BeneluxWandelen.eu

Roekeloze vliegers het duivenvolkje dat rondom me vliegt op weg naar het N.S. station, zo in de vroegte.   Eentje vliegt rakelings over mijn schouder.   Een gekoer vooraf van jewelste.   Ik ga na een paar weken afwezigheid nog maar eens de benen strekken.  Als de trein Boxtel binnenrijd, wordt het plots donker en het regent aardig.   Eh... Dat was toch niet voorspeld. Of... In alle geval was ik er niet zo zeker van met van huis gaan en ging de paraplu nog op het laatste moment mee.  Het was immers maar grijs en donker toch.

Ziedaar, een heel clubje rugzakkendragers en wandeluitrusting stapt ook uit de trein.   Dat maak ik niet gauw mee.   Zou dit de voorbode zijn van de opkomst vandaag?  We volgen de pijlen vanaf station  naar de startgelegenheid.   De kantine van het lyceum, zodus een prima accommodatie.   En inderdaad om en binnen het lyceum is het levendig druk, komen en gaan van wandelaars.   Hoor ook vreemde tongvallen en zie ook jacks met opschriften van ver-komende wandelaars ver buiten de provincie.  De inschrijving verloopt vlot, en is ook ruim voorzien in personeel.   Zie al rap diverse bekenden.    De school ligt aan de rand van de bebouwing, en dit maakt dat de route-uitzetters ons al direct  de wijde wereld in kunnen sturen.   Zie geen kalkpijlen, maar de zwart/witte vierhoekjes aan palen en bomen hangen.   We worden al meteen het toegangswegje, naar het nabije kasteelpark gestuurd.   Een absoluut mooie opening van de tocht.   Het kasteel , {groot} , is zonder meer een must om te zien, en het park wisselt af met oude boomsoorten en wat jongere.  Naast de gracht en vijvers.  Komen aan de spoorlijn en gaan hier even paralel, om af te dalen naar tunnel onderdoor van een erg breed spoorweg-emplacement.   Door sensoren worden door de passage loeiende koeien via speakers in werking gezet.   Komen vervolgens in een wat groot industrie terrein, even zig/zag doorgaand.   De regen houdt intussen op en de plu kan ingeklapt worden.   Ik heb dat ding bij me , en dan kan het haast niet anders , dan dat het mee gaat vallen met de hoeveelheid neerslag..... Denken we wat langer door  de industriezone te moeten gaan, plots worden we daaruit gestuurd, bij zandweg en fietspad asfalt, mogen we de wijde wereld al in.   In de bermen overheerst het  witte fluitkruid, naast boterbloem , paardebloem en ander kleurige lenteuitingen.   Het jonge groen openbaart zich in diverse kleuren groen.    Worden al meteen in vogelkoren welkom geheten, wat een feest in  het jonge groen gecombineerd.   Zal verder vandaag nog erg vaak te horen zijn. Merelengezang en andere vrolijke zangertjes in muziekale omlijsting.   De bermflora tiert welig in al haar kleuren en soorten van bloem en plant.   Ook de weilanden laten hun  overwegend witte en gele bloemenpracht de boventoon voeren.   Schitterend hier.   We slaan bij bordje Kerkenpad, - hoe vreemd hier temidden van de natuur-, een wat vochtig paadje in richting de Oisterwijkse vennen , heide en bossen, niet voor niets de Parel van Brabant genoemd.  "Kampina" staat op het toegangsbord, en dit betekent smikkelen en smullen van een prachtig natuurgebied behorend tot staatsbos en Brabants landschap.   Gaan door een ijzeren klaphek, en hier wacht me een voorzichtige maneuvre om een flinke plas slijk te omzeilen, waar de routemakers ook nog eens wat takken overheen gelegd hebben, kennelijk.  Steken en fietspad over een boslaan in, waar we een kudde koeien vredig zien grazen , en een enkele koe uit de wei gebroken blijkt, zich tegoed doet aan bosgroen.   Het wordt slingeren over de modderige boslaan , met verscholen huisjes en oude schuren, tot we aan een beek komen, vast de Beerze , die we een poos tussen de boomwortels volgen, tegenstrooms.  Verderop gaan we een houten brug over met kippengaas over de vloer, tegen uitglijden dus.   Wordt verderop een smalle asfaltweg gevolgd, almaar doorgaand en dan toch overgaand in weer zandweg.  Min of meer wijde blik en wat vennen, met hun watervogels.   Na een poos, een wildrooster over, klaphek door lopen we langs enige tientallen koeien, die rustig kauwend vlak langs het pad liggen.    Ze bezien de wandelaars min of meer verbaasd in hun aantallen.   Het pad wordt weer nattig.   We draaien halfom een groot ven waar vooral de ganzen zich laten horen,   en na wat klaphekwerk  gaat het langs weilanden met roodbontvee, koeien dus.   Komen aan een T.-splitsing waar we een asfaltweg op moeten linea recta naar de rustpost voorzien op de achterplaats bij particulieren.   De organisatie lijkt afgestapt te zijn van de toeristische en dure horeca van Oisterwijk.    Dat bekend staat om haar toerisme, vele campings , bossen en vennen.    Midden in een wat landelijke omgeving nu en we zien twee paarden aan de overkant minnekozend in elkaars manen  knabbelen, in de trant van help jij mij van de jeuk dan doe ik dit bij jou.   De Henrieka Hoeve , zo heet deze post is ruim voorzien met zitjes en overdekt, druk ook , en goed toeven.   Na een wat lange zit ga ik weer terug op pad.   Houd in, even tegengesteld dus tegemoetkomend wandelvolk, en na honderden meters een splitsing van afstanden van groter kaliber, waar ik nog even twijfel , maar toch geen risico nemend na lange afwezigheid , voor korter kies.   Het is best druk onderweg op de routes.   Een ralley van oude sportwagens sjeest ons voorbij.  Wachten af en gaan dan een smal dicht begroeid boswegje in.  Erg mooi!   Het jonge bladgroen, tooit feestelijk, zo ook de grondgroei van erg jonge boompjes, en plantenrijkdom en grassen.   Toch wordt het bos weer opener en dan gaat het na een rustig fietspad, direct de grote stille heide op.   Verstrooide denneboompjes vooral, enkel of in groep, tussen het grijze van het pijpestrooitje, { droog hoog gras}, een prachtig natuurlijk decor.   De heide is rondgestrooid met grote en kleine vennen, kikkergekwaak in koor is alom ons deel, en watervogels die, er in geluid niet voor onder doen.     Veel heidepaden staan onder water, en we worden opnieuw vergast op modderige paden, en moeten nogal eens droger opzoeken, maar mooi is het hier absoluut.   Wat verderop zien we gestalten in de verte opdoemen, die zich later bij ons voegen, de langere afstandslopers.  Willy en Rian, komen ook aangestormd, maar hebben even tijd voor een praatje.   Een hunebed-achtig monument, aan de rand van een ven vertelt, dat hier een groot natuurbeschermer en vorser ligt uit Arnhem.   Daar in die stad staat zijn standbeeld aan de Zijpendaalse weg. Gleufhoed , wandelstok en de onmisbare verrekijker op z'n borst.  Jonkheer Mr. van Tienhoven, waarnaar even verderop ook een natuurmuseum naar hem genoemd is.   We gaan verder, door smalle heidepaden , raken her en der even de oevers van een en ander ven, groter of kleiner, weer met druk kikkergekwaak.   Bankjes ook om ergens de vennen te kunnen observeren.  De Zandbergvennen  langsheen in al haar rust en beauty, het summum van natuurliefhebbers hier.  Gaan verder door halflos zandpadenwerk en dan toch een rolstoelpad te gaan.  Er komen weer andere afstanden erbij...  Slingeren almaar paden door in perfecte serene rust, en treffen dan nog een verzetsmonument.   Erg mooi en we staan er ook even bij stil om de korte historie van de plek te lezen, en de namen.   Gaan nu naar het schijnt, de Kampina, { bossen en heide },  gebied uit, een asfaltweg op naar een verderop gelegen boerderijpost alwaar de volgende rustpost is ingericht.  De Keistampers , lijken de duurdere zalen van o.a. Oisterwijk vermeden te hebben vandaag , om ons meer vrijer en in de natuur te kunnen en willen doen rusten , aan populaire prijzen, vanalles te eten en te drinken en ook veel gemoedelijker.   Het slaat ook geweldig aan deze opzet.   De werkers van de verzorging der organiserende club, hebben de handen vol met de bediening.   Men blijft ook langer zitten wat de sfeer ten goede komt.   Gemoedelijk en gastvrij.  Via een wat wildgroei tuin , een particulier terrein waar wij gast zijn , in de schuren ervan, verlaten we dit prachtige onderdak en gaan weer de velden in rondom de rivier , De Beerze.  Het is hier goddelijk mooi.  Zijn nu in een weidegebied , met natuurlijk , allerlei vee en gaan , wat verderop, door een klaphek langs de meanderende oevers dwalen van deze rivier.   Over graswegjes.   De 30 en 40 k.m. vervoegen voorgoed nu met ons.   Krijgen weer wat asfaltwegjes om verderop ,  een fietspad langs beek te vervolgen. , die later pas, toch weer overgaat in verhard.  Nog steeds tiert het nieuwe groen en planten en wilde bloemen welig langs de paden en wegen, zij schilderen onze wandelroute vandaag.  Het is nu echt lente!   We lopen vandaag veel nieuwe paden , maar ook de route tegengesteld van andere jaren , wat ons toch weer een hernieuwde blik geeft.  Komen nu aan een dubbele overweg t.w. spoorlijn naar Den Bosch en lijn naar Tilburg.   Druk ook want het is de splitsing, van een der drukst bereden trajecten van het land van onze spoorwegen.  Sjef een oude Olatter met dochter , loopt een poos mee , en gezien zijn leeftijd stapt hij nog ferm mee op.    We lopen nu Boxtel binnen, en weten dat de routeman ons welliswaar de bebouwing wil besparen, dus loodst hij ons langs de spoorlijn deels en de oude en nieuwe bebouwing, om de kern van het stadje heen, de Stationstaat, Kasteellaan, brug {houten}, over de Dommelrivier randje Boxtel toch nog , naar de finishplaats de kantine ervan dus.  Gezellig en druk, druppelen de lopers binnen en ik zet me aan een tafel , waar alras, het crême van wandelland verzamelt, en de goede oude bekenden zich ook tussendoor laten zien.   Oergezellig! Verhalen van weet je nog en kende je die nog enz. rollen over de tafels.   Het wordt een "latertje".    En dan zal ik einde middag maar de eerste zijn die de kuierlatten neemt, naar het station.   Een afsluiting van een werkelijk schitterende wandeldag door de westelijke streek van Boxtel.   Richting Oisterwijk. Absoluut subliem, organisatie, routes, en inzet.   Het werd ze ook beloond met een prachtig deelnamecijfer vandaag, en gisteren, van overal ook uit het land.    Dank voor jullie geslaagde opzet en inzet Keistampers.  Jullie hebben ons wandelaars gastvrij onthaalt.   Deze tocht vooral , is een absolute trekker, zeker in,  "De Parel van Brabant ". 

Ik onthoud me even van beloften de volgende tocht.   Maar we zullen elkaar vast ook wel eens ergens aantreffen.

Tot dan zeg ik:   Houdoe Tot ergens:  Peter  Heesakkers

Met redelijk gemak weet ik me te ontworstelen uit  Orpheus armen. { Griekse mythologie; De god van de slaap} .  De verzette klok naar wintertijd gaat me probleemloos af.  Het grootste deel van deze tocht zal gaan door het gebied van het "brabants landschap".   Helmondse Nicole blijkt de enige te zijn die overstapt in de trein naar Boxtel.  De kantine van het lyceum blijkt in de verbouwing te zijn.  Het zit ons niet in de weg.    Even nog twijfel ik welke afstand, maar kies bij het lezen van twee omschrijvingen voor de langste vandaag.    Het gaat eerst met de route dwars door het oude centrum van  de stad, over zelfs een oude kinderkopjesstraat.   Het duurt vervolgens even vooraleer we noordwaarts Boxtel uit gaan.   Het carillon van de oude stadskerk begeleid ons met een mooie deun de stad door in de ochtendstilte van de straten.   Langs statige honderden jaren oude villa's met oude knoeperts van bomen. Mooie grote tuinen. De Essche stroom over even wat parkgebied stuurt ons door wat nieuwbouwwijken, en een pad door een park markeert het einde van bebouwde kom regelrecht het landgoed -bos Sparrenrijk in.  Een veelkleurig herfstpalet ontvouwd zich in dit sparbos waar ook allerlei loofbomenwerk contrastreert, met het altijd groene.   Indrukwekkend mooi.   Rondom ons dwarrelt blad neer, en bedekt de bospaden.  Het is opletten op knoesten van resten boomstammen die door het blad bedekt worden.   Even nog wat open veld met weide en akkerland en maïsgeoogste velden en andere klaarliggende akkers op het volgend voorjaar.  Hierna volgt natuurgebied "Eikenhorst"  na een landweg over te zijn gegaan.    Het kleurenfeest zet nog even door.   Natuur beneveld, nee door de lichte mist in de velden en tussen boomkruinen.  Bos weer uit de wijde ruimte in over een brede grasdijk langs de Essche stroom.  Door wijde blik velden en weiden.  Overkant rivier een ravage in bosperceel waar de sporen van de tornado zichtbaar zijn van einde Juni dit jaar die door deze omgeving haar verwoestende werk deed.  De bosbouwers doen er hun opruimwerk , zo te zien.  Honderden trekganzen verzamelen in een nattige laagte.   Het pad op de rivierdijk , wat lang, maar zeker boeiend, duikt onder de A2 snelweg naar A'dam door, en eindigt.  Zijn nu aan de rand van landgoed Zegenwerp , wat paden een bomenlanen, langs verspreide bewoning.  Volgen wat zandwegjes, met groensingels omkleed, en dan rimboe-achtig gebied in.  Dagjesvolk laat hun grote honden hier loslopen en dan gebeurt dat grote exemplaren kennis willen maken middels geblaf en gesnuffel, en spelend , gelukkig, achter elkaar aanrennen.  Zie ik plots een rij nieuwe villa's opdoemen, en blijk  ik rand St.Michielsgestel te zijn , waar de rust in een scoutinggebouw voorzien is.  Wat klein voor grote aanloop, maar in de achtertuin zijn zitbanken en tafels gezet.  Na rust begin ik aan de extra lus.  Zwik in bocht, wegrand onder gevallen blad, valt goed uit.  Ga villawijk uit middels zandweg , bomenlaan het landelijke in.   Gaat over in verderop asfalt smal, en opnieuw een grasdijk op driesporig, met bikers en joggers , weer de E. stroom blijkt.   Watervogels aller soort doen hun opwachting, ga langs moerassen en  beemden met weideland en groenstroken, om weer doorgaande weg over , gehucht Halder in te gaan.   Een beukenweg met klinker-visgraat stenenweg.   Kasteel Halder op afstand, groot en recentelijk gerestaureerd, byzonder mooi in wat open land gelegen.   Veel roeiboten aan een steiger, gaat het over brede grindweg met oude statige platanen, weer langs beemden , moerassen en weideland een brug over aldoor langs en over waterland en stomen en vijvers, gehucht Haanwijk in , met kasteel en theehuis.  Even opener gebied torent er  de wolkenkrabber van het provinciehuis boven een bosgebied uit.   Een slingerweg door wisselend natuurgebied, volgt verder op een smal rood grind wandel-fietspad langs een coniferenhaag.  Meest weidevee te zien.   Wordt weer een dijkje, met boordgroen als lage beplanting, boompjes en struikwerk.  Gaan een dorpsweg in  gebied De Ruwenberg, door.  De brabantse vlag wappert fier bij een veldwoning.   Is roodwit geblokt als van een schaakbord}.  Ga om de tuinen en gebouwen terrein van conferentie-oord  Ruwenberg heen langs oude vrijstaande huizen, een ontcijfer ik o.a. uit 1822.  Herfstgeuren van rottend blad.   Enkele pony's in een wei krijgen bezoek van het baasje, met water, eten en hooi.  Gaan rand dorp weer uit over een bailey-achtige brug, waar de Dommel al erg breed stroomt.   Dertig meter zowat.  Volgen een hele poos over eenmanspad deze.    Een donker laantje stuurt me opnieuw door landgoed Zegenwerp.   Bij een sportpark valt me een handwijzer opschrift Korfbalclub GEK op, Huh? Wat?...  Dichterbij komend blijken vandalen de O verwijdert te hebben "Geko" dus eigenlijk.  Volgt een brede verharde bomen omzoomde weg , enerzijds broek , moerasgebied anderzijds bosstroken.  Een sloot of beek linkerzijde kabbelt het water hoorbaar over ingelegde rotspartijen. Oude bomenlanen door sterk wisselend bos en ruwe natuurgebieden.   Huizen met rieten daken beheersen het gebied opvallend.  Dan weer bewerkte winterklare velden, en dwars over golfbaan, waar we veilig van de witte kogels kunnen passeren.   Is daar weer na lus het scoutinggebouw.  In en uit gaat het met bekend wandelvolk, ook vanaf de achterplaats de banken en tafels, het is buitenzitten-weer.  Mooi weer vandaag en toch miezert het even.   Om te wandelen is het vandaag vurrukkelluk ideaal weer, zeventien graden vernam ik.   Maak een praatje met de parkoersdienstmannen der club en andere medewerkers, en wandelaars divers.  Komt er een reuze gestalte binnen, Marinus, bleek niet ver achter me te lopen.   Zitten wat lang want gezellig.  Rien en ik zullen de laatste lus gaan aflopen.  Gaan weer Zegenwerp in door vooral bos en moerassig gebied.  Weer dwars door golfveld-gebied.   Geen vliegende ballen dus geen helmen nodig.  Je zal er maar een....  Kringelen tussen machtige struiken rododendron in bos.   Een statige oude beukenlaan, een dichtbegroeid ven, rietkragen doorheen, en brede laan, door hek, pad langs de Dommel, grasdijk op.   Stuw rivier oversteken  en brug met draaihek, afdalend de ruigte en bos in.  Klimop aan de boomstammen hulstbomen en ander boomwerk.  Horen een fazanthaan roepen.   Komen in gebied ruim zicht, en horen de klokken van kerk Gemonde.   Gaan wegjes door/langs immense boomkwekerijen, de streek om bekend.   Bomen in alle soorten en maten.  Landelijk de Hogert en Schoonberg doorheen met weidevee, vooral zwarte koeien.  Weer slingerpad meest eenmans langs de Dommel met in zijn bredere stroom en  uiterwaarden veel watervogels.  Natuurvorsers met kolossale veldkijkers.  Verhoogd liggende akkervelden,  bollopend.  Komen alle afstanden samen en dan weten we de finish lonkt.   Gaan fietspad op en viaduct A 2 autoweg over, en duiken dan beneé, de Boxtelse bebouwing in.  Huisje tuintje, hofje, allerlei bewoning doorheen of langs, zoeken parkoersmensen ons de voordeligste kortste route.  Wat appartements-straten door, is daar ineens het lyceum weer.  Frans Stl. zit ter begroeting van de binnenkomenden achter een kelk met bruin spul en schuimig, aan de kantinetafel. Frans had er een tochtje van 24+ k.m. in z'n uppie vanaf Eindhoven gelopen.  Rien , Jan uit Mierlo, langzaam weer in het ritme na gezondheidstegenslag aan het komen, zie je wel wandelen is een medicijn... De binnenkomers intussen laten zich ook even zien en bijpraten, zijn we bijna de afsluiters der zaal. Ongemerkt , het werd stiller , maar ja gezelligheid kent geen tijd.  Neem dan toch maar na Marinus weg ook afscheid , en besluit op het allerlaatst even het centrum de stad te doorkruisen om de veranderingen m.n. te bezien.  Tref ik toch nog Frans en Jan aan het station na hun gil vanuit een zijweg.   Samen in de trein op weg naar huis.  Over de tocht vandaag.   De trouwe bezoeker weet het al jaren; een fantastische herfsttocht, en opnieuw padwerk waar we nog geen kennis of weet van hadden.  Een z.g. parkoerscommissie zoekt ze voor ons uit, en daar zijn ze dan ook opnieuw in geslaagd.  Het wordt een mager programma met de komende wintermaanden.  Toch hebben die ook hun aparte sfeer.  Lierop of Waalwijk staan op de rol komend weekend, tenzij.... Misschien tref ik u daar ook eens.  Houdoe!        Peter Heesakkers

Het is een van die natuurtochten in Brabant waar ik naar uitkijk.  Genaamd De Kampina tocht, en dan komen de vaste klanten er op af.   Dit is een uitgestrekt natuurgebied van meest bos , heide , vennen tussen Boxtel en Oisterwijk , de laatste Parel van Brabant genoemd.  Globaal geduid oostelijk van Tilburg, en behorende tevens tot "Het Groene Woud".

In de trein blijken bij uitstap een clubje wandelaars te zitten. Als ras loop ik hele troepen juist gestarte wandelaars tegemoet, en dan krijg je opmerkingen als van U moet dìe kant op.  Neem in de kantine van het lyceum mijn kop koffie en de blik is verwachtingsvol op de gang gericht.  Patrick Vanderstukken zal ook zijn opwachting maken, die later per trein aankomt uit d'n Bels.  Kijk op de klok en als gepland verschijnt zijn gestalte zoekend in de zaal, niet voor lang want d'n diejen ziede rap toch.    Mijn arm gaat in de lucht van hier ben ik.  Schrijven nog voor de tijdslimiet in , nemen nog un bakske, en brengen onze schoenen in de marsstand.  De achtervolging op de voorgangers.  De zon schijnt onbarmhartig  al aan een  wolkenloze hemelkoepel.  Wat straten dwars door Boxtel over de spoorlijnen splitsings overgang, het stadje uit.   Jezus aan het kruis beziet ons, heeft genoeg te lijden aan zichzelf en laat ons begaan.   Wat huisjes rand stadje een agrarisch wegje in en wat huizen verspreid , weelderig omboord met vooral fluitenkruid, en wilde bloemenpracht, verhard pad langs een beek, waar een jonge eendenkroost handje vol groot van wal steekt. Moedergeluk in een notendop.  Asfalt opaan , een draai veld in bij wat ik vermoed de Beerze-beek en draaipoortje door het koelere gras op , dwars veld over, weer poort door langs akker en weiden .  Een veld met zaadbollen helemaal grijs van zicht.  Paardebloemen dus voor volgend jaar.  Na 4 k.m. vinden Patrick en ik wat al te vroeg aan de rust in schuur bij een particulier achterom , gaan we door eigenaars grote tuin met prachtig wilde bloemen , we zien eigenaar buiten aan het huis zitten en zijn neus krult bij onze welgemeende complimenten.  Klaphekje terrein af, even asfalt en dan ontvouwt zich een natuurshow die bijna haar weerga niet kent.  Weten Pat  en ik uit ervaring en hier kwamen we ook voor.   Pat kan van deze tocht al helemaal niet genoeg krijgen.   Brabantse oergronden van ven en veengebied en bos en hei schakeren aan elkaar.   Hier begint de kampina in al haar glorie pas echt, na een landerige opening vooraf.   De schaduw zal onze tocht meest begeleiden van bomen  groot of klein, bossen met vennen in alle grootten en namen die ik u maar onthouden zal.   We gaan de beschutting in langsheen een verzetsmonument ter nagedachtenis van onderduikers en geallieerde piloten, met naam Mari Kleinpad.  Een hele trits vennen en paadjes volgen, vennen met naambordjes, gelardeerd met aller soorten bomen en op en afgaande paadjes van zandduinen.  Waterlelie's witte en gele, plukken grassen in het water , en merkwaardig misschien,  veel minder kikkergekwaak dan voorheen.  Vogels laten zich wel horen als ganzen.  We slingeren  oneindig via toeristenpaaltjes wandelroutes, door dit mekka van iedere natuurliefhebber en wandelaar. Een gebied in bos waar de bosbes de gronden bedekken.  Kudde's koeien en paarden in de bossen en opener stukken, bevolken soms de wandelweg.

Vennen met namen passeren in getale.  Insecten zweven op het wateroppervlak.  Even smal  pad asfalt fietsroutes die gebied doorkruisen opgaand.   Gaan we pad weer af langs een smal beekje de Rosep langsheen op even erg smal meeslingerend pad.  Euforisch mooi.  Vermijden limbodansen onder boomstambarricade door en gaan aan haar wortelstelsel voorbij.  Met een omwegje dus.  Schitterende  oevergassen, we genieten Patrick en ik.  Wat boswegen verder en sluippadenwerk, bereiken we uitspanning De Waterput, en is het goed toeven.  Hierna gaat het natuurfeest door.   Eerst dieper de stilte en rust in , zand , fiets en ruiterpaden, naar een van de vele uitspanningen als nu Venkraai, bochtig de onmetelijk lijkende natuur door.  Vennen waar het wemelt van de libellen vooral en watervogels.  Gele lisdodden , die na de enorme sigaren nu volop in bloem staan.   Monumentale stenen banken van vaak ver voor W.O.2.  We genieten van alle groen wat ons omsluit, en praten rondkijkend bij , over ons leven en wandelaangelegenheden.   Mijn oude wandelgeschiedenis. Onderwerpen te over.   Komen langs verscholen instituten , en tehuizen.   Oisterwijk is toeristisch zo weten we, veel rustoorden en zomerbungalows, en enorme campingterreinen.  Komen aan enorme plas met stranden en , zwemmers en bootmogelijkheden en waterfietsen. Het lijkt er op alsdat we de natuur niet meer uitkomen.... Komen plots weer na deze lus aan De Waterput terug, en zetten ons op onderkant rug waar de breedte het zitkomfort biedt.  Na de pauze weg oversteken , smal omsloten bospad in , wat splitsingen en boskruisingen negerend Scheibaan en Rosepdreef op.   Patrick  ontdekt dat snoodaarts een pijl op ijzer wikkeldraad i.p.v. links naar rechtsom gedraaid hebben.  Mogen grotendeels in de schaduw lopen vandaag wat de warmte compenseert, in wat opener stukken is de zwakke wind welkom.  Muggenkolonies dansen op waters als van beken.  Anderen lijken te schaatsen op wateroppervlakken.  Gaan de opener Kampina heide op.   Ik spreid m'n armen om de welkome zuchten wind onder m'n oksels te laten gaan.  Kleppet diep over mijn kopke, en zonnebril tegen de felle zon.   Los zand baggeren langs het ene ven het andere, door meest open hei.   Diepe kleuren donker op wateroppervlakten.  Waar grasstroken zijn  tracht ik het brandende zand te ontwijken, gras loopt koeler immers.  Toch weer even rechttoe asfalt fietspad volgen, nu en dan opzij voor sneller fietstoerisme.   Herken verderop afslag door pad met naambord Kerkenpad......{?}  Gaan weer de koelte in door slingerpad van almaar uitdunnend bos.   Gaat over in opener zicht n.l. .   De bosrust is door de club voorzien aan een parkeerplaats randje bos en in dankbare schaduw.  Wagenrust noemt men zulke in dit deel van Brabant.   Een grote groene  houten wagen met toilet, buffet, en terras erbij, met vouwbanken en tafels.   En indien nodig overkapt.  Heb een onbestemd gevoel, krijg een boterham met moeite door mijn keel, en lijk als vol tot boven in mijn nek te zitten.....Te weinig gegeten toch deze wandeling?  Best veel gedronken toch.  Maar mijn maag van streek. Neem toch een fles plat water.  Vanaf hier krijg ik maagproblemen.   Zetten ons weer in beweging voor de finale van de tocht.  Gaan nu voorgoed de kampina uit , de wijdere wereld in , laten een verwacht  akker en weide langs beekpad liggen.  Parkoersvernieuwing?  Volgen streekwegje, met na een beek een draai stoffige eikenlaan in beschut gelukkig.  Gaan langs hoogstaande korenvelden en akkervelden, weidelanden, een razende auto heeft op de zandweg toch compassie met ons met stuifwerk en passeert ons alsnog langzamer.  Korenvelden wuiven in de wind.     Als kijk je op golvende wateroppervlakten.  Het is kurkdroog en meermalen vandaag had ik een droge mond , plakkerige lippen en mondhoeken, en droge keel zodat ik  moeilijk praten kan als heb ik een spraakgebrek.  Nooit eerder gehad in zulke vorm..... Wat mankeer ik toch.  Draai van stoffige weg af tegelfietspad in door groen omzoomd , even verder overgaand in Industrieterrein in ruste.  Het is afgelopen met de natuurpracht.  Lennisheuvel op afstand een voordorp van Boxtel schuift voorbij.  Volgt het Ossenpad die afdaalt onder een breed spoorweg-emplacement gaat per tunnels dus.    Vele observatiecamera's, en wandtegelwerken met koeien afgebeeld en door kennelijk sensors beginnen koeien te loeien op geluisband.   Tunnel uit , steile betonnen trap op, een draai , spoor paralelweg in.   Weten de grand finale van een kasteelpark staat te wachten met vijvers en kasteelgrachten en erg veel oude prachtige knoesten van bomen.   Een fotogeniek kasteel .   Draaien deels om kasteel , park uit betonnen brug over de weg recht op de school-finish af.   Ik moet hier echt bijkomen; zonnesteek of begin ervan?  Voel me miserabel.  Toch nog een frisse drank genomen.   Het lijkt tot boven in m'n keel te blijven steken en m'n maag protesteert.   Helemaal niet goed dus.... Flauwte overvalt me, {wel bij kennis} . De tocht was in k.m.'s wat langer uitgevallen , maar meest in schaduw gelopen toch.... wat is dit?   Patrick en ik gaan op weg naar het station.  Mijn trein komt toch wat eerder. Pat zal door spoorwerken vertraging voor zijn thuisreis oplopen.   Ik heb de mazzel  korter en zonder spoorzorgen op weg te zijn en eerder thuis. In de trein sluit ik m'n oogskes en ben blij er weer uit te mogen.   Zwalk rustig op huis aan , kom thuis , binnen , zeg meteen tegen mijn Annemie die zich ongerust maakt dat ik me onwel voel.   Val voor een paar uren op de sofa en sus in slaap, waarna ik het bed verkies.  Geen trek in eten meer.  Maar wat de tocht zelf betreft;  Een dijk van een natuurtocht, Patrick Vanderstukken  , die toch wel wat gewend is ook en heel wat mooie tochten  en vergelijkingen op zijn palmares heeft, denkt de mooiste tocht in het nederlandse.   Ik volsta  met een natuurtocht ten voeten uit , om je handen bij af te likken.   Het summum van natuurgenot, en een clubverzorging en bepijling die ik nog nooit eerder bij hen meegemaakt heb.  Om nog in lengten van jaren terug te komen hier.   Het walhalla voor elke natuurliefhebber/wandelaar.  Warm aanbevolen dus, om het in de weertermen van  die dag samen te vatten.  Gewoon doorwandelen , wie weet zien we elkaar ook wel eens ergens langs de wandelwegen.  Houdoe!  Tot lezens weer.

Peter Heesakkers

Dit keer was ik de wekker te vlug af , en kon ik 'm tijdig het zwijgen opleggen.  Nu was ik een keer de wekker.  Het uur langer slapen deze nacht na de klok terug te zetten van zomer naar wintertijd  zal biologisch wel de reden zijn . De radio-moederklok in Frankfurt zorgde dat het apparaat op de juiste tijd terugsprong.  Ik heb eigenlijk niks met slapen , omdat je niet weet dat je leeft…. , maar ja , het is een noodzakelijk gegeven.   Even wennen aan de tijd , wel wat vroeger licht.  Ik stap door druilerig herfstweer naar het station.   Op het perron tref ik  Roland Weijers een mede-medewerker voornamelijk met foto's aan deze site.  Komt overgestapt van richting Venlo en is nog juist de stillegging van de trein vanwege een bomruiming aldaar , voor.  Gezamenlijk gaan we richting Boxtel.  We zien bij het binnenrijden al de vroegerikken lopen op de parallelweg.   De weg naar het startlokaal  van kantine lyceum kunnen we dromen .  Even na inschrijving de bekende rondgang door de zaal en dan kijk ik op mijn horloge en schrik… Was vergeten deze een uur terug te zetten , dus "laat "valt mee . Roland blijft achter wachtend nog op Nicole. Meteen bij start gaat het al het zuidelijke buitengebied in , door een prachtig overdekt laantje in herfstkleuren , om via een grachtbrug en door smeedijzeren poort een oud ex-kloosterterrein met schilderachtig kasteel met tuinen in te gaan. Tuin uit langs de parallelweg spoor , gaat het even verderop al de velden in met groenstroken en langs geschoren maïsstoppelakkers , smalle plankenbrugjes sloten over en zig-zag over modderige en drassige graspaden door de gestaag lastig druppelende regen .  Komen langs wei met zwarte paarden , en zowaar even verder nog verbaasd kijkend groep kamelen en dromedarissen , kauwend .  Even verhard en wat padwerk  bereik ik het z.g. Duits lijntje met geschiedenis uit de W.O.2.  Door de spoortunnel even droog natuurlijk , eerste veldpost al die ik laat , en ga door.  Krijg nog wat achterom padwerk te gaan en Liempde  passeert het voetenwerk , om bebouwing nog maar dan even onvermijdelijk er door heen .  Dwars door het dorpscentrum wat toch een aardig dorp toont en langs een enorme opslag van  duizenden klompen lijkt pallets vol.  De klompenmakerijen , ze zijn er nog.  Gaan dorp uit velden in over zompige paden van modder en gras afwisselend.  Betonfietspad volgt met de onvermijdelijke crossfietspelotonnetjes , bemodderde kleding.  Over maísstoppelvelden  , want pad onbegaanbaar , draai ik door groen en onder en over vallend blad , naar de rustpost bij een schuur annex woning met bankjes en tentrust  van de club . na zowat bijna 10 k.m.  Na deze rust stopt de regen , maar velen zijn al tot de knieën bemodderd.  En toch , de route belooft meer en smaakt al .  Klinkerweg even  ,Co komt tegemoet gesneld , de vluggerik die niet terugdeinst voor monsterafstanden en  zijn naamsbekendheid in het land gevestigd heeft.  Even route tegenovergesteld en graspad door weilanden en akkerlanden.  Teruglopers van na de lus zeggen het me al , het wordt nog erger met de drek dan tot nu . Bemoedigend dan.  Wegje jonge gekleurde beuken langsheen , het landschap wordt doorzichtiger want de natuur wordt kaler en het sneeuwt blad onderweg.  De waarschuwing is niks overdreven het begint met een zompigheid en oppassen en slibbersporen van de voorgangers zeggen genoeg , het is al dras en modder en het asfalt is even welkom , door het natuurgebied Hezelaar.  Even langs het Duits lijntje weer en sloot erlangs waar een boer , mogelijk geultjes heeft gemaakt om het water op de zand en slooppuinpaden af te voeren . Vervallen boerderijtjes en gerestaureerde nieuwe geen boeren meer bewoning volgen een poos.  De daken ferm ingezakt .  De "Ollandse loop"-brug over , ga de velden  weer in ,  in rustiek coulisselandschap waar populier de boventoon voert. . Op papier klopt de omschrijving in zoverre dat het wegje en paden wel kloppen , maar ik nader de kom van St. Oedenrode , en ga voorbij de plek waar twee weken terug Olat haar veldpost had.  En de padnamen kloppen niet….. Wél de paden …  Ik krijg argwaan en weet verderop de omschrijving niet meer klopt een laat een vloek vallen , zie ook niemand meer voor of achter, een dame met honden wijst me de juiste richting en ik ga terug , wat verderop komt de auto van de  clubmedewerkers me tegemoet en ik maak een hulpeloos gebaar.   Hij weet het , stap maar in zegt ie en rijd me een stuk terug , hangt er een pijl neer {weer ?} , en stuurt me het juiste wegje . Hierna klopt het weer.  Randen lopende bos -akkers - velden gaat tweesporig karrespor gras over in glibber en glij eenmanspad , langs weiden met stieren en koeien , de stieren kijken  me minder mild aan ,  geef mij de koe dan maar.  Op en afgaand glibber en glij zie ik na enig doorstiefelen een paartje voor me , maar kennelijk hebben vandaag meerderen voor korter gekozen , want voor en achter me vooral op de extra lus is eenzaamheid troef.   De route mannen met wagen bezweren me dat ik nog best veel volgers had.  Draaihekjes volgen en vort maar gaat het.  Door glooiend beekland.  Een koolzaadveld zo groot als , staat nog volop geel te zijn.  Weer het Ollands waterloopje  over en na brug betonpad met omdat het droog was een poos  al toch nog dagjesmensen die willen weten waar de haastige loop voor dient en of er iets georganiseerd wordt soms.  Weer velden in koers duidelijk het einde van de  extra lus  .  Haal het span in voor me , die beenbeschermers tegen de modder aan hebben , ik kijk naar mijn broekspijpen en wendt het oog af, want het ziet er niet uit.  Na de post gaat het de groenigheid weer in en na gras , een 60 k.m. wegje op het natuurgebied Groenewoud door . Spoorlijn Duits weer over met geschiedenis volgt een bord Gilders ofwel Geelders , en dan weet ik uit ervaring het moment suprème. De zon deed al wat uren haar best en tovert in dit moerasbosgebied haar mooiste herfsttinten . , en parkoersmannen buiten  de mogelijkheid ten volle uit . De overdadige modder maar ook gras en drassig gras doen de modderellende van vandaag teniet , eerder belonen voor onze routekeuze en doorzetten.   Het is fenomenaal mooi hier en gaat van smal en smaller door ruig onbewerkt bos en beemd , planken en balkenbrugjes over sloten talrijk . Ik kom ogen tekort zo mooi hier.  Een schitterend herfstpalet.  Over bladpaden , en verraderlijk met blad bedekte plassen water.  Het blad dwarrelt almaar neer rondom me .  Een laan door dit bos met eik en beuk en ander blad en boom  is schilderachtig , en opvallend  veel meerstammige bomen erlangs .  Ik tel zeven tot acht a negen stammige….. ! Wat hooiachtige veldjes .  Hele percelen bruine hoge varens ,  open stukken doorstekende gaat het herfstplezier al door verder.  Dan even een donker sparrenbos in . , wat dikkerts van boomstammen overklimmend of omlopende.  Een deel is  een paar paden vervallen en aangepast in andere route wegens onbegaanbaar.  Zo zegt het papier in mijn hand.  Ook dit is de Geelders .  Brugjes over met armengezwaai voor evenwichtigheid , draaihekje door, weer velden in .  Eerst gras dan weer modder schoendiep .  Hoogstraat noemt hier een hoger liggende veldweg , die je eerder in de bebouwde kom mag vermoeden.  Immense boomkwekerijen volgen nu aller soort.  Jongere bomen nog in hun bretels {hi-hi}. Om het recht te houden en geen slachtoffer van de wind te zijn.  Asfaltweg schuin overgaand grindweg in  en langs volkstuinen.  Ik twijfel op papier ,  maar zie geen pijl en dat heet het doorgaan tot.  Doe ik dus conform.  Ik kom in  een schier ondoordringbaar natuurgebied en niks geen pad meer , wel onoverzienbaar brandnetels vooral .  Een echt oerwoud of rimboe . Keer op mijn schreden terug , en ja hoor door het bladval vandaag en de kalkpijlen die op verhard vandaag hier meest gehanteerd worden , krijt of kalk door de regen vervaagt , ligt er inderdaad een pijl .  Het minpuntje altijd van deze tochten bij deze club. . Alleen in de natuur hangen op ijzerdraad wit/ zwarte pijlen aan bomen en palen en soms schoolbordkrijtpijlen op andere vaste punten.    Een fietspad volgt , weer een vage pijl op het wegdek , maar ik was papier volgend alert nu , des te meer.   Gebied Onrooi  door , brede sloot of kanaalbrug over .  Duik tunnel omlaag onder autoweg naar Utrecht -Amsterdam A2 door ,  na eerst een hellinkje ,  een kruisend fietspad heet het volgens straatnaambord "De lange loop ", en dat blijkt ook zo .  Doet zijn naam eer aan.   We draaien aldoor zuidelijk tussen stroom en rand wijk ingeklemd  over een erg lang fiets/voetpad door plantsoenen .  Zwanen op het water en een groep  wilde ganzen  , met tussenlanding naar warmere oorden onderweg .  Zich nog bevoorradende en tegoed doen aan het groen en water.  De zon glinstert langdurig op het  nog natte asfalt en ik stop even om mijn klep-pet op te zetten .  Weer vragen dagjesmensen waar toch al die wandelaars voor lopen en voorbijsnellen , en waar en wat er te doen is .  Tja; zij kuieren .  Sommigen reageren respectvol als ze horen hoelang je al onderweg bent , en welke afstand .  Kom aan rotonde , - 'rondpunt ' voor onze zuiderburen- , en opmerkelijk beleefd laten twee richtingen naderend verkeer dieje rugzak- wandelaar , met stok passeren of voor gaan .  Ocherme inne op apostelvoeten in deze motorische tijd …. Oude rijksweg naar Eindhoven Den Bosch  van vroeger tijden overstekende . En is daar het lyceum weer .  Frans Stl . ,  heeft vandaag zijn eigen omwegroute hierheen gelopen want kent dan zijn rustplaatsen , een begin zeventiger . Bij Frans -  Francois 'L Acier {Patrick } ! }}  , { die naamsdicussie begint ook weer } , weet je ,  dat hij als verteller het woord neemt en dat je om jou ding te zeggen ertussendoor moet proberen te komen . Andere lopers waaronder sitecollega Roland We , meldt ook present , en het ontmoetingsplaatje is weer zowat compleet.  Met Roland en Nicole gaat het per trein later op huis aan.   De zon staat al hinderlijk laag , de laatste kilometers trouwens al . De schemer valt in .  Roland ; ik kijk uit naar jouw foto's.  Hij stapt in Eindhoven over op zijn trein en spoort verder.  Ik kijk terug op een werkelijk schitterende wandeldag , als je de gestage regen negeert tenminste.  Volgend weekend wacht me Lierop óf Waalwijk . Altijd gelijk thuiskomen daar toch.  Dan Tilburg of Grave , en daarna Olat vanuit Budel aan de grens van de buur. Dus….. Wie weet , tref ik u daar toevallig ook ,  blijven lopen dus.   Houdoe en tot ziens.

Peter Heesakkers