27-02-17

26.02.2017 Sluisstappers te Kapelle-Op-Den-Bos

Reportage van Jean-Pierre Declerck

Niet veel soeps in wandelland deze zondag , dus dan maar naar de Sluisstappers in Kapelle-op-den-Bos die dit jaar de Vlaams-Brabantse wandeldag voor hun rekening nemen ter gelegenheid van hun 25 jarig bestaan .Met de bus uit Brussel ben je er in een klein half uurtje , maar verrassing bij onze aankomst aan het Teresiacollege .Het is aanschuiven vanop straat want er wordt gescand en zoals steeds zorgt dit voor een hoop chaos .Na een tijdje houden ze er mee op want de rij wachtenden wordt steeds langer en zo kan het echt niet verder .Het duurt toch een half uur vooraleer ik mijn startkaartje bemachtig en dan kan het los voor 33,9 km.

Even Kapelle door en rond tot de wijk Donkeren Ham waar de roots van de Sluisstappers liggen , rechtdoor een asfaltwegje , bermpje op en dan genieten langs het zeekanaal .Neus in de strakke wind die de regenwolken uiteen ranselt tot kort bij het sas in Humbeek waar wij de enig mooie 800 m. lange Warandedreef doorlopen om dan het 80 ha. grote domein van het Gravenkasteel in te komen .Het prachtig park met heel wat merkwaardige bomen waaronder enkele flink uit de kluiten gewassen ceders wordt doorkruist om vervolgens bij het 14de -eeuwse waterkasteel  linksaf een dreefje te bewandelen dat ons afzet bij de weg naar Londerzeel .Erop en erover en aan de einder duikt de naaldscherpe kerktoren van Humbeek al op. Een kaarsrecht veldwegje leidt ons er recht naar toe en wat verder de parochiezaal , onze eerste rust .

Toertje rond de kerk en dan splitsen de langste afstanden zich af , een veldwegje in waar tussen een koppel Libanese ceders het Steeneikkapelletje prijkt .Terug wat zeekanaal om dan de brug te dwarsen en langs stille wegjes tussen velden en weiden tot Zemst-Laat te stappen waar we in het Hof van Laar onze tweede rustpost vinden na een dikke 12 km.

Wat smalle straatjes door om het Kleuddepad te vinden .Paden en asfaltwegen tussen drassige biezenweiden , langs beekjes .Werpen in het voorbijgaan een blik op de Halve Steen , een natuurstenen blok. Het is niet precies duidelijk wat het juist was. Vermoedelijk een grenssteen tussen Zemst en Hombeek maar het wordt soms ook gezien als een Keltisch offerblok .Vlug komt het Bos van Aa er nu aan .Nogal wat vettige bospaadjes en dreven sturen ons terug richting Humbeek , nog eens het kanaal over en dan in gestrekte draf terug naar de parochiezaal voor een natje en een droogje .

Er rest zo’n 7 km.tot het einde .Humbeek uit op een veldweg , even langs de weg stoom aflaten om het Gravenbos te bereiken waar wij vlug de Boskapel vinden .Het bos uit waar boer Charel nogal huis gehouden heeft .Lopen wat gymkana en laveren van links naar rechts om de plassen en diepe voren te vermijden en zijn gelukkig om zonder kleerscheuren de wijk Ipsvoorde door te lopen waar wij even het mini legermuseum aanschouwen .Terug de velden in , een éénmanspaadje bezijden een beek dat eindigt bij de manège Nieuwenhof die wij zijdelings voorbijlopen en waar nogal wat hengsten luid supporteren .Een laatste populierenpad en dan is daar opeens de grote weg die wij afdraven om zo terug het Teresiacollege te bereiken einde van een heerlijke winterse wandeling tussen Brabantse Kouters .

17:45 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sluisstappers, kapelle-op-den-bos, jean-pierre |  Facebook |

24-02-17

22.01.2017 Padstappers te Grimminge

Geraardsbergse Krakelingentocht onder een grauwe hemel

Reeds voor de 14de keer organiseerden “De Padstappers Geraardsbergen” hun Krakelingentocht. Krakelingen wordt in Geraardsbergen steeds gevierd de laatste zondag van februari en geniet Unesco-erkenning. Krakelingen en het erbij horende Tonnekensbrand hebben alles te maken met de wisseling van de seizoenen die zich aankondigt: de overgang van de winter naar de lente. De krakeling die na een historische stoet vanop de Oudenberg wordt gegooid, in Geraardsbergen ook mastel genoemd, is een ringvormig broodje van ongeveer 10 cm diameter. De vorm verwijst naar een cultusbrood en dat symboliseert de cyclus van de seizoenen of van het leven. Bij de inschrijving kreeg eenieder er zo eentje, gelukkig uit sandwichdeeg. Want, als raszuivere Geraardsbergenaar weet ik dat je op de mastellen die ze na de stoet uitgooien enkel je tanden kan breken, zo hard!

De startplaats situeerde zich ditmaal in Grimminge, een kleine deelgemeente in de buik van Geraardsbergen. Waar op het centrale pleintje van een voorschoot groot alle openbare gebouwen zijn gevestigd: de kerk, de pastorie, de school, het gemeentehuis met openbaar wc en de parochiezaal. Elektronisch inschrijven voor de maximumafstand van 22km en ik kon op stap. Noodgedwongen alleen want Anny was nog aan het werk tot na de middag. De weervoorspellingen beloofden lichte regenval, toch hield ik het op enkele regenspatjes na droog. Door een fikse wind was een regenscherm niet alleen hinderlijk maar ook overbodig.

Ik dwarste het plein en trok dadelijk een verhard kerkwegeltje in dat evenwel wat verder overging in onverhard. Onmiddellijk een modderstrook, de toon was gezet: ik was op bezoek bij de Padstappers! Toch liever dit dan beton vreten. Even verder nog een rustige baan om het centrum van het dorp te verlaten. Waar ik rechts afsloeg richting het natuureducatief centrum “De Helix” kon ik een eerste maal genieten van een mooi zicht op de golvende streek. Wat verder links af en daar doemde in de verte het Raspaillebos en de top van de Bosberg op. Het was overduidelijk: er zat een stevige klim aan te komen. Reeds bij aanvang van de klim merkte ik de gevolgen van de neerslag van de afgelopen dagen. Telkenmale men een stap vooruit zette gleed je voet enkele centimeters achteruit en dit tot boven op de top. Een pittig stukje, maar toch zo avontuurlijk. Dit was genieten tot en met. Eénmaal boven konden we dadelijk op de zijkant van de kasseiweg onverhard afdalen. Beneden sloeg ik rechts af, dwars door een mooie bosdreef. Na het verlaten van het bos onmiddellijk een mooie veldweg in met een idyllisch uitzicht op Onkerzele. De Bosstraat in voor enkele honderden meter, nog een smalle veldweg en een stukje straat en pal voor mij is het Provinciaal domein “De Gavers”. Hier trof ik de rustpost aan in een spiksplinternieuwe polyvalente zaal: “De Doos”. Deze infrastructuur beschikt over 2 zalen. De grote zaal heeft een oppervlakte van 650m². Deze  kan als sportzaal worden gebruikt, of om evenementen te organiseren, zoals fuiven of concerten. Hiervoor voldoet ze aan de nodige akoestische vereisten. Voor vergaderingen kan men dan weer beroep doen op de kleinere zaal, die zo'n 100m² groot is. De Doos beschikt over een inkombalie, een ruime voorziening aan sanitair en kleedkamers. Van luxe gesproken. Even op adem komen, genieten van een drankje, enkele gesprekjes voeren en ik kon op pad voor een plaatselijke lus.

 Enige tijd genieten van het zicht op de enorme waterplas, vervolgens een deel straat om aan te belanden in een smalle modderige veldweg. Hier hadden de Padstappers zelfs enkele houten paletten neergelegd om de modderigste strook te overbruggen. Een kort ommetje om even te bekomen en vervolgens opnieuw een pittige klim die me afzette bezijden de Sint-Martinuskerk van Onkerzele. Oversteken, de Atembekeweg in, maar slechts voor enkele honderden meter. Links afslaan, een mooie afdalende brede veldweg in met rechts van mij een prachtig zicht op de Bosberg. Aan het einde van deze mooie natuurdoorsteek belandde ik opnieuw in de Bosstraat op de omloop van een uurtje geleden. De rustpost en een drankje waren nabij.

Op stap voor het finaledeel. Terug langs de enorme waterplas, ditmaal wel de andere richting uit. Bij het verlaten van het provinciaal domein belandde ik op de rechteroever van de Dender die ik stroomafwaarts volgde tot aan het sas van Idegem. Hier dwarste ik de Dender en trok resoluut het centrum van deze Geraardsbergse deelgemeente in. Enkele rustige straatjes en een mix van kerkwegels loodsten me er weer uit. Aan de rand van dit dorp opnieuw een onverhard éénmanspad, nog een stukje straat en ik trok het natuurgebied “De Nuchten” in. Rechts van mij, in de verte merkte ik het oude, geklasseerde abdissenhuis van de voormalige Abdij van Beaupré op, dat op 8 april 1965 bij Koninklijk Besluit als monument werd geklasseerd. De Nuchten is een ideaal biotoop voor vogels zoals de ijsvogel, de blauwborst en de roerdomp. Het is een moerasbos langs de Dender. Op termijn is het de bedoeling dat het gebied zich kan ontwikkelen tot een aaneengesloten moerasgebied. Hier belandde ik op een aantrekkelijk 600m lang knuppelpad dat me dwars doorheen het gebied bracht. Bij de aanvang van dit knuppelpad had de organiserende club wel een verwittiging uitgehangen van gladheid, zeker geen overbodige opmerking. Nog enkele natuurpaden, het ene wat breder of smaller dan het andere en ik belande op de buitenkant van Zandbergen, ook al een deelgemeente van Geraardsbergen. Hier kreeg ik het onvermijdelijke stukje asfalt, dat me uiteindelijk afzette aan de metalen ophaalbrug met houten vloer over de Dender. Na het dwarsen van de waterloop restte me nog een stukje langs het Denderpad. Ditmaal stroomopwaarts richting Grimminge. Een laatste smalle veldweg, afgezoomd door oude knotwilgen zette me af pal aan de eindmeet.

Even de dorst lessen en ik kon Anny ophalen bij haar werkgever en vervolgens terugkeren. Terwijl ik de nodige stempels in de wandelboekjes liet plaatsen, links en rechts een gesprekje aanknoopte en genoot van een donker bruintje, haspelde zij nog het 9km parcours af. Eénmaal terug samen konden we opgetogen huiswaarts keren. Het was opnieuw ontegensprekelijk een op en top Padstappers-omloop met de gebruikelijke ingrediënten: klimmen en dalen door de prachtige natuur die Geraardsbergen rijk is, dit in combinatie met een goede uitpijling en vriendelijke medewerkers. Padstappers, tot een volgende. Bij leven en welzijn op zondag 23 april 2017 voor jullie befaamde Mattentaartentocht.

Verslag: Chris Van Cauwenberge

FOTOREEKS: https://get.google.com/albumarchive/109206872063874220159/album/AF1QipOnA9dnjwmP9z_lUsz3XHjr26EEvb0SdbVyDiDY

16:53 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: padstappers, grimminge, chris |  Facebook |

20-02-17

19.02.2017 OLAT te Zeeland

Naar Zeeland dus vandaag, het dorp Zeeland wel te verstaan  , niet de provincie.  Verwarrend wel die  vele dezelfde namen.  Het dorp is gesitueerd ongeveer halfweg Eindhoven- Nijmegen.     Noud is weer is het ochtenddonker present.  Meldt zich met zachte tikken op het voorraam.  Gaan dan op weg om zijn broer Wim op te halen.  Behoudens twee ambulances achteropkomend is het erg rustig in de stad en op de weg naar Zeeland, wat weer bevorderd, dat we goed kunnen doorrijden.  Aan de oostkant zien we een lichtvlek  een opklaring in de lucht van de opkomende zon.  De dag vangt droog aan, en dat maakt dat de opkomst wel goed moet worden vandaag.    Als een der aller eersten  kunnen we bijna aan de voordeur van het etablissement parkeren.  Halen  de video materialen uit de auto.  In de zaal zit al een bestuurslid en een groepje verzorgers  klaar, gebroederlijk aan een grote tafel.   Vroege mensen die idealistisch aangelegd zijn toch, om zo vroeg in het weekend uit hun bed komen om zich voor ons in te zetten de gehele dag.  Vrijwilligers van het eerste uur, waar elke club om draait.  Wij installeren het videoscherm de projector en sluiten de apparatuur middels kabelhaspels aan.  En Noud maakt de projectie met zijn apparatenkennis visisch klaar.  Een  kop koffie wordt genomen om echt wakker te worden.  Buiten klimt de zon boven de einder, maar verdwijnt in of achter grijze luchten.  De zaal stroomt vol met wandelaars voor de grootste afstanden, de tijdlopers en snelle jongens en meiskes incluis.  Met het startsein verdringt zich een immense rij, om hun wandelkaart te stempelen en hun  twee zijden A-4  routes in ontvangst te nemen, en stuift de meute de ochtendkou in.  Wij besluiten het kalmer aan te gaan doen en wachten af, terwijl de categorie andere afstandslopers hun opwachting maken.  Voorzitter Joop is met de opkomst in zijn nopjes na twee tegenvallers de vorige wintermaanden, door weersomstandigheden.    Wanneer wij aan zet zijn gaan we op pad, in een winters ogend landschap, grijzig en donker en de silhouetten van de kale bomen en natuur in haar geheel.    De wind wat koud en mijn jack hoger dicht geritst.    Langzaam trekt  de dichte rij lopers uit elkaar ieder zijn tempo gaande.  Een asfaltwegje.  Landelijk dus, tot oude rijksweg naar Nijmegen, de Ned. wandelstad, met haar wereldvermaarde Vierdaagse.   Deze gaan we over een brede zandweg in linea recta naar natuurgebied  De Maashorst.   We gaan over zandpaden akkers en weiden langs met spaarzame paarden.   We verheugen ons op voorhand de bizons en oerkoeien,  en  wisenten te kunnen aanschouwen welke hier sedert enige weken in dit gebied zijn losgelaten.  Ons vallen de vele aanplantingen op van juist geplante en vervangende na kap oude, bomen, welke in het voorjaar uit moeten schieten.  Het Brabants Landschap,  koestert haar natuurlijke rijkdommen in haar provincie.   Het tuinvee rond de verspreid staande huizen trekken veel aandacht, als bokken, schapen , geiten kippen etc. meer.    Honden rennen langs de hekken want niet gewend op zulk vroeg uur zo'n drukte om de erven.   Campings en andere zomerverblijven zijn in het gebied rijkelijk rondgestrooid.   We bereiken de koffiepost der club steevast wagenrust genoemd.  Daar klit het wandelvolk bijeen voor een lang of kort gesprek of begroeting en worden de laatste nieuwtjes uitgewisseld, privé als ook wandelnieuwtjes, staand of zittend op de banken.   Stappen weer aan en moeten nog de vele fietscrossers  de paden delen, hun hobby, en met wat paswerk  en inschikken lukt dit prima.    Paden zijn vaak bezaaid met omgevallen boomstammen, en zware takken en als wandelaar gemakkelijk te nemen toch.  Volgens boswachters laat men ze liggen om crossers inzonderheid motorcrossers te weren.    Fietspaden , slagbomen en poortjes zijn ons deel.  Noud heeft een slecht bericht.  Van de oerossen, wisenten bizons zien moeten we vergeten, zijn aan het oog onttrokken.    De grote afstandslopers vervoegen ons, na hun grotere omwegen. De eersten rennen ons voorbij.  Wij worden voortdurend  door onmetelijk lijkende bosgebieden gestuurd.  Rust; nou ja op afstand ergens ver weg maar toch onophoudelijk motorgeronk.   De rustpost is voorzien in een enorm houten barak waar buiten op het terras een kampvuur brandt, voor hen die zich wensen te warmen, met allemaal kleine verblijfshutjes op het terrein. Ideaal voor lange afstands Europa-wandelaars.  Binnen in de kantine sieren met  witte kerstboomverlichting  de wanden.   Na verpozing gaan we hekken door de vrije  natuur weer in.  De routemannen wijzigen de route hier.  We mogen een natuurbegraafplaats in maar alvorens dit  eerste door een meest houten paviljoen , met allerlei ontvangst en bezinningsruimten, een restaurant, inforuimten, een aula voor afscheidsdienst. en meer.  Ik ben er gauw uitgekeken ga achterzijde gebouw weer de buitenlucht in maar we worden wat lang over geëgaliseerd  lees of begrijp bomenvrij gemaakte ruimten door, met verspreid liggende graven, van afgezaagde boomstamringen met opschrift en soms tegels langs.  Het is een killig aandoende aanschouwing, niet mijn wens in elk geval.  Duiken weer de natuur in en terwijl we daar lopen begint het amechtig  en vervelend te miezeren, en moet het regenjack opgediept worden uit mijn rugzak.  Als zwarte monnik vervolg ik de route.   Klauteren omzichtig een afzetting door met  boomresten als terreinafzetting.   Het Dassenpad met glazen gebouw om dassen te spotten.   Door nevelig triestig winters ogende landschappen, en dan is er een voorrangsweg, even fietspad erlangs volgen, voorzichtig oversteken de vrije ruimte weer in.  Volgt na boswerk , door privéterrein, graspaden weer wat bos door een lange asfaltweg , welke een stop kent bij een particulier bedrijf op zijn terrein.  Laat me een kop soep, een belegd brood en koffie na goed smaken.  Intussen stopt de regen.  De voorspelde zon laat het geheel afweten vandaag, en onder zware grijze luchten vervolg ik de lange asfaltweg.  Een U draai en doorgaande weg oversteken even graspad langs bos en vervolgens er toch doorheen.  Aan de bosrand akkervelden en zien we ijverige mannen met metaal detectoren  hierover  voorzichtig wandelen, of men op oorlogsmunitie zoekt wie zal het zeggen.   We gaan slagbomen langs welke motoren en fietsers bannen.  Veldwegjes doorheen en plagerig laat parkoersman ons in de verte de parkeerterreinen van de finishplek zien maar blijft ons veldwegjes en zandwegen een ommetje  sturen.  Moet hij de kilometerstand  vol maken?     Belanden we in buurtschap Kreitsberg.  Tussen wat hoge bomen in een kring groeiend zien  we een verborgen, verblijfsruimte met tafel en stoelen.  In het nu open landschap torent  de dorpskerk boven geboomte, wat kilometers verderop.  Een lange zandweg langs akkers en weiden moeten we een fietspad langs doorgaande weg opdraaien, om bij de finish te geraken.  De tocht was wel weer "Echt OLAT".  Dit keer erg weinig modder.  Aan ingang zaal staan harde bezems op een houder, om onze schoenen te ontdoen van rommel en evt. modderresten.  De bezems vallen met hun haren uit.   En dan kunnen we de zaal betreden.  Een enorme zaal zelfs.  Wat blijkt?  Hier vertrekken touringcarbussen met buitenlandse bestemmingen, en men kan en mag daar ook parkeren.  Ik heb geen enkele bustoerist  noch bus gezien toch.  We hebben vandaag de westelijke Peel doorkruist.  Een van ‘s lands gebieden die gepropageerd wordt, en waar natuurbeheer zeer zuinig mee omgaat.  Al met al vandaag weer een echte OLAT-tocht geweest vandaag, met het gezellig nablijven, ontmoetingen, al of niet korte begroetingen en gesprekken.  Hun volgende  en laatste tocht der winterserie in Maart zal niet ver van de Belgische grens plaatsvinden.   Riethoven gemeente Bergeyk, voor onze Belgische wandelaars geduid:  Niet ver van Lommel.  De omgeving daar kennende verwacht ik er zeker veel moois te zien.  Ik kijk er reikhalzend naar uit.  De info vindt U op OLAT.NL.  Geachte wandelaar en lezer dezes ik wens u weer alle goeds. Tot volgend keer weer.  Een groet met het Brabantse "Houdoe"  weer.   

Van:  Peter Heesakkers

 

17:19 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: olat, zeeland, peter |  Facebook |

19-02-17

18.02.2017 wsv Baasrode

Reportage van Jean-Pierre Declerck

Onze weervoorspellers zitten er nog eens helemaal naast want er werd regen en mist voorspeld , maar het tegendeel is waar , een stralende zon verwelkomt ons in Baasrode voor de 13de Winterwandeling in Vlassenbroek van wandelclub WSV Baasrode . Gemeenteschool De Schakel vinden we na een ontelbaar aantal wandelingen hier bijna met onze ogen dicht , scannen , inschrijven en dan op pad voor 25,9 km. wandelplezier .

We lopen warm met een lokale lus van 8,8 km. Achter de voetbalvelden door de vrije natuur in .Stille wegjes en paadjes sturen ons door velden en weiden tot dicht bij Buggenhout maar dan wordt rechtsomkeer gemaakt .Volgen kort de grote weg om dan via de wijk Briel een eerste maal langs de Schelde te wandelen .Baasrode is daar nu vlug terug , nog wat straat en dan terug naar af .

Stempeltje en op pad voor het langere werk .Het duurt een hele poos vooraleer wij het dorp achter ons laten maar dan gaat het rechtuit , rechtaan het Broek van Vlassenbroek in .Het is een heerlijk stuk natuur gelegen in een oksel van de Schelde . Dwarsen de nieuwe afsluitdijk en verdwijnen erachter tussen hoog opschietend riet .Het paadje stuurt ons op slag het natuurgebied uit maar wij missen wel iets .De Kruislievenheer die hier hoog in een boom hing en tranen met tuiten weende is blijkbaar ten hemel gestegen .Een asfaltwegje zet ons af in kunstenaarsdorp Vlassenbroek waar je hier en daar kan genieten van werk van kunstschilders en beeldhouwers .Wat verder het parochiecentrum onze volgende rust na 12,2 km.

We komen even op onze stappen terug en draaien een toertje rond het pittoreske  geklasseerde kerkje eertijds gebouwd op de vestingen van een Romeinse uitkijkpost .Erachter de Scheldedijk en dan genieten en kuieren in de zon  .Bij de eerste brug trappekes op , brug over en trappekes af om een enig mooi stuk natuur onder de sloffen te krijgen in het natuurgebied Groot Schoor . Het ligt in een bocht van de Schelde en bestaat uit laaggelegen graslanden omringd door dijken. Volgen de loop van een beek tussen hoge rietpluimen , bosje door ,de eerste wilgenkatjes kondigen timide de lente aan , gele elzen in bloei .Stappen benedendijks een asfaltwegje af om daarna terug de brug over te lopen tot het drukke kruispunt dicht bij Dendermonde .Half verborgen tussen de vegetatie een paadje en dat zet ons af langs de Schelde .Vanaf hier bis repetita in omgekeerde richting terug tot Vlassenbroek .

Eerst tijd voor de boterhammetjes en dan op weg voor de laatste 7,2 km. Onmiddellijk de dijk op , genieten van voorbijtuffende rijnaken , aan de overkant van het water de kerktorens van Hamme en Moerzeke , bezijden de Krabbendijkse Polder mee meanderen met de Schelde tot die verdwijnt achter een breed schorrengebied en wij het Vlassenbroekse Broek nog eens induiken om via wat boswegjes terug de dijk op te komen .Achter een brede bocht van de stroom een prachtig zicht op het water dat loodrecht op de kerk van het gehucht Kastel af gaat .Baasrode komt in zicht , slingeren nog wat door het dorp om zo onze wandeling af te ronden .

Een vroeg lente wandeling waar iedereen zeker van genoten heeft .

20:08 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: baasrode, jean-pierre |  Facebook |

11-02-17

11.02.2017 Horizon Opwijk

Reportage van Jean-Pierre Declerck

Wij gaan op bezoek bij een jubilaris want Horizon Opwijk is dit jaar 25 jaar jong .Berekoud deze morgen wanneer De Lijn ons afzet bij de nieuwe startplaats van de Valentijntjestocht , het Jeugdheem .Dit is tevens de eerste tocht die meetelt voor een prijzenpot van maar eventjes 25000 Euro .Afstanden gaan van 4 tot 21,6 km.en deze laatste gaan wij stappen.

Gestart wordt midden een heuse sneeuwblizzard en onmiddellijk door de vele doorsteekjes en ontelbare steegjes die Opwijk rijk is .Wanneer wij tegen het spoor aanbotsen draaien wij de Leirekensroute op , de oude spoorwegbedding die eertijds Aalst met Londerzeel verbond .Al vlug verlaten wij die om stille wegjes en paadjes van de wijk het Eeksken te doorlopen en delen van het Hestergemwandelpad te volgen .Eens tussen de velden uit gaat het in één ruk richting Nijverseel waar wij achter de kerk na 6,5 km.het Familieheem vinden , de vroegere start van deze tocht en nu de centrale rustpost .

Tijd voor een hete soep om ons wat op te warmen en dan op weg voor de lokale lus van 8 km.Kilometertje door het gehucht en dan via het drukke kruispunt van ’t Luik de weg naar Aalst in , slechts heel kort want wij zoeken biezeweiden op , draaien en keren op een slibberpaadje tot Baardegem .Wij lopen achter het dorp door , graswegje van kapelletje tot kapelletje , verder richting Moorsel , lang veldwegje in , paadje uit door de velden van de Perrekouter om dan de wijk Elderberg te doorlopen .De kerk van Baardegem komt binnen handbereik , maar dan een steegje in en aan de andere kant ligt het dorp achter ons .Een veldwegje  zet ons af tussen de kale appelgaarden van fruitboer Meert , slingeren ons er door om dan de Dendermondse steenweg te dwarsen .Nijverseel is daar nu vlug terug .

Stempeltje en terug tot ’t Luik voor de laatste 7,1 km.Heel kort langs de steenweg en dan een landwegje dat ons afzet bij de Dokkenevijver .Erachter het geboortebos dat wij dwarsen om vervolgens een populierendreef af te draven tot dicht bij Opwijk .De langste afstand krijgt hier nog een toetje van een dikke 2 km.met een prachtig stuk natuur tot Droeshout waar wij achterdoor lopen en dan de duik door de velden richting Opwijk .Nog wat stille wegjes en dan is het Jeugdheem daar terug .

 

Heerlijke winterse natuurwandeling midden de Brabantse Kouters .

22:14 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: horizon, opwijk, jean-pierre |  Facebook |

06-02-17

05.02.2017 De Keistampers te Boxtel

Het ochtendgloren breekt aan op mijn weg naar Boxtel.   De route naar de startlocatie is bewegwijzerd, maar ik ga een beetje eigenwijs de mij bekende weg erheen.  Het is aardig druk in de schoolkantine, maar ook het aantal parkeerders vertelt mij dat het druk is en er al veel bij dageraad op weg moeten zijn gegaan.    Ik mag al meteen vanuit de school  de bebouwing uit, een bomenlaantje met weiden volkstuinen, ruige stukken natuur en met hoog riet omzoomde weg.  Loop over een brug de tuinen in van een prachtig  fotogeniek kasteel en park enerzijds, anderzijds  een school of oud klooster omgebouwd voor bewoning.  Kom aan een parallelweg langs het spoor die ik even moet volgen om trappen af een onderdoorgang van het daar brede emplacement te gaan.  Onder de tunnel wordt ik middels censoren met koeiengeloei uit luidsprekers begroet.   Klim weer de tunnel uit naar boven en kom aan in het grote industriegebied van dit stadje.  De parkoersbouwer  loodst ons op een voordelige manier  dwars door de terreinen heen, en raak al snel in den buiten.  Een fietspad op met aan een kant de industrie, aan de andere kant landerijen.  Zie in de aanplant en bermen de hazelaar al volop bloeien, en ergens in het groen stoeien luid de mussen.   Een vroege lente?   Wat paden links-rechts- rechtdoorgaande , ga ik de brug over de Beerzestroom.   De natuur oogt nevelig almaar, met her en der een blauwe ruimte in de lucht boven me.  De zon staat nog laag en doet z'n best door de nevelgordijnen te priemen.   Kom aan een asfaltweg welke schittert in het prille zonlicht door de nattigheid van voorbije nacht.    Kom in buurtschap Rhoond met een Mariakapel , en ga  een zandweg in.  Zoek de best beloopbare delen want de modder  door de regen voorbije avond en nacht, is weer niet van de lucht.  Lijk een natuurgebied in te gaan, maar blijven aan  de zijde de borden van natuurgebied De Kampina zien.  Hoor opnieuw vogelpiepjes welke ik niet kan achterhalen.  Lijkt wel vroege lente, al hebben de weersvoorspellers opnieuw een echte vorstperiode voorzien voor komende week na een week van lente-achtige temperaturen.  Een schaap welke eenzaam in het weitje staat steekt gewillig haar kop door de afrastering voor een flinke knuffel.  Ik zie dan dat hij een deel van een hoorn kwijt is, zomaar afgebroken lijkt het.  Het ras is me onbekend.  Aan de knuffel en wat geblaat moet een einde komen en ik vervolg mijn weg nagekeken door het schaap.  Opvallend veel paarden aller ras in de weiden waar ik vorige week nog opvallend koeien tegenkwam.     Verder vallen de vele verse molshopen in de weiden op.  Ik moet een overweg  van spoor over en kom in een grote open ruimte zo uit de omslotenheid daarnet van bossen.  Even een weg volgen een buurtschap in waar whatt's app, intens gebruik schijnt te zijn  tegen overlaten of verdachte situaties, gezien de waarschuwingsborden, toch weer een zandweg in waar paardemoppen rijkelijk de grond bedekken en zowaar ik kom er nogal eens ruiters tegen.   De Luissel heet dit gebied.  Ik kom na een poos aan bij een boerderijschuur waarin de club zijn post heeft ingericht, levendig druk een waar ik nogal wat bekenden ontmoet, schuif ik aan op een van de zitbanken en tafels.    Ik tref hier ook wat bekenden van mijn eerste wandeluren, en tja dan is het langer zitten.  Ik had n.l. aan het startburo een langere afstand routebeschrijving meegenomen, maar zie daar vanwege tijdsberekening van af, en zo ga ik met de veteranen mee op pad allerlei onderwerpen en de goede oude tijd komen aan bod.   Kruisen weer een stroom  en naar het schijnt al zullen we in het buiten vlakke verwegkijken landschap blijven.  De zon is eindelijk door de mist en nevelflarden doorgebroken en schaduwen lopen ons nogal eens voor de voeten, maar niet hinderlijk toch.  We komen tot de conclusie dat vooral bosgebieden er vandaag niet in zitten.  Kennelijk heeft de route-planner rekening gehouden met echt winters weer, en hinderlijke sneeuwval, gezien het vele verhard vandaag.  Terwijl we hier anders elke tocht vergast worden op vooral beschermde gebieden tegen de winterkoude winden.  Paarden in de weiden vallen aldoor op onderweg.  We lopen even tegendraads met de lange afstandgangers.  Gebied Nergena in en Tongeren.  Een spoorweg overgaand waar na passeren van treinen de rails blijven liggen, waarbij ik opper dat er mogelijk dan nog meer treinen zullen komen.  En zo was het ook.   Gebied de Donders in.  Het blijft open landschap en zien de nodige treinen vanwege een spoorknooppunt voorbij razen.  Volgen dan wandelknooppunt routes om een zandpad in te slaan welke slingert tussen bewoning en akkers weiden, velden en heggepaadjes.  Lopen zogezegd tegen een woning aan waar op eerste gezicht veel auto's geparkeerd staan en mij ontlokt alsdat er een feestelijke visite moet zijn.  Maken dan aan einde pad een draai een wegje op en zien een zee aan auto's geparkeerd.  Zelfs in de verre omtrek.  Blijkt er in een enorme schuur een rommelmarkt  gehouden te worden.  Dus  rommel blijkt gewild bij het koopvolk.  We laveren door af en aanrijdend verkeer door, steken weer een overweg over voor de vierde keer vandaag, droom dan van een aanliggend bomen /bospark, maar nee het gaat  de bebouwing in  Krijgen een hele reeks straten voor de kiezen.  Passeer een gelegenheid waar deze club in beginjaren haar domicilie had, een oud kerkmiddenschip is er nog tegenover, en gaan langs verkeerslichten  dwars door het dorp of stadje zo men wil.  De winkelstraten , steegjes, langs de oude kerk, met een lange geschiedenis.  De oude markt voorbij die er rustig bijligt met zijn nu stille horeca, wordt ik weer een steeg ingestuurd met kasseien, om na een korte uitloop naar nieuwer Boxtel direct aan de school waar de finish zich bevindt te belanden.  Samengevat vandaag moet ik zeggen dat het parkoers waar ik hier altijd mee verwend werd, mij vandaag wat tegenviel.  Misschien een invaller route-uitzetter?  Alles rondom deze dag was perfect georganiseerd.   In de finishzaal was het nadien een gezellig samenzijn waar o.a. Frans Staal  met rollator, en   een andere Frans de mentor en motor van deze club hun opwachting maakten .  Frans de ex-clubbestuurder  zat voor tijdelijk wegens een ongelukkige beenbreuk in een rolstoel, maar kon niet nalaten ons te bezoeken.  Beide Fransen hebben een lange en overweldigende wandelgeschiedenis geschreven.   Zeer lange afstanden en meerdaagsen niet geschuwd.  Het wandelvolk klit nog bij elkaar met bevindingen en onderwerpen uit de goede oude tijd en persoonlijke aangelegenheden bij elkaar, de laatste weetjes worden uitgewisseld, en plots blijkt de zaal aardig leeggelopen.  Ik wil toch niet de laatste zijn.  Doe de rugzak weer om en kuier naar het station toe.    Beste lezer{s]  ik roep u weer toe met het Brabantse  Houdoe tot volgend schrijven weer.   Van:  Peter Heesakkers

 

 

 

 

 

17:38 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: keistampers, peter, boxtel |  Facebook |