtige groene long van Tervuren komen we terug in het centrum en al vlug op onze eerste rustpost. Tijd om de inwendige mens wat te versterken.

Terug op stap, we dienen hier een lus te bewandelen. Een straatje door, kruisen een drukkere straat en we zijn terug in de natuur. Een zacht klimmetje tussen de bomen via een krakkemikkig kasseiwegje, dwarsen opnieuw een straatje en trekken verder het bos in. Na zowat een kilometer opnieuw splitsing, dit deel gaan we blijkbaar twee maal bewandelen. We draaien rechts af en bevinden ons in het Kapucijnenbos, momenteel een beboste archeologische site, waar het rond 1800 gesloopte Kapucijnenklooster stond. Een aantal dreven en het wegenpatroon getuigen nog van de vroegere aanwezigheid van dit klooster. Nog even verder trekken we door een weideachtig open deel van het bos. Opnieuw een stukje onder de bomen om terug uit te komen in het centrum van Tervuren en onze rustpost een tweede maal op te zoeken. Wat suikers opslaan en terug op weg.

Opnieuw het stukje van daarnet om nu op de splitsing recht door te gaan, verder het bos in. Waar we het bos verlaten hebben we een mooi vergezicht. Vanaf hier is het straatjes lopen, zelfs even een mooi stukje kasseiweg. Links en rechts merken we serres op, deze streek is zeer bekend om de druiventeelt. Op die manier bereiken we Duisburg, een kleine landelijke gemeente van 692 ha, gelegen in de druivenstreek, ten oosten van Tervuren en er van gescheiden door de Warande en het Zoniënwoud.  We bemerken de Sint-Katharinakerk, die een opvallende getrapte vorm van koor, kruisbeuk en schip heeft. Over de oorsprong van de Sint-Katharinakerk te Duisburg tast men in het duister. Volgens de oudste bronnen bestond ze al in de tijd van de Brabantse Hertog Hendrik I. In 1228 schonk hij de kerk aan de kanunniken van de abdij van Sint-Jacob-op-den-Coudenberg in Brussel. Eénmaal op de rustpost aangekomen namen we de tijd om te genieten van een lekker bruin biertje.

Terug een 2-tal km verhard om langzaam maar zeker het park van Tervuren, ook Warande genoemd, te betreden. Het is één van de Vlaamse toegangspoorten tot het Zoniënwoud. De monumentale overblijfselen van een rijk verleden geven extra flair aan deze groene oase. Een wandeling tussen majestueuze eiken en beuken, langs elegante Franse tuinen, vijvers en bloemperken, is een verademing na een drukke werkdag. Het majestueuze Warandepark is 205 hectaren groot en was ooit het jachtgebied van de hertogen van Brabant. Even verder merken we het museum voor Midden-Afrika op. Het museum, dat tot de drukst bezochte musea van België behoort, herbergt uitzonderlijke collecties uit Centraal-Afrika. Zo beschikt het onder andere over 's werelds rijkste en meest befaamde verzameling etnografische voorwerpen uit Centraal-Afrika. Op 1/12/2013, heeft het museum zijn deuren gesloten voor een grondige en noodzakelijke renovatie. Nog wat verder staan we plots aan de voorzijde van het Koloniënpaleis, opgetrokken in neoclassicistische stijl. In 1897 werden achteraan twee vleugels aangebouwd in Art Nouveau-stijl, die rond 1950 vervangen werden door de huidige gebouwen in baksteen. Voor de binneninrichting gaf koning Leopold II carte blanche aan een handvolle veelbelovende jonge Art Nouveau-kunstenaars zoals Henry Van de Velde, Paul Hankar en Georges Hobé. We wandelen verder de Tervurenlaan af en merken op de rotonde een fontein op. Ze bestaat uit een beeldengroep van een Jazz Band van Afrikaanse waterdieren, zoals de krokodil, het nijlpaard, de hagedis, de pelikaan en de kikker. De ontwerper Tom Frantzen gebruikte de cirkel van de rotonde als uitgangspunt voor het creëren van dit cirkelspel. De cirkels in beton zijn geconcipieerd volgens de structuur van waterleliebladeren en zien eruit als grammofoonplaten die draaien. De waterstralen vormen een chaotisch ritme van halve cirkels. Op die manier bereiken we terug het centrum van Tervuren. Nog wat straatjes door en we belandden aan de eindmeet. We hebben er van genoten en komen hier ongetwijfeld nog terug.

Verslag: Chris Van Cauwenberge

FOTOREEKS:  https://get.google.com/albumarchive/109206872063874220159...

19:38 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tervuren, chris |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.