30-10-16

29.10.2016 Padstappers te Denderwindeke

De klok verzetten met de komende winter in gedachten

Vandaag hadden we afspraak voor de “Winteruurtocht” bij de Padstappers uit Geraardsbergen. Aangezien er in Ninove spijtig genoeg geen wandelclub meer is, en de organiserende club ondertussen vele leden heeft uit deze contreien, had het bestuur dezer club beslist vandaag te vertrekken op Ninoofs grondgebied. Het was even zoeken om de wagen veilig achter te laten maar eenmaal dit gelukt konden we ons elektronisch inschrijven. Bij onze inschrijfkaart ook een bonnetje voor 2 spiegeleieren, tof! Enkele plaatjes schieten en op weg.

We dwarsten dadelijk de drukke baan Ninove-Edingen en trokken onmiddellijk de veldbaantjes in. Even verder belandden we op een deel van de “Wegom van Onze-Lieve-Vrouw-van-Zeven-Weeën”. De zogenaamde "Wegom van Onze-Lieve-Vrouw-van-Zeven-Weeën" is een ommegang met voornamelijk kapelletjes uit midden 19de eeuw, midden de velden en weilanden. Dit traject volgden we tot juist voor een windmolen. Anny nam zelfs de tijd en moeite om een extra 100m in te lassen om deze molen toch in beeld te kunnen brengen. De Molen Ter Zeven Wegen is een korenmolen die in 1790 in de Oost-Vlaamse plaats Denderwindeke is gebouwd. Het is een bergmolen die na een brand in 1863 is verhoogd. Om voldoende ruimte voor de molenkap te maken is een "uitkragende muizentandfries" aangebracht, waarboven de romp cilindrisch werd opgemetseld. Opvallend is ook de zetelkap met staartoversteek. Deze eigenschappen geven de molen een zeer karakteristiek uiterlijk. De Molen Ter Zeven Wegen, zoals hij reeds halverwege de negentiende eeuw werd genoemd, heeft tot 1955 op windkracht gemalen. Vanwege de slechte staat waarin de molen verkeerde, werd het wiekenkruis in 1991 verwijderd. In 1993 verkreeg de stad Ninove de vervallen molen in erfpacht en van 2002 tot 2005 werd hij zeer grondig gerestaureerd, waarbij de molen geheel is afgebroken en heropgebouwd. Sinds de restauratie is hij weer maalvaardig. We vervolgden onze weg via een aaneenschakeling van afwisselend onverharde en verharde wegen midden de natuur. Een goeie kilometer voor de rust kregen we zicht op een grote hoeve. De grondvesten van deze voormalige kasteelhoeve dateren uit de dertiende eeuw. Zij was de woonplaats van de familie "Van Vrechem", een geslacht van edelen, ridders en grootgrondbezitters. In de 18de eeuw kwam de hoeve in bezit van de invloedrijke Brusselse familie Vander Noot. Wapenschilden van deze Vander Noot vinden we nog terug op de hoeve. Even verder opnieuw een smalle veldweg die ons afzet juist aan de kerk en het dorpsplein van Lieferinge, gelegen op een verhevenheid. Op 22 december 1936 werd de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Lieferinge, als een van de eerste monumenten van Groot-Ninove (samen met de Ninoofse abdijkerk), beschermd. De kerk is naar het oosten georiënteerd en omringd door een ommuurd kerkhof. Deze ommuring werd opgetrokken in de 16e eeuw in opdracht van de deken om de dieren van het kerkhof te houden. De huidige kerk valt op door haar heterogeen uitzicht: de vierkante westtoren, het driebeukig schip met uitspringende dwarsbeuk, het koor en de oost- en zuidsacristie zijn tevens ook nog opgebouwd uit verschillende materialen. Aan de overzijde van het plein vonden we onze 1ste rustpost waar we buiten, in het herfstzonnetje, genoten van een goed bruin biertje.

Op stap voor deel twee, wat een plaatselijke lus bleek te zijn. Via een kasseiweg verlieten we dit charmante dorp om enkele honderden meter verder een splitsing aan te treffen. We trokken eerst naar rechts, richting Neigem. Na opnieuw de drukke verkeersader Ninove-Edingen te hebben gedwarst komen we al vlug voorbij de stemmige kapel van Bevingen, een oord van rust en devotie. Het Onze-Lieve-Vrouwekerkje te Bevingen is ingeplant op een heuvel en omgeven door zilverberken, beuken en populieren. Oorspronkelijk kleine romaanse parochiekerk gebouwd door de heren van Wedergraete in de tweede helft van de 12de eeuw: kruiskerk met vlakke koorsluiting en vierkante kruisingboren opgetrokken uit ijzerzandsteen, deels uit zandsteen. In 1265 was het een bedevaartkapel. Tot circa 1650 behield het kerkje zijn oorspronkelijke kruisvorm, nadien werden beuk, kruisbeuk en toren neergehaald en bleef het koortje als kleine kapel bestaan. In 1790 vergroot met bakstenen beukje. In 1932, grondige restauratie onder leiding van architect A. Bressers met onder meer sloping van het beukje van 1720 en optrekken van een langere beuk in neoromaanse stijl. Vervolgens gingen we het Neigembos verkennen. Een pittige klim bracht ons naar de hoogste regionen van dit mooie bos in herfsttooi, vervolgens een afdaling via trappen. Het Neigembos is een 65 hectare groot bosreservaat in Ninove. Het gemengde eiken- en beukenbos telt hoogteverschillen van 20 tot 90 meter boven de zeespiegel wat voor schitterende én stevige reliëfverschillen zorgt. Er lopen een aantal sterk uitgesleten oude wegen door het bos, ‘holle wegen’. Zij hebben een uitgesproken microklimaat en zijn een plezier om door te wandelen. De diversiteit aan fauna en flora is indrukwekkend. Natuurkenners komen hier dus zeker aan hun trekken! Daarna opnieuw een ganse resem smalle veldbaantjes, nu en dan onderbroken door een asfaltwegje, prachtige streek om te bewandelen. Genietend van de omloop en het kleurenpalet van de herfst naderen we Lieferinge waar we een 2de maal kunnen gaan rusten en onze dorst opnieuw kunnen gaan laven.

Blijgezind konden we beginnen aan het finaledeel. Ondertussen hadden we gezelschap gekregen van Miriam en Rudy, twee Heidetochters. Rudy maakte ons attent waar vroeger het gemeentehuis van Lieferinge zich bevond. Een minuscuul gebouwtje juist naast de rustpost, grote recepties zullen ze hier destijds ook niet moeten geven hebben!!! Gezellig keuvelend trokken we verder. Het laatste deel van onze tocht was opnieuw een mix van onverharde veldwegen, stille tarmacjes en kasseiwegen, dit alles in een zacht glooiend landschap. Op die manier bereikten we de eindmeet waar we konden genieten van de traktatie, ons aangeboden door de Padstappers: voor elk 2 spiegeleitjes. Bedankt Padstappers, het was lekker. Nog wat nakeuvelen, ondertussen genieten van wat gerstenat en we konden huiswaarts. Tot een volgende.

Verslag: Chris Van Cauwenberge

FOTOREEKS:  https://get.google.com/albumarchive/109206872063874220159...

20:52 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: padstappers, denderwindeke, chris |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.