25-09-17

24.09.2017 wsv Nuenen

Zoveel mogelijkheden vandaag en na lange overweging gekozen voor Nuenen.   Op weg erheen, buiten de bebouwing blijkt het mistig tot nevelig.  Zoek even tevergeefs in de juiste richting, maar na vragen  is het toch dichterbij dan gedacht.    Voor de afstand die ik voornemens ben krijg ik drie A4 bladen parkoersomschrijving bij inschrijving in handen, en na enige bestudering vooraf moet het wel een erg mooie route vandaag worden.  Nuenen staat toeristisch vooral bekend omdat het dorp geheel in het teken staat van schilder Vincent v.Gogh die hier enkele jaren verbleef, en Nuenen laat zich daar over uit middels een Van Goghwandelroute, museum, standbeelden, en gebouwen uit  de tijd van 1800, straatnamen, enz.  Van het dorp zullen we niets zien vandaag.  Al direct gaat het randje bebouwing vanuit het clubhuis, de wijde wereld in, na een viaduct over de Helmond autosnelweg, naar gehucht Eeneind, zou die naam een voorbode zijn vandaag??   Niets zal minder waar blijken.  Na het gehucht een rotonde voorbij gaan we een graswegje in achterom een restaurant rand bos en een onmetelijk groot veld met prei later het bos even in om aan een weidelandschap te geraken welke een nevelige aanblik biedt, de zon prikt er nog juist door zij het met moeite.  Het pad slingert hoekig overdekt met bomen en struikgewas, en enorm veel eikels op de grond.   Moet bij stalen hekken even door een weiland en wordt na gestaard door twee koeien welke ik op  twee meter afstand voorbij moet.  Ze gedragen zich rustig, en eigenlijk belangstellend.   Door de koeiendrab.  Ik vergewis me eerst of het geen stieren zijn..... Moet twee tourniquettes door  om mijn pad te vervolgen.  Kom aan het kanaal welke ik even volg met betonpad om na een duiker waar de Kleine Dommel onder kanaal doorstroomt een vooral drassig pad langs haar kronkelige oever te moeten gaan.  Een prachtige  route omringt met allerlei waterplanten, als ook rietkragen.  Een modderdans om te ontwijken.  Weet me nu even op gemeentegebied van Eindhoven.  Pad wordt allengs droger en kom ik aan een watermolen in oude glorie welke Vincent in zijn tijd op het doek schilderde, en een van zijn fameuze schilderijen is.    Het wegje gaat een brug over terug op Nuenens grondgebied en door een klein industriegebied van Eeneind.   Krijg een echte kasseienweg 150 jaar oud zo staat omschreven, te gaan uit jaren 1800 daaromtrent, en langs waar vroeger een station Nuenen was, ik ga er toch maar de bermen in, loopt gemakkelijker.   Spoorwegovergang over. Ga door dorpje en na een poos over het viaduct snelweg om bij Lonu clubhuis uit te komen.  Mmm, smaakt naar meer vandaag en neem ik lus twee.   Even terug viaduct over om met een bocht andere richting te gaan het gebied Enode in met groot ven en zwembad anderzijds.  Slinger bospaden meest smal in de buurt van te horen rijksweg en langs het Enode ven.  Een grasveldje over en een reeks bospadenwerk te gaan.  Mijn parkoersbladen omschrijven het heel nauwkeurig per pad en anderszins. Stukjes mountainbike routes ook.  Smal hekwerk door  over hondentrainingsbaan.  Volgt een brugje en moet ik helemaal rondom een ven lopen.  Een zandweg weer op tot aan een boogtunneltje waar ik steil een hoog talud op moet, geleidelijk, dat wel, brengt me naar een al kaal ogend populierenbos, met toch groene ondergroei van allerlei geboomte en langs een jonge aanplant bos voorheen weidegebied.  Een pas gehooid veld langs met heerlijke hooigeuren.   Weg verhard even en in de verten oude huisafvalbergen geheel begroeid nu wat een zicht op heuvellandschap biedt.  Een grindweg laat me even van het heuvelenzicht genieten, om dan een bosperceel in te slaan waar jaarlijks een tuintentoonstelling plaatsvindt.  Geraak het bos uit langs een spoorweg, na diverse smalle openingen in de hekwerken.  Een rotonde halfrond gaande een pad in welke me leid langs het Enode zwembad, waar waterskiërs nu gebruik van maken.  Bospartijen door kom ik aan een fietstunnel, en een fietspad leid me naar het Lonu clubgebouw alweer over viaduct Helmondweg.  Ik ben van dit parkoers begeesterd geraakt, en vervolg na korte pauze mijn derde lus, { het zijn drie lussen van ruimschoots 8 k.m. }.   Het smalle fietspad eerst te gaan heet Poelakkerpad en slingert zich achter een villawijk door.  Kom aan randje wat bebouwing steek via fietspad een doorgaande weg over een tweesporig zandwegje in.  Vermijd een nieuwe wijk nog steeds in aanbouw middels wegje wat overgaat in velden met zo ver het oog reikt lage boompjes en struiken op een voormalig aspergeveld, en jawel even verderop dienen zich uitgeschoten aspergevelden aan en maisvelden natuurlijk, die staan er meest bruinig bij nu en moeten snel geoogst worden.  Een groot veld afrikaantjes langs.  Na de velden even langsheen een autoweg, brug over van de Dommel gemeentegrens  Eindhoven in.  Direct na de brug een pad langs de oevers gaan door hoog uitgeschoten beplantingen, in natuurlijke zin.  Platgetrapt gras van mijn voorgangers.  Een omgevallen boom verspert even mijn weg en klim behoedzaam over stam en takken en een  graswegje vervolgt, soms drassig.  Zie hoog in de boom een vleermuiskastje.  Op een afslaand pad moet ik even een OLAT wandelroute volgen om bij een poort uit te komen want ben ongemerkt op een terrein van een zwakzinnigeninrichting aanbeland.  Die poort moet ik eigenhandig elektrisch openen door druk op een knop, en hij sluit snel weer achter me.  Opnieuw ben ik in bosgebied nu Eckart genaamd.  Opnieuw bospaden struinen, vlak langs een gilde-schutterij, waar de schoten talloos klinken door de masten.  .  Na een poos bos  gaande kom ik weer in wijder gebied langs akkers en weiden en een geurend pas gehooid veld.    Het bord Bosbrandgevaar is niet meer van toepassing voor mij want mag het bos uitgaan.  Op afstand snelt het verkeer.  Die weg moet ik oversteken en gaat opnieuw over in een graspad, na grind.   Langs houten slagboom  grasweg in en even later een metalen hek door, en een bomenlaantje  kom ik op voornoemde weg terug uit bij weer een watermolen welke eveneens door Van Gogh op het doek is vastgelegd.  Hij moet hier vaak op zijn weg van Nuenen naar Eindhoven voorbij gekomen zijn.  Passeer hier de gemeentegrens weer om in gehucht Opwetten op de kruising af te slaan het Wettenseind in.  Een rustige asfaltweg slingert door landerijen met weiden, mais uiteraard, land en tuinbouwtaferelen komt bewonig in zicht.  Weet de finish dan nabij.  Een bekend stel zwaaiend uit de auto rijd me tegemoet.  Dan ben ik al gauw terug in het clubhuis, waar nog enkelen vertoeven en de rust ingetreden is.  Heb nog even onderhoud met de tochtleider Cor genaamd, en wat buro en kantine-personeel.   Kan ze persoonlijk geweldig complimenteren voor het fantastisch  afwisselend parkoers vandaag.  Om je vingers bij af te likken.  Drie rondes gedaan van ruim 8 k.m. elk.  Zeer duidelijke goede parkoersomschrijving.  De bepijling naar kleur elke afstand apart.  Hier was duidelijk goed en schitterend werk neergezet.  Ik ben helemaal in mijn nopjes met mijn keuze van deze dag.  Volgend jaar wil men de tocht vervroegen naar 16 september, omdat drie clubs koppig in de streek willen vasthouden aan het zelfde weekend elk jaar weer.  Nu heb ook ik mijn plan al getrokken voor 1918.  U mag deze gerust in uw agenda noteren.   Eigenlijk een atletiekclub, maar als zovelen hebben ze sinds jaren ook een wandelafdeling.  Zelf heb ik hier een prachtige wandeldag gehad.   Met dikke tevredenheid huiswaarts gekeerd.    U geachte lezers groet ik weer met de typisch Brabantse groet:  Houdoe!  Tot volgend keer:   Van:  Peter Heesakkers

16:02 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: nuenen, peter |  Facebook |

18-09-17

17.09.2017 De Grenslopers te Waalre

Wetende van de Eindhovens omgeving en natuurschoon is de keuze absoluut niet moeilijk.  Op naar Waalre dus waar vanuit een etablissement aan de weg tussen Valkenswaard en Waalre , De Grenslopers hun tocht vandaag  uit laten gaan.    Vanaf de bushalte van dorpscentrum Waalre is het nog een stevige tippel naar de startlokatie.  Het is voor mij weer een opstart na de opgelopen averij o.a. gekneusde ribben, bij een ongelukkige val tijdens een van de serie grenslandwandeltochten .  Ik voel ze nog wel maar waag het er maar op, met het voornemen, het op een kortere afstand te proberen.  Het etablissement van waaruit de club haar tocht besproken heeft, blijkt de voorkeur te hebben gegeven aan een of andere partij, en zo dus een dubbele afspraak te hebben gemaakt, maar de eigenaar staat toch toe dat de club een voortent op zijn terrein plaatst, waar de inschrijving plaats moet vinden, alleen voor natje of droogje voor de tocht mogen wij wandelaars de voorplecht van  een café gebruiken niet de zaal. Daaraan geven slechts weinigen  gehoor.    Ik twijfel nog bij inschrijving een grotere afstand te kiezen, maar verkies onderweg toch niet te doen.  Derhalve voorzie ik me van twee route- omschrijvingen  vooraf.    Onder heldere lucht en dus najaarszonnetje, ga ik er op uit.  Bij start gaan we een fietspad op die al gauw een splitsing aangeeft.  Uitgeschoten aspergevelden langs met anderzijds het wegje maïsvelden dient zich al gauw het boscomplex aan bij een splitsing fietspad en houdt het wegje op overgaand in zanderig.  Hier hangt een verkeersbord met opschrift en waarschuwing: " Fietspad, dus niet brommen of snorren".   Mij zal je niet horen brommen.  Welnu een snor heb ik niet, dus....  Opnieuw splitsing afstanden en een zijpaadje in bij lantaarnpaal no. E 314.  Ja zo nauwkeurig is mijn route omschrijving als gewoonlijk bij ook deze club.  Het kan niet missen.    Pad  gaat langs een verloren liggend voetbalveld en even verderop wordt ik verrast met een schitterend ven.    De club gebruikt onderweg ook veel toeristisch aangeduide paadjes en even een mountainpad route maar we blijven merkwaardig van dit fietsgeweld bespaart.   Er volgen een reeks paden en smalle ook, kruisen een breed bosfietspad en vervolgen met kleine heideveldjes waar de paars purperen heide op haar retour lijkt, maar even goed de natuur nog extra kleurt.  Geraak aan de snelweg Valkenswaard - Eindhoven  alwaar het al vroeg druk is met internationaal verkeer.  Het is erg opletten om de overkant van de weg te halen.  Met wat geduld.    Kom aan de ingang van  de Eindhovense golf  terrein voor de groten in de maatschappij, m.n. het Belgisch koningshuis van weleer vertoefde hier graag in combinatie met de onze en industriëlen,  hier begrensd door een mooi ven ook.  Het omvangrijke golfcourt aan het publieke oog onttrokken is nu omheind met een onafzienbare draadschutting om wilde zwijnen van het terrein af te houden. Stel je voor.  Het groot Petersven langs nu bordjes wild zwijn raster langs ook.   Draaien links rechts ven omheen omrand met paarse heideveldjes.  Een grote natuurstenen bank, staat er met opschrift dat deze als dank aan de bevolking van Valkenswaard is geschonken door mijnheer en mevrouw Philips.  Behoeft vast geen uitleg.  Klim een heuvel op en af krijgen nog een drooggevallen ven te gaan weer even langs het anti zwijnen gaas komt de bos rustpost  in zicht voorzien van de kantinedienstwagen der club en zitjes onder een groot tentzeil.  Hier is het dermate druk vanwege de extra ommetjes van andere afstanden die hier samenkomen.  Na verwijlen ben ik weer op pad, letterlijk.  Omliggende bomen versperren mijn pad en het is bezinnen erover klimmen of onderdoor kruipen.   Neem mijn gang door het groen erlangs veiligheidshalve , vanwege mijn ribbentoestand.    Geraak even bosgedoe uit via een smalle voetbrug de velden in met vennen en rietvelden.  Hoor vogelgeluiden van vooral watervogels.  Plots een schot van een of andere jager, vogelpaniek breekt uit, en het wordt plots druk in de lucht boven het terrein.    Volg een lang pad naar een uitkijktoren, daal daar een dijk af ga door ruig bosje en langs een grote weide.  Op mijn pad te gaan tref ik recente zwijnensporen die de grond totaal omwoeld hebben op  zoek naar voedsel.  Het gebied schijnt er vol van te zijn, maar ik zal ze niet tegenkomen toch.  Een drassig pad volgt en een wijdse draai om het zoveelste ven heen ben ik in het natuurgebied de Spinsterberg en Valkenhorst beland. Moet steil afdalen in en door een diepe droge sloot met een paar planken belegd, me vasthoudend aan takken.  En vervolg een smal bospad.  Langs een doorkijkmuur van het ven voor vogelspieders.   Volgt een lang drassig ongemakkelijk padje in de verte de bebouwing van de rand van Valkenswaard van waaruit luidsprekers, inderdaad al een poos hun muziek de natuur insturen, een tuinfeest of zo vermoed ik.    Een keizersmantel vlinder op mijn pad kiest de wijde wereld.  . Bereik de Valkenswaardse bebouwing tussen villa's en bungalows, langs een geschoren maisveld.  Ga een laan door met eikels en kastanjes onder m'n schoenen in talloos aanwezigheid.  Een lantaarnpaal met no. 20, jawel volgen Spar en Dennenlaan  als naamgever.  Flinke woningen zullen we maar noemen, kijken, met enorme tuinen.  De Bosstraat in.  En bij de tweede wegdrempel, verkeersremmers dus, ja zo omschrijft de parkoersbouwer het nauwkeurig, gaat het een dierenparkje langsheen, bokken, geiten, kippen, hertjes, en zo meer. Een groot hogere scholencomplex  passeer ik.  Gaat het weer de vrije natuur in en laten we de boeiende rijken bebouwing achter ons.  Een speeltuin en Belevingspark voorbij en later er toch door te gaan, jawel een echt park ook.    Bij lantaarnpaal no. 30 moeten we ineens het asfalt parkpaadje af een smal pad in.  Kris kras door  bos heen.   Zig-zag paden langs brede droge sloten kennelijk als vangbekkens dienende voor wateroverlast tijden.  Paddenstoelenrijk ook.  In alle kleuren en maten, aantallen  en een dankbaar object voor fotoliefhebbers.  Alweer stap ik over eikels en later kastanjes, beukennootjes,   op de club rustpost aan na deze lus.  Nu minder druk maar toch levendig nog.    Na de rust gaat het door ruiger bos en rietbegroeiing en een omsloten verscholen ven waar alweer een schot klinkt in de stilte en vogels opnieuw opvliegen, in alle onrust.  Wat een hobby mensen hebben toch, sommigen dan.   Na allerlei padwerk steek ik de N69 bij een verkeerslicht beveiligde kruising  over en volg langs het tracé van een breed asfaltfietspad nu van een spoorwegverbinding met Eindhoven Belgié in vroeger jaren.      Langs ook een groot sportcomplex enerzijds met alle denkbare sportmogelijkheden, terreinen banen enz.   Een jeugdherberg,  een zwembad open lucht dus en nog best bezocht ondanks een temperatuur van 17 graden.   Maak aan het eind van het enorme hekwerk een draai de bossen weer in, en wend  de steven richting Waalre, mijn gevoel, maar toch de parkoers architecten sturen me nog door allerlei padenwerk, fenomenaal gevonden dat wel.   Onderbroken met heideveldjes en oude bomen en zeer jong groen ook nog.  Een heel paden netwerk doorkruis ik, tref veel dagjesmensen, al of niet met kleine kinderen.  Kom plots in openheid van veldwerk en constateer, dat na een heldere lucht vanmorgen de eerste uren de lucht bepakt is met wolken waar zowaar uit een donkere wolk wat gedruppel valt.  Passeer plots een parkeerplaats, waar ook onze zuiderburen  weer talloos present tekenen, aan de nummerborden te zien, en weet dan de startplaats nabij, en dat is ook zo.    De Grenslopers hebben me opnieuw verrast met een schitterend parkoers, en duidelijke bepijling althans op mijn route, probleemloos  mijn weg gevonden en de parkoersmensen passen een enorm compliment.  Een goed en duidelijke route/omschrijving, omschreven met meters te gaan op elke regel, en het viel vast niet mee, zo exact te beschrijven.  Naar mijn gevoel een wat langere afstand dan aangegeven in programma, maar valt niet over te malen, daarvoor was het parkoers ook zeer boeiend, zo bijzonder mooi, ik had het nooit willen missen.  Bedankt voor jullie inspanning, alsook aan het inschrijf afmeldburo en de kantine wagen dienders.   You all did a great job ! Mijn ribbekes  hebben zich goed gehouden, en na dank aan de leden en het compliment  voor de routes laat ik het echte horeca gebouw voor wat het is en zet ik in gezwinde pas mijn weg naar Waalre dorp in.    Ik herneem  mijn wandelingen weer, en zeg u daarom,  Houdoe!  Tot volgende keer  Gegroet:     Peter Heesakkers.

18:44 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grenslopers, waalre, peter |  Facebook |