BeneluxWandelen.eu

 Er rolt op het nog stille perron een overvolle trein binnen.  Concertgangers van de voorbije nacht.  Slaperige gezichten, weinig fut meer.   Ik spoor naar Deurne met overstappers, die op weg naar huis zijn.    Onderweg het landschap ziende, valt het op , dat het een paar graden gevroren heeft.    Aan het station in Deurne, staat een pendel klaar voor wandelaars.   Klasse geregeld.   Een drie a vier k.m. rijden is het naar het wat verder buiten Deurne gelegen Hippisch Centrum.    Een mooie lokatie temidden van bos.     Na inschrijving een praatje van wel en wee van een der leden, en 'n kop koffie , ga ik op weg.   Ontkom er niet aan langs een renbaan-piste en langs een springbak, via een helling het  perceel te moeten verlaten.    Had ik me voorgesteld vandaag deze route te kunnen dromen.   Parkoersman Jan had heel wat anders in petto zo bleek al gauw.    We trekken al gauw de bossen in van het Buntven, en zullen dit ven al gauw bereiken via een klappoort.   Blijven aan de waterlijn gaan, met verre zichten op de omgeving hiervan, om later dit ven te verlaten via weer zo'n poortje.   Krijgen nu een breed bospad te gaan.    Naar recreatie-plas Berkendonk.    Ben even in gesprek met Den Heldernaren, uit de kop van Noord-Holland dus, die hier dik drie uren treinen voor over hadden.  In alle gesprek missen we een afslag, en volgen een asfaltwegje en komen zomaar pardoes op de juiste route terug.    Gaan een bosperceel door om via een asfaltwegje na 6 k.m. , bij de eerste rustpost te komen, een palingkwekerij.   Na enig toeven gaat het door kleinlandelijk gebied om aan een weiland, langs een sloot te gaan, en vervolgens de Bakelse Aa-rivier, tamelijk breed en een grasweg.    Steken de autoweg doorgaand over om pad te vervolgen.   Bij een stuw , steken we deze over, volgen wat huizen om aan een doorgaande weg, een langsliggend fietspad op te mogen gaan.     Een rustige weg, dat wel , en ik hoor al diverse landelijke geluiden , als van een kippenren, getok dus.   Ik kom tot rand van Bakel, en mag wat zandwegen volgen in een villawijk.   Een wat onverschillige automobilist vergast de wandelaar op een enorme stofwolk, en ik ga aan de andere kant van de zandbaan lopen , waar de wind de immense stofwolk naar toe blaast gelukkig.     Toch noodt het me even een zakdoek voor mijn mond te houden.     Zand en grindwegen volgen op, door overwegend landelijk gebied , wel boeiend.    Ga bos met villa's weer uit,  en volg even een gewestweg met rijwielpad.   Ik krijg vanaf mijn papier argwaan, en ziedaar er komen groepjes wandelaars me tegemoet, er ontbreekt een vermeld straatnamen bord.    Ga de velden en akkers en weilanden in, en ziet daar is de bewegwijzering weer terug.    Blijkt er door onverlaten een pijl met lint weggehaald te zijn.     Organisatie treft geen blaam , want elke afslag is duidelijk gepijld mét rood-wit lint eraan vast.    De route is vandaag voortreffelijk gepijld zelfs.  Ik hoor en zie in de aardappelvelden , kievitten.    Krijg na enig doorlopen weer een diepliggende smalle sloot te volgen.  Volgt een splitsing van grotere afstanden , maar ik neem er mijn gemak van  vandaag, en ga voort met slootjeslopen.  Een stuk bos en dan ben ik op de Grotelse heide, zie wat geiten en plots wat schotse hooglanders vredig kauwend vlak langs het parkoers, en zal ze omzichtig passeren met hun grote horens.   Ga door hun gebied middels roosters en klaphekwerk, en hun  gebied uitgaand kies ik voor een langs de zandweg liggend half verhard fietspad van een touristische fietsroute.     Deze kringelt wat door landbouwgebied, wat sierlijke oude boerderijen voorbijgaand naar een asfaltwegje.      Afgedekte aspergevelden langsheen.       Verlaat de fietsroute en kom aan uitspanning De Bosparel, waar de tweede rust voorzien is.    Hé; dit herken ik!     Vorige winter startte Olat hier een van haar winterwandeltochten!    Ik tref hier op terras als binnen weer div. bekenden , waaronder Roland Weijers met z'n makker.  Ze zijn met de verenigingsbus en lopen korter vandaag.    Even een praatje.   Roland is een van de ned. medewerkers van Beneluxwandelen n.l.    Zet me toch maar binnen later , want hoewel er moedigen buitenzitten is het nog best een frisse noordenwind, en ik raak mijn verkoudheid maar niet kwijt....   Kom ook nog een Mesa-makker tegen uit Geldrop, Dick, wat ook even bijkletsen wordt omtrent de plannen.  Direct na de rustpost loop ik een groenwegje langs enerzijds de camping bij die zaak behorend en bos, anderzijds akkers, gortdroog.     Volg wat fietspaden- werk later de bossen in en paden langs zandwegen.     En mag een grote bocht om een visvijver gaan, om verderop pas een brugje over te gaan van welke stroom dan ook,  om weer dit rivierpad te vervolgen.   Moet gezegd vandaag , bossen wisselen af met prachtige landerige taferelen.  Mijn routebriefje blijft me geduldig wegjes en paden opsturen.    Boeiend!   Mooie landerige onderbrekingen gaan feilloos mooi in bosstukken over.    Hier en daar even een gesprekje aanknopende met medewandelaars.     Na een ijzeren poort een stuk verharde weg weer opgaand , splitsingen en Y en T splitsingen volgende, komt er een venijnige klimming, jawel een stevige hoge boogbrug over een gewestweg.   Volg dan een paaltjes-touristische route en, om een zandvlakte in een bos heen een oude zandverstuiving.   Komen uit bij een fietsers/ en voetgangerstunnel even de donkerte in.   Volg weer even een fietspad en blijk dichtbij de rust van de eerste vanmorgen uit te komen.     De Palingkwekerij dus.    Nu een stuk minder druk , maar toch.    Ik waag me buiten in de nog frisse wind, naast het terras.     De zon laat zich toch weer zien na vanmorgen helder , daarna bewolkt en nu gaat de hemel weer open.     Het is nu volgens mijn routebeschrijving nog vijf k.m. gaans naar de finish.    Opnieuw na deze rust volgt een smal asfalt fietspad door landerijen wijde blik.     Het blijft boeien toch.    Dan volgt een afzakkertje een rivierdalletje in , bruglatten over, om bij direct een pick-nick-plaats rechtsaf langs de Bakelse Aa te gaan over een graswegje.   Het pad splitst, en ik loop a.h.w. over een verhoging.   Een buizenstelsel langs van zandzuigers die een grote waterplas scheppen.   Er volgen een drietal watervallen, en de beek splitst opnieuw.    Gaan daarom twee bruggen met waterval over door graswegjes. , en door de velden langs de beek.    Men laat ons door een nog juist doorwaadbare plaats over stenen in die beek stappen, gode zij dank , dat het al lang zulk droog weer is, te droog voor voorjaar...  En na een afwijkend veldje , laat men ons door nog een diepe droge sloot steigeren.       Weer omhoogtrekkende aan stengelachtig groen.     Maar we redden ons wel.     Dan gaan we even asfaltwegje op die ons wat verderop een asfalt fietspad instuurt.   Links landelijke akkers en weiden rechts bos en dan worden we later toch weer opgeslokt door het bos.     Krijg nu een erg lange slingerpad door uitgedund bos, hoor stemmen achterop komend , ze kennen mijn naam zo te horen, en blijken Willy en Rian me achteraan te komen, {{ Willy Tim. de ex-inzender van toenmalig Wandel-mee, verslagen en foto's }} , zoeven me gezwind voorbij,   na kort onderhoud en groet.   Krijgen nu nog wat gemarkeerde touristische routes te gaan, tot we afslaan en recht op de poort van de manege aangaan.   Na eerst nog een de voetzolen te masseren met losliggende laag keien.  Ga ik het terrein van de start vanmorgen over.   Ik ben er!    De organisatie krijgt van mij aan de tafel alle lof toegezwaaid voor deze mooie lentetocht en dag met bloesems in de tuinen , uitbottende bomen en struiken, en een zeer wisselend, uitgekiend  parkoers.   Een geheel nieuwe route ook.   Ik heb genoten!   Na een drankje brengt  de pendelaar naar het station me er naar terug.    Hoef niet lang op de intercity te wachten, belooft dus gauw terug thuis te zijn.    Maar..... o wee!  De omroeper verontschuldigd zich alsdat we er in Helmond C. uit de trein moeten.... Even verderop is n.l. het spoorverkeer stilgelegd vanwege een zelfdoding, en de voorspellingen van oponthoud gaat over twee tot misschien drie uren vertraging.......  Wat nu?    Ik ga naar het plein, waar het nog stil is, geen bus naar welke richting te zien en onze spoorwegen laten geen vervangbussen komen.    Steeds meer vastgelopen passagiers verzamelen.    De vraag is ; komt er nu een bus of niet?    Ik besluit me er maar bij neer te leggen, en even later zie ik een vaste lijnbus verschijnen, naar  Eindhoven , zo meldt deze.    Deze wordt letterlijk bestormd!  Kan nog in het gedrang een zitplaats veroveren, en gelukkig is dit na een andere omwegbus naar Asten waar zich ook treinreizigers op storten.   Een andere lijn blijkt 'szondags niet te rijden , geen dienst dus.   In een mudvolle bus wordt de reis naar Eindhoven ingezet.    Een schandvlek van onze spoorwegen om ons zo in de steek te laten.   Je zal maar een afspraak hebben, of naar Schiphol moeten , dat is peentjes zweten.    Blij dat ik er thuisgeraakt ben, bij mijn Annemie.   Een werkelijk schitterende  wandeldag, maar helaas een misser van onze spoorwegen eindigende.   Thuis kan ik mijn vrouw verhaal doen van de dag en hoe deze eindigde.   Nu komend weekeinde ben ik beperkt op eerste Paasdag, vanwege een bijeenkomst, maar maandag wordt het best Olat in Asten, tenzij een bezoek aan de tandarts, evt. me deze week  parten speelt.     Ik hoop U ook nog eens ergens te ontmoeten op de wandeltochten.  Blijven wandelen dus,     Houdoe!            Peter Heesakkers

Ik zit op het perron te wachten op de trein die mij naar Deurne zal brengen.  Rap verschijnt er  veiligheidspersoneel op dit perron.  Heb eigenlijk nog niets in de gaten, dan komt de trein binnenrollen, en zie ik deze propvol mogelijk  rockfestival of concertgangers , en aldus meest gekleed.   In no-time vult zich dit perron met slaperige vermoeide gezichten, het stinkt naar drank en mogelijk drugsgebruik.  Ik stel me bescheiden afstandnemend op.  De meute verspreid zich naar verdere bestemmingen overstappend , eigen vervoer of mogelijk de div. busrichtingen.  Stap in een toch rustige trein ramen nog volop open en ik kan tegen allerlei onbestemde luchten leunen zowat.  Boemel binnen een na ander station onderweg.   In Deurne staat als telefonisch aanbod op verzoek , medewerker Tonny, om me  naar de Deurnese buitenwereld te brengen.   Het startterrein van een Hippisch opleidings centrum met aangelanden als paardenrenbaan met andere kunsten-objecten en bijbehoren als o.a. stallen en hippodrome.   Ik vertrek, en ga over dit terrein langs springopdrachten en voorwerpen, barricades en springobjecten allerlei, de bossen van het Zandbos genaamd in.   Naald , den oude en jonge , sparren, het ligt er knap overhoop gerooide bomen en stammen om de zon de grondgroei te laten bevorderen, en zo het bos minder eentonig of eenzijdig te doen zijn, zo willen de boswerkersverhalen doorgaans, maar ook hier vind ik de kap vrij rigoreus toch.  Het bos hier loopt vol van allerlei aangeduide toeristische wandelroutepaden van enig naam en lengte, en het lijkt erop dat hoofd-parkoersen  Jan Vogelsangs zich weer eens uitgeleeft heeft als vanouds kenner van zijn streek. Dan weet ik op voorhand , dat het goed is.  mag na enig gepadder zowat helemaal rondom het grote Buntven wandelen, vlak aan de waterlijn zelfs, dus nu en dan glad en modder.   Als ik de rondgang bijna voltooid heb zie ik de plas vol kringen van regendruppels en toch voel ik ze niet.... Zal niet lang duren als ik de lucht bezie.  Ga klappoort door veldweg in en steek op plek waar aangegeven en het hoort, de gewestweg Deurne-Helmond over, z.g. 80 k.m. weg maar de meesten zouden de vouwen in je boks rijden.   Kom er heelhuis over, ga dan even betonfietspad om even verder de Vlierdense bossen in te gaan.   Erg mooi , dat wel maar ons pad wordt zowat gebarricadeerd met stammen, van opnieuw bos-uitdunners.   Boomschors , zaagsel en houtsnippers  taken en twijgen , liggen als afdekmiddel op de paden, maar de beentjes en knieën moeten nogal eens geheven worden, of om heengegaan.  Ook in dit bos is me een ravage aangericht !   Kom aan hek van een grote verzorgings-inrichting, vervolgens oude bomen voormalige rijksweg nu in ruste, om poort van het terrein op te gaan.    Daar gaan we met een lus om nog over erg ongelijk asfaltpad over de gedichtenroute die her en der op borden staan.   Ik lees er maar een,  maar allen is ondoenlijk, immers wetende dat ik in de achtervolging zit van al erg veel voorgangers zoals mij de parkeerplaatsen aan de start al vertelden.   Neem in Rijtven  kantine van deze stichting toch maar even pauze al is het wat vroeg, en ga rap weer de achterste hoeven in.  Poort , route wegens wegwerken vermijdende, een donker sparrenbos in, wat later over gaat in meer jong eiken aanplant en ander tussendoor geplante soorten van bomen , opnieuw routepaaltjes en markeringen volgend van andere wandelwegen.  Bospad slingert aldoor langsheen boerenlanderijen, tot ik een stel inloop met prille wandelervaring.   Kruis spoorlijn.   Het is vochtig warm , benauwd weer, en het zweet breekt me al uit, wat moet dat worden en ook nog dreigende lucht.   Wetende dat de grote langere afstandmeute me al ver vooruit moet zijn , twijfelde ik of ik vandaag voor de volle mep zal gaan, had ik al op het startburo gezegd.   Bij de routesplitsing kies ik op laatste moment voor langere variant toch.   Niet te missen bleek al gauw, schitterend!    Kom terug in route met de z.g. korteren, en lopen even samen op.   Dan zie ik een veldje met decor van een jeneverbesstruiken en bomen.  Ga even op een bankje dit bewonderen.   Zie aanduiding "Bosgolf start" "De Bikkels" . Bosgolf?... Zie alleen maar een golvend parkoers om me heen.   En ziet: ! Er komt een Fred Flintstone achtig  golfcourtwagentje aanrijden , stopt,  twee mannen springen eruit halen golfsticks voor de dag en een wat grote bal, en gaan golvend door het bos tussen de stammen door.  Gejuich en verkneukeling, het jolijt kent geen grenzen,  maar ik snap er nog geen snars van!...   Alleen te begrijpen voor insiders.   Ga  hierna door jeneverbesbomenbos middels padwerk en nog vaak  rul zand om de gewrichten te smeren,   gebied de Bikkels door.    Verharde weg , was even twijfel , want verd....me , hier en daar was toch door enig onverlaat aan de pijlen gescheurd.  Dankzij uitvoerige routeomschrijving op het A4 tje met tussenmeters exact vermeld, komt alles toch goed.   Asfalt op,  zijn we wat later bos uit en koers ik op Vlierden aan in de verte ziend.  Tussen wat huisjes en veld , akker en weidewerk over zand /grindpad.   Ga rand dorp achter tuinen van rijtjeshuizen door, en ben zo klein als dorp is al ras aan de rustpauze.   Had ik vlak hiervoor nog mijn twijfels over k.m. -afstand vandaag in die vervelende regen, en stap ik de rustige café in;  zie ik tot verrassing vroegere jaren terug wandelmakker met vrouw, en samen slaken we de herkenningskreet.    Wat lopen jullie?   Ik was meteen om, toch langer vandaag dus.   Tja; wandelen zit toch vol verrassende ontmoetingen.  Gaan de extra lus doen en verdorie het miezert vervelend , dus plu op maar de benauwdheid laat ik geen plastiek of nylon om mijn schouders.   Jan had zich weer uitgesloofd om ons het padennet der streek te laten bewandelen.   Met een kennerstalent laat hij ons rondslingeren tot e.o.a. gewestweg , voor de rotonde oversteken en weer de bossen in .    We belanden weer op dezelfde café-rust in Vlierden.   Niet lang toch want Jaap en Tilly; en ik wou ook wel , lichten al snel de hakken weer.   Twee straten door staan we alweer in de velden met blik op Deurne , en kijken we over een rivierdal. Nieuwe aanplant bomenlaan volgend,  verhard, naar gras, en dan een poos langs een brede sloot of was het toch een beek?... Niet gemakkelijk want erg drassig en modderig en met veel springen en omhaal om de broekspijpen en onderdanen nog enigzins van de drek te redden, vlak rand beek en akkers, waar niet over te gaan was, ondergaan we de plagerijen van Jan gedwee.   Soms liggen er ter verlichting tegels of stenen in modder en plas, om er door te geraken.  Draaien verhard om vakantie-bungelowpark De Bikkels heen.  De Hees opaan en door.  Esdonk,  even verhard om toch weer padwerk in te mogen vochtig dat wel, en het miezert maar door.  Op afstand razen onze spoorwegen telkens voorbij.  Grasveld doorgaand , komen we gedrieën in nieuw industrieterrein, hier kan het even niet anders.  Spoorweg over en tot rotonde, links oude prov. weg Helmond -Deurne in , verscholen tussen de bossen.  Raken weer op terrein ORO Rijtven van vanmorgen, lus voltooid.  De drie tot vier k.m. gaans nog overwegen we deze rustpauze te laten en stiefelen door.  De zegen van boven hebben we.  Gaan van terrein instelling af om rand industrie heen, door woonwijk in aanbouw, volgt pad en dan randweg dorp. Volgt weer rotonde en oversteek weg Helmond Deurne. Als voetgangerslicht aangeeft dat nu de groene wandelaars erdoor mogen , steken we de weg over en gaan even zijdelings liggende weg langs , maar aan rand bos,  jawel weer dat Zandbos van vanmorgen, weten we de finale in zicht.  Compassie van boven; het stopt met regenen.  Jan gebruikt in zijn padenplanning dit bos grotendeels op, en het gaat op en af oude zandverstuivingen duinen in . Duikelen finaal naar beneden  voor de laatste afdaling en speeltuigen voorbij. Zien terrein opleidingen paardrijden en springen opduiken tussen het geboomte, wat plots doorzichtiger wordt.     Met paviljoen in het vizier toch nog ruim om renbaan en onder tunnel paardenparkoers door en langs stallen en ander gebouwwerk toebehorend, dachten we eerst de trappen te beklimmen,  maar nemen dan toch de helling naar de aankomstzaal, waar nog enige wandelfanaten nablijven, wat groepjes laatkomers ook.   De vluggerikken van de langste afstanden.   Wordt het nog even gezellig nababbelen met streekbekenden en getrouwen, en ja ook de ouwe getrouwen nog.   Het druppelt binnen.  Mariet V.  ja van Jan dus, bevrouwde vandaag met haar vriendinnen medewerksters clubleden de aan/afmeldburo's.  Ze kennen me hier ook al jaren, en dat schept sowieso een band met lange verhalen.   Jaap Tilly Stefan , Willy en ik dreigen de sleutel tot sluiten van de zaal over te moeten nemen.    De veger gaat al rond en de bar onderhand dicht.    Aanvankelijk zouden we een lift naar het station met twee personen nemen, maar een dame draalde  en zeurde zo lang , over haar verloren thermokan die ze beslist linksom of rechtsom mee terug naar huis wilde nemen, die ze onderweg ergens vergeten was, lang overleg en telefoontjes volgden, ik werd er ongeduldig van.    Jan en Tonny overlegden weer , en zo kon ik alvast op weg middels Jan's aanbod en vervoer naar het spoorweg-station. Ik kijk weer terug op een zeer geslaagde  natuur-wandeldag, dank zij de inspanningen van de vrijwilligers der club.  Uitstekend bepijld en uitgebreid op mijn routepapier.   Klasse mensen van LGD!  Tot ziens.  En wie weet lezers treffen we elkaar zomaar eens ergens  langs de wandelwegen of paden.          Blijven lopen dus.  Houdoe op z'n brabants. Tot ziens hou je goed.      Peter  Heesakkers

Een van de weerspreuken die in de winter opgaan , luidt; Houden de kraaien school, tijd voor hout en kool.  Dat is ook wat ik vandaag zie.  Ik stap thuis de deur uit, recht in als een diepvrieskast.  Maar ja een voordeel ervan is , bevroren vlees bederft niet, en blijft langer houdbaar. Hoop maar dat dit nu ook voor mij op gaat.  De ochtend kondigt zich aan met wit licht in de heldere lucht. Boomtakken o.a. tekenen zich ruig af tegen deze lucht als een zwart-wit foto of tekening.  De wind maakt het allemaal nog killer en ik duik diep achter mijn sjaal en kraag.  Muts op , hand en voetschoenen aan.  In het station geen wandelbekenden, zal liggen aan het bredere aanbod vandaag.  De  “dwarsliggers” liggen gelukkig ònder de spoorrails in plaats van op,  en zal de trein niet beletten zijn dienst uit te voeren.  Het is de eerste dienst en dit maakt dat de bovenleidingen door ijsafzetting flitsen veroorzaken. Het toenemende  , ochtendlicht laat een grijs bevroren landschap zien.  Na wat stop-stations , blijken er toch nog wandelaars ingestapt te zijn onderweg.  Het is nog dik 20 min. gaans naar  sportpark De Djumb. Het is het lokaal daar van deze atletiek annex wandelclub. Met atletiekbaan.   Parkoersman Jan Vogelsangs licht me in alsdat de route van vorig jaar  vrijwel geheel gehandhaaft is, en geeft nog tips over omleggingen en alternatieve goed begaanbare route.   Vorig jaar dezelfde tijd was het bikkelen door decimeters hoge sneeuw, nu was het landschap wit tot grijs bevroren. Opnieuw de diepvries in na een opwarmertje. Good old Walter uit Mill gepokt en gemazeld al tientallen jaren lang in wandelgeschiedenis wandelt met me op , zal korter gaan vandaag vanwege andere verplichtingen , maar zal me vergezellen tot de eerste rustpost. De start vanaf rand Deurne en meteen de wijde wereld in dus.  Even asfalt als aanloop naar zandpaden en fietspaden richting het Vlierdense bos.  Bevroren sloten en plassen op de paden met prachtige ijsnerven  en kringen  als natuurkunstwerken. Ijs ook in sloten en plassen als op de akkers nog.  Het parkoers is uitbundig voorzien met rood-witte linten en gul bepijld op elke route en/of afstandverandering. Verkeerd lopen kan niet zijn.  Klasse Jan !  Zandwegjes en fietspaden te over volgend door afwisselend bomensoorten-bos als dan weer den , dan weer berk in overvloed, etc. gaat het door. Bossen jonge aanplant ook.  De omschrijving perfect met meterastanden , routenummeringen , het kan nooit misgaan. Uitvoerig beschreven wat pad weg e.d. betreft. Ik herken veel van de vorige sneeuw-editie.  Veel smalle paadjes vandaag, kronkelend meest.  Zand en fijngrind , breed en smal, langs beken en sloten.  De koeien op stal maar de paarden bevolken nog wel de weiden.  Het duizelt me van de gezellige paadjes die Jan met zorg duidelijk uitgezocht heeft, als kenner en zelf verwoed wandelaar weet hij wat de loper zoekt. De zon liet het kort na de start afweten en verschuilde zich snel achter een steeds dichter grijzer wolkendek.  Er was nochthans zonnig weer voorspeld.   Ik kom op temperatuur en al keuvelend naderen Walter en ik de eerste post een scoutinggebouw Jong Nederland.  De kopjes koffie gaan er goed in.   We zijn vlak aan Liessel  Walter gaat zijns weegs. Na rust een draai achter sportpark fietspad naar zandig.  Wat verstrooide huizen , gaat het buurtschap Leensel door  z.g. 60 km. weg op, onder Weg A67 E34 door de weg van Stockholm naar Lissabon via Venlo en Antwerpen –Eindhoven. Ook wel E3 genaamd , in het begin dan.  Langs wel erg jonge variante bosaanplantingen  gaat het ouder bos in langs hondentraining, en paardenmanege aanliggend. Gehinnik als ik passeer dus wellicht als groet , en verderop een blaffer die me argwanend beziet.  Zandpad wordt klinkerweg door akkers/ velden. Rinkveld en Voordeldonk gebied recht op Asten aan , BNLX-medewerkers/collega’s Jos en Gonny’s woonstee.  Resto Villa Kakelbont als rust die ik negeren zal en doorzet.  Door landelijk om langs wat rommelige industrie de bossen van Heitrak en de Dennendijkse bossen in te mogen gaan.  Aan de splitsing van afstanden verman ik me na enige aarzeling toch maar de grote route op te gaan in alle eenzaamheid zo lijkt, anderen gaan korter.  Het wordt een extra lus en afstand niet te versmaden.  Zo zal blijken. Meest donker sparrenbos met tussenin oude en jonge den , vliegden, en andere jonge geboomte. Stilte , alleen op de wereld ga ik smal en breed door dit schitterende bos, sloten en beken  ertussen , vlonders en brugjes om deze over te steken. Paradijs op aarde hier. Wordt toch nog door bekenden ingehaald, even een praatje , en weg zijn ze , terug eenzaamheid voor mij.  Genieten van de rust met een grote G.  Tussenin wat houtwallen die akkers en weiden scheiden.  Bos uit , helling op , viaduct over E34 raast het verkeer onderdoor op weg van naar Ruhrgebiet, richting Venlo.  Het open landschap in, lonkt de kerktoren van Liessel, wat ingegaan wordt later, doorsneden door de hoofdstraat dorp onderlangs kerk, waar alles openligt en al deels opnieuw aangelegd nieuwe bestrating. De oude dorpspomp voorbij.  De grond is hard en dus droog, goed begaanbaar zo.  Draai onderlangs kerk met hof een wandelpark in waar handen blijkbaar niet van de pijlen afgebleven zijn even, maar ik volg de route nog op papier en in herinnering door een wijk , dorp uit stuk nieuwbouw gevorderd.  Landigheid weer in langs sloten met gras-- en verhard grindige paden en hekken , poorten en draaihekken.   Bemerk dat de zon die er weer al even terug is grijze grond rap in groen verandert heeft. Behalve in de schaduwkanten dan.   Weer planken en vlonderbruggen over beland ik weer in het Liesselse bos, vaak stevig gerooid, uitgedund,  door de bosbouwers en onderhouders en sporen van rupsvoertuigen en tractoren, loopt soms door harde bevroren grond ongemakkelijk. Kom via grasweide dwars over , andere afstandslopers tegen , en ben ik dra weer in het scoutinggebouw terug. Een lusloop om van te smullen!  Jan een echte kenner.    Gezellig druk geroezemoes in de zaal na verkregen warme drank en hap laat ik me onderop mijn rug zakken. Aan tafel met anderen natuurlijk , en dat brengt weer gesprekken.  Na rust nu linksom met andere afstanden mee.  Wegske asfalt door Hazeldonk, om langs oude langgevelboerderijen met hoge jaartallen in de muurankers, monumentaal dus, weer rand veld en bos in te gaan , lucht van houtkachels, lijken me te zeggen dat aardgas en verwarming nog niet in dit buurtschap ingeburgerd zijn.  Weer door diepe tractorsporen , draai langs A67 een poos langs jachtig motorisch verkeer , gaat het langs sloot verderop de bossen van de Astense Aa in. Een heel sterk meanderende zelfs lussig riviertje. De aanloop begint drassig want de grond ontdooit langzaam bij O graden zowat. Een hele poos slingeren we door dit prachtige natuurgebied , waar de Aa meest zichtbaar blijft. Wat een lustoord hier!.... Weer smalle paden en droger wordend. Jan had een alternatieve route wegens erg slechte begaanbaar, aangeboden voor de draaipoort-toegang van het gebied.  Maar ik ben erg blij , content deze moeilijkere variant genomen te hebben.   Nog net juist genoeg bevroren om halfhard noem maar, erdoor te gaan, oplettend voeten juist te zetten nog.  Diepe afdaling plankenbrug over sloot en weer de slootkant direct omhoog klimmen.  Ander zijde sloot volgen. Een monument langs met uitleg en foto’s van omgekomen luchtmachters Canadezen. Achterwiel van een Lancaster bomber N873 op 23 April 1944. Zeven bemanningsleden omgekomen, door een Duitse jachtbommenwerper neergehaald.  Een oudere man gaat over een smalle betonnen dam, emmer aan touw , water uit de sloot halen voor zijn IJslandse paarden.  Heel riskant. We lopen weer door velden en akkers en langs een beek of sloot. Gaan weer platte brug ervan oversteken en toeristisch fietspad volgen een poos.  Een quad, {vierwielige motor} raast zijn ronden over de wijdse maïsakkers, en laat de wandelaar met rust op hun route. Een crossmotor ook nog. Gaan dan weer bospartij in.  Fietsroute-tour op en bikeroutes, paardenruiterroutes, zandpaden smal, waterwin-gebied door.  Weer een prachtig bos doorheen. Dolstraat in ; open gebied weer en nu rechtere stukken op, ja ik was dolgedraaid in die mooie bossen.  Die Jan heeft ze toch uitgezocht, moet gezegd.  Fietsasfalt paralel zandweg volgen door buurtschap gehucht, met Vlierden op afstand te zien.  Klein stuk nieuwbouw in kombord Deurne langs en dan pad op naar sportpark de Djumb, zo staat het er en ik denk jump zal het bedoelen, springen , sprong, {atletiek}.

De club en routeuitzetter/pijler past een geweldig compliment. Klasse mooie tocht. Natuurrijk door De Peel. Veel variatie in de parkoersen. Een regelrechte “trekker”.

De kantine was wat krap, maar de prijzen populair. Ligging rand Deurne, uitgekiend dus. Na enig verpozen weer een 20 min. stevig lopen naar het station, terugkijkend op een dijk van een tocht. Aan de aan/afmeldtafel wist Mariet V. ja van de routeman; me te verzekeren dat het weerdebacle en daardoor laag deelnemersaantal toen vorig jaar, nu vele honderden lopers aanmelders hoger lag dan toen. Loon naar werken. Komend weekeinde weer ruime keus wandeltochten. Someren en Boxtel staan zonder twijfel bovenaan mijn lijstje. En wie weet treffen we elkaar daar ook….. Blijf wandelen ; ik ook. Tot ziens wie weet. “Houdoe”,  dan.

Peter Heesakkers

Zondag 21 September 2008

De Stroboeren

Ter Rivierentocht te Deurne

Met de autoloze zondag in gedachten hadden wij het goede voornemen met het openbaar vervoer naar onze wandeltocht te reizen. Het bleef bij een voornemen. Binnen de twintig minuten stonden wij met de auto over Wommelgem op het parkeerterrein van het Rivierenhof …om vast te stellen dat ik mijn wandelschoenen vergeten was! Een reeks krachtige vloeken en veertig minuutjes later zijn we er opnieuw, deze keer in volle wandelornaat.

Het is redelijk druk in de startzaal, trappekes op, en wij gaan vrij snel van start. Stappen in het gezelschap van een buslading Franstaligen weg van de stad en de rust tegemoet. Een paar heerlijke dreven en leuke slingerpaadjes leiden ons voorbij kasteel Zwarte Arend naar de Bremweide. Pas sinds vorig jaar en dankzij de Stroboeren weten wij van het bestaan van deze groene long net achter Den Bosuil af. Plukken bos en ruime grasvelden wisselen elkaar af. Ideaal als honden uitlaatplaats en de trouwe viervoeters zijn dan ook in groten getale aanwezig, hun baasjes aanporrend tot een zondagse wandeling. Wij dartelen enkele kilometer door dit fraaie gebied. In de verte het geronk van motoren, denkelijk crossers in actie. Ruilen de Bremweide in voor een ander bosje rondom kasteel op grondgebied Wijnegem. Passeren voorlangs het befaamde shopping center en zetten koers naar onze eerste rust bij korfbalclub Deurne, aan de achterkant van de skischans en dus op een paar honderden meter van de startzaal. Wij stapten ruim gemeten 7505 meter. Doen hier een terrasje, heerlijk genietend van een weldadig herfstzonnetje. L’ été Indien op zijn best.

Het volgende bosje wisselen we snel in voor de Autolei, grondgebied Wommelgem. Onze parkoersmeester wringt zich in bochten om toch maar elke stukje natuur in zijn tocht op te nemen. Het strookje door de gelige grassen, twee kontjes hoog, randje autobaan, appreciëren wij hierbij ten zeerste. We moeten de rotonde over en onderdoor. Vervolgen onze weg langs paadjes tussen crossterrein en woonzone. Ervaren hierbij meer geluidsoverlast van een wauwelende omroeper dan van de razende machines. Het verknoeid helaas wel een beetje onze ruime wandeling langs de vijvers van Fort II, jammer. Verder weg van het kabaal kunnen we een tweede keer pauzeren in de ‘kleuterschool voor honden’ na 14315m, de Stroboeren zijn precies. IJsetripper Jakke voegt zich hier bij ons en tatert er vrolijk op los. Samen met hem vervolgen we onze weg. Het is geruime tijd straatjes lopen alvorens het Boekenbergpark te bereiken, maar dit loont wel de moeite. We zijn hier overigens allebei onbekend. Doen zowat elk laantje van het domein aan om verder te trekken langs een reeks volkstuintjes. Jakke verwondert zich over de omgevingskennis van de parkoersmeester. Toevallig haalt deze ons fietsend in en vertelt net om de hoek te wonen. Tekst en uitleg voor onze clubmakker meteen. Jakke verdwijnt op de 27 km en wij trekken alleen verder voor de volle 35km. Het fietstunneltje in Borsbeek leidt ons naar de echte stadsrand en de weilanden bij de Koude Beek. We zetten koers naar Fort III en onze derde rustpost na 20905 meter. Wij blijken hier de nummers 12 en 13 te zijn! Schandalig weinig voor deze tocht, blijkbaar verstikt door de K7 in Meerhout.

We laten het niet aan ons hart komen. Wandelen verder rond het Fort en achterom het vliegveld van Deurne. Waren we graag wat langer in het domein gebleven, de parkoersmeester kiest voor paadjes door de velden richting Borsbeek centrum. Helaas verwordt de tocht nu tot een stratenloop en zijn we wat blij een tweede keer de hondenclub te bereiken. Hebben er 27815 meter opzitten. Stappen langs korfbalclub Catba naar de autobaan en maken een lusje langs appartementsgebouwen alvorens onder de snelweg door te duiken. Het moment suprème van deze tocht is in aantocht! Lopen het Rivierenhof binnen, denkelijk het grootste en mooiste park van Antwerpen en verre omstreken. Beginnen met prachtige dreven rond grasperken. Kunnen genieten van uitzichten over meer boomsoorten dan ik er namen voor zou kunnen bedenken. Heerlijk wandelen is dit. Het Zilvermuseum is vrij toegankelijk voor de wandelaars maar wij kiezen voor een bankje in de zon. Ook hier zijn meerdere korfbalwedstrijden aan de gang. Niet voor niets de nationale ploegsport in Antwerpen.

Hebben nog ruim 3500 meter voor de boeg, zeker de mooiste van deze tocht. Het Rivieren-hof doet zijn naam nu alle eer aan. Onze parkoersmeester trekt alle registers open. Brede dreven, smalle paadjes langs beekjes en vijvers waar de bomen met hun voetjes in het water staan. Strookjes die meer weg hebben van een bos dan een park, echt alles kan je hier beleven, als het maar groen is. Eindigen doen we langs de grote vijver en het prachtige bruggetje dat ik prompt omdoop tot Pont d’Amour. Een laatste laantje, we bereiken de finish. In de zaal de Jef en Hoogstraatse Annie, even bijkletsen dus. Ja, we zijn weer eens de laatste om huiswaarts te keren, nu samen met Jo en zijn dames.

Kort samengevat was dit een tocht met twee gezichten. In de ruime omgeving van de startzaal gaven de Stroboeren een erg groen parkoers weg. De lus van de 35km was echter nogal dunnetjes, deels omdat de aangeboden natuurgebieden blijkbaar nogal ver uit elkaar lagen. Toch kunnen we spreken van een geslaagd debuut van deze tocht en zijn wij zeer te vinden voor een opvolger volgend jaar. Vooruitblikkend op volgend weekend omvat ons Plan A De Leren Tram in het Nederlandse Eijsden op zaterdag en WSP aan de Zoete Waters in Heverlee op zondag. Opnieuw twee tochten om naar uit te kijken dus.

Zondag 6 april 2008

Atletiekvereniging Lopersgroep Deurne

Lentewandeltocht Peelland

Vandaag lopen een wandelroute van 42 km bij een atletiek vereniging van Deurne. De start lag wel ideaal want in een paar passen zaten we al in het bos. We starten met een sneeuwbui. We kregen een routebeschrijving mee waar we even aan moesten wennen. Normaal gesproken moet de langste afstand alle puntjes doorlopen. Dat was dus nu niet het geval. We lopen grotendeels door het bos en langs de rand van het bos. tot onze rust in restaurant “Oro Rijtven” op 8,2 km. Hier zouden we met onze laatste rust ook terug komen. We gaan op weg naar Vlierden voor onze volgende rust. We lopen nu weer door het bos en dan weer eens over een veldweg. We komen bij natuurgebied De Bikkels waar een groot jeneverbessen veld is waar we dwars door heen gaan. Bij de scouting in Vlierden hebben we de rust. Deze scouting ligt bijna in het centrum van Vlierden wat toch wel opmerkelijk is. Hier komt een vrouw binnen die na een paar keer kijken toch maar aan me vraagt of ze ons niet vroeger in Goes heeft gezien. Dit klopt, wat wel al 9 jaar geleden bleek te zijn. Het weer wordt steeds beter, en als het zonnetje uitkomt zelfs aangenaam warm. We volgen nu wat meer zandpaden. We gaan nu richting Helmond. Hier en daar komt een bospad, veldweg of stukje route bekent voor. We hebben natuurlijk al eerder hier in de buurt rond gewandeld maar zijn nooit eerder gestart vanuit Deurne. (juist, speldje!) De rust is op 23,9 km maar besluiten om toch naar de volgende (weer de scouting) verder te lopen. We lopen een stukje langs de Zuid-Willemsvaart. Hier zijn we met rondje Helmond ook geweest maar dan contra. Even een drukke weg oversteken en dan zitten we zo weer in het bos. We krijgen weer de samenkomst met de 30 km en zijn niet bang dat we onder de voet worden gelopen. Het is niet echt druk hier, terwijl het toch een mooie route is. Na onze rust, het lijkt er inmiddels op dat we de laatste zijn, gaan we over een akker richting een riviertje. Bij ons zou dat gewoon sloot worden genoemd maar goed. Na een stukje industriegebiedje gaan we het spoor weer over. Ook die laatste rust slaan we over en lopen die paar km (3,5) door. Stukje grote weg volgen om dan het zandbos in te gaan. Hier krijgen we nog één laatste splitsing met de 20 km die zo’n kleine 400 meter omliep tegenover de rest van de afstanden. Al met al een mooie wandeling met beter weer dan voorspeld was. Alleen (!) mochten hier maar liefst € 2,50 voor betalen! Aangezien de club aangesloten was bij de KNBLO heb ik wel even aan het einde verhaal gehaald waarom wij zoveel moesten betalen en er verschillende prijzen werden gehanteerd. Want onderweg kreeg men niets extra en ook aan het einde was er geen sticker maar een inlegvelletje voor in het wandelboekje. Het antwoord was dat voor de 42 km extra werk werd verricht en zij niet werden gesponsord. Dit is natuurlijk stom geklets. Punt 1; er worden niet voor niets afspraken gemaakt i.v.m. prijzen bij de wandelbonden. Punt 2; alle clubs moeten er wat voor doen om geld binnen te krijgen. Hetzij met eigen rusten (hadden zij allemaal uitbesteed) of andere activiteiten zoals tombola of zo. Maar als je van de club maar één handje vol helpers hebt die zich de moeite neemt om te helpen moet je niet verwachten dat je het geld bij de wandelaars uit de zak kunt kloppen. Ik kijk even alleen naar ons zelf wij lopen gemiddeld 100 tochten per jaar. Met zo’n inschrijfgeld gaat het wandelgebeuren naar de knoppen en wordt het onbetaalbaar en dat mag toch zeker niet de bedoeling zijn!!!