BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 8 November 2008

WS’78 te Boxmeer

Maasduinen / Maasheggentocht

Vandaag de 3de winterserie van het seizoen. Om kwart voor 9 mogen we al vertrekken omdat het startlokaal aan de kleine kant is en niet alle wandelaars kan herbergen. We lopen eerst een stukje door de bebouwing en het centrum van Boxmeer. Langs een klooster en de Sint Petrusbasiliek gaat het snel naar het buitengebied. Langs de Maas gaat het naar de stuwen van Sambeek (gem. Boxmeer) waar we afbuigen. Ik loop net te klagen dat een pakje drinken in mijn kont aan het prikken is. Corné had hier wel een oplossing voor. Laat mijn die pakjes maar vasthouden zegt hij. Dan heb ik meteen een reden om aan je kont te zitten. Nou daar was ik dan ook weer mooi klaar mee! We lopen door het natuurgebied de Maasheggen dat zijn naam te danken heeft aan de vele heggen die een ondoordringbare (natuurlijke) afscheiding vormen tussen verschillende percelen. We volgen het Maaspeelliniepad en lopen zelfs een stukje van het Pieterpad. Corné was weer aan de scherpe kant want toen ik hem vroeg waar hij zijn auto had geparkeerd kreeg ik te horen; “met mijn kont naar jou kont”. Vandaag gaan we met een veerpont naar de andere kant van de Maas en naar de provincie Limburg. Veel wandelaars bij ons op de pont zeiden dat wij terug naar huis gingen maar uiteindelijk zijn we dan nog steeds in het noorden (van Limburg wel te verstaan). Dan moeten jullie wel Limburgs spreken zei ik behalve Rudolf want die kent slechts 1 woordje Limburgs en dat is niet voor publicatie geschikt! We komen in het gebied van de Maasduinen in Afferden (gem. Bergen). Hier lopen we een stuk door het park terwijl van de andere kant de vorige pontgangers erbij komen die allemaal verkeerd waren gelopen. Zelfs de controleur op de fiets (Henk Dikken) was verkeerd gegaan. In het park ging hij écht plastieken zwanen fotograferen, wat een rare man toch. We komen nu op de soeppost aan en hebben zo’n 10,8 km gelopen. In de tuin nemen we plaats op het terras wat volgens diverse wandelaars echt weer iets voor de Limburgers was. “we voelen ons thuis” luiden ons antwoord. Ze waren gewoon allemaal jaloers dat zij het zelf niet hadden gezien dat je hier even kon zitten. Na ons heerlijk tomatensoepje maken we ons voor een lange etappe, wat we bij de W.S, niet gewend zijn. We moeten maar liefst 15 km afleggen tot de volgende rust. Door het begrazingsgebied de Afferdense Duinen vervolgen wij onze route. Over mooie heideveldjes met hier en daar een vennetje. We moeten een heuse heuvel beklimmen. Hier zijn wij jaren geleden ook geweest met het Pieterpad. Roland vond dat dit stuk route gejat was van de wandelclub uit Afferden. Maar ik zei; als dit een mooi gebied is, er wel meer clubs gebruik van zouden maken en er hier dus geen diefstal wordt toegepast. Vlak voor we het gebied verlaten stuiten we op de grote grazers die in werkelijk helemaal niet zo groot blijken te zijn. We komen langs de ruïne van kasteel Bleijenbeek. Om dit kasteel werd in februari 1945 zwaar gevochten zodat de Engelsen maar één uitweg hadden. Om het verzet te breken bombardeerden ze het kasteel, waardoor 600 jaar kasteelgeschiedenis werd vernietigt. Tegenwoordig is het een opvanghuis voor daklozen vleermuizen. Dat het traject wat we nu lopen wat lang is was wel te merken aan diverse wandelaars die onderweg even uitpuften op een bankje. Het was heerlijk weer dus waarom niet. Zo ook Annemieke met haar wandelmaatje Michelle zaten op een mooi plekkie. We krijgen nu nog een zandheuvel voor de kiezen die Cees, ons molletje, wat moeilijk afgaat. Boven gekomen heb je een prachtig uitzicht op de omgeving en ploeterende wandelaars. We komen in Nieuw Bergen (gem. Bergen) waar de grote rust is. Maar eerst gaan Theo en ik nog bij de boerenbond langs voor wat kleine inkopen die Monique voor ons naar de start meenam (nog bedankt!). Na de rust vertrekken we samen met Annemieke en Michelle. We verlaten Nieuw Bergen om Bergen in te lopen. We lopen over een dijk voor wij de plaats inlopen(?!). Zouden ze hier natte voeten krijgen? O, zei Theo hier moet je zeker in het bezit zijn van een zwemdiploma als je hier komt wonen. Misschien is dat wel de inburgeringcursus. We volgen het bordje met veerpont Vierlingbeek en lopen Bergen weer uit. Nu passeren we weer een dijk. Het blijkt dus dat ze rond het dorp een dijk hebben opgegooid. Bij hoog water zijn ze hier dus van de buitenwereld afgesloten. We moeten even op de pont wachten die net van de overkant vertrok toen wij aan kwamen gewandeld. De pont wordt volgeladen en vertrekt meteen weer naar de andere kant. De veerman wilde niet op 2 wandelaars wachten die vlakbij waren. Ger van Hattum stond in de stuurhut maar toch komen we veilig aan de andere kant, in Vierlingsbeek (gem. Boxmeer) waar het hard op de koffiepost aangaat. Deze ligt in het dorp Vortum – Mullem (gem. Boxmeer). Ook nu wijken Theo en ik ff af om een hobbyzaakje te bezoeken (zonder resultaat). Op de koffiepost komen we tot de ontdekking dat de 2 “te late”wandelaars Willem Mutse en vriendin (vrouw?) waren. Zo zie je elkaar jaren niet en dan maar liefst 2 weken achter elkaar. In dit gat (Vortum – Mullem) stond een wel heel gevaarlijke wc, zie foto! We hebben nu 5 puntjes te gaan tot de fruitpost die 3 km verder is. We moeten ruim een kilometer langs het spoor lopen om dan bij de overgang erover te gaan. Ook nu was Willem te laat en moest wachten tot de trein voorbij was. Bij de fruitpost kregen we een banaan. Het is te merken dat ook hier de recensie is door gedrongen want de banaan was de helft van wat we bij de 1ste W.S kregen. Maar hij was erg lekker en daar gaat het om! Nu is het nog maar 3 km tot de finish. Na wat slap ge… komen we al gauw bij de finish aan. Conclusie van vandaag is dat eerste deel en het deel in Limburg wel tot de categorie W.S behoort maar vooral de laatste 10 km minder waren. Als laatste komt Peter van de Ven binnen net na de pijlophalers. Dit was al de 3de W.S zonder onze Belgische vrienden Patrick en Linda.

De WS78 Maasduinen/Maasheggentocht vanuit Boxmeer

Op zaterdag 8 november 2008 organiseerde WS78 de Maasduinen/Maasheggentocht. De start was vanuit Hotel café Restaurant ’t Vertrek te Boxmeer. Toen wij even na half negen arriveerden, was het al een drukte van jewelste. De startlocatie was aan de kleine kant en daarom stonden al talrijke wandelaars buiten. Rond 10 minuten over half negen konden de wandelaars vertrekken. Wij konden niet meteen vertrekken, want bij de inschrijftafel stonden lange rijen. Coos, die altijd ook voor mij inschrijft, stond maar liefst een kwartier in de rij. Maar om vijf minuten voor negen konden ook wij vertrekken.
We liepen eerst door het centrum van Boxmeer en kwamen onder andere langs de Sint Petrusbasiliek, het karmelietenklooster en het Maasziekenhuis. Ook kwamen we door de Steenstraat. Dit is een van de oudste straten van Boxmeer.
Bij het Maasziekenhuis verlieten we de bebouwde kom en volgden even de route naar kasteel Boxmeer. Op een splitsing verlieten we de route naar het kasteel omdat de wandelroute zuidwaarts liep en het kasteel noorderlijker lag.

Kasteel BoxmeerHet kasteel van Jan Boc, waaraan Boxmeer zijn naam dankt, is het belangrijkste historische monument van Boxmeer. Op deze locatie, een door mensenhand aangelegde verhoging in het zicht van de Maas, bevond zich in de Romeinse tijd al een versterkte vesting of castellum. In de loop van de geschiedenis (13e-18e eeuw) is het Kasteel regelmatig belegerd door veldheren die er na de inname vaak plezier in hadden om het bouwwerk tot de laatste steen toe af te breken. In 1806 kocht jonker Leopold van Sasse van Ysselt het kasteel en sloopte het op één vleugel na, zodat vrijwel alleen het monumentale trappenhuis en woonvertrekken in classicistische stijl overbleven. In 1896 werd het kasteel gekocht door de zusters van Julie Postel en ingericht als ziekenhuis. Sinds 1966 is het ziekenhuis in gebruik als gastenverblijf van de Congregatie. In de kelder bevindt zich een museum waar een levendig beeld wordt geschetst van de geschiedenis van het kasteel en zijn bewoners.

We liepen hier op korte afstand langs de Maas. Aan onze rechterhand hadden we uitzicht op mooi omgeploegde akkers. De route liep naar de stuw en de sluizen nabij Sambeek. Hoewel de route er niet vlak langs liep, waren wij natuurlijk vrij om dat wel te doen.

De sluis bij Sambeek wordt gemoderniseerd zodat deze geschikt wordt voor grotere en langere schepen op de Maas. De vaarweg wordt geschikt gemaakt voor schepen met een lengte van 190 m, een breedte van 11,4 m en een diepgang van 3,5 m. De werkzaamheden starten medio 2010 en is naar verwachting in de zomer van 2013 klaar.

We sloegen op een gegeven moment scherp LA een zandpad op. Een wandelaar had het pad over het hoofd gezien en kwam teruggelopen. We troffen hier geel/rode markeringen van het Maas-Peelliniepad.

Het Maas- en Peelliniepad is een streekpad in het noordoosten van Noord-Brabant: het Land van Cuijk. Dit gebied kenmerkt zich door bossen, heidegebieden, vennen, rivieren, uiterwaarden en (vesting)stadjes. Vele monumenten en andere ‘sporen van de oorlog’ herinneren aan de tijden waarin deze streek in de verdedigingslinie heeft gelegen. Het is een rondwandeling en komt door de plaatsen Cuijk en Boxmeer en is 122 km lang.

Langs bosgebied Vortumse Bergen werd het veer nabij Afferden bereikt. We kwamen hier wit/rode markeringen tegen van het Pieterpad en de NS wandeltocht Maasheggen, die van station Boxmeer naar station Vierlingsbeek loopt.

De ‘Groeningsche en Vortumsche Bergen’ zijn kleine stuifzandruggen of rivierduinen, die al zijn ontstaan in de prehistorie (zesduizend jaar geleden). In droge perioden nam de wind het zand uit de rivierbedding van de Maas mee. Het zand werd opgevangen en vastgezet door planten die op deze plek stonden. Zo ontstonden er op den duur rivierduinen. Het zand was echter niet vruchtbaar, dus boeren lieten er ter beschutting en voor hakhout bomen op groeien. Op deze manier zijn hier prachtige bossen ontstaan, met bomen van wel enkele honderden jaren oud. Bij hoog water dienden deze ‘bergen’ als toevluchtsoord voor dieren.

Meteen na de overtocht over de Maas kwamen we door het centrum van Afferden. Boven de ingang van een supermarkt trok een muurschildering onze aandacht. Buiten het centrum van Afferden kwamen we door een park met een grote vijver.
Even voor de soeppost kwamen we nog langs een huis waar op een groot bord de volgende tekst was geschreven: “Ha die wandelaars. Hier kunt u ff lekker zitten en genieten van koffie, thee, chocomel, appelgebak (zelfgemaakt) en zelfgemaakte soep. Getekend Anja en Wim”. Het bord was tevens voorzien van een wit/rode stikker “wandelaars welkom”. Achter de voorruit hing een bordje “gesloten”. Het was dus niet voor ons opgehangen. Op 11 km was dan de soeppost.
Nu kwam wel het hoogtepunt van deze tocht met natuurgebied Maasduinen. Het was hier heuvelachtig met veel heide en vennetjes en vergezichten. We zagen hier twee keer Schotse Hooglanders. De eerste keer zagen we ze vanaf één van de toppen waarover ons pad voerde. De tweede keer vielen ze bijna niet op. Hier waren het nog jonge beesten en lagen pal langs het pad. Er was hier niemand die de geadviseerde afstand van 25 meter in acht hield om deze dieren te passeren. Ze lagen er hier ook echt vredelievend bij alsof het poesjes waren.

In het noordelijkste puntje van Limburg liggen De Maasduinen. Ingeklemd tussen rivier de Maas en de Duitse grens. Het is een glooiend lint van bossen, heidevelden en stuifzanden. Daartussen blinken tientallen vennen, groot en klein. Natuurliefhebbers zullen versteld staan van de rijkdom aan planten en dieren. Er wachten verrassend steile klimmetjes. Maar ook prachtige vergezichten.
Je zou het niet meteen denken, maar Limburg heeft duinen. Rivierduinen wel te verstaan. Met dank aan de rivier de Maas. Ze zijn goed te zien in het Bergerbos. Overal golft het landschap. En plots duikt er een flinke heuvel op. Het Bergerbos is deel van het Nationaal Park de Maasduinen. Vrijwel ononderbroken strekt deze groene gordel zich uit langs de Maas. Het is een bonte schakering van bossen, stuifzanden en heidevelden.
Bijzonder zijn de vele vennen. Ze hebben prachtige namen, zoals het Zevenboomsven en de Duuvelskuul. Vroeger lag er hoogveen. Wegzakken in dit moeras betekende een wisse dood. Bij de vennen wemelt het van de libellen en waterjuffers. In de schemering jagen de vleermuizen. In de herfst vliegen tientallen kraanvogels over de Maasduinen. Ze strijken soms neer op het Reindersmeer. Of op de moerassige velden rond het Heerenven, bij de buren van het Limburgs Landschap. De kraanvogel is heel zeldzaam in Nederland. Het nationaal park is dan ook trots op deze gasten.

Nabij buurtschap Blijenbeek verlieten we natuurgebied Maasduinen en kwamen hier langs de ruïne van kasteel Bleijenbeek. We bleven maar van de omgeving genieten. Dit kwam mede door het onvoorstelbaar mooie zonnige weer. De maximumtemperatuur liep soms wel op naar 16 graden uit de wind en in het zonnetje. De grote rust was in Sporthal Den Asseldonk te Nieuw-Bergen
Vlak voor de grote rust zagen we dat de wandelaars na de rust ons weer tegemoet liepen. Coos en ik liepen toen samen. Coos had toen problemen met haar voeten/schoenen. Ik stelde haar toen voor om in de cafetaria, dat vlak voor de grote rust lag, en pal aan de route lag, te rusten. Want dat scheelde weer een stukje lopen en het was er rustig. Bij een cafetaria hadden we al eerder wandelaars zien zitten. De grote rust lag deze dag pas op 25 km.
We verlieten Nieuw-Bergen weer. Op weg naar het veer bij Vierlingsbeek kwamen we door Bergen met de grote Sint Petruskerk. Aan de overkant van de Maas stond een grote boerderij met een mooi toegangspoortje en een gevelsteen boven de voordeur. Aan een muur van de omheining waren extreme waterstanden uit het verleden aangegeven. Toen we het bord van de bebouwde kom van Vierlingsbeek passeerden, stond daar ook de carnavalsnaam vermeld. Deze luidde Keieschietersriek. Want de elfde van de elfde kwam met rasse schreden naderbij. We betraden het centrum van Vierlingsbeek niet, maar liepen er langs de oostkant langs. Over lage afscheidingsstruiken zagen we een oranje kleurige koe staan. Voor de begraafplaats sloegen we af en verlieten Vierlingsbeek.
Nu zetten we opnieuw koers naar de Maas. Daar kwam net een grote boot aangevaren met de naam Jan Wandelaar. Jan Wandelaar hadden we al eens eerder tijdens een wandeling gezien. Dat was op zaterdag 17 mei 1997 tijdens de Kennedymars uit Hilversum van de LAT.

Het schip Jan Wandelaar is in 1984 bij de Noord in Alblasserdam gebouwd als motortankschip met de naam Majestic. In 1990 is het 3 keer van naam veranderd. Eerst werd de naam Anouk, daarna Calanda en tenslotte Jan wandelaar. Het schip is nu in eigendom van Scheldetrans AG in Basel.

We verlieten de Maas weer en kwamen daarop door bosgebied Groeningse Bergen. Na de Zoetepasweiden, een gras- en weilanden gebied, werd opnieuw een bosgebied bereikt en doorkruist. Ditmaal was dat natuurgebied de Vortumse Bergen. We herkenden hier een traject dat we ’s-ochtends ook al als heenroute hadden bewandeld. Niet iedereen zal dit gemerkt hebben.

De Zoete- en Zurepasweiden
Om de zandige Groeningsche en Vortumsche Bergen heen liggen lagere rivierkleigronden. De kalkrijke rivierklei werd afgezet tijdens de veelvuldige overstromingen van de Maas. Deze vruchtbare gronden werden in gebruik genomen als weiden en hooiland. Het woord ‘pas’ is streektaal voor wei. ‘Zoet’ staat voor een bodem met veel kalk. Vandaar de naam ‘Zoetepas’. Aan de westzijde van de bergen is de bodem kalkloos of zuur. Daarom heet dit gebied ‘Zurepas’.

Nu zetten we koers naar Vortum-Mullem en voorbij het centrum werd op 34 km de koffiepost bereikt. Deze was achter een woonhuis gelegen in een groot tuinhuis aan een forellenvisvijver. We troffen het, dat er net een paar stoelen met leuning vrij kwamen. We konden hier uit de wind zitten.

Vortum-Mullem ontstond in 1942 door de samenvoeging van de plaatsen Vortum en Mullem. Vortum, dat 'nederzetting bij een doorwaadbare plek' betekent en Mullem, 'dorp bij de molen', zijn sindsdien naar elkaar toegegroeid en vormen nu een onbetwiste eenheid. Eenmaal per jaar mag het dorp zich even het middelpunt van de gemeente Boxmeer noemen. Op carnavalsmaandag vinden hier namelijk de Boxmeerse Metworstrennen plaats.
Deze Boxmeerse paardenrace wordt al zeker meer dan 250 jaar gehouden, hoewel sommigen zelfs menen dat de traditie veel ouder is en rechtstreeks voortkomt uit een oud Germaans vruchtbaarheidsritueel. De regels zijn streng: alleen in Boxmeer geboren en getogen vrijgezellen, die bovendien lid zijn van de 'Instelling der Tijdelijck Jonggesellen van Boxmeer' mogen deelnemen aan strijd om de felbegeerde titel van 'Koning van de Metworst'. Behalve deze eretitel ontvangt de winnaar in de zogenaamde Belaste Hoeve ook nog een zeven ellen lange metworst, twee wittebroden, twee vaten bier en een halve varkenskop.

We troffen hier één van de uitzetters van deze tocht. We feliciteerden hem met de prachtige creatie van deze tocht. We maakten hier nog een foto van een dame met een rode hoofdband op. We feliciteerden haar met het behalen van haar 20e gouden Euraudax-arend dit jaar. Want alleen in Nederland worden geen Euraudax wandeltochten meer georganiseerd, maar wel in België. En als je bijvoorbeeld in Eindhoven woont dan is een reis naar België makkelijker gemaakt dan als je in Amsterdam of Groningen woont.
We verlieten Vortum-Mullem weer en zetten koers naar de spoorlijn Nijmegen-Roermond. Hier liepen we eerst langs de spoorlijn. We hadden hier uitzicht op de 50 meter hoge Sint Janstoren te Sambeek. Later staken we de spoorlijn over en liepen daarna enigszins parallel aan de spoorlijn richting Boxmeer. In buurtschap Heikant was nog de fruitpost op 38 km. Hier kregen we een banaan. Twee jonge kinderen hielpen hier ijverig mee. De totale afstand bedroeg 40,670 km. Het IVV-nummer was 11362.
Bij de finish kon ik Coos feliciteren met het behalen van haar 11.000 WS78 km’s. Dat betekent dus dat zij 275 maal aan een WS78 wandeltocht van 40 km had meegedaan. Haar eerste tocht bij WS78 was op 6 december 1980 vanuit Soest-Zuid. Ik loop momenteel 5 tochten achter bij Coos en kan op zijn vroegst in februari 2009 de 11.000 WS km’s halen.
Toen we ’s-ochtend om vijf minuten voor negen waren vertrokken, kwam bestuurslid Gerrie van de Brink net aangereden. Na afloop troffen we haar nog steeds bij de finish.
Bij de finish werden we nog aangesproken door wandelvrienden uit Groningen, Friesland en Drenthe. Nadat we het nieuws van de FLAL-tocht vanuit Nieuweschans hadden vernomen, die niet geheel vlekkeloos was verlopen, vroeg één van hen het volgende: Ik heb van een wandelvriendin gehoord dat Quirinus een verslag heeft geschreven van de WS78 tocht vanuit Lelystad. Zij vroeg toen aan haar wandelvriendin waar ze de link naar de website van Quirinus kan vinden. Het antwoord luidde: op de website henrifloor.nl. Ja die website ken ik wel, maar er staan zoveel links op. Ik kan de link niet vinden. Daarom zal ik, speciaal voor hen, aangeven waar ik deze en andere links van wandelaars op mijn website heb staan: Kies na www.henrifloor.nl voor “links”. Kies vervolgens “Wandellinks” en daarna voor “links particulieren”.
De heenreis per trein was deze keer geen onverdeeld succes. Met de trein reden we via Arnhem en Nijmegen naar Boxmeer. In Arnhem hadden we 6 minuten overstaptijd. We zouden volgens dienstregeling aankomen op spoor 7 en de trein naar Nijmegen zou dan van spoor 4 vertrekken. Maar we kwamen op spoor 4 aan. En in de trein werd omgeroepen, dat Arnhem voor die trein het eindstation was. We waren al voorin de trein gaan zitten zodat we snel bij de trap waren. Bovengekomen vroegen we bij de infobalie van welk spoor de trein naar Nijmegen vertrok. Alsof we een zee van tijd hadden werd op een slome manier meegedeeld dat de trein van spoor 4 vertrok en dat de trein nog moest binnenkomen. Toch liepen we snel weer naar spoor 4 en op het vertrekbord stond inderdaad vermeld dat de trein, die daar stond en waar we uitgekomen waren, naar Nijmegen zou rijden. We klampten een conducteur aan om nog extra zekerheid te krijgen en hij bevestigde dat die trein toch naar Nijmegen zou rijden. Toen we goed en wel zaten werd er via de omroepinstallatie op het station omgeroepen dat de trein naar Nijmegen van spoor 9 zou vertrekken. We holden zo snel als we konden naar spoor 9 en haalden de trein nog. Een andere wandelaar, die niet naar de omroepinstallatie had geluisterd, werd later geconfronteerd met de mededeling of iedereen de trein wilde verlaten. Hij had daardoor een vertraging van een half uur.

Henri Floor