BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 13 September 2008

Diksmuidse Wandelclub

De Boterronde

55% regenkans is het laagste cijfer dat wij kunnen vinden voor zaterdag. Wanze en Overpelt zijn geen optie, naar Diksmuide gaat de reis. Voor Linda onbekend terrein, ik ken het stemmige marktplein van de IJzervierdaagses. Parkeren in de binnenstad lezen we op de website. Wij vinden een plaatsje bij het water, net naast het stemmige Begijnhof. Wandelen langs een marktplaatsje tot bij de Grote Markt. Linda is meteen in de ban van de prachtige gevels. Deze wandeltocht sluit aan bij een fietsronde waarvan Der Jean-Marie het peterschap heeft. Onze beroemde Waaslander tekent present met een immense, helblauwe tourvrachtwagen. De ongezellige stadshal doet dienst als startplaats. Na een vlug koffietje gaan we er vandoor.

We moeten een paar straatjes lopen om tot bij de IJzer te geraken. Wandelen langs de monumentale Vlaamse toren en gaan een assepad op. Blijkt de Frontzate te zijn, die Diksmuide met Nieuwpoort verbindt. Langs deze aangename wandelweg verlaten we stilaan het stadje en trekken de weidse, naar beer geurende, polder in. Ondanks de ‘gezonde buitenlucht’ een best aangenaam begin van deze tocht. We ruilen onverhard voor een tarmacje langs een gracht, rechtdoor naar Oostkerke en zijn St-Veerlekerk. Het valt ons op hoe oudere gebouwen en kerken steevast in een gelige baksteen zijn opgetrokken. Het geeft een heel eigen cachet aan de dorpskernen. Een ruime kilometer voorbij het dorp de eerste rustpost in restaurant Scheeweghe. We krijgen op voorlegging van onze startkaart een zakje chips van gekend merk en met 33% minder vet. Chips met koffie, een gekke combinatie. Een orgelist speelt zachte deuntjes. Als zanger is hij minder geslaagd en we trekken verder.

Moeten nu een heel eind randje drukke steenweg stappen, voorbij een kleurrijke orthodoxe kerk. Zijn maar wat blij als we wegdraaien over slingerwegjes door de Vlaamse polder. We wandelen naar het volgende dorp dat Pervijze blijkt te zijn. Lopen binnen langs een scheefgezakte ruïne, de OLV-poort. Zijn het dorp zo weer uit en krijgen terug een stukje Frontzate onder de sloffen geschoven. Ruilen deze opnieuw voor een drukkere steenweg tot aan de wegwijzer Stuivekenskerke. Met een groene achtergrond tekent een hoge ranke kerktoren zich af, omringd door hooguit een twintigtal huizen. Een echt mini dorpje dus. En toch is er een cafe ‘in de Vicogne’ waar we mogen rusten. Krijgen een ‘gateau breakfast D.’ aangeboden, die al beter smaakt bij de koffie dan de chips daarstraks. Een accordeonist haalt het beste uit zijn trekzak en wij zitten bij een schraal zonnetje op het terras, rechtover de geelbakstenen kerk.

De 30km maakt hier een extra lus. Opnieuw over tarmacjes de polder in dus. De fietstocht loopt in tegenovergestelde richting en we storen elkaar dus niet echt. Bereiken de IJzerdijk en mogen de stroom een eindje volgen. Merkwaardig hierbij is dat we echt ‘het zilt van de zee’ ruiken. Bij de Schoorbakkebrug draaien we terug de polder in. De eerste bieten zijn al gerooid en liggen te wachten op transport, naar wij vermoeden richting suikerfabriek van Veurne. Langs grachten, de oevers dicht begroeit met riet, keren we terug naar Stuivekenskerke. Wandelaars zitten er mee te zingen met onze accordeonist, die deuntjes uit grootmoeders tijd ten beste geeft. In de staminee zit een koppeltje van wsv Schelle. Ik kan natuurlijk mijn mond niet houden en we praten even bij. Zij zijn blijkbaar aan de kust met vakantie. Terug op het terras gezeten spreken zij ons opnieuw aan. ‘of wij niet diegenen van de website zijn ?’ – ‘of hij dan Freddy Persoone niet is ?’, kaats ik terug. Moet je meer dan 100km van huis zijn om mekaar tegen te komen!

Zij beginnen aan de laatste etappe en wij volgen ook enkele minuutjes later. Vervolgen onze weg over rustige tarmacjes langs grachten. Onze parkoersmeester heeft nog wat verassingen in petto. De eerste betreft het OLV-hoekje, een kapel en ruïnes uit de eerste wereldoorlog. Hierna gaan we terug de assepaden op door de polder met een prachtig uitzicht op Diksmuide. Kunnen al de ganse dag genieten van een stralend weertje en erg ruime vergezichten. Het pad leidt ons tussen maïs en brede gracht met wuivend riet, prachtig is dit. We stappen een eindje langs de IJzerdijk en dan tussen het water en loopgraven, de Dodengang. Echt een interessante bezienswaardigheid uit een verschrikkelijke tijd. Het gelijknamige cafeetje wordt onze laatste rustpost. Mooie tocht, zegt Freddy, en dat kunnen wij volmondig beamen.

De laatste kilometers voeren ons langs de IJzer tot aan het Diksmuidse haventje. Langs het water en voorbij het Begijnhof wandelen we terug naar de Boterhalle. Hier eindigt een aangename tocht. Een pluim geven wij aan de parkoersmeester voor zijn verstandige opbouw waardoor een gewone poldertocht iets speciaals geworden is. Dankzij hem en het stralende weer keren wij tevreden naar Hemiksem terug. Dat het tot Gent bar en nat weer is, kan ons helemaal niet meer deren.