BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 06 September 2008

Heuvellandstappers

Elfbergentocht te Westouter

De voorbeschouwing op hun website biedt een modieuze tocht aan, de Elfbergentocht wordt een ‘light’ versie dit jaar. Wij houden het dan ook nog eens bij 36km, lijken dus makkelijk weg te komen. In de startzaal komen we een somber kijkende Stef tegen. Kop op kerel, deze tegenslag kom je vast ook wel weer te boven! Tekst en uitleg bij de parkoerstekening geven 5 hellingen aan en 23 stroken onverhard voor een totaal van 19km. Als dat niet duidelijk is! Onze parkoersmeester meldt ‘met bloedend hart’ dat één kilometer natuur diende geschrapt te worden vanwege ‘te nat’. En als hij dat zegt kunnen we er ons echt wel iets bij voorstellen!

Bij winderig en bewolkt weer sluipen we langs de fraaie Westouterse dorpskerk en stille straatjes het dorp uit. Het eerste vergezicht toont ons de bekende heuvelrij. Wij wandelen de andere richting uit, de Vlaamse velden in met zijn zachte golvingen. Het opwarmertje bestaat uit een lange trage klim richting Vitsmolenhoeve. Hier wacht een onwaarschijnlijk vergezicht over het vlakke Vlaamse land van Poperinge tot Ieper. Enkel een natuurlijke ooglens kan dit geheel over zijn ganse brede opnemen. Onwillekeurig denk ik aan Jacques Brel en zijn Plat Pays. We stappen dan ook vrij snel het land van Marianne binnen, het grootste gedeelte van de tocht zal zich hier afspelen vandaag. Dartelen rond en over de Kokereleberg, langs menig kapelletje en met de zendmast van de Katsberg als baken. Onder ons ligt Boeschepe, veilig opgeborgen in een valleitje. De Mont des Cats is voor straks. Na enkele pittige verharde en onverharde stroken dalen we met uitzicht op de franse heuvel en het even franse Bailleul (Belle) af richting Berthen. Na een ingekorte 9,4km pauzeren we in het toepasselijke Rust’Hof. Zijn het roerend eens met Stef en zijn gezellen. Dit was een fenomenale opener. Behoorlijk pittig al merkte je het niet meteen en met een onwaarschijnlijke variatie in vergezichten. Zoals Stef het stelde : in één etappe heb je alle facetten van de Westhoek gezien. Gewoonweg geniaal!

De tweede etappe is van het klassiekere soort en gunt onze spieren wat rust. We wandelen in een weidse boog rond de Katsberg met uitzicht op de Zwarteberg en Belle in de vlakte. Dit is echt landbouwland. Tussen de veelheid aan gewassen mag natuurlijk het tabaksveld niet ontbreken. Een haag blijkt haast volledig overwoekert door pompoenplanten. De oranje soepgroente ligt als in een wieg verscholen in het groen.Midden wat hemels gedruppel wandelen we door het al even franse Meteren en de fantastische straatnaamborden, Frans-Vlaanderen op z’n best. Er wacht ons een lange trage klim richting klooster en antenne. Het holle wegje naar het einde toe is er eentje van het pittiger soort. Bij de kloostermuur even omkeren, wauw …een fantastisch uitzicht heb je hier op het vlakke noorden van Frankrijk. Pauzeren doen we in het intussen beroemde zaaltje, dit keer zonder beenhesp aan het spit, maar met een gewone boterham. Een bekend koppel Pompoenstappers zijn halfweg de 50km en vinden het een behoorlijk zware tocht. Ik kan het niet nalaten hen te vertellen dat er nog meer leuks volgt.

De afdaling van de Katsberg loopt door de prachtige bosstrook, inclusief holle weg tot aan de voet van de mast. We mogen nog eens genieten van het schitterende franse panorama. Bij heus stormachtig weer zakken we over grintpaden verder de velden in. Vlak …vergeet het maar, parcours valloné zouden onze Waalse wandelvrienden zeggen. We volgen de ‘Sentiers autour du Monastère’ voorbij Le Meuledick en over heerlijke paden afgezoomd met metershoge meidoorn. Opnieuw een schitterend en pittig stuk parkoers. In de diepte wacht voor de tweede keer de rust in Berthen. We hebben er ongeveer 23km opzitten. Na de rust trekt de parkoersmeester nog eens alle registers open. Veldwegen dien je hier soms letterlijk te nemen, als je over de stoppels van een graanveld stapt. Vlakke stukjes worden enkel bewandeld als het echt niet anders kan. Het thema is meer dan ooit ‘what goes up must come down’ en wordt als een refrein haast eindeloos herhaald. We zijn al een paar kilometer onderweg als we de kerk van Berthen langs een andere kant passeren. Dit heerschap tekent parkoersen op een zakdoek, maar dan wel eentje van kant met veel franjes! Terwijl boer en boerin naarstig de hop oogsten stappen wij dapper verder richting laatste rustpost. We weten het intussen al, de Zwarteberg beklimmen we langs een heus ‘puinpad’. Deze holle weg moet zowat al het bouwpuin uit de buurt bevatten! Het pad noemt dan ook toepasselijk ‘impasse du Bowland’. Helemaal boven nog eens dat schitterende uitzicht tot ver voorbij Poperinge. Rusten doen we binnen het domein van de Zwarteberg, op stoeltjes gezeten als in een tuin onder de bomen.

De laatste etappe wenkt. Mijn stille wens wordt verhoord. We mogen door het bosrijke natuurdomein Marguerite Yourcenar wandelen. Over de zuidflank van de heuvel stappend, gunnen de doorkijkjes ons het contrasterende uitzicht over het vlakke land met de woondozen van Lille als verre achtergrond. Langs een kampeerterrein wandelen we over ons onbekende paadjes, er zit zelfs een steile trap in. Tot onze verbazing komen we bij de grens uit, net voorbij de permanente Vlaamse kermis van de Zwarteberg. De 50km vertrekt nog voor een extra lus, wij stappen de hoofdweg over. Mogen nu door de velden uitbollen, zachtjes zakkend naar het donkere kerkje van Westouter en de finish. Hier komen we Brugse Monique en Gwy tegen. Met deze laatste wordt uitgebreid nagekaart over de Oxfam Trailwalk. Ook de Pompoenstappers vallen binnen. En …vraag ik. We hebben de Rodeberg langs alle kanten gezien is het puffende antwoord. De herinnering aan een lusje Loker-Loker is bij ons nog levendig!

We nemen afscheid van Gwy, hebben nog één afspraak in het dorp …bij St-Hubertus! En we zijn er niet alleen, Stef kent blijkbaar ook deze weg net als onze Kempenaren. We genieten van onze favoriete schotel …neen, geen ‘tomate crevette’! Het is al laat als we voldaan de terugweg naar het Antwerpse aanvatten. Hoe dikwijls we het al gezegd hebben weten we zelf niet meer maar …deze parkoersopbouw was weer eens verrassend en geniaal. We zijn opnieuw een schitterende, meeslepende en pittige ervaring rijker. Nog twee afspraken maken de Heuvellandstappers dit jaar, Mesen op een vrijdag en De Klijte in het weekend. Als het enigszins meezit doen we ze nog alle twee aan. En dan …is er Keizer Karel!

Zondag 31 Augustus 2008

Grashoppers Keiberg

Wittetocht te Averbode

Het heeft van een detail afgehangen, negen jaar geleden leek het erop dat ik mijn wandelcarrière als Grashopper zou starten. Het is anders gelopen en intussen ben ik uit de streek verhuisd en IJsetripper geworden. We weten dat Jean en zijn Hoppers altijd borg staan voor prima georganiseerde tochten en dus ‘keren we nog eens were’. Een stralende zon begeleidt ons langs de Westelse Baan naar de Vorststraat en warempel een parkeerplaats op nauwelijks honderd meter van de sporthal, de nieuwe startplaats voor deze tocht. Het zit ons dit weekend qua parkeren dus echt wel mee. Ik ben verbaasd de trap op te moeten, hoog boven de ‘hel op de hei’ zoals deze sporthal ook wel wordt genoemd. Volleyballend België komt hier inderdaad meestal met knikkende knietjes naartoe. De moderne zaal lijkt mij niet ruim genoeg voor de te verwachten wandelmeute. Gelukkig is er ook nog een nu reeds zonovergoten terras. Bekenden bij bosjes natuurlijk, leden van de organiserende club en buren uit Schaffen en Paal, maar ook Antwerpenaren Jef & Joske, Jacqueline heeft er al een fietstocht van ruim 20km opzitten.

Het parkoers toont rustposten in Okselaar, Veerle Heide en Wolfsdonk. Zoals dat gaat dezer dagen doen de langste afstanden de meeste stops twee keer aan. Hoeft in deze streek zeker geen nadeel te zijn. We wandelen over een stukje Finse piste de verkoelende bossen in. Eerst wat slingerpaadjes en vervolgens de brede zandweg op langs en voorbij Katsenberg. We wandelen richting Molenstede. Lopen niet tot in het dorp maar stappen een einde met het bruine Zwarte Water mee en vervolgens de steenweg die Diest met Veerle verbindt over. Een stukje holle weg bij de Eikelenberg en vervolgens erg jonge bossen, de grond bezaait met inktzwammen. Leuk wandelen is het hier zeker en wij appreciëren de tekening van deze etappe ten zeerste. Okselaar bewandelen is voorbij het kasteel Arendschot stappen en zo langs de merkwaardig moderne dorpskerk. Rustpost Het Laar herken ik nauwelijks. Het gebouw is fors uitgebreid met vergaderzaaltjes en helemaal gemoderniseerd. Ik haal de herinnering uit een vroeger leven op toen ik hier ‘kookles voor mannen’ volgde. Dit is zeker niet de reden geweest waarom ik daarna getrouwd ben, laat ons duidelijk wezen!

De lokale lus brengt ons naar Achterheide, in feite een uitloper van het beter gekende domein Gerhagen. Slingerende paadjes leiden ons door een licht golvend en bosrijk parkoers, randje baan naar Engsbergen. De ondergroei van de jonge bossen bestaat hier uit ‘klokkebeesen’, reeds lang geplukt natuurlijk. Linda verbaasd er zich over dat ze in dit gebied telkens weer andere omlopen krijgt voorgeschoteld. Inderdaad, de mogelijkheden zijn hier haast onuitputtelijk. Langs de tarmacjes van Heuvelken keren we terug naar de rustpost in Okselaar. We hebben er ruim 14km opzitten.

Tijd om andere oorden op te zoeken. Langs de Brabantse baan stappen we de Vorststraat over, enkele honderden met van de startzaal verwijderd. Pikken de dreef op die ons langs de Averbodense Camping en taverne Het Vossenhol zal leiden. Mogen dwars door het terrein van provinciaal domein De Vijvers, domein dat er nogal verloederd bij ligt. Een eindje fietspad langs de bosrand en dan …eindelijk. Jaren waren deze bossen eigendom van de familie de Merode en niet toegankelijk voor het brede publiek. Nu staan er overal bordjes van Natuurpunt en kunnen we genieten. We wandelen door heerlijke kaarsrechte dreven. Veelal naaldbomen met een ondergroei van rossig wordende varens. Zelfs hier in het bos is het al aardig warm. Ik merk dat Linda haar dagje niet heeft, te warm en geen zuurstof, zegt ze. Plots een ruime open plek met licht golvend pad er dwars doorheen. Doet ons onwillekeurig denken aan een grotere broer de vierde dag in Apeldoorn, als je van Hoenderloo terugwandelt naar de start. We dwarsen de drukke steenweg die van de abdij naar Veerle loopt. Nog enkele straatjes en we rusten in Veerle-Heide. Linda ploft op een stoel, neen, ze loopt echt niet lekker vandaag.

Onze pauze valt dan ook wat langer uit dan gewoonlijk. Toch zal mijn vrouwtje koppig koers zetten richting Wolfsdonk en dus niet naar binnen lopen. De etappe die we nu voorgeschoteld krijgen is van mindere kwaliteit, maar dat wisten we op voorhand. Nochtans kan je niet zeggen dat de parkoersmeester zijn best niet doet. Elke plukje bos wordt aangedaan, elk groene paadje bewandeld. Maar deze strook heeft zo zijn beperkingen. Voorbij de aarden paardenrenbaan van Testelt lijkt ook het weer te kantelen. Staalblauwe lucht maakt plaats voor melkwitte wolkenslierten. Hopelijk houden wij het droog. Is bij mij de ‘jus’ wat uit de benen, tot mijn niet geringe verbazing begint Linda een strak tempo te lopen. Niet te schatten, dat volbloedje van mij! De Jef waarschuwt dat het veel te warm is in het rustzaaltje centrum Wolfsdonk en dus slepen wij er twee stoelen naar buiten. Komen de meeste wandelaars al terug van de lokale lus, wij beginnen er nog aan, ook al wijst de klok al bijna 15:00.

Veel verwachten wij hier niet van de ruim 5km en toch valt het reuze mee. We wandelen richting Wezel (een gehucht van Blauberg blijkbaar). Passeren daarbij een paar keer een roestig beekje. Tarmacjes en zandpaden wisselen voortdurend af in een groene omgeving met her en der wat woningen. Kerkwegels leiden ons terug naar de Wolfsdonkse rustpost. Tijd voor een pintje. Uit ervaring weten we dat de laatste kilometers meer dan de moeite waard zijn. Eerst moet echter de ellenlange kaarsrechte Nieuwe Mechelsebaan overwonnen worden, niks aan te doen. Daarna is het echter opnieuw genieten met een grote G. De bossen van de Weefberg, daar is het ons om te doen. Onze parkoersmeester laat ons op halve hoogte de volledige heuvel afwandelen. Metershoge sparren hier, hun kaarsrechte stammen en immer groene kruinen zijn een lust voor het oog. Haast hebben we zeker niet, gewoon in het ritme lopen en intussen de longen volpompen met heerlijk geurende, zuurstofrijke lucht. Averbode komt finaal in zicht, de klassiekers zijnde de Mariagrot en de beroemde ijskreemkarren worden aangedaan. Het spitse heuveltje met kapel wordt de laatste plaagstoot. We denderen terug naar beneden en zetten koers naar de finish en de wandelaarsdrank.

Als ik Thea een opmerking maak over trappen op voor vermoeide wandelaars, antwoord ze gemaakt ernstig ‘had dan de lift genomen’! Sta ik dan met de mond vol tanden! Gezeten op het terras babbelen we nog wat na met clubmaatje Nestor. Ja inderdaad, we waren weer eens bij de laatste vertrekkers. Het wandelweekend zit er weer op en we zijn twee geslaagde marathons rijker. Voor volgende week plannen we Westouter (36 km en hoeveel bergen ?) op zaterdag en de marathon in Opglabbeek op zondag. Het zijn twee van onze lievelingstochten.

Zaterdag 30 Augustus 2008

A.W.S.V. Turnhout

De Mini-Tijltocht

Nou ja, mini, een marathon of 50km blijft toch een respectabele afstand, zelfs voor de ervaren rotten die wij intussen zijn. We hebben dus niet voor Rhoon gekozen omdat we daar al eerder dit jaar liepen. A.W.S.V. belooft een vergelijkbaar parkoers met vorig jaar. Ik stapte er toen alleen de 42km en Linda wil dat nu ook wel eens meemaken. Ce que femme veut, Dieu le veut, dus. Parkeren kunnen we op een paar honderden meter van de zaal, voorwaar een goed begin. Bekenden zullen we hier uiteraard bij bosjes tegenkomen. We beginnen met autochtoon Max en de Wannes, wat later gevolgd door Waaslanders Lucien en Marie-Louise. Het parkoers lijkt inderdaad op dat van vorig jaar. Door te vertrekken in Zevendonk zijn de meer stedelijke lussen er wel niet meer bij, wat zeker geen nadeel is.

Bij zonnig weer vertrekken we langs het Gemenebest kerkhofje en een eerste fraaie dreef. Asfalt en paadjes door Kempense velden wisselen af tot we echt buiten de bewoonde wereld zijn. We stappen het militair domein van Tielen binnen. Dankzij het vochtige weer van de laatste dagen en houthakkerswerk geuren de sparren heerlijk. Een stukje bloeiende heide fleurt het geheel nog wat meer op. Lage planten zijn bedekt met kunstig geweven spinnenwebben. Heerlijk wandelen is het hier. Dra dagen de eerste leegstaande legerloodsen op. Als wij letterlijk langs de spoorbaan wandelen kondigt de machinist met luide toeter zijn komst in razende vaart aan. Wij blijven op veilige afstand van het gevaarte dat richting Antwerpen snelt. Een paar straten en we rusten een eerste keer bij de KLJ, randje kazerne, na 7700 meter.

De Turnhouters hebben hier een extra lus gepland. We vertrekken langs Kwartier P. Gailly en waterloopje de Grote Kalie richting Hoge Rielen. De vroege vogels komen al terug , we lopen wel een heel eind over dezelfde weg! Bij het vakantiedomein heerst een drukte van belang. Jeugdverenigingen houden er hun Herfstontmoeting. Deze lus van ruim acht kilometer stuurt ons door een typisch Kempens landschap met maïs en naar vers hooi geurende weilanden. Stille tarmacjes, fietspaden en brede zandwegels wisselen elkaar af. Na de eerste bosrijke etappe vinden wij dit best leuk. Zijn dus al zestien kilometer ver als we een tweede keer bij de KLJ rusten.

Trekken nu weg richting Tielen-dorp. Wandelen net niet tot in het centrum maar slaan linksaf door de velden. Het is vrij winderig en erg zonnig. Gelukkig zorgen bomenrijen voor verkoelende lommer. We snappen niet meteen wat de parkoersbouwer van plan is want we blijven maar tarmacjes lopen. Wandelen hierbij letterlijk dwars door de tent in aanbouw van wijkfeesten. Worden aangemaand onze schoenen uit te trekken …is enkel maar voor het springkasteel, wij lopen er netjes omheen. Bij een kapel dan eindelijk de Lichtaartse bossen. We wandelen richting watertoren en van daar naar vakantieverblijf Floréal. Worden afgezet bij de steenweg waar een berucht ex-wandelaar ons een paar jaar met zijn fratsen vermaakte. Moeten de Steenweg naar Olen op tot aan Bobbejaanland. Kon dit niet anders ? Rusten doen we bij het meertje van camping Korte Heide. Onderwerp van gesprek zijn de tochten die van hieruit vertrokken tot zowat één jaar geleden. De Jef vindt dit overigens een ideaal terras voor een eerste Duvelke.

We vervolgen onze weg achter Bobbejaanland en door de Lichtertse villawijken. Vrij snel stappen we de bossen in. Zullen kilometerslang een kaarsrecht, licht golvend pad volgen in het groen. Waar kan je bij dit warme, zonnige weer beter zijn dan in de verkoelende bossen? Asfalt krijgen we pas terug onder de sloffen geschoven bij de Hoge Mouw, randje Kasterlee. De voetgangers krijgen hier zelfs hun eigen strook aangeboden, netjes geschilderd en uitgelijnd, prachtig! Enkele stille, onder de warmte zinderende, straten leiden ons naar de laatste rustpost bij De Pelleman. Ik begin beter het waarom van de betonlus naar Lichtaart te snappen. Vermoed een deel van het nachtparkoers van de Tijltocht (100km) en vergeef het de parkoersbouwer gelijk.

Gezeten onder een parasol op het terras en bij een koel getapte pint moet ik even op adem komen. Heeft Linda een superdag vandaag, ik sleep mij eerder voort. Het gevolg van de warmte en drukke werkweken ? Maar we zijn erbij en de kilometerteller tikt gestaag verder, meer moet dat niet zijn. Terwijl de Jef geniet van zijn tweede Duvelke, beginnen wij aan de laatste etappe. Zandpaden langs weilanden en tarmacjes langs werkmanshuizen wisselen elkaar af. Ik herken het parkoers van vorig jaar en ja hoor …daar daagt het Winkelsbroek op! Het is er heerlijk slingerpaadjes lopen, soms over vlondertjes, langs vijvers, grachtjes en door jonge bossen. Koeien storen zich geen ene moer aan die gekke tweevoeters die door hun weiland lopen. Na het verlaten van dit prachtige stukje natuur nog één zandweg. De Kapelweg en het bord van de laatste kilometer duiden het einde aan van een tocht die toch wel de moeite van de verplaatsing waard was. Max kijkt verbaasd als ook Linda haar lippen aan een Duvelke zet. Nog wat nakaarten met Nijlense Linda & Dirk. Het is tijd om terug Hemiksem op te zoeken. Morgen, zondag gaan wij er vast terug tegenaan.

Zondag 24 Augustus 2008

Horizonstappers Lubbeek

20ste Hagelandwandeling – Kastelentocht

De vorige keer dat we in Lubbeek wandelden was de tocht ons wat tegen gevallen. Na drie jaar Lier hebben we daar echter een déjà-vu gevoel en dus proberen we de Oost-Brabantse tocht nog een keertje. Twee vragen houden ons dus bezig deze ochtend : wordt het leuker dan vorige keer, maar ook …welke Hollanders komen we vandaag tegen? Ondanks dat wij geen vroege vogels zijn krijgen we een parkeerplaatsje aangeboden binnen de honderd meter van de ruime startzaal. Meer moet dat voor een wandelaar niet zijn! De breed uitgesmeerde parkoerstekening zint mij wel, de rustposten liggen in Lubbek zelf, Binkom en Wever. Zoals dat de laatste maanden de gewoonte wordt, zullen we elke post twee keer aandoen. Ook in de wandelwereld is bezuinigen aan de orde van de dag.

Eén kerkwegel zijn we ver als de 42km zich afscheid van de andere afstanden. Het wordt een tijdje steenwegen lopen om aan een eerste extraatje te geraken. We wandelen rond het moerassige gebied ‘De Spicht’ en mogen een eerste keer zachtjes bergop wandelen bij de Waaiberg. Mooie groene, golvende landschappen ontrollen zich voor de ogen van de genietende wandelaars die wij zijn. Een eerste fraaie holle weg wordt meteen gevolgd door een leuk versierde straat. Boer en boerin blijken 50 jaar getrouwd te zijn en iedereen feest mee. Even verder, bij een kruising van de parkoerswegen, dansen twee witte petten van tussen het maïs. Onmiskenbaar H & T, Hennie nog witter dan wit. Arm in een draagverband, van de trap gevallen. Haar anders zo goedlachse snoetje ziet nu maar bleek en pips. Toch moet en zal er gewandeld worden. Wij noemen dat …je slecht karakter bovenhalen. Grapje hoor, erg dapper vinden wij dat van Korte Pootjes. Met een groet…tot straks, vervolgen wij onze weg. Het eerste kasteeldomein (’t Serclaes) wordt onder de sloffen geschoven. Een nattig bospark met fraai opgeschilderd kasteel dat tussen de bomen komt piepen. Even verder de eerste rustpost bij St-Martinus. We hebben 9km gewandeld tussen twee punten die nauwelijks 200 meter van elkaar verwijderd liggen. Een beetje sadisme is als parkoersmeester nooit weg! Terwijl wij aan ons koffietje nippen komen Jef en Bonyns Sr. & Jr. binnenvallen. Even maar, de heren hebben haast.

Aan een gezapiger tempo zetten wij onze voettocht verder. Lopen achterlangs de start en vervolgens over vlondertjes dwars door ‘De Spicht’. Wandelen door een muur van maïs zo’n uurtje achter de witte petten aan, de heuvel op bij Schoonbergen. Ja, schoon is het, het uitzicht dat je van hieruit hebt met Lubbeek onder je in de vallei. Lopen over een landbouwplateau pal oostwaarts. We maken ons tweede ommetje t.o.v. de andere afstanden voorbij een bietenveld met een boord van klaproosjes, echt prachtig. Albert fietst ons voorbij, de knie laat nog altijd geen wandelingen toe. Het bloed kruipt echter ook bij hem letterlijk waar het niet gaan kan en hij tekent dus present op zijn stalen paard. Even zakken tussen wat woningen en dan Patrijk, een pracht van een holle weg. Het parkoers wordt nu echt golvend. Bij het kasteel van Leneberg komen alle afstanden terug samen. De dreef lijkt wel de Meir tijdens een koopjesdag, zo druk is het hier van de wandelaars. We mogen ook hier weer genieten van een fraaie parkbos en zetten dan koers naar de rust in Santro – Binkom. Hebben er ruim 18 km opzitten. Eerst een babbeltje met de Kloekskes Brothers en dan een boterhammetje ‘soldaat maken’. Zie ik daar een man met baard ? Ja hoor, Martin tekent present, ons clubje is compleet! Geven hem ook de tijd even de innerlijke mens te versterken, Barendrecht indachtig, en gaan vervolgens samen op pad. Het volgende kasteel, nu rusthuis, dient zich aan en vervolgens het Kwikkelbergpad. We stappen de open vlakte in die we eerder ook vanuit Glabbeek bewandelden. Tijd dus om de laatste nieuwtjes uit te wisselen. De rustpost in Wever blijkt niet het parochiehuis te zijn maar een chalet bij visvijver Windmoleke even verderop.

Het lijkt hier wel ons stamcafé te zijn. Jacqueline zit er met haar mannen, Nestor is altijd wel voor een babbel te vinden. Even later komen ook de Jef en de Bonyns tandem binnenvallen. Allen hebben zij natuurlijk een lus voorsprong op ons. Wij beginnen eraan met de klim langs de toren van Glabbeek, richting kapel. Heel ernstige, godvrezende gezangen weerklinken vanuit de openstaande deur. Wij zetten onze weg verder over een kasseibaantje tussen appelen en peren. Grote houten bakken wachten op de overvloedige oogst. Keerpunt is het prachtige kasteel van Attenrode. Over verkeersluwe asfaltwegen lopen we terug naar het Windmoleke. Het is hier nu heel wat rustiger. Behoudens een paar ‘Oxfammers’ zijn wij er de enige wandelaars.

De terugweg naar Binkom is vrij snel verteld. Kasseitjes en onverhard door het open veld. Even een plaagstoot bergop van de parkoersbouwer, met de aankomst in zicht. Wat zacht gedruppel begeleid ons naar de rust in Santro. Het is al vrij laat en we beslissen de 43km in te korten tot 40, maar dat zijn zorgen voor later. Eerst volgt er nog een fraai stukje Begijnenbos. De statige loofbomen zorgen er voor de ideale beschutting tegen een iets steviger bui. We doen nog het kasteel van Brakum aan met zijn dubbele dreef van erg jonge bomen. De oorspronkelijke werden gekapt door de één of andere snoodaard in een ver verleden. We wandelen Lubbeek binnen. Mogen een tweede keer genieten van kasteel ’t Serclaes, wat wij zeker niet afslaan. Het is al ruim over vijven als we St-Martinus bereiken. De laatste drie kilometer korten we in tot 200 meter. Het is welletjes geweest voor vandaag.

Babbelen nog wat na met Wilfried en Nathalie. Hennie en Theo bereiken net na ons de aankomst. Zij hebben er natuurlijk de volle afstand opzitten. Ik heb enorm veel bewondering voor Hennie zoals ze daar staat, stik kapot, verkrampt van de pijn en toch verraden haar wateroogjes woede omdat ze niet echt volluit haar ding kan doen. Ja, dit is een echt raspaardje! Toch het juiste evenwicht bewaren tussen gezond verstand en gedrevenheid meisje, de lucht is nog vol van de wandeldagen. Zowat als laatste verlaten we de Lubbeekse zaal. Zijn best tevreden over deze tocht en al lang vergeten dat de editie van voor enkele jaren minder was. Het was vandaag zeker de moeite waard. Ons programma voor volgend weekend ligt nog niet helemaal vast. Zaterdag denkelijk Turnhout of Rhoon. Uit het erg ruime aanbod van zondag onthouden we vooral Averbode en Schelle. Meer daarover binnen een weekje.

Zaterdag 23 Augustus 2008

De Voskes Vosselaar

Sigarenmakerstocht te Arendonk

Vandaag doen we het rustig aan. We brengen een bezoekje aan M&M (Max en Mon). Op weg naar de noordoostelijke uithoek van het land wordt het weer alsmaar slechter. Vanaf Beerse komen we in een heuse zondvloed terecht. Geen paniek echter, het streepje blauwe lucht dat we nog te zien krijgen ligt …boven Arendonk. We worden het ganse dorp rond gestuurd naar de startplaats bij de betonfabriek. De parkeerplaatsen zijn schaars maar we vinden een reglementair en veilig plekje om ons karretje achter te laten. Kennen hier uiteraard veel mensen en dus kletsen we er vrolijk op los. Het begrip parkoerstekening schijnt nog niet tot hier doorgedrongen te zijn en dus vraag ik aan Mon tekst en uitleg. Drie lussen, zegt hij, negen en veertien kilometer en vervolgens binnen deze laatste nog eens negen. Ik frons de wenkbrauwen, we zien wel wat het wordt.

De eerste lus stuurt ons over en langs het kanaal. Kiezen vrij snel resoluut voor de velden: patatten, maïs en weiland. Ik heb het koud, Linda vindt het uiteraard goed te doen, is dan ook een raspaardje. We stappen het domeinbos De Hoge Vijvers binnen. Zijn hier moederziel alleen en kennen de omgeving, dit wordt zalig genieten. De lucht is intussen helemaal uitgeklaard tot hemels blauw en zonneschijn lacht ons toe. Door de stortregen van daarstraks zijn de niet kiezelige paden erg zompig. Stappen is dus een afwisseling van rollen en soppen. Ook de begroeiing is gevarieerd met spar en zomereik, soms een paar berken. Hoge grassen en varens vormen de ondergroei. Opvallend weinig paddenstoelen dit jaar. Ondanks de naam van het domein komen we slechts één mini vennetje tegen. Het is flaneren over lange rechte dreven en genieten van peis en vree. Er komt uiteraard een einde aan, maïs en patatten doemen terug op. Na ruim anderhalf uur flink doorstappen rusten we een eerste keer in het startlokaal.

Het is miezerig als we terug, deze keer achterlangs de kerk, vertrekken. In open Kempens veld wacht ons een fikse bui die gelukkig van korte duur is. Voorbij voetbalterrein Vrij Arendonk een flard Congobos, we zijn nochtans niet in De Limburg! Lopen Arendonk binnen en wandelen door in aanbouw zijnde wijken richting rust bij Koninklijke Harmonie Arend. We hebben intussen ook begrepen dat de extra negen kilometer grotendeels gelijk lopen met de veertien die wij nu aan het wandelen zijn. Ons besluit staat dan ook al vast, we zullen de eerste lus twee keer lopen. De terugkeer naar de start loopt dwars door Arendonk. Uiteraard langs de gerestaureerde sigarenfabriek , de Arendonkse molen en het borstbeeld van Rik I, zeker wel de beroemdste telg uit deze gemeente. Er wacht ons een tweede prachtig stuk natuur, het erg natte reservaat Goorken. Gladde lattekes lopen dus door moerassig gebied, genieten van het uitzicht over een prachtige vijver. Verwonderd staan kijken naar inktzwarte dode bomen die met de voetjes in het water staan. Voorzichtig glijden over kletsnatte graspaden langs grachten met metershoog riet. We krijgen minder van het gebied te zien dan we gewend zijn, maar genieten doen we er wel van. Nog een strook maïs en we bereiken het lokale kanaal. Gewoon rechtdoor nu tot de betonfabriek en de aankomst.

Het is er al redelijk rustig maar wij zullen onze 32km lopen. Vertrekken dus terug voor de lus van De Hoge Vijvers. Al heb ik dan een offday en sleep ik mij voort, het blijft aangenaam door deze stille pracht te kunnen wandelen. Bij binnenkomst komt Mon natuurlijk zijn verhaal halen. Wij formuleren onze bedenkingen bij deze aangekondigde 32km die er eentje met …vossenstreken bleek te zijn. De parkoersmeester wordt erbij gehaald en we hebben samen een opbouwend gesprek over het hoe en waarom van deze tocht. Concluderen samen dat mits een iets bredere invulling van het begrip rustpost (cf. Pompoenstappers) er mogelijkheden zijn om van hieruit zelfs tot in Hoge Mierde te geraken, ons welbekend van Olat. Samenvattend hadden wij een fijne wandeldag, het bleef vrijwel droog, we genoten van twee prachtige natuurgebieden, de après-wandeling was absoluut gezellig en dus sloten wij zowat de tent. Voor morgen plannen we opnieuw het grotere werk.

Zondag 17 Augustus 2008

Zandstappers Wechelderzande

Hartje der Kempen Wandeling

Alhoewel in het hart van onze wandel bakermat is deze tocht ons nauwelijks (Linda) of niet (ikke) bekend. Daar moeten we dus dringend iets aan doen, temeer daar 35km een leuke afstand is voor een zondags wandelingetje. De Zandstappers hebben gelukkig een groot grasland bij de start als parkeerplaats want het is er rond 9:00 meer dan behoorlijk druk. Dit is blijkbaar ‘the place to be’ vandaag! Louis ‘de bankier’ zit waar hij blijkbaar thuishoort …aan de kassa bij de inschrijving. Natuurlijk komen we hier veel bekenden tegen te beginnen met Fikske uit Vosselaar. Vinden nog een plaatsje voor ons ochtendkoffietje tussen een volledige bus Zwalmvrienden.

Midden de drukte gaan we op pad. Kerkwegeltjes leiden ons het dorp uit richting autostrade naar Turnhout. In de verte het geluid van motorcrossers. We wandelen hoofdzakelijk over asfalt door het groene Kempenland met zijn bosjes, weilanden en de onvermijdelijke maïs. De eerste rust komt er al na 4km. Ruime tenten staan opgesteld in een tuin. Alle voorzieningen zijn aanwezig. Ziet er goed uit en we passeren hier straks een tweede keer. Wat dollen met de Kloeckskes Brothers en we vertrekken samen voor een lus van 9km. Zij verlaten ons vrij snel want hebben al een uurtje voorsprong op ons. We passeren de parking en randje start. Moeten nu echt dwars door Wechel en het is dus even huisjes kijken. We worden echter ruim beloond voor dit betonnen intermezzo. Wat weilanden en vervolgens de Kempense bossen in. Er zit nogal wat afwisseling in het bos met naaldbomen en wijds vertakte beuken. Varens zijn al aan het aftakelen, bruin en dor. Toch wel erg vroeg allemaal. De drukte op dit deel van het parkoers doet ons beseffen dat we achtereenvolgens de lusjes van de 5 en 9km aan het wandelen zijn. Intelligente opbouw van onze parkoersmeester dus. Een buitje daalt over Wechel neer, wij merken het nauwelijks wandelend onder het ruime loofdak. Wanneer we opnieuw tussen de maïs wandelen, krijgen we gezelschap van het zonnetje, net op tijd dus. We rusten een tweede keer in de nog steeds erg drukke tuin bij Moereind.

We zullen nu Wechel verlaten en richting Lille wandelen. Daarvoor moeten we zuidwaarts over de autobaan. In de buurt van het Lilse crossterrein zijn brede zandpaden door ruime weilanden ons deel. De echte Kempense boerenbuiten dus. Zoals beloofd krijgen we echter ook leuke, nattige bosjes aangeboden. Smalle bruggetjes leiden ons over roestbruine beekjes. Natuurpunt waakt hier over prachtige, kleine biotoopjes. Kronkelend over vettige paadjes laten zij ons genieten van al deze schoonheid. We naderen een KMO-zone en daar blijkt de volgende rustpost gevestigd te zijn. Een hangar, opnieuw een ruime tent, alles tot in de puntjes verzorgd. Even wat eten en intussen babbelen met de vele bekenden waaronder Jef Glassée. Ondanks dat hier enkel maar de afstanden vanaf 20km komen is het er toch behoorlijk druk. Een goed beklante wandeltocht en we horen het cijfer 2100 vallen zo rond de klok van 13:00.

We verlaten vrij snel de bewoonde wereld en ruilen asfalt voor zandpaden. Nog een splitsing doet ons inzien dat de middenafstanden de laatste rust niet zullen aandoen. Blijkt dat deze parkoersmeester zijn wandelaars heel intelligent verdeeld heeft over de drie rustposten. We hebben zelden zulk een vernuftige opbouw van een omloop gezien. Het resultaat is dan ook navenant. Bij elke rustpost aardig wat wandelaars maar toch telkens voldoende zitplaatsen. Knap werk dus. Het is erg warm geworden terwijl wij over een halfopen parkoers door prachtige zanderige dreven terug de overkant van de autobaan opzoeken. Linda begint de omgeving te herkennen, we wandelen randje Lilse bergen. De rustpost in de chirolokalen van Haarlebeek ken ik ook. Ben hier ooit één keer met een wandeltocht geweest, kan meer dan vijf jaar geleden zijn. We rusten dus een laatste keer in de koelte van sparrenbomen en met een stilaan dreigende hemel. Als dat maar goed komt!

Was het parkoers tot nog toe volledig vlak, een goede parkoersbouwer is ook een beetje sadist. We mogen inderdaad de beboste duintjes in voor enkele korte, pittige klimmetjes. Heerlijk vinden wij dat! De beloning bestaat uit een blauwgroene plas waar we rond mogen wandelen en het is nog niet gedaan. Er volgen paadjes door een erg moerassige bosstrook, begroeit met naaldbomen en hoge grassen. Het contrast met het volgende brede en kaarsrechte zandpad is enorm. We tuimelen vanaf een vijvertje in de volgende verrassing. Kronkelpaadjes door een dichte bosstrook, terwijl we roestige grachten volgen. Niet te geloven wat een variatie en schoonheid deze laatste etappe biedt, zelden meegemaakt! We naderen nu Wechel dorp. Moeten lachen met een zwart konijn dat over de plaatselijke voetbalwei dartelt. De laatste straten, we lopen met een stralende lach De Zandfluiter binnen. Laten de Duvel aanrukken gezeten buiten op het terras van de zaak. Bij deze willen wij de Zandstappers nadrukkelijk feliciteren met hetgeen zij hier vandaag presteerden. Dit was ronduit een schitterend parkoers. Het vernuft van de opbouw ervan en de intelligente spreiding van de wandelaars verdient daarenboven een dikke proficiat.Net als eerder in Kasterlee trouwens, bleek ook hier het opstellen van tenten als rustposten een pluspunt te zijn voor het uitbouwen van een prachtige groene tocht.

Donkere wolken pakken dreigend samen boven het dorp. We ontsnappen er niet aan, dit wordt een heuse stortbui. Lowieke Wauters, die een paar straten verder woont, ‘zwemt’ naar huis. Alhoewel onze auto slechts enkele honderden meters verder staat, wachten wij tot het opnieuw menselijk is. Bij druilerig weer rijden we naar Hemiksem terug. Hebben dit lange weekend 115km bijgeschreven in onze wandelgeschiedenis. Zijn wij best tevreden mee. Voor volgend weekend plannen wij Arendonk (32 km) op zaterdag en Lubbeek (43 km) op zondag. Na drie jaar Lier zoeken we eens andere oorden op. Wordt Martin op zondag terug onze gezel ?

Zaterdag 16 Augustus 2008

wsv Sterker door Strijd Rotterdam

2e Zomerzwerftocht te Barendrecht

Vandaag gaan we nog eens nederen want dat is alweer een hele poos geleden. De omgeving van Rotterdam heeft ons al prachtige tochten opgeleverd en daarom kiezen we nu voor een andere vereniging en startplaats. Vanuit Hemiksem is het nauwelijks een uurtje autorijden tot Barendrecht, gemeente geprangd tussen Rotterdam en Dordrecht. Waar we het lokale sportpark willen opdraaien wijzen twee vriendelijke stewards ons de weg naar het NS-station. Parkeren doen we op het dak, het lijkt wel het dak van de wereld. Links een bedrijvenzone, rechts woonhuizen, wij zien enkel en alleen daken. In de verte grote stukken groen, hopelijk gaat het die richting uit vandaag. We speuren tussen de geparkeerde auto’s naar één welbepaalde 4x4. Linda plukt er hem zo tussenuit …ja, Martin loopt hier vast de 50km. Gewoontegetrouw gaan wij voor ‘slechts’ 40. Langs een prachtig begroeide vijver en enkele smalle paadjes komen we zo bij BVV Barendrecht en het inschrijflokaal. Bij de koffie even door de routebeschrijving grasduinen. Uiteraard weinig rustposten en dus lange etappes, dit is Nederland.

Onder een gesluierde hemel gaan we op pad. Lopen dwars door een verkeersknooppunt van wegen en spoorbanen richting IJsselmonde. Een eerste reiger zweeft traag voorbij, het zullen er tientallen worden vandaag. We kunnen snel genieten van de eerste parken van de dag, steevast met waterpartijen en dus …reigers. De toch wel erg ruime groene zone met vijvers en inktzwarte grachten wordt vakkundig volledig doorkruist. Letterlijk elk paadje ervan lijken we te bewandelen. Tussen de hoge bomen komen af en toe woondozen piepen. Toch is deze eerste etappe erg groen en zeer aangenaam. De grondpijlen zijn ook overvloedig aanwezig, kinderlijk eenvoudig om dit parkoers te volgen zonder begeleidende tekst. Zo hebben we het graag. Na iets meer dan 7km de eerste rust in het Nova College. We hebben elk twee bonnetjes van € 0.50 gekregen bij de start. Voor een halve euro heb je hier een kop koffie met ontbijtkoek. Ja, wij voelen ons hier thuis!

Meteen na de rust dient het volgende park zich aan, met de geur van vers gemaaid gras. Trapje op, brug over de immense Rotterdamse ringweg, en terug de bosjes in. Opnieuw keren en draaien dus over slingerpaadjes door bosjes en langs waterpartijen ruim met kroos bedekt. We wandelen tussen de snelwegen en woonwijken van naar Nederlandse normen ruime huizen. Telkens weer worden wij gecharmeerd door het Rotterdamse groen, het is vandaag niet anders. De Parallelweg leidt ons onder een bomenrij langs open veld ‘immer gerade aus’ richting Ridderkerk. Kilometers lang lopen we rechtdoor. Asfalt gaat over in fietspad, gaat over in onverhard dwars door het volgende park. Wandelpad en paardenweg zijn duidelijk van elkaar gescheiden en te onderscheiden. We worden rond de Ridderkerkse woondozen gestuurd. Het valt ons op hoe stil het hier wel is. Waar zitten al die Hollanders toch! Voldoende rustgelegenheid in het winkelcentrum, zegt de routebeschrijving en dat klopt ook. We bestellen een kop verse soep en de boterhammetjes worden aangesproken. Hebben er meer dan 19 aardige kilometer opzitten. Ook hier is het alles behalve druk, zou de economische stilstand dan toch een feit zijn?

Na een ruimere pauze dan gewoonlijk verlaten we het centrum richting fraaie kerk. Deze blijkt als een middeleeuws slot omgeven te zijn door een gracht. Aan de buitenzijde van het water, prachtige oude, lage huisjes. Echt wel een idyllisch zicht. De 50km gaat hier van ons weg en wij stappen benedendijks verder. Hé, roept Linda plots, kijk wie we daar hebben! Zevenmijl Martin stapt hoog boven ons, zijn extra lus zit er op. Hij beslist niet te rusten maar meteen met ons verder te wandelen. We lopen langs een erg ruime grasvlakte tot zowat 1km van Kinderdijk. Er is heel wat te beleven op de gracht naast het pad. Een waterkieken is druk in de weer met een nieuw nest. Moeder zwaan roept haar kroost tot de orde, zij vertrouwt die toeschouwers duidelijk niet. De pubers dobberen meteen gehoorzaam in cirkeltjes rond mama, een vertederend gezicht. We moeten nu meer dan een kilometer de Benedenrijweg volgen tot de volgende open ruimte. Met uitzicht op de volgende rij woondozen lopen wij over een schelpenpad. Het is een behoorlijk warme namiddag hier in Ridderkerk-West. Pauzeren kort op een bankje en vervolgen onze weg. Nu komt het mindere stuk van deze tocht. Dijkje leidt ons langs wat oudere huizen met groene doorkijkjes. Daarna volgt de Beverwaardseweg die meer weg heeft van een stadsboulevard. Het enige groen zijn de graszoden tussen de tramsporen. Lopen door een woonwijk met opvallend veel diepgekleurde medemensen en dan terug door één van de parkjes van deze morgen. De brug over de ringweg geeft aan dat het Nova College in de buurt ligt. We lopen even fout, een attente volger op de fiets is er meteen bij om ons naar de rust te begeleiden. Die drie volgers waren er de ganse rit, haast onopvallend maar toch permanent aanwezig. Zeker een pluspunt aan deze tocht.

Wij hebben er ruim 30km opzitten, Martin dus 10 meer. Hij geeft te kennen zich helemaal niet lekker te voelen en beslist in de bezemwagen te stappen. Een wijs besluit, maar het zal ons verder bezighouden. Hopelijk komt hij veilig thuis. Wij vervolgen onze tocht en worden opnieuw naar de ringweg gestuurd. Trappekes op dus en vervolgens hoog boven het geraas over het grasdijkje wandelen, is eens wat anders. Duiken terug naar beneden en wandelen langs grachten en volkstuintjes tot de laatste wagenrust. Een wat ouder echtpaar ontvangt ons hier heel joviaal. Bij een drankje pauzeren we even in de zon. Het laatste wandeluurtje pikken we terug de thema’s op van deze morgen. Wandelen langs parkjes, waterpartijen, leuke achterafjes en ten slotte de spoorbaan tot de aankomst. Melden ons af en gaan een terrasje doen midden voetbalsupporters die duidelijk al ruim van het koele gerstenat hebben genoten. Nog één keer trappekes op, naar het dak van Barendrecht en zijn station. We zijn best tevreden over deze tocht al zat er iets te weinig verrassing in om het niveau van pakweg Rhoon te halen. Bedankt SDS voor de aangename wandeldag en de goede organisatie. Sober is ook bij het wandelen beautiful!