BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 14 februari 2009

“Twaalf Bomentocht”

WS78 te Nijkerk

Alweer de 8e wandeltocht van deze serie. Vele bekenden konden wij weer begroeten. De meeste praatjes die wij met verschillende mensen maakten gingen over hetzelfde. Niet leuk maar echt waar we moeten afscheid nemen van een goede wandelvriend, Ad(je) Mollen. Als een schaduw dragen wij dat vandaag met ons mee maar het doet goed om te horen hoeveel mensen hem gekend en gemogen hebben. Een stuk door de bebouwing en park waarna we gauw Nijkerk verlaten. Ook lopen we dan een andere gemeente in n.l. Putten. Een landgoedje dat Deuverden heet zullen wij later op de dag nog eens aandoen. Dit weten we omdat Theo een pijl zag hangen. We crossen nog een stukje door het bos en komen dan al gauw bij ons tomatensoepje aan. Na deze rust gaat het verder het landelijk gebied in. Langs een schuur bij boerderij met ijspegeltjes(!) gaan we landgoed Gerven in. Dit verlaten we al gauw en komen bij de verse landlucht aan. Dat is een boer met strontkar voor als je dat nog niet door had. We hebben nu al meer dan 12 bomen bij elkaar gezien maar waar het om draait zijn we nog niet geweest. Na wat verharde wegen gaan we het Geldersch landschap in. Bij een zandheuvel waar wij langs liepen hadden ze een alternatief gevonden op sleetje rijden. Een loopauto werd in dit geval als sleetje gebruikt. Daarna mogen ook wij omhoog om over het heuvelruggetje tussen de boompjes door te slingeren. En ja hoor de 12 bomen! Ze noemen het de apostelboom, vernoemt naar de 12 apostelen. Alleen was deze boom niet meer zo goed als hij van voren leek. Na een klein schaatspartijtje op de parkeerplaats, er lag hier en daar ijs op het asfalt, gaat het stilaan richting rust. We zijn nu in Voorthuizen (gem. Barneveld) aangekomen. Op de rust is het druk maar we vinden toch een plaatsje. Na rust komen we een bekende tegen het is Wil van de douane met zijn wandelmaatje. Even worden er wat oude koeien uit de sloot getrokken en dan stappen zij weer vrolijk verder. We lopen dan een fietspad op met een verwarrend bord. Hier staat militair verkeer maar is het geen verbodsbord? Het is duidelijk dat met vrieskou de paddenstoelen niet voor het oprapen liggen maar ik wist niet dat ook betonnen ANWB paddo’s daar last van hadden. In ieder geval voor Amersfoort moest je nu de lucht in. En voor Voorthuizen moest je mol zijn geworden. Rechts van ons wordt een ven zichtbaar en aan de overkant 2 bekende jasjes. Het zijn Wil en zijn maatje van de douane, we weten meteen waar we zo meteen komen te lopen. Om het ven lopend komen we bij nog wat vennetjes uit. Hierna verlaten wij het gebied en komen op de woudweg, een asfaltweg. In de verte komen ons wandelaars tegemoet die op zo’n 50m bij ons vandaan afslaan. Ook daar komen we nog te lopen. We gaan landgoed Appel in en passeren een boerderij waar de was buiten hangt. Op zich niets bijzonders maar er was toch iemand zeer verkouden hier, het waren alleen zakdoeken. Hier lopen we een stukje met Annemieke die hier ook de humor van inzag. We lopen een veldweg op als we rechts weer die bekende groene jasjes zien. We lopen dus een blokje om de boerderij. We komen nog door een strook bos te lopen waar ons weer wandelaars tegemoet komen gelopen. Deze mensen hadden een pijltje gemist en kwamen nu weer terug op de route. Slingerend door het bos moeten we over 3 plankjes lopen. Aan het einde is een plank over een greppel gelegd. Hierop liggen een paar deurmatten dus heb ik maar netjes mijn voeten afgeveegd. De wandelaars achter me vonden het wel grappig en volgende zelfs mijn voorbeeld! Bij de koffiepost wordt er weer met verschillende mensen gepraat. We lopen samen met Emmy weg. Al pratend komen we op de heide terecht wat in deze jaargetijde een beetje somber aandoet. Ook komen wij nu te lopen waar Theo vanmorgen de pijl heeft zien hangen. Als dat niet was geweest was het misschien niet eens opgevallen dat we vandaag hier al waren geweest. We bereiken niet veel later de fruitpost gelijk met Johan Hut en zijn maatje Jos. Vandaag staat appel op het menu wat wel bij de tocht past omdat we door het plaatsje (landgoed) Appel zijn gekomen. We krijgen nu voornamelijk nog asfalt onder onze voetjes te verwerken. Terwijl Emmy bij het station haar kaartje inlevert gaan wij de laatste 1200 met Roland en Rolf Craenen verder. Na een incidentje halen we Annemieke weer in en lopen de laatste meters met haar tot de finish. Hier melden we ons af en gaan er dan meteen vandoor. Niet omdat het niet gezellig is maar, wij kunnen vanavond nog persoonlijk afscheid nemen van Adje.

http://s412.photobucket.com/albums/pp206/hennietheo2008/1...

Zaterdag 31 januari 2009

WS78 te Arnhem-Presikhaaf

Parken- en landgoederentocht

Vandaag alweer de 7de W.S ’78 wandeling van dit seizoen. Gelukkig kunnen we er vandaag weer bij zijn. Volgens de info, die elke wandelaar bij inschrijving krijgt, hebben we van de vorige W.S niets te missen gehad. Het was geen mooi weer, de route was erg modderig en als klap op de vuurpijl is zowat iedereen meerdere kilometers verkeerd gelopen. Tja, wat zou ik daar nou op zeggen. Wij zijn er een keer niet bij en de hele wandeling loopt in de soep (grapje). In de info van vandaag staat een beschrijving van de wandeling. Zo ook het volgende zinnetje; ‘Arnhem wordt niet voor niets “parkstad” genoemd. Nou ik kan je wel vertellen dat parkstad in Zuid Limburg ligt en de gemeentes Heerlen en Kerkrade hiertoe behoren! Maar het klopt uiteraard wel een beetje want wij zullen vandaag meerdere parken bewandelen. Na een overvloedige koffie en thee gaan we rond 9 uur op pad. We zijn nog geen kilometer op weg of we gaan het 1ste park/landgoed al in. Hier in het park liggen grote pagina’s rond de vijver verspreid. Hierna gaan we klimmen (molshoopjes geen Alpen) waarna we boven gekomen een fraai uitzicht hebben. Menig fotootje word geschoten voordat de wandelaars door lopen. Later gaat het nogmaals bergop langs een houten monnik uit 1572. trapjes op en af, ze weten weer niet wat ze willen en dan naar de steenentafel. Volgens mij was het toch echt een gebouw en geen tafel maar ja…… We vervolgen onze weg als rijk (zo heet hij, is niet rijk heeft nog niet eens geld voor haren!) al mopperend voorbij komt. Niet omdat de tocht niet mooi is maar zo is onze Bunnikse Blauwe nu eenmaal. Bij de soep post gekomen is het een drukte van jewelste. Er zijn vandaag maar liefst 541 wandelaars gestart dus dat verklaart de drukte wel! Na een uiensoepje gaan we met rendier en Roland weer verder. Dat we niet ver van onze startlocatie zijn wordt weer eens duidelijk omdat de plaats waar we doorheen lopen Arnhem blijkt te zijn. Hier heeft iemand wel een heel goede mest ontwikkeld als er zo’n grote champions kunnen groeien. We gaan het Geldersch Landschap in. Ook nu weer een fraai stukje natuur. Het volgende landgoed is Warnsborn waar niet veel meer recht staat van het hotel. Sommigen suggereerden dat er een wild feestje was geweest maar er werd gewoon gerenoveerd. Bij de vijver moest rendier zijn geluk beproeven om op één nachtje ijs te gaan staan. Zonder schade vervolgt hij en wij onze weg langs de zinnevruchten. Dit waren verschillende bronzen beelden, geïnspireerd door dieren. Deze waren in opdracht van het Prins Bernard fonds geschonken aan het Geldersch Landschap. We passeren een monument van het 1ste slachtoffer van de luchtvaart in Nederlandse geschiedenis. Jans is inmiddels bij ons komen lopen. We babbelen over onze zieke wandelvrienden als we de heide met jeneverbesstruiken oversteken. We komen ongemerkt bij de rust aan. Het is er erg druk, zowel aan de bar als in de rest van de ruimte. We proberen eerst een plaatsje te vinden voor we bij de bar aansluiten. Het blijkt zo vol te zijn dat zelfs mensen op de grond zitten. Theo en ik besluiten om verder te lopen, op de grond zitten vind ik geen optie. Achterlangs het golfterrein komen we uit bij Vitesse. Ik moest ff denken maar, dat zijn 11 mensen achter een bal en hebben ze hem eindelijk dan trappen ze hem weer weg! we gaan het bos weer in en na een poosje lopen komen we bij een Maria kapel waar wij met een eerdere W.S al eens zijn geweest. Annemieke komt bij ons lopen, wat weer een babbel betekent. Een kleine km verder maken wij een stop bij een tankstation. Op een muurtje in de zon met uitzicht op de wandelaars is het echt genieten met een warm bakkie koffie/thee. Hierna komen om een bevroren vijver te lopen wat weer mooie plaatjes oplevert. Door het bos waar we Ralf Lentz met zoon tegen het lijf lopen. Ralf maakt ook altijd veel foto’s onderweg wat voor zijn zoon vaak oponthoudt betekent. Ongemerkt naderen we de koffiepost waar ook nu weer een rij staat. Dat hebben wij al lang niet meer meegemaakt! Hier hoorde wij dat de koffie op de grote rust maar liefst 2.10 koste en bij meerdere mensen ook nog lauw tot zelfs koud was! geen slechte keuze geweest om door te lopen! ! Ook kwamen Rudolf en Roland aan en jawel hoor, het rendier had zijn geluk weer beproefd en was onderweg op het ijs gaan staan. Helaas voor hem liep hij nu met een natte voet omdat hij er doorheen gegaan was! Na deze stop gaat het weer richting een landgoed. We lopen op een kasteel af. Het blijkt kasteel Zuipendaal oeps ik bedoel kasteel Zypendaal te zijn. Over een plank steken we het water over. Wij wijken even af om ook de waterval te fotograferen. Door het park lopen we verder langs een brug versiert met zwanen. Hierna volgt een klimmetje d.m.v. trapjes in de steile tuin (hoe komen ze er toch op!). even cultuur snuiven want op de muren was nog wat te lezen. Emmy met wandelmaatjes komen nu ook achter ons aan (dat krijg je van al dat oponthoudt). Langs de dichte uitkijktoren, wat wij wel jammer vinden, gaat het naar de fruitpost. Wij krijgen vandaag ons mandarijntje uit handen van de voorzitter. Het mandarijntje zit behoorlijk strak in zijn jasje. Men moet met een mesje een begin maken en millimeter voor millimeter ontdoen wij hem van zijn schilletje. Theo maakt de opmerking dat we nu zeker een half uur later mogen binnenkomen vanwege het ontkleden van de mandarijn. Die was overigens heerlijk, waarna wij voor de laatste kilometers op weg gaan. Het zijn nog een dikke 4 km die met veel geklets zo voorbij zijn gegaan. Het laatste stukje komen we via de heenweg terug (waar die grote pagina’s lagen) wat bijna niet opviel. Rond 17u melden wij ons af. Even nog wat nuttigen en omkleden en dan op bezoek bij Theo Gijzen die ziek thuis zit.

 http://s412.photobucket.com/albums/pp206/hennietheo2008/3...

De WS78 Oude Maas/Develtocht vanuit Zwijndrecht

Op zaterdag 17 januari 2009 organiseerde WS78 een 40 kilometer lange wandeltocht vanuit Zwijndrecht.

De naam Zwijndrecht is een samenvoeging van de West-Frankische woorden zwin en drecht. Zwin kan worden vertaald als getijdengeul, drecht als oversteekplaats, overvaart of veer. Zwijndrecht betekent dus letterlijk ‘getijdengeul waar kan worden overgestoken’. Deze uitleg doet vermoeden dat Zwijndrecht vroeger bij laag water aan Dordrecht vastzat, tijdens hoog water waren beide nederzettingen gescheiden. Een situatie die zou dateren van voor de twaalfde eeuw.
De benaming Zwijndrecht gold eerst voor de hele Zwijndrechtse Waard, die werd begrensd door de rivieren de Pelster, de Noord, de Oude Maas en de Waal, tussen Heerjansdam en Oostendam. Bewoners van dat gebied moeten al in de vroege middeleeuwen (900 - 1300) hun land (beperkt) hebben bedijkt, als bescherming tegen veelvuldige overstromingen.

De start was vanuit het Develsteincollege. Wij konden met de trein niet voor tien minuten voor negen in Zwijndrecht aankomen. Daarna was het nog een kwartier lopen naar de start. Om kwart over negen begonnen wij aan de tocht. Al na een paar honderd meter werd het Hoge Devel Park bereikt, waar we langs het riviertje Devel liepen. Het water was hier nog bevroren, maar op het ijs lag vanwege de dooi wel een laagje water. Dit zorgde voor fraaie weerspiegelingen. Rondom het park stonden verschillende beeldhouwwerken.

Het Develpark is ontworpen door landschapsarchitect Hans Warnau (1922-1995).
Het park is in 1962 aangelegd. Met een uitgekiend ruimtelijk spel tussen open en gesloten vlakken en een doeltreffend padenstelsel is een bijzondere compositie neergelegd. Een compositie waarbij het gebruik voorop stond en nog altijd staat; in het park moest gewandeld, gespeeld en gesport kunnen worden. De ligging van het park is uitzonderlijk; op een eiland in een meander van de Devel. De Parklaan deelt dit eiland, een zandophoping, in tweeën. De noordelijke helft heeft al bij aanleg een minder openbaar karakter dan de zuidelijke helft. Met de strakke geometrische opzet vormt het park een contrast met de omgeving. De ontwerper zocht dit contrast bewust op.

De zon probeerde wat door te breken. Bij een brug was een grote wak in het ijs en hier zwommen talrijke eenden. We bereikten het Arboretum Munnike Park. We liepen door dit park en op de sloten in dit park lag nog ijs. Nadat we een verkeersweg waren overgestoken volgden we de Munnikesteeg noordwaarts. We kwamen hier tegemoet lopende wandelaars tegen. Eerst dachten we, WS78 zal zo vroeg in het parkoers de route toch niet over hetzelfde traject de route tegengesteld laten lopen. Meteen daarna dachten we dat het wandelaars van een andere wandeltocht waren. Toen we in één van hen de webmaster van ws78.nl herkenden wisten we dat het tocht om WS78 wandelaars ging. Ze waren echter niet spraakzaam. Eén van hen zei tegen ons om zijn gezicht te redden: “ o ja, jullie moeten de lus nog lopen”.
Na een manage kwamen we, nabij Huize Develzicht, op een Y-splitsing waar zowel in de routebeschrijving als een krijtpijl op de grond RA aangaven. Toen wij daar echter liepen was de krijtpijl naar rechts doorgestreept en wees een andere krijtpijl naar links. Omdat we meerdere wandelaars naar links zagen lopen besloten wij ook naar links te lopen. Aan onze rechterhand zagen we in de verte wel heel veel wandelaars lopen en Coos vroeg zich af of we toch niet verkeerd liepen.
Later bleek dat op deze Y-splitsing de meeste wandelaars de verkeerde bepijling hadden gevolgd en in de buurt van Kijfhoek terecht kwamen. Kijfhoek stond wel op het programma, maar wel pas na de grote rust. We liepen nu langs de rivier de Devel en staken deze later over om deze vervolgens aan de andere zijde te vervolgen.
Door de verkeerd gelopen wandelaars zaten wij nu in plaats van in de verre achterhoede in de voorhoede. We volgden de Munnikensteeg opnieuw. Nu echter in zuidelijke richting. Op weg naar het voet/fietsveer kregen we uitzichten op bouwwerken, waarvan we niet wisten wat het was of voorstelde. We besloten de bouwwerken te fotograferen in de hoop dat we later zouden vernemen wat het voorstelde. Toen we met het pontje vertrokken, draaide het pontje een keer in het rond, waarop een wandelaar opmerkte “gratis rondje van de zaak”.
Na de oversteek met het voet/fietsveer over de Oude Maas werd Puttershoek bereikt. De haven met het veerhuis was erg pittoresk en fotogeniek. Er werden hier dan ook door de wandelaars talrijke foto’s geschoten. Vanaf de achterliggende dijk hadden nog een mooi uitzicht op een aantal oude gebouwen van Puttershoek zoals het Springende Peert en het Raadhuis.

Tot in de 19e eeuw was Puttershoek een klein en afgelegen dorp, waar de voornaamste bron van inkomsten het biezensnijden was. In 1912 werd er echter een grote suikerfabriek in het dorp gevestigd, waardoor door het dorp iedere herfst de kenmerkende zoete geur dreef. Met de suikerfabriek kwamen arbeiders uit Noord Brabant mee. Het streng gereformeerde Puttershoek kreeg hierdoor een bloeiende katholieke gemeenschap, die één van de twee katholieke kerken die de Hoeksche Waard rijk is, in het dorp bouwde. Eind 2004 werd bekend, dat de Suikerfabriek haar deuren gaat sluiten, als gevolg van de concurrentie van suikerfabrieken in Oost-Europa en de ontwikkelingen van de suikerprijzen op de wereldmarkt.
De bekendste Puttershoeker is Kees Verkerk, die in 1968 goud won bij het schaatsen op de Olympische Spelen. Verkerk woont tegenwoordig in Noorwegen, maar in zijn geboortehuis is nog steeds het café van zijn ouders, Het Veerhuis, gevestigd (aan de haven).

Over een grasdijk vervolgden we nu ons pad in de richting van een oude suikerfabriek. Op een ingemetselde tegel in het fabriekscomplex stond de tekst: “Coöperatieve Beetwortel Suikerfabriek Puttershoek anno 1913”
Nu zetten we koers naar de soeppost. We volgden hier een traject van de “1 februari 1953 fietsroute”.

De 70 tot 80 km lange Watersnoodroute is een Fietsroute over de buitendijken van de Hoeksche Waard langs zes informatiepanelen. Op de panelen wordt beschreven wat zich in 1953 op die plek heeft afgespeeld. De route wordt gemarkeerd met vierkante bordjes met de tekst "1 februari 1953 route"

Aan de oostkant van de Zomerlandse Polder was in buurtschap Kuipersveer de soeppost op 9 kilometer. Dit keer hadden ze onze favoriete erwtensoep met schijfjes worst. Voor een klein bedrag konden we er roggebrood met spek bijkopen, wat we ook deden. We troffen hier de internetbeheerder van rs80.nl met zijn vrouw. We maakten hem attent op een foutje op rs80.nl dat het aantal deelnemers vermelde bij de tocht vanuit Waddinxveen. Een aantal van 20 vonden wij aan de lage kant. Het bleek dat er toen 420 deelnemers waren. Het foutje was mede ontstaan doordat het aantal deelnemers op meerdere plaatsen vermeld stond en op de andere plek wel juist stond.

Het Kuipersveer is een gehucht in de gemeente Binnenmaas. Het gehucht is gelegen aan de Oude Maas tussen Puttershoek en Heinenoord in. Voordat de gemeente Binnenmaas ontstond, hoorde het bij de gemeente Heinenoord, hoewel de inwoners altijd meer op Puttershoek, dat op slechts 3 km afstand ligt, gericht zijn geweest. Het huidige Kuipersveer bestaat uit één straat (bijna geheel onderaan een dijk gelegen) met 17 huizen, waarin 37 mensen wonen en een clubhuis(de Hoeksche renners).
Rond 1650 liep de Postweg van Rotterdam naar Heerjansdam. Daar werd de post overgezet met het veer naar Kuipersveer en ging de route verder naar Zevenbergen en Antwerpen.
In het voorjaar van 1999 bracht Het Hoeksewaards Landschap Stichting Ark in contact met suikerfabriek Puttershoek. Ten noorden van de fabriek ligt langs de Oude Maas zes hectare natuurterrein, ontstaan op een voormalige opslag van grond die vrijkomt bij het schoonwassen van suikerbieten. Het is een hooggelegen, ruig gebied rondom twee plassen. Sindsdien is het maaien en klepelen gestopt en loopt er een kleine kudde Schotse hooglanders.
De rijkdom aan bloemen en insecten is er fors op vooruit gegaan, waarbij vooral wilde bijen, hommels, zweefvliegen, vlinders en sprinkhanen opvallen.
Het woord klepelen nader verklaard: Draaiende stalen cilinders maken alle begroeiing letterlijk een kopje kleiner. Het stukgeslagen maaisel blijft achter in de berm en verrijkt zo de bodem, waardoor een eenzijdige begroeiing ontstaat van gras met op zijn best her en der wat paardebloemen.

We waren nu ongeveer twee uur onderweg en nu begon het te (mot-)regenen. Daarop werd het fototoestel opgeborgen in de rugzak. Er volgde nu een karrenspoor over een grasdijk. Niet alle wandelaars hadden hier zin in getuige het feit dat er wandelaars waren, die over de asfaltweg bleven lopen. Ook toen een parkoersbewaker tegen hen riep, dat ze verkeerd liepen, bleven ze op de asfaltweg lopen. Verderop moesten alle wandelaars de dijk op omdat de route aan de andere zijde van de dijk verliep liep.
We liepen hier tussen de Geertruida Agathapolder en de Buitenzomerlanden. We werden aangesproken door een man. Hij had geconstateerd, dat wij een link naar zijn website had geplaatst met de naam Wandelgraaf. Dit is niet zijn eigen naam, maar je bent natuurlijk vrij om op internet elke naam aan te nemen, die je zelf wilt. Het pad werd, op weg naar de Heinenoord tunnel steeds modderiger. Op een omgevallen boom met talrijke takken, waar je eigenlijk niet doorheen kan, stond doodleuk een pijl RD bevestigd. Er liep een ander modderpad langs. Later lazen we op de website van één van de parkoersuitzetters de tekst: “Onnodige modderpartijen staan niet op het programma”. Maar toen die tocht gedeelte werd voorgelopen, op 13 januari 2009, was de grond nog overwegend keihard van de vorst.
Bij de Heinenoordtunnel aangekomen liepen we over de roltrap naar beneden. Voor ouderen en minder energieke wandelaars was het mogelijk om met de lift naar beneden te gaan. De voet- en fietstunnel was een km lang.
We zochten de oevers van de Oude Maas weer op en volgde deze opnieuw een tijdlang. Nabij buurtschap Barendrechtse Veer kwamen we langs een miniatuur spoortreinrails met stationnetje. Ook een roodkleurig treintje stond er geparkeerd. Toen we de smalspoor spoorrails overstaken stonden daar echte waarschuwingsborden, die we ook bij een gewone spoorwegovergang zien. We herkenden hier trajecten van de Kennedymars uit Ridderkerk van de RWV.
Na een groot witkleurig en vrijstaand gebouw liepen we opnieuw langs de Oude Maas. De Oude Maas had hier af en toe kleine strandjes aan de oever. Er passeerde nog een zeeschip (Wilson).
We verlieten Barendrecht en betraden nu Heerjansdam. We liepen hier langs de Waal die nog bevroren was. Ook hier hadden we weer talrijke fraaie weerspiegelingen omdat er een dun laag water op het ijs lag. Na een zwembad en een groot ondergespoten ijsbaan, die er nu wel natjes bijlag, werd de grote rust bereikt bij Tennisvereniging Heer Jan te Ridderkerk
Vanwege het gevorderde uur, het was kwart over een, en omdat we toen nog niet wisten dat de route zou worden ingekort, besloten we de grote rust over te slaan. Bij regen aan het eind van de tocht zou het al veel eerder donker zijn dan 17.00 uur, het tijdstip dat de zon deze dag officieel onderging. En we wilden graag voor donker bij de finish aankomen. Het was weer begonnen te regenen. Daardoor maakten we nu ook geen foto bij sportpark Moleiwei waar fraai een molen, weliswaar zonder wieken, stond.
Er volgde nu een open stuk met wind en regen, waarbij we ons zelf nog wel eens afvroegen, wat er nou zo leuk aan wandelen is. Door Polder Heerjansdam werd koersgezet naar buurtschap Kijfhoek. We maakten een paar foto’s van het kerkje omdat het inmiddels weer droog was geworden.

Het laat-gotisch kerkje te Kijfhoek is gebouwd in de tweede helft van de veertiende eeuw. De woning van de koster dateert van 1645. Deze woning was de voormalige dorpsschool van Kijfhoek. De schoolmeester was ook koster, voorlezer, voorzanger en doodgraver.

Hier was een parkoers wijziging. Omdat veel wandelaars in de ochtenduren 3 tot 4 km verkeerd waren gelopen werd, voor hen, de schade hersteld door een afkorting. Er werd hier geen onderscheid gemaakt tussen wandelaars die ’s-ochtends wel of niet verkeerd waren gelopen. Wij waren hiervan dus de klos, waardoor onze totale afstand op 36 km zou blijven steken. We staken het grote spoorwegemplacement Kijhoek over via een brug.

Hier is een uitgestrekt rangeerterrein van de Nederlandse spoorwegen te vinden. De wagons van de goederentreinen worden hier in de juiste volgorde achter elkaar gezet.

Tegen half drie werd op 30½ kilometer de koffiepost bereikt. Deze was ideaal binnen gelegen. Voor ons was dit de (enige) grote rustpost.
Bij het verlaten van de koffiepost troffen we nog onze Belgische wandelvriend uit Hemiksem (Antwerpen). Mede hierdoor werd dit weer een internationale tocht. Op internet troffen we later nog een fotoreportage van ene Johnny Walker aan. Hij is vermoedelijk ook een wandelaar uit België. Op http://beneluxwandelen-up.skynetblogs.be/ staan links naar wandelverslagen en fotoreportages van wandeltochten in de Benelux, dus ook naar deze WS78 tocht. Een link naar dit verslag komt daar ook op te staan.
Na een minder interessant traject door buitenwijken van Zwijndrecht werd opnieuw de oever van de Oude Maas bereikt. Eerst liepen we door het Noorderpark alwaar een beeldenpark was gelegen. Het was echte kunst, want je kon meestal niet zien wat het voorstelde. Zowel hier als verderop hadden we fraaie uitzichten op Papendrecht en Dordrecht aan de overzijde van de Oude Maas.
Na een oude watertoren werd op 37 km de fruitpost bereikt. De mandarijnen waren gepeld. Zowel op deze verzorgingspost als vlak daarvoor, werden we nog door twee verschillende fotografen op de gevoelige plaat vastgelegd en treft u aan aan het einde van de fotoreportage.
We spraken op de fruitpost nog twee wandelvvrienden uit Noord-Holland. Zij waren erg ontstemd over de parkoerswijziging na de grote rust. Zij behoorden ook tot de wandelaars die ’s-ochtends verkeerd waren gelopen. Zij hebben bij Kijfhoek wel de officiële route gevolgd. De route was volgens hen goed gemarkeerd.
Langs de voorzijde van het station van Zwijndrecht liepen we naar de finish. We herkenden het station niet, omdat we in de ochtend het station aan de achterzijde hadden verlaten. De officiële afstand bedroeg 39,760 kilometer. Wij schatten de afstand voor ons op 36 kilometer. Bij de finish werden we nog getrakteerd op een smartlappenkoor. Mede wegens gebrek aan stoeltjes besloten we snel te vertrekken, want dan konden we de trein van 17:10 nog halen.
Het was, mede voor de omgeving, best een aardige tocht geworden. Het IVV-nummer was 11412.
Aan alle (enigszins) ontevreden wandelaars zou ik willen zeggen, dat ze zich eens moeten realiseren wat de organisatoren, die vrijwilligers zijn, allemaal over hebben voor deze tochten. Zij offeren elk jaar 10 vrije zaterdagen in de zomer op bij het voorlopen en 10 vrije zaterdagen in het winterseizoen voor de tocht zelf. De meesten staan tussen half vijf en vijf uur op de organisatiedatum op en willen niet ’s avonds laat pas thuiskomen. Als de tocht niet was ingekort, dan waren meerdere wandelaars pas na sluitingstijd gearriveerd. En de organisatoren zouden dan ook laat thuiskomen. De fietsen van de parkoersbewaker zaten na afloop heel erg onder de modder.
Wij willen de organisatie met alle vrijwilligers hartelijk danken voor het organiseren van deze tocht. Hopelijk tot de volgende WS78 tocht in Arnhem.

Henri Floor