30-01-17

29.01.2017 Padstappers Geraardsbergen

Massale opkomst voor Manneken-Pistocht

Afgelopen zondag organiseerden wandelclub Padstappers Geraardsbergen reeds voor de 24ste keer hun befaamde Manneken-Pistochten. Toen we iets na negen aankwamen in “De Spiraal” was het overduidelijk, hier was een massa volk. Reeds meer dan 900 om 9u, dat voorspelde veel werk voor de medewerkers! Inschrijven, talrijke bekenden begroeten en we konden op stap.

Onmiddellijk stroomafwaarts de Dender volgen, na enkele honderden meters een eerste splitsing. Wij mochten dadelijk klimmen om de hoger gelegen Zonnebloemstraat te bereiken en via de brug de Dender te dwarsen. Eénmaal de brug over dadelijk weer naar beneden om zodoende de overzijde van de rivier te bereiken. We trokken omheen de terreinen van “De Baronie” en verder richting Schendelbeke via afwisselend verhard en onverhard. We volgden het pad juist naast de spoorlijn Geraardsbergen-Denderleeuw. Gezien de vorstperiode van de afgelopen dagen was de ondergrond nog niet volledig ontdooid en met de regen van de voorbije nacht lagen de veldbaantjes er wat drassig bij. Het beloofde een op en top Padstappers-omloop te worden met de nodige modder. De ene wandelaar bejubelt dit, de andere mort er op ….. maar toch komen de wandelaars hier telkens van heinde en verre talrijk naar toe. Volgens mij dus wel een succesformule. Juist voor het centrum van Schendelbeke sloegen we rechts af en via enkele rustige straatjes en dito kerkwegeltjes belandden we opnieuw aan de Dender die we opnieuw dwarsten ter hoogte van “Het Schipken”. Deze jeugdherberg ligt in een rustige hoek van het Provinciaal domein De Gavers. De jeugdherberg bestaat uit 2 vleugels (max. 104 bedden), elk met hun eigen troeven en sfeer. Vervolgens kregen we een stukje van het provinciaal domein onder de voeten geschoven met zicht op de enorme waterplas. Aanvankelijk onverhard en proper maar al vlug trokken we een vettige veldweg in, vanaf hier beseften vele wandelaars wat hun te wachten stond. Terug een stukje straat, maar al vlug een éénmanspad in waar het opletten geblazen was om rechtop te blijven. Wat verder bereikten we onze eerste rust in Onkerzele waar het een drukte van jewelste was. De medewerkers hadden geen tijd voor een praatje, zoveel was zeker. Even wat suikers bijtanken en we konden op stap voor een plaatselijke lus.

Dadelijk een stevige modderige klim om aan te belanden pal naast de Sint-Martinuskerk. Hier opnieuw een splitsing. Wij staken de weg over en via een stil tarmacje trokken we naar de volgende vallei. Voor ons een prachtig panoramisch zicht op de beboste flanken van de Bosberg, we wisten wat ons te wachten stond. Even verder links af, opnieuw volop onverharde natuur. Nog een kort stukje verhard en we waren aan de voet van de heuvel. Een pittige modderige klim bracht ons aan de rand van het Moerbekebos wat we onmiddellijk in trokken. De heuvel van het Moerbekebos ligt in het overgangsgebied tussen de Vlaamse Ardennen naar het Pajottenland. Naadloos ging het boscomplex over in het Raspaillebos. De hoogteligging varieert van circa 40 tot 100 meter. Het gebied vormt een relict van het Kolenwoud en wordt doorsneden door een kasseiweg, de Bosberg. Wij gebruikten niet de door de wielrenners gevreesde kasseiweg om de top te bereiken, we bewandelden een onverhard stuk die er parallel naast liep. Een stukje stevig klimwerk en we waren op de top, we konden terug dalen. Eenmaal de boomgrens voorbij en we kregen terug een mooi zicht op de streek. Een lange veldweg, stukje straat, vervolgens een kerkwegel, door een nieuwe wijk en we waren terug op de rustpost in Onkerzele. Hier was het ondertussen in een lange rij aanschuiven geblazen om een drankbonnetje te bemachtigen. Chapeau voor de medewerkers die hier van dienst waren, op een kalme rustige maar zeer efficiënte manier deden ze altijd verder om zodoende iedereen toch op zijn/haar wenken vriendelijk te bedienen. Na onze dorst te hebben gelest (want die hadden we ondertussen wel) trokken we verder op stap.

We moesten opnieuw de stevige klim van daarstraks verwerken, door de vele deelnemers die ondertussen hier reeds waren voorbijgekomen lag het er nog wat gladder bij dan daarstraks. Boven draaiden we deze maal rechts op om wat verder terug een splitsing op onze weg te vinden. De grootste afstanden trokken resoluut terug de natuur in. Onverhard steil bergaf, een stukje vlak om vervolgens via een tarmacje terug bergop te trekken richting Atembeke. Juist voor de dorpskern enkele smalle onverharde achterafjes. Vanaf hier keerden we op onze schreden terug richting Geraardsbergen. Aanvankelijk verhard, maar al vlug opnieuw een golvende onverharde veldweg in van waar we een mooi zicht kregen op de Oudenberg. Een laatste stevige klim en we konden de drukke weg dwarsen die Geraardsbergen verbint met zijn deelgemeente Moerbeke, de drukke Edingsesteenweg. Nog een mooi natuurdoorsteekje en we stonden op de parking van de Oudenberg. Vanaf hier ging het in dalende lijn naar de volgende rust in het koetsenhuis van de voormalige Sint-Adriaansabdij. Dit is een voormalige benedictijnenabdij. Enkel de poort, de abdijvleugel met prelaatskwartier, een zuidelijke stalvleugel (koetsenhuis) en de restanten van een ijskelder zijn van de abdij overgebleven. Het abtenhuis werd oorspronkelijk gebouwd in 1506, en vervolgens na een brand opnieuw opgebouwd en vergroot in 1629. Het gebouw is in de 18de eeuw voorzien van rococostucwerk. Het domein is momenteel een park. Ook hier was het even zoeken om een zitplaats te bemachtigen. Eénmaal die klus geklaard konden we even genieten van een tongstrelend bruintje.

Via de poort verlieten we het domein. We daalden via het Bokerstraatje, een straatje die nog typische middeleeuwse kenmerken vertoont, smal en geplaveid. Een stukje door de Vredestraat en we belandden op de markt. Onder de pui van het stadhuis staat hij dan: Manneken-Pis. Brussel en Geraardsbergen, beiden hebben ze een Manneken-Pis, akkoord. Maar dat van Geraardsbergen is het oudste. Veruit zelfs: het scheelt op de kop 160 jaar. Met andere woorden, toen het Manneken van Brussel aarzelend begon te wateren, had dat van Geraardsbergen al een hele Dender vol geplast. Verzinsels? Neen, de waarheid. Historisch bewezen. En loepzuiver aan de hand van stadsrekeningen. We merken ook de Sint- Bartholomeuskerk op. Aan de oorsprong van de kerk ligt de 12de -eeuwse ‘Capelle van Onze Lieve Vrouw ter Maerct'. Bij het begin van de 16de eeuw werd het kerkje vergroot en kreeg het een gotisch uitzicht dat sterk overeenkomt met dat van de huidige hoofdkerk. Tijdens de herstellingswerken van 1580- 1618 werden de gotische motieven door barokke figuren vervangen. De laatste grote verbouwingswerken (1876- 1895) geven de hele voorgevel en het interieur een neogotisch uitzicht. Na het dwarsen van het marktplein trokken we een nog smaller middeleeuws straatje in: de Dierkoststraat, genoemd naar de toren die we er aantroffen. De Dierkost, een vestigingstoren in porfiersteen, was een belangrijk element van de stadsomwalling tussen de Putsemainpoort en de Overpoort, midden 13de eeuw. Nadat hij gedurende eeuwen de weg naar Henegouwen had gedomineerd, deed hij o.a. ook dienst als stadsarchief, schuiloord voor de notabelen en lokaal van de Schuttersgilde van Sint- Sebastiaan. Toen de stadsmuren van de bovenstad werden gesloopt in 1817- 1818 werd de Dierkost hersteld met bak- en zandstenen. Een licht klimmetje en vervolgens een smalle kerkwegel (De Pelgrimsweg) leidden ons geleidelijk verder en verder van het stadscentrum weg. Via de steile Korendries belandden we op de volgende heuvelrug, de Hoge Buizemont genaamd. We daalden de andere zijde van de heuvel af via een mix van brede en smalle onverharde paden. Hier ging Anny ook even onderuit. Plots zag ik haar vallen, de voeten torenhoog de lucht in. Hilarisch, dat wel ….. maar gelukkig zonder blikschade !!! Ze kon er zelf nog om lachen. Terug klimmen naar de heuvelrug, de Guilleminlaan dwarsen, een ommetje en we zijn terug op de voornoemde laan. Vanaf hier terug in dalende lijn via de Halleweg. Van jojo-effect gesproken! We belandden op de Edingsesteenweg en volgden die een tijdje via het fietspad. Toch even verder opnieuw een onverharde veldweg die ons geleidelijk aan naar de rustpost bracht in Moerbeke. Een rustig, gezellig dorpscafé waar er nog verscheidene lange afstand wandelaars aan het genieten waren van een drankje. Enkele fotokes werden genomen, de omloop wat becommentarieerd. Iedereen had lovende woorden voor de omloopbouwer. Na intens te hebben genoten van wat gerstenat trokken ook wij verder.

Een stukje stille straat, een smal verharde kerkwegel en we kwamen in de Heuvelstraat die we een tijdje volgden richting Overboelare. Wat verder sloegen we rechts af, een spoorwegtunnel onder om vervolgens de spoorlijn Geraardsbergen-Edingen te volgen via een brede veldweg. Even verder toch weer een smal paadje in die maar al te goed in ons geheugen gegrift staat. Enkele jaren geleden moesten we hier drie maal door, modder tot over onze schoenrand. Deze keer echter viel het wonderwel mee. Wat verder kwamen we terug op een brede onverharde veldweg en konden we terug klimmen naar de Hoge Buizemont die we dwarsten. Een smalle verharde kerkwegel bracht ons in de sterk dalende Voskensstraat vanwaar we een mooi zicht hadden op Geraardsbergen. Een beetje verder dwarsten we opnieuw de Dender en een smal natuurpaadje bracht ons aan het stedelijk zwembad. Hier kregen we van de club een gratis traktatie. Keuze tussen een warme choco of een diversiteit van verschillende soorten jenever. Ik heb wijselijk de choco gelaten voor wat hij was. Zal wel lekker geweest zijn maar na deze toch wel pittige omzwerving koos ik toch voor iets straffer spul (Haha) !! Padstappers, bedankt voor de traktatie.

Op stap voor de laatste anderhalve kilometer. Enkele rustige straten leidden ons verder het stadscentrum in. Onderweg nog een historisch gebouw, het Onze-Lieve-Vrouw hospitaal. De oudste vermelding van het Hospitaal dateert van 1238. Het onderging meerdere verwoestingen, herstellingen en transformaties. De oudste nog bestaande kernen zijn twee armen van de kloostergang (1636) en de hieraan verbonden vleugels met o.a. de bisschopzaal (1644-1647). De huidige kapel dateert van 1761-1763. In 1890-1908 verrezen aan de straatzijde de twee imponerende neogotische vleugels, dankzij een schenking van Gustaaf Verhaeghe. Even verder dwarsten we opnieuw de Dender en wat verder waren we aan de eindmeet.

De tocht was zeker pittig te noemen, maar toch oh zo mooi. We merkten dat er meer dan 2700 wandelaars waren op af gekomen, dus zeker een overweldigend succes. Alle medewerkers hebben zeker een zware dag gehad, maar in alle drukte bleven ze zich steeds kalm van hun taak kwijten. Proficiat hiervoor. Padstappers, tot een volgende.

Verslag: Chris Van Cauwenberge

FOTOREEKS:  https://get.google.com/albumarchive/109206872063874220159...

20:09 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: padstappers, geraardsbergen, chris |  Facebook |

Commentaren

Wondermooi verslag, met alle ingrediënten er bij vermeld: zoals modderige paadjes, smalle wegeltjes die soms schuin hellend onde de voeten weggleden, met of zonder blikschade aan de kont, hele wat historische aanvullingen enz.. Bedankt voor dit leesvoer over alles en nog wat.

Gepost door: VAN DAMME ROBERT | 01-02-17

De commentaren zijn gesloten.