BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 12 Januari 2008

Aalter – Beernem

Verbroederingstocht

Wij horen de laatste weken de gekste verhalen over de ingewikkelde lussentocht tussen Aalter en Beernem. Zodanig dat ik er het fijne wil van weten en Linda voorstel er te gaan kennismaken. Niet oostwaarts naar Laakdal gaat de reis dus vandaag maar pal west naar Aalter. Het is bar weer boven het Waasland met regen en wind. Maar zie, vanaf Nevele (!) klaart de lucht uit en komen we in rustiger kontreien terecht. We worden vanaf de afrit E40 rond het provincieplaatsje gestuurd, door een KMO-zone en zo naar ruime parkeergelegenheden. Het is erg stilletjes in de startzaal, tevens rustplaats voor wie de lokale lus loopt of van Beernem komt gestapt. Een tekening met cirkels en daarnaast alle wandelmogelijkheden lijken mij duidelijk, een goed voorteken. Ik noteer netjes de tussenafstanden en rustplaatsen, doe ik trouwens altijd, maar acteer hier als een verwittigd man.

Eenmaal buiten duidelijke bordjes in verschillende richtingen, voor ons gaat het naar Maria-Aalter. Wandelen door het slapende stadje, langs een noodbrug over de werkzaamheden van de Knokkeweg. Het is fris, winderig en droog. Lopen over de E40-brug en langs een fietspad naar een bos. Blijkt Domein Hooggoed te zijn waar Stef nog recent over schreef. De ondergrond is vettig, nat maar ook zanderig, dus dat valt best mee. Houthakkers hebben hier blijkbaar ook een vette kluif gehad. Het nog jonge gevarieerde loof- en naaldbos kent een ondergroei van bramen en rododendrons. Dit is best een aangenaam stukje. We verlaten het bos niet echt maar lopen langs de rand ervan over betondreven en warempel onder een blauwe hemel. Zijn hier randje Ruiselede. Mogen terug het bos door naar Maria-Aalter en de eerste rust na 9km. Ook hier is het helemaal niet druk. Nippend aan onze koffie zijn we best tevreden over deze eerste etappe.

We mogen opnieuw de E40 over richting Knesselare. Draaien links weg voor de spoorbaan Gent-Kust en zullen deze een heel eind door de weilanden volgen tot Sint-Joris. Fraaie dreven met schattige lage boerderijtjes leiden ons langzaam naar Beernem. Dit provincieplaatsje lopen we binnen langs een uitgesponnen KMO-zone maar dat kan de pret niet drukken. We hebben er in rustpost Reigerlo 17,4 km opzitten. Beslissen om hier een lokale lus van 7km te lopen om alsnog aan onze beoogde 40km te komen. De splitsing tussen lokale route en retour naar Aalter is perfect aangegeven. De lus zelf, met rustpost, stelt weinig voor. Enkel de eerste km na de rustpost, een pad langs een kanaal (met brem in bloei !) is het vermelden waard. Verder straatjes lopen en onze KMO-zone weer.

De terugkeer naar Maria-Aalter begint met een paar kerkwegels en een stuk steenweg op en over de E40. Zodra we links weglopen wordt het echter heel aangenaam. Lange rechte dreven met jonge beuk of plataan aan weerszijden, leiden ons door de verlaten weilanden. Eén hond blaft ons van op veilige afstand toe, verder geen mens te bespeuren, behalve enkele medewandelaars dan. We zien de E40 wel maar horen zijn geraas nauwelijks. Onder een mild zonnetje is dit echt aangenaam wandelen. Deze tocht is verassend goed. Zijn hier denkelijk op grondgebied St-Joris-ten-Distel en stappen zo’n 8km door het landschap terug naar Maria-Aalter. De rustpost is bijna verlaten maar de schaarse wandelaars worden er nog steeds vriendelijk onthaald.

Zijn maar met z’n tweetjes meer als we aan de laatste etappe beginnen. De rest van het groepje wandelaars in de rustpost keert terug naar Beernem. Moeten even door een wijk in aanbouw en volgen vervolgens een fietspad aan de bosrand. Domein Hooggoed wordt ons een tweede keer uitgebreid aangeboden. Het naaldbos oogt reeds donker. Enkel de boomkruinen zijn als met goud bespoten door de zakkende zon, het lijken blonde koppetjes op donkere lichamen, heel speciaal. Wij genieten met volle teugen van het geboden natuur spektakel. Verlaten de bossen voor de weilanden langs de E40 en de spoorbaan. Nog enkele straatjes en ook deze tocht kunnen we aan ons palmares toevoegen. Genietend van een Westmalle doet een wat oudere helper zijn levensverhaal in het sappige Gents. Wij moeten er om lachen en keren vrolijk naar ons karretje terug.

Deze tocht heeft ons aangenaam verrast. Neen, het is geen ingewikkeld parkoers, maar een goed uitgekiende formule, degelijk gepijld en in de rustpunten van prima tekst en uitleg voorzien. Daarenboven is de omloop zelf met z’n afwisseling van bossen en landerijen zeker de uitstap waard. Denkelijk zal het voor ons niet bij dit ene bezoekje blijven.