16-04-18

15.04.2018 Olat te Bladel

OLAT wisselt altijd van omgeving, liefst daar waar de natuur, rust en ruimte floreert.  Dit maal kiest de club voor De Kempen het onvolprezen natuurgebied wat beantwoordt aan   des lopers, wandelaars voorliefde.  Opnieuw blijken vooral de langere afstanden en de streek nabij ons Belgische buurland, zeer in trek.  Welnu het is een van die clubs, waar ik graag acte de presence, geef.   Maatje Noud, waar ik altijd qua tijd op kan rekenen, verschijnt niet op de afgesproken tijd en hij meldt zich als dat hij wat later zal komen, telefonisch.  Hij, en dat overkomt hem nooit, versliep zich.   Toch weten we wat tijd in te halen op onze weg hiernaar toe.  De startplaats vandaag is  ten zuiden van voornoemd dorp  Bladel dus, bedacht.  In de rust en ruimte van moeder natuur, dichtbij onze landsgrens.  Een campingkantine.  Ik besluit het vandaag kalmer aan te gaan doen met afstand, lees dat enkel de grootste afstanden, de grenslijn  zullen overschrijden, naar de provincie Antwerpen.  Noud installeert zijn diaprojectie  apparatuur in alle rust.  Als we aan de beurt zijn te vertrekken bekomen we onze uitvoerige route beschrijving bij de uitgang met het tonen van onze inschrijfkaart.  Ik ga over het kampeerterrein waar langs de route al menig bewoner ervan zich gerieflijk geïnstalleerd heeft, om  de wandelaars te zien voorbij trekken.   Gaan door poort even verharde weg op, langs een venture farm, { what's in the name} , een klinkerpad of weggetje zo men wil, om langs sloten met natte graspaden van voorbije regenval van gisteravond en vannacht te gaan.  Daarna een breed zandpad, welke ons het kempenbos in brengt, en we per bord met uitleg blijkbaar "De Pals " in zullen gaan.  Een grasveldje langs en de natuur openbaart zich in al haar schoonheid.  Bordje no. 11  bedoelt voor brandweer route in geval van.  Een dubbele slagboom om verkeer uit bossen te weren.  Weer even brandweerroute , en we zullen meer van die markeringen treffen.    Een onbeduidend schuurtje langsheen.  Wandelknooppunt palen  worden we langs gestuurd, van de toeristenorganisaties.  Krijgen even adem om een landelijk stuk door te gaan met her en der bewoning.  Een haakse driehoek achtige bocht, naar weer de beslotenheid van bos.    De rustpost is voorzien in de gemeente Reusel aan een taverne tegenover de Oude Brandtoren, tevens klimtoren, zo genoemd,  Ik herken het nu van een vroegere Int.  Grensland serie tocht.  Een kabelbaan waaraan een kleine speeltuin waar kinderen zich naar beneden laten glijden van boven af van die brandtoren.  Ik zit buiten op het drukbezette terras met toeristen alswel wandelaars.   Nu en dan passeren rally's, stoeten oude auto's van clubs, en ook een flinke motorclub met Harley's.   Na verpozing leidt de route me direct tegenovergelegen bos in met een flink aantal kleine heuvels te klimmen en dalen meest z.g. eenmanspaadjes.  Blijkt ook een wat lang trimparkoers te zijn, met diverse oefen apparatuur.  Het gevoel zegt me dat we voorlopig in de buurt blijven van de taverne, en het is best genieten hier.  Moet nog door een diepe kuil weer opklimmen.  Een z.g. Januskop kunststuk, gebeeldhouwd met enerzijds een vrouw anderzijds een man met lange baard afgebeeld.  Ruggelings aan elkaar. Met geen vriendelijke commentaren aan elkaar, op de plaquettes.  Achtergrond een meertje.    Kom een klein monumentje tegen als tegel met wat versierselen omheen, over een oudere die hier tijdens zijn wandeling van het LAW- Grenslandpad, wellicht plotseling overleden zou zijn.  De man  vermeld als Hans van Gestel werd niet ouder dan 40 jaar.....   Even terug trof iets gelijkaardigs ook al aan waar enkel jaartallen en naam leeftijd op vermeld stonden, maar niet de reden.    Na een verder enerverende route dient zich de z.g. soeppost aan, waar men als bij andere posten ook brood, koffie, thee frisdranken, chocomel kan bekomen.  Immer in de open lucht en uitgezette klapbanken, wat als rustpost wel toch een prettige sfeer creëert altijd.    Na open veldwerk terug de natuur in.  Boomstammen klimmen die op de paden liggen, omtrekkende bewegingen lopen wat nieuwe paden maakt.    Wat vennen langs de waterlijnen, nou ja het water zo hoog dat de te gane paden drassig zijn omdat ze miniem laag liggen ten opzichte van de waterlijn.  Soms gelijk ermee of net niet.  Ik dans er omzichtig omheen maar kan niet voorkomen dat ik toch nat schoeisel op loop.  Brede en smalle paden volgen snel op, en na een witte slagboom betreedt ik landgoed Ten Vorsel.   Even randje bos gaand en wijde blik over velden en akkers onderbreekt de overwegend bosroute vandaag.  Bewerkte landerijen van akkerbouwers, langsheen rijen oude bomen, lijken me eeuwen oud, en wilde gras velden.  Een scherpe draai op Bladel aan zo voelt me.    De zon waarop ik mijn richting vaak kan oriënteren, is na overig zonnig parkoers achter meest stapelwolken verdwenen, en er dreigt even zelfs een bui die  gelukkig uiteen drijft naar het schijnt.  Na allerlei paden gaans, dient zich een klinkerwegje aan.  Geraak aan een kapel, waar we een kruisend wegje oversteken erachter door gaand, volgt een eenmanspad langs een stromende sloot. Draaien eindweegs verder over een stuw met bruggetje  tegenstrooms terug langs akkers.  Opnieuw een toevoersloot langs heen, een smalle grasweg, met obstakels van kleine takken aan de grond van die beentjeslichters noem ik ze,  ik trek en schop er diversen opzij, om struikelpartijen te voorkomen, zeer vochtig pad en zelfs wat modderig, ook slechter aan het worden door de vele onzer voorgangers vandaag.  Kom eindelijk...  {?}  aan een asfaltwegje, waar de finish in zicht komt, en tegemoetkomend verkeer van afgelopen wandelaars maar ook huiswaarts kerende campinggangers.  In het finishpaviljoen na afmelding nog wat nablijven met een flinke groep bekenden onder elkaar, maar buiten het grote terras is volzet met wandelaars en campinggangers.  Binnen is het rustiger, en buitenzitters genieten van de warme lentezon.    Ik tref nog een goede ouwe getrouwe wandelsporter, in de gezellige naklets.  Noud pakt op tijd zijn projectie apparatuur bijeen.  Zetten onderweg naar huis de autoradio aan voor een voetbalreportage waarin de thuisclub een goede kans maakt Nederlands kampioen te worden.  En zo geschiede het later ook.  Bleek een weergaloos feest te worden.  De routes ook vandaag, uitgezet door een nieuwe ploeg routeplanners en uitpijlers blijkt  goede waardige opvolger, van de afgetreden ploeg te zijn.  Weergaloos mooi was het weer, en tja opnieuw in de Kempen, waar rust en ruimte en natuur de boventoon voeren.  Wens u lezer{s} weer al het goede, groet u met,  Houdoe, tot  mijn volgend schrijven.

Van :   Peter Heesakkers

 

 

19:07 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: olat, bladel, peter |  Facebook |

Post een commentaar