03-10-16

02.10.2016 Wandelclub Temse te Steendorp

Rondje Temse

Afgelopen zondag trokken we naar Steendorp waar Wandelclub Temse reeds voor de 30ste maal hun “Omloop Temse” organiseerden. Bij het betreden van de inschrijfzaal werden we vanop het podium hartelijk toegewuifd door de voorzitter, van een vriendelijke ontvangst gesproken. Babbeltje hier, babbeltje daar, inschrijven en op stap.

Onmiddellijk na het verlaten van de startzaal een ommetje via een kerkwegel, terug de straat op en wij maar verder tot aan de Sint-Jan-Evangelistenkerk. Hier vonden we geen pijlen meer. Jawel, twee ervaren wandelaars hadden een andere wandelaar blindelings gevolg en konden zodoende “kerekeerwere” doen ! Honderd meter eerder hadden we een pijl gemist, we moesten opnieuw een kerkweg in. Een stukje bebouwing door en we kwamen aan het jaagpad langs de Schelde. Dit volgden we enige tijd, dan een kort stukje straat en rechts de natuur in. We bevonden ons op de terreinen van het fort van Steendonk. Tussen 1882 en 1892 werd in Steendorp, nu een deelgemeente van gemeente Temse (Oost-Vlaanderen), een groot bakstenen fort gebouwd onder de naam Fort Rupelmonde, een bruggenhoofdfort van de Vesting Antwerpen. Pas in 1909 kreeg het de benaming Fort Steendorp. Het fort ligt ongeveer 600 meter ten noorden van de Schelde, op de zuidelijke flank van de cuesta van het Waasland. Het fort werd gebouwd omdat in 1859 Antwerpen als centrum van de Belgische landsverdediging werd uitgekozen. De bedoeling van de vesting was lang genoeg te kunnen standhouden bij een eventuele inval van één van de buren tot de grote mogendheden, garanten van de Belgische onafhankelijkheid, in staat waren België te hulp te komen. De voornaamste angst van de jonge staat was een inval van Frankrijk en inlijving bij dit land. Fort Steendorp was het laatste fort dat in België in baksteen werd opgetrokken en het vormt aldus de afsluiting van acht eeuwen baksteenbouw in dienst van versterkingen, het was meteen ook het duurste fort tot dan toe in België gebouwd. Het fort werd uitgerust met droge grachten wat uitzonderlijk is in onze contreien en een unicum in de vesting Antwerpen. Hierdoor dat er een aantal vestingbouwkundige onderdelen zijn die we nauwelijks ergens anders terugvinden. Een grote militaire geschiedenis heeft het fort niet gekend, wel hebben de twee wereldoorlogen er diepe sporen in achtergelaten. Het fort heeft tot nu toe vier bestemmingen gekend: Eerst was het een versterking, dan werd het een militaire fabriek waar onder meer oorlogsgassen werden gefabriceerd. Vervolgens werd het een oefenterrein van het leger en het eindigt als een natuurgebied. Dit hebben we uitvoerig verkend, het is een parel van een natuurgebied en we zijn verheugd dat de omloopbouwer dit in zijn parcours heeft verwerkt. We verlieten het domein en hadden dadelijk onze eerste rustpost van de dag in het vorig jaar geopende “Natuurhuis”. Het Natuurhuis werd gebouwd door het sociaal economiebedrijf Groep Intro. De realisatie kwam tot stand dankzij Europese, Vlaamse en Provinciale subsidies en met medewerking van het Gemeentebestuur en een grote groep vrijwilligers. Het gebouw is een uitvalsbasis voor scholen en groepen die ervaringsgerichte natuur- en milieuactiviteiten aanbieden aan kinderen en jongeren. Voor deze groepen, maar ook voor individuele bezoekers, is een belevingstuin aangelegd, een samenwerkingsproject waarbij natuur(educatie) en kunst verenigd worden. Bij het nuttigen van een goeie Trappist konden we hier een eerste maal nakaarten over hoe mooi de omloop tot nu toe was.

Nu kregen we eerst wat straat te verwerken, maar al vlug waren we terug in de veldbaantjes. Tussen de mais, weiden en bieten, enkele kilometer lang. Juist voor we links een iets bredere veldweg introkken hadden we rechts een eerste zicht op de Schans van Lauwershoek. Wat verder vonden we onze volgende rust in de gebouwen van een tuinontwerper.

Op stap voor deel drie. Stukje straat, vervolgens een brede onverharde veldweg in. Op een boogscheut van de autosnelweg E17 draaiden we links een tarmacstraatje in. Geruime tijd liepen we parallel met deze drukke verkeersader. Na een tijdje toch terug de natuur in, onverharde paden, het ene al wat smaller of breder dan het andere. Mooi! Een volgend tarmacje bracht ons terug naar de rustpost. We waren hier amper binnen of het begon pijpenstelen te regenen. We hebben dan maar van de nood een deugd gemaakt en wat gewacht in gezelschap van een goed bruin abdijbiertje.

Op weg voor het finaledeel. Terug een smal natuurpad die ons afzette juist voor de Schans van Lauwershoek. Deze werd gebouwd in 1909-1912 tussen het fort van Steendorp en het fort van Haasdonk. Het gebouw is nog intact. De schans werd opgetrokken in ongewapend beton, een relatief nieuw bouwproduct in de architectuur voor de late 19de eeuw en vroege 20ste eeuw. De schans behield zijn traditionele opbouw met een gelijkvloers en een verdieping, die personeel en materieel tegen een bombardement moet beschermen. Schans Lauwershoek verkeert, in vergelijking met de meeste andere schansen, in een vrij originele toestand. De gracht is dichtgegooid met de aarde van de wal, maar de aarde ligt nog op de betonstructuur. Het koepelmassief is niet toegankelijk. De vloer van de verdieping is nog gedeeltelijk aanwezig. Ook de kruitkamer is nog goed te zien. Enkel de machinekamer werd sterk verbouwd. Tegen de latrines van het linkergedeelte bouwden men (vermoedelijk de Duitsers) een lokaal, uitgerust met een betonnen dak (vermoedelijk een keuken). De schans en de omliggende weide worden gebruikt voor de veeteelt. We trokken verder via overwegend onverharde veldbanen en dit tot bijna aan de eindmeet.

Bedankt Wandelclub Temse voor de vriendelijke ontvangst en de mooie omloop. Tot een volgende.

 

Verslag: Chris Van Cauwenberge

 

FOTOREEKS:  https://get.google.com/albumarchive/109206872063874220159/album/AF1QipOL9DXta0XgAJSP9JXCOSEb2q1g0BtOx7fnWYPn

 

19:41 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wandelclub temse, steendorp, chris |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.