24-02-17

22.01.2017 Padstappers te Grimminge

Geraardsbergse Krakelingentocht onder een grauwe hemel

Reeds voor de 14de keer organiseerden “De Padstappers Geraardsbergen” hun Krakelingentocht. Krakelingen wordt in Geraardsbergen steeds gevierd de laatste zondag van februari en geniet Unesco-erkenning. Krakelingen en het erbij horende Tonnekensbrand hebben alles te maken met de wisseling van de seizoenen die zich aankondigt: de overgang van de winter naar de lente. De krakeling die na een historische stoet vanop de Oudenberg wordt gegooid, in Geraardsbergen ook mastel genoemd, is een ringvormig broodje van ongeveer 10 cm diameter. De vorm verwijst naar een cultusbrood en dat symboliseert de cyclus van de seizoenen of van het leven. Bij de inschrijving kreeg eenieder er zo eentje, gelukkig uit sandwichdeeg. Want, als raszuivere Geraardsbergenaar weet ik dat je op de mastellen die ze na de stoet uitgooien enkel je tanden kan breken, zo hard!

De startplaats situeerde zich ditmaal in Grimminge, een kleine deelgemeente in de buik van Geraardsbergen. Waar op het centrale pleintje van een voorschoot groot alle openbare gebouwen zijn gevestigd: de kerk, de pastorie, de school, het gemeentehuis met openbaar wc en de parochiezaal. Elektronisch inschrijven voor de maximumafstand van 22km en ik kon op stap. Noodgedwongen alleen want Anny was nog aan het werk tot na de middag. De weervoorspellingen beloofden lichte regenval, toch hield ik het op enkele regenspatjes na droog. Door een fikse wind was een regenscherm niet alleen hinderlijk maar ook overbodig.

Ik dwarste het plein en trok dadelijk een verhard kerkwegeltje in dat evenwel wat verder overging in onverhard. Onmiddellijk een modderstrook, de toon was gezet: ik was op bezoek bij de Padstappers! Toch liever dit dan beton vreten. Even verder nog een rustige baan om het centrum van het dorp te verlaten. Waar ik rechts afsloeg richting het natuureducatief centrum “De Helix” kon ik een eerste maal genieten van een mooi zicht op de golvende streek. Wat verder links af en daar doemde in de verte het Raspaillebos en de top van de Bosberg op. Het was overduidelijk: er zat een stevige klim aan te komen. Reeds bij aanvang van de klim merkte ik de gevolgen van de neerslag van de afgelopen dagen. Telkenmale men een stap vooruit zette gleed je voet enkele centimeters achteruit en dit tot boven op de top. Een pittig stukje, maar toch zo avontuurlijk. Dit was genieten tot en met. Eénmaal boven konden we dadelijk op de zijkant van de kasseiweg onverhard afdalen. Beneden sloeg ik rechts af, dwars door een mooie bosdreef. Na het verlaten van het bos onmiddellijk een mooie veldweg in met een idyllisch uitzicht op Onkerzele. De Bosstraat in voor enkele honderden meter, nog een smalle veldweg en een stukje straat en pal voor mij is het Provinciaal domein “De Gavers”. Hier trof ik de rustpost aan in een spiksplinternieuwe polyvalente zaal: “De Doos”. Deze infrastructuur beschikt over 2 zalen. De grote zaal heeft een oppervlakte van 650m². Deze  kan als sportzaal worden gebruikt, of om evenementen te organiseren, zoals fuiven of concerten. Hiervoor voldoet ze aan de nodige akoestische vereisten. Voor vergaderingen kan men dan weer beroep doen op de kleinere zaal, die zo'n 100m² groot is. De Doos beschikt over een inkombalie, een ruime voorziening aan sanitair en kleedkamers. Van luxe gesproken. Even op adem komen, genieten van een drankje, enkele gesprekjes voeren en ik kon op pad voor een plaatselijke lus.

 Enige tijd genieten van het zicht op de enorme waterplas, vervolgens een deel straat om aan te belanden in een smalle modderige veldweg. Hier hadden de Padstappers zelfs enkele houten paletten neergelegd om de modderigste strook te overbruggen. Een kort ommetje om even te bekomen en vervolgens opnieuw een pittige klim die me afzette bezijden de Sint-Martinuskerk van Onkerzele. Oversteken, de Atembekeweg in, maar slechts voor enkele honderden meter. Links afslaan, een mooie afdalende brede veldweg in met rechts van mij een prachtig zicht op de Bosberg. Aan het einde van deze mooie natuurdoorsteek belandde ik opnieuw in de Bosstraat op de omloop van een uurtje geleden. De rustpost en een drankje waren nabij.

Op stap voor het finaledeel. Terug langs de enorme waterplas, ditmaal wel de andere richting uit. Bij het verlaten van het provinciaal domein belandde ik op de rechteroever van de Dender die ik stroomafwaarts volgde tot aan het sas van Idegem. Hier dwarste ik de Dender en trok resoluut het centrum van deze Geraardsbergse deelgemeente in. Enkele rustige straatjes en een mix van kerkwegels loodsten me er weer uit. Aan de rand van dit dorp opnieuw een onverhard éénmanspad, nog een stukje straat en ik trok het natuurgebied “De Nuchten” in. Rechts van mij, in de verte merkte ik het oude, geklasseerde abdissenhuis van de voormalige Abdij van Beaupré op, dat op 8 april 1965 bij Koninklijk Besluit als monument werd geklasseerd. De Nuchten is een ideaal biotoop voor vogels zoals de ijsvogel, de blauwborst en de roerdomp. Het is een moerasbos langs de Dender. Op termijn is het de bedoeling dat het gebied zich kan ontwikkelen tot een aaneengesloten moerasgebied. Hier belandde ik op een aantrekkelijk 600m lang knuppelpad dat me dwars doorheen het gebied bracht. Bij de aanvang van dit knuppelpad had de organiserende club wel een verwittiging uitgehangen van gladheid, zeker geen overbodige opmerking. Nog enkele natuurpaden, het ene wat breder of smaller dan het andere en ik belande op de buitenkant van Zandbergen, ook al een deelgemeente van Geraardsbergen. Hier kreeg ik het onvermijdelijke stukje asfalt, dat me uiteindelijk afzette aan de metalen ophaalbrug met houten vloer over de Dender. Na het dwarsen van de waterloop restte me nog een stukje langs het Denderpad. Ditmaal stroomopwaarts richting Grimminge. Een laatste smalle veldweg, afgezoomd door oude knotwilgen zette me af pal aan de eindmeet.

Even de dorst lessen en ik kon Anny ophalen bij haar werkgever en vervolgens terugkeren. Terwijl ik de nodige stempels in de wandelboekjes liet plaatsen, links en rechts een gesprekje aanknoopte en genoot van een donker bruintje, haspelde zij nog het 9km parcours af. Eénmaal terug samen konden we opgetogen huiswaarts keren. Het was opnieuw ontegensprekelijk een op en top Padstappers-omloop met de gebruikelijke ingrediënten: klimmen en dalen door de prachtige natuur die Geraardsbergen rijk is, dit in combinatie met een goede uitpijling en vriendelijke medewerkers. Padstappers, tot een volgende. Bij leven en welzijn op zondag 23 april 2017 voor jullie befaamde Mattentaartentocht.

Verslag: Chris Van Cauwenberge

FOTOREEKS: https://get.google.com/albumarchive/109206872063874220159/album/AF1QipOnA9dnjwmP9z_lUsz3XHjr26EEvb0SdbVyDiDY

16:53 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: padstappers, grimminge, chris |  Facebook |

Commentaren

Als gewezen clubsecretaris en sedert 2014 geplaagd zijnde met mobiliteitsmoeilijkheden had ik (en heb ik nu al ruim twee jaar) niet meer de gelegenheid lijfelijk de parcours te belééven, daarom kan ik nu van thuis uit - aan de hand van deze beschrijving en de plannen der omlopen - gemakkelijk de wandelaar mee volgen langs de mooi beschreven paadjes. Al dan niet verhard, geasfalteerd, met karrensporen, door bosstroken, over plassen en beekjes, enz... Als de beschrijving dan nog onderlijnd wordt met de nodige foto's beléééf ik de wandeling mee. Waar Chris al die informatie vindt, zo kort na de wandeling, moet toch ook inzet en tijd kosten om de bronnen na te pluizen. Bovendien degelijke en afwisselende stijl.
Goed gedan, Chris dat verdient een sterke "PRIOR" van Haecht of een donkere Leffe, met een kruimelige MATTENTAART bij ons volgende ontmoeting op zondag 23 april op de MATTENTAARTENTOCHT.
Robert.

Gepost door: VAN DAMME Robert | 25-02-17

De commentaren zijn gesloten.