06-08-08
Met Euraudax vanuit Achel (België) op zaterdag 28 juni 2008
 | Met Euraudax vanuit Achel (België) op zaterdag 28 juni 2008 |
Op zaterdag 28 juni 2008 organiseerde Euraudax Hamont-Achel een wandeltocht vanuit Achel. Het betrof een 25 uurs Euraudax tocht. Hierbij kan om de 5 uur gestart worden op de door jouw gekozen afstand en tijdstip van de dag. Er kon gekozen worden uit de afstanden 25, 50, 75, 100 en 125 km. Wij kozen het 50 km parkoers en startten om 11.00 uur. 11.00 uur was ook de eerste startmogelijkheid. Wij waren al vroeg van huis gegaan waardoor we even na 9 uur in Achel aankwamen bij startlocatie Zaal aan de Statie. Nadat wij waren gearriveerd viel het ons op dat bijna elke nieuw aangekomen wandelaar ons met een handdruk begroette. Dat is een hele mooie, haast familie-achtige sfeer.Achel behoort tot de gemeente Hamont-Achel sinds 1977. Het ligt in de Kempen in het Belgische Limburg. Met een man of 80 werd om 11 uur gestart. Wij waren niet de enige Nederlanders. We telden zeker nog 12 andere landgenoten. We liepen eerst een eind over de Sint Odilialaan, een traject van de N748. Nabij een industrieterrein sloegen we af en buiten het industrieterrein volgden we een fietspad door de bossen dat spoedig echter overging in een fietspad langs de N748 in de richting van Nederland. In Nederland ging de Odilialaan over in de Maastrichterweg. Bij de rotonde in Schaft sloegen we af in de richting van de Achelse Kluis over de Abdijweg. Tot hier was alles verhard. We begonnen ons al zorgen te maken dat de hele route over asfaltwegen en paden zou lopen, want daarvoor waren we niet naar België afgereisd. Naar later bleek zijn we niets te kort gekomen en verlangden achteraf gezien bijna naar meer verharde wegen, vanwege de zwaarte van de tocht.
We betraden het Opperbos en dwaalden al lopend o.a. langs het beekje Tongelreep naar wagenrust Drie Bruggen op 10,5 km.
De Tongelreep is een zijriviertje van de Dommel, dat in België ontspringt bij Neerpelt (aldaar nog Warmbeek geheten), en via Valkenswaard en Aalst in Eindhoven bij de Dommel samenkomt. De Tongelreep stroomt onder meer langs de Achelse Kluis, het Leenderbos, de Valkenhorst met de visvijvers, en de Genneper Parken.Hoewel al sinds de middeleeuwen wijzigingen aan de bedding van de Tongelreep werden uitgevoerd, en in 1890 het deel ten westen van het huidige Leenderbos werd gekanaliseerd ten behoeve van de aanleg van visvijvers, terwijl het deel ten zuiden daarvan werd gekanaliseerd door de monniken van de Achelse Kluis, is de Tongelreep een relatief natuurlijk, landschappelijk aantrekkelijk en helder riviertje gebleven. Nadat het landbouwbedrijf van de Achelse Kluis werd opgeheven, is de grond in het dal van de Tongelreep in 1989 verkocht aan natuurbeschermingsorganisaties die de natuurlijke toestand weer hebben hersteld. Ook de beemden van de Warmbeek worden weer in een meer natuurlijke staat gebracht.We kregen op de eerste wagenrust niet een plakje cake maar, naar keuze, een grote homp cake. Verder was er thee en limonade. Het was dorstig weer en daarom werd er flink wat gedronken. Voor ons waren dat 4 bekertjes limonade. Bij de start motregende het licht. En dit weertype bleef zo’n 1½ uur aanhouden. Bij deze wagenrust aangekomen haalden we onze fotocamera te voorschijn en maakten enige foto’s van medewandelaars.
Het Leenderbos werd aangeplant voor de houtproductie, maar bij de aanleg heeft men de vroegere zandwegen gehandhaafd waardoor het bos een statige sfeer heeft en er niet saai recht toe recht aan uitziet zoals andere productiebossen. Een bijzonder mooi stuk is het Laagveld. Hier mag de natuur weer haar eigen gang gaan, zolang de heide niet wordt aangetast. Na de wagenrust dwaalden we een tijdlang door de uitgestrekte boswachterij van Leende naar de Achelse kluis. Hier was op 22,0 km een café rust. Vanwege het inmiddels mooie en zonnige weer streken de wandelaars op het terras buiten neer. We besloten hier de korte broek aan te doen. Na een rust van 20 minuten was de baankapitein onverbiddelijk. We moesten weer verder lopen. De Sint-Benedictusabdij van Achel, dikwijls ook de Achelse Kluis genoemd, is een cisterciënzerabdij, deels op Belgisch, deels op Nederlands grondgebied; het Belgische gedeelte ligt in de gemeente Hamont-Achel, het Nederlandse in de gemeente Valkenswaard. Officieel heet de abdij Onze-Lieve-Vrouw-van-La-Trappe-van-de-Heilige-Benedictus. Deze monnikengemeenschap kiest voor een leven volgens het evangelie, in de blijde verwachting van de wederkomst van Jezus Christus. De abdij staat onder meer bekend vanwege het gelijknamige trappistenbier Achel dat sinds 1998 in de eigen huisbrouwerij wordt gebrouwen.(De hierboven genoemde kloosterorde der cisterciënzers is opgericht in het Franse Cîteaux in 1098 door Robert van Molesme).
Meteen na de Achelse Kluis volgden we een bijna dichtgegroeid pad langs de Warmbeek, de beek die in Nederland Tongelreep wordt genoemd. We kregen langs dit pad meteen de vuurdoop met onze blote benen, want we moesten alle moeite doen om, bij een tempo van 6 km per uur, om de brandnetels heen te lopen. Na dit pad lieten we ons snel weer naar de achterhoede afzakken, Er waren hier twee Belgen die bij hun conversatie zo hard praatten, dat alle wandelaars om hen heen gedwongen waren om dat alles aan te horen. En daarbij stoorden we ons erg aan het gevloek tijdens die conversatie.Na zo’n 4 km werd op 26,0 de finish van de eerste lus van 25 km bereikt. Een wandelaar, die een GPS apparaat bij zich had, meette een afstand van 24,2 km met een gemiddelde snelheid van 5,7 km. Bijna alle wandelaars hadden zich ingeschreven voor een bord koude macaroni. Deze smaakte prima. Vooral de stukjes ananas deden het goed. En we konden nog een extra bord halen, hetgeen wij ook deden.
De tweede lus van 25 km voerde naar Grote Heide en het uitgestrekte plateau Hageven, een grensoverschrijdend natuurgebied. Omdat er na deze tweede lus een warme maaltijd was gepland, was er nu geen tijd over voor een café rust. Nu hadden we twee wagenrusten. De eerste wagenrust was in Neerpelt bij bezoekerscentrum De Wulp op 9,0 km. (Grote Heide behoort tot de gemeente Neerpelt). Hier kregen we een banaan, naast de dranken. De 2e wagenrust was op 17,0 km bij Stenen Brug. De tweede lus was in totaal 25,0 km lang.
We verlieten Achel via de straten Sint Odilialaan, Beukenlaan, Jagerspad, Wildlaan, Ganzenpas en Grote Heide.
Het was hier de gegoede buurt want het ene landhuis was nog groter en fraaier dan het anderen. In de fotoreportage kunt u enige fraaie landhuizen bewonderen. Bij een pad langs de Dommel waren enige water-hindernissen te overwinnen. De eerste keer kon gekozen worden door over een sloot heen te springen. Dat was eigenlijk alleen voor de lange mensen. Het alternatief hier was een lange smalle brug. De tweede keer lag een plas over het pad waar met veel moeite omheen gelopen kon worden. Bij de derde keer moest of heel ver gesprongen worden, waarbij het aan de overkant modderig en dus ook glad was. Of je moest er min of meer door het (lage) water heen lopen. Het water stond hier echter wel hoger dan een lage wandelschoen hoog was. Enige wandelaars zijn hier dan ook na een min of meer horizontale stand aan de overkant gekomen. Wij hadden hier, met onze hoge bergschoenen en een stok geen problemen mee.De Dommel ontspringt vlakbij Peer in België op het Kempisch Plateau, zo’n 20 kilometer stroomopwaarts vanwaar ze Nederland binnenstroomt. Bij de brug bij Lommelsschoor is ze nog maar een beek van zo’n zes meter breed. In Nederland stromen andere beken zoals de Keersop, de Tongelreep, de Kleine Dommel, de Beerze en de Essche Stroom in de Dommel en groeit het beekje uit tot een echte rivier. Bij het Bossche Broek, net ten zuiden van ’s-Hertogenbosch, is de breedte wel 35 meter en wordt meer dan tien keer zoveel water afgevoerd als bij Lommelsschoor.Daarna dwaalden we een zeer geruime tijd over het uitgestrekte Plateau Hageven en genoten hier volop van de schoonheid der natuur. We kwamen nog even op korte afstand bij de N69. De Barrier/Luikerweg was wel hoorbaar, maar we zagen hem niet.
In de reeks natuurreservaten van Belgische Limburg neemt het Hageven een ereplaats in. Het is een ideaal natuurgebied om te genieten van de landschappelijke verscheidenheid van het Belgische Noord-Limburg. Vanuit een nieuw beheersplan is de zonering voor natuurgericht wandelen vergroot. Een aantal terreinaanpassingen, nieuwe attractie en uitkijkpunten en informatiepanelen maken vier verschillende wandelroutes mogelijk buiten deze Euraudax-wandeling. Er is meer dan ooit genieten voor natuurgerichte wandelaars ! Het Hageven (B) en de Plateau (NL) vormen samen een grensoverschrijdend natuurgebied van 550 hectare waarin een 30-tal Galloway runderen vrij rondlopen. Het bezoekerscentrum De Wulp in Neerpelt ligt aan één van de toegangswegen van het grensoverschrijdend natuurreservaat Het Hageven/De Plateau's.Op één van de foto'suit de fotoreportage zijn enige Galloway runderen in de verte te zien. Even na half negen kwam we weer bij de finish aan. Nu wachtte ons een warme maaltijd. Want wij hadden ons hier ook voor opgegeven. Eerst kregen we soep. Met ons lege soepkommetje konden we vervolgens de hoofdmaaltijd verkrijgen. Als nagerecht kregen we een ijshoorntje. Om kwart over negen hadden we alles wel achter de kiezen. De wandelaars die bleven, en dat waren de meesten, vertrokken even na half tien. Wij besloten daar niet op te wachten. We hadden in Achel een overnachtingadres van de Stichting Vrienden op de Fiets besproken en reden daar heen. In de tuin van dit adres stond een riant tuinhuisje waarin wij overnachtten.
Het was een hele mooie wandeling geworden. Van onze kant een compliment voor het fraaie parkoers. Wij willen de organisatie van deze tocht dan ook hartelijk danken hiervoor.
Nadat de alleenheerschappij in Nederland door één persoon is opgeëist, blijft het onrustig in Euraudax kringen. Er gaan hardnekkige geruchten dat het systeem voor een gouden arend gaat wijzigen. Het lijkt erop dat in de toekomst, om voor een gouden arend in aanmerking te komen, er een 200 km gelopen dient te worden en dat een 150 km in Parijs gelopen dient te worden. Vooral het feit dat er een 200 km gelopen moet worden zorgt in België voor beroering. Want als dat doorgaat en er maar eenmaal per jaar een 200 km wordt georganiseerd, dan houdt dat ook in dat er per jaar “maar” 10 maal een 100 km gelopen hoeft te worden. En degene die nu gewoon zijn om 2 gouden arenden per jaar te halen hoeven dan ook minder vaak een 100 km te lopen. Dat krijgt zijn weerslag in de organisatie van het aantal 100 km tochten. Er zullen niet veel Belgen en Nederlanders geïnteresseerd zijn voor het lopen van een 150 km in Parijs. Wellicht is de tijd nu rijp dat Euraudax België en Euraudax Nederland zich van Audax Frankrijk gaan afsplitsen. Net als in de politiek of bij kerkgenootschappen komen splitsingen voor, dus waarop niet in de wandelsport? Voor Nederland zou het nu zelfs zeer gewenst zijn. Want als er ook in 2009 geen Euraudax-tochten worden georganiseerd, dan zullen de huidige organisaties spoedig ophouden te bestaan.
 | Henri Floor & Coos Verburg |
Klik HIER om naar de fotoreportage te gaan.Er zijn 73 foto's geplaatst.
07:27 Gepost door gandalf in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: euraudax, achel, hamont-achel, belgie, 080628, henri | 
Facebook |
16-03-08
130308 : Euraudax Meer
Donderdag 13 Maart 2008
Euraudax
Meer (Hoogstraten)
Vandaag hebben we een dagje vrij genomen om een Euraudax te wandelen. En omdat dat in Nederland (even) niet gaat vanwege (vervelende) omstandigheden wijken we uit naar België. Zo’n 70 wandelaars (schat ik) waren er vandaag gekomen. Een enkeling liep de 25 km maar het grote gros liep de 50 km. Het was een internationale wandeling. Buiten de Belgen waren er ook Nederlanders, Duitsers en zelfs één Fransman. Om 9 uur precies was de start. We verlaten Meer al snel en gaan de onverharde paden op. We komen door Meerle waar een oude molen staat. En oud is ie want de kap van deze Heimeulen staat op de grond. We lopen Meerle weer uit en komen aan de bosrand waar onze 1ste rust is op 8,4 km. Na deze rust gaan we het bos in en loop ik voorop met Jan Brosens die deze route heeft uitgestippeld en ook het tempo aangeeft. Hij vertelt dat in dit bos vorig jaar wild werd gezien. Theo komt naast me lopen en ziet een ree de weg oversteken. Ook Jan ziet het kontje nog, alleen ik weer niet. Knipperde zeker net met mijn ogen of zo. Het stukje wat we nu belopen is eigenlijk niet toegankelijk maar er is wel een uitkijktoren geplaatst om het wild te bekijken (?) tja dat kan alleen in België denk ik dan maar. We gaan bij Meersel-Dreef (Hoogstraten) de grens over met Nederland. Om precies te zijn bij grenspaal 217. Langs het kapelletje van Strijbeek. Theo zegt; “we hebben rust bij de bonen n.l. kapucijners. We hebben rust bij de paters in Meersel-Dreef die dus kapucijnen zijn. Na deze rust was er amper nog sprake van een Euraudax het leek meer een toeristisch uitstapje naar de Lourdes grot. Na dit "uitstapje" gaan we nog een stukje langs de Mark lopen. Op 25 km hebben weer rust op de finish locatie zodat er nieuwe wandelaars toegevoegd kunnen worden. Hier kon je genieten van een heerlijk (overvol) bord spaghetti. Vol gegeten gaan we weer op pad. Nu gaan we het opener gebied in met ver gezichten. We komen door Minderhout (Hoogstraten), waar we de oude voetweg nemen. Aan het einde (of het begin hoe je het wilt bekijken) komen we voorbij een watermolen. In de verte zie we een groot gebouw liggen waarvan ik dacht dat, dat een klooster was maar een "gevang" bleek te zijn. We vervolgen de route tot in Wortel waar we op het plaatselijk speelveldje een wagenrust hebben. Afgelegd tot nu toe is 35,8 km. Na het verlaten van deze rust krijgen een stukje verkeersweg wat helaas niet anders kan. Hierna krijgen nog een paar obstakels in de vorm van een paar flinke hopen zand. Via diverse veld en asfaltwegen komen we bij de café (?) rust. Café konden we het niet noemen maar diverse (alcoholische) drankjes waren er verkrijgbaar dus…. Bij deze rust was een grote vijver die het gevolg was van de vroegere afgraving van de steenfabriek in de omgeving. Hier werd n.l. de klei gewonnen. We vertrekken weer voor de laatste 6 km. Over veldwegen komen we weer door Minderhout uit in Meer. Het begint langzaam te schemeren als we over de sluis van de Mark heen gaan en onze laatste paar 100 meter lopen. Het was een mooie afwisselende en verrassende wandeling wat wij totaal niet hadden verwacht. Zeker voor herhaling vatbaar en een echte aanrader voor wandelaars die eens in groep (met snelheid 6 km) willen wandelen. De gemoedelijke sfeer deed het wandelgenot alleen maar vergroten. Euraudax team hartelijk bedankt voor deze wandeling.
31-12-07
Met Euraudax vanuit Bunnik
Op zaterdag 29 december 2007 organiseerde Euraudax voor de tweede keer een tocht vanuit Bunnik. Evenals de eerste keer werd de zelfde startlocatie gebruikt, namelijk Stayokay Rhijnauwen. Destijds heette dat echter nog de jeugdherberg van Rhijnauwen.
De vier Lunetten op de Houtense Vlakte zijn tussen 1822 en 1826 ten zuidoosten van de stad Utrecht aangelegd als onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Tegelijkertijd werden rondom Utrecht ook Fort aan de Klop, Fort de Gagel, Fort Blauwkapel, Fort de Bilt en Fort Vossegat aangelegd. Omdat de Houtense Vlakte hoger ligt dan de omgeving kon deze niet goed geïnundeerd worden. Daarom werden op deze zwakke plek in de waterlinie vier vrijwel identieke verdedigingswerken dicht bij elkaar gebouwd. Later werd de spoorlijnen naar Arnhem en 's-Hertogenbosch tussen de Lunetten door aangelegd, zodat ook deze spoorlijn door de vier forten kon worden bestreken.
De vier lunetten zijn vrijwel identiek aan elkaar. De vier Lunetten op de Houtense Vlakte worden beheerd door de Gemeente Utrecht. Lunet III en IV maken deel uit van het Beatrixpark in het noordwesten van de wijk Lunetten. Fort Lunet I wordt gebruikt door een imker. Op het fort zijn schuilplaatsen voor vleermuizen gemaakt in de voormalige groepsschuilplaatsen. De atoombunker is nog intact. Fort Lunet II wordt niet gebruikt. Fort Lunet III wordt bewoond en gebruikt als timmerwerkplaats voor risicojongeren. Fort Lunet IV wordt gebruikt door de scoutinggroep Salwega. Bij de verzorgingspost nabij Lunet II hadden we de eerste verzorgingspost. Hier hield de voorzitter van Euraudax een korte toespraak. Meer hierover aan het eind van dit verslag omdat dit niet voor iedere lezer interessant is. 
Bij het herdenkingsmonument 1940-1945 op het Domplein sloegen we af en liepen onder de Domtoren door. Daarop werd de Vismarkt bereikt langs de Oude Gracht. We daalden af door een tunnel naar een pad dat vlak langs de Oude Gracht liep. Dit was tevens een terras van één van de cafeetjes. Het was nu echter geen weer om buiten te zitten en daardoor was er niemand die eventueel in de weg zat. Op de Neude, aan een groot plein, was de grote rust in eet & drinkgelegenheid De Beurs. Althans voor ons. Want de baankapitein had gezegd dat we hier een cafeetje naar keuze konden uitzoeken. Aan het eind van de Neude stond een vreemd beeld. Het leek op een zittende haas met heel lange flaporen.Aan het Neude plein staat sinds 2002 een omstreden beeld, Thinker on a rock (een kruising tussen Bugs Bunny en De Denker van Rodin) van de beeldhouwer Barry Flanagan (1941). In de prijsvraag voor deze plek koos de jury voor de haas, maar gaf de Utrechtse bevolking massaal de voorkeur aan andere inzendingen, waaronder een fontein. De haas werd tijdelijk in het Centraal Museum tentoongesteld en er werd een officieel referendum uitgeschreven. Hierin mocht de haas het opnemen tegen twee andere zeer abstracte ontwerpen en kozen de Utrechters met 83% van de 4000 stemmen dit beeld. Inmiddels is het beeld in het Utrechtse stadsleven opgenomen. Het krijgt regelmatig een bos wortelen en in de winter een sjaal om. In het lokale weekblad het Stadsblad heeft de haas zijn eigen cartoon. Het beeld staat aan de overkant van de Neude, eigenlijk aan de Viestraat, op de hoek van de Loeff Berchmakerstraat en de Voorstraat. Na een pauze van een half uur vervolgden we ons pad en volgden de "reisgids", die echter niet bij toeristische plekken stil bleef staan en uitleg gaf. We hoorden verschillende wandelaars zeggen, dat ze niet wisten dat de binnenstad van Utrecht zo mooi was. Op de kruising met het Pieterskerkhof hadden we even uitzicht op het NWB bondsbureau.
We kwamen weer bij de Domkerk en liepen bij de Kloostertuin een rondje. Net toen de laatste wandelaar door de ingang van de tuin was binnengekomen, liepen de voorste wandelaars de tuin weer uit. Bij de Maliebrug staken we de Maliesingel over en liepen daarop naar het Spoorwegmuseum. Twee verkeersregelaars stonden aan het begin van de straat bij een bord met de tekst VOL. Toen wij eraan kwamen werd voor de grap opgemerkt, dat er nog wel staanplaatsen waren. Maar het bord VOL sloeg op het feit dat de parkeerplaats vol was.
17:42 Gepost door Henri Floor in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Tags: euraudax, bunnik, 291207, henri | Facebook |
18-10-07
131007 : Euraudax Mol
13 oktober 2007
Euraudax Mol-Wezel
20 uren 100km
De herfst is weer in het land, de vogels verzamelen zich voor de grote trek naar warmere streken. Ook in Mol-Wezel wordt er verzameld voor de trektocht op zoek naar Gouden Arenden. Met ongeveer 80 deelnemers wordt er deelgenomen voor de volle 20uren, wat gelijk staat met een afstand van 100 km wandelen in groep aan een tempo van 6 km/uur. De groep wordt stevig aangevuld met degene die komen en gaan voor de afstanden van 25-50 of 75 km. Daar ik nog maar enkele pluimpjes van het gouden vogeltje verzameld heb, neem ik natuurlijk deel voor de volle pot van 100km.
Als ik toekom in parochiehuis St-Jozef, gelegen langs de kerk in de Lostraat, is al vlug een plaatsje voor de wagen gevonden, zelfs onder een afdak, wat een luxe. Zo zal ik na de wandeling in een frisse wagen even een uitje vangen, alvorens terug naar Diepenbeek te rijden.
Jean Jansen spreekt zijn gasten toe, wenst allen van harte welkom en geeft enkele aanduidingen mee voor een vlekkeloze en aangename tocht. De seingevers worden aangeduid en met opperseingever Marinus op kop vertrekken we stipt om 11.00u voor de eerste lus van 25 km onder leiding van Jean. De mascotte van familie Jansen, die vol ongeduld in zijn mandje heeft gewacht op het eerste fluitsignaal is maar al te gelukkig dat zij Lucia nog eens mag uitlaten. Verharde wegen worden al vlug omgeruild voor rustige zand- en boswegen. Plots duikt een politie met zwaailichten voor de groep op en begeleiden ons een eindje om zelfs te helpen om veilig een grote drukke weg te kruisen. Hierna gaan onze vrienden in het blauw hun eigen weg en wij duiken opnieuw natuurwegeltjes in. Volgen de groene grachten die het Lommels golfterrein afbakenen. Steken een smal houten bruggetje over en verlaten het golfterrein. Trekken steeds dieper de bossen in, die zich tooien in de prachtigste herfstkleuren, voor mij is de natuur op zijn mooist met haar kleurschakeringen van groen naar roestbruin. Lopen langs grote waterpartijen in Mol-Rauw, ontstaan door de witte zandwinning voor het vervaardigen van glas. Volgen een pijpleiding, om via een smal poortje het natuurgebied De Maat-Den-Diel binnen te stappen. Dit deel van het natuurpark maakte oorspronkelijk deel uit van de Groote Heide rond Mol-Rauw. Het Maas-Scheldekanaal uit 1846 kliefde het gebied in twee en veranderde de heide in een ‘watering’. Voedselrijk kanaalwater bevloeide de arme heide om hooivorming mogelijk te maken. Het gebied vormt nu de belangrijkste thuis voor libellen in Vlaanderen. Op zwoele voorjaarsavonden kun je het geroep van rugstreeppadden horen. Typische Kempische planten zoals Moeraswolfsklauw, zonnedauw en blaasjeskruid groeien hier langs vrouwenmantel en sleutelbloemen. Het terrein is eigendom van de gemeente Mol met een oppervlakte van 145ha.
Een open ruimte aan de rand van het natuurgebied, Het Zilvermeerbos, krijgen we een eerste verzorgingswagenrust. Twee met witte bloemsuiker bestrooide wafels, samen met een drankje, verdwijnen door de vele keelgaten.
Na 5 minuten rust komen we even later bij het Zilvermeel van Mol. Lopen voorbij de Zilvermeerhaven, waar heel wat yachten aangemeerd liggen. Volgen het Zilvermeer langs zanderige paden, het lijkt wel alsof de uitkijktoren, die hoog boven de bomenkruinen uitsteekt, met ons mee loopt. Mijn aandacht gaat plots naar zandwanden met vele gaten. Een bord vraagt het broedgebied van de Oeverzwaluw niet te verstoren. Dit verklaart meteen de vele openingen in de zandwanden.
De Oeverzwaluw kun je bij ons zien van de lente tot de herfst en broeden van half april tot eind augustus in nestgangen van 150cm diep. Volgen hierna de wandelwegen van de Blauwe Kei. Enkele grote vaten dragen uit de kluiten gewassen pompoenen, die me al doen denken aan de komende halloween dagen. Bij het beeld van de planeten of zijn het Ufo’s komen we bij onze tweede rustpost in de Taverne De 7-heerlijkheden in Lommel. De zaak zit vlug afgeladen vol. We wachten geduldig op de bediening, we mogen namelijk 20 minuten genieten van een verdiende rust.
Klaar om opnieuw te starten krijg ik het bezoek van een agressieve wesp, die me ongewenst een prik verkoopt. Volgen nu het fietspad langs het kanaal Herentals-Bocholt. De vele VVRS-pijltjes doen de marathon lopers van wandelclub Milieu 2000 Lommel zich onder de Euraudax wandelaars vermengen. Na enkele deeltjes samen verdwijnen deze weer zo plots als ze gekomen zijn. Even loop ik mee met enkele vrienden waarmee ik regelmatig deelneem aan de reeks van 10 VVRS-Marathons, dewelke deze de laatste inrichting is voor 2007. Aan de overzijde van het kanaal zien we het nieuwe windmolenpark van Lommel. Dalen af langs de verhoogde berm om terug op smalle graspaden verder te lopen. Een lus rond een grote visvijver, waar de weerkaatsing van de sliert wandelaars mooie digitale beelden laat vastleggen. Als opnieuw de industriezone in het vizier verschijnt zijn we ook vlug terug in de startzaal waar een reuze groot broodje, belegd met kaas, hesp of kip, op ons ligt te wachten.
Lus 2: Om 16.05u blaast Hilde op het signaalfluitje. Zij zal Jean op lus 2 en 3 vervangen als baankapitein, terwijl Jean haar plaats als laatste man inneemt. Hilde brengt ons meteen terug, onder een heerlijk stralend zonnetje, door de Lommelse en Balense natuur. We volgen smalle paadjes door bossen afgewisseld met uitgestrekte heidevlaktes. Toegekomen in het Kattenbos moeten we even oppassen voor een eigenaardig obstakel dat dwars over het pad is aangebracht. Marc en Huub trakteren ons op deze rust voor het behalen van hun 10de Gouden Arend en hebben om dit in de verf te zetten de flessen schuimwijn dwars over het pad op een lijntje gezet. Ook enkele kratten bier hebben ze laten aanrukken. Felicitaties worden uitgedeeld en we laten deze godendrank ons bestgevallen. Alvorens verder te stappen dienen huub en Marc nog even te poseren bij de lege flessen om op de gevoelige plaat te worden vastgelegd. We kunnen niet eeuwig blijven vieren en Hilde maakt iedereen er nog eens attent op dat vanaf nu de fluohesjes dienen aangetrokken, voor zover dit nog niet is gebeurt. Veiligheid gaat voor alles, Laat je zien of je bent gezien in de duisternis. Lopen langs de mooie oude windmolen van Kattenbos, waar ik nog vlug een foto van maak. Hol weer achter de groep aan die door Hilde in een mooi tempo wordt geleid. Als we voor de volgende wagenrust het treinstation van Lommel bereiken begint het al aardig donker te worden. Wat wil zeggen dat het fototoestel aan zijn nachtrust mag beginnen, voor ons geen nachtrust, wel betekend dit het einde van de mooie zacht paden en wordt nu resoluut voor veilige verharde wegen gekozen. Geert heeft een opvallend in de smaakvallend hesje aangetrokken. De grote rode letters van Duvel steken velen de ogen uit en kijken verlangend uit om dit vestje in hun bezit te krijgen. Geert wijst elk bod om te ruilen van vestje van de hand, zelfs twee voor de prijs van één kan hem niet verleiden. Terug in de zaal staat een kom warme groentesoep met balletjes reeds te dampen op de tafels. Nadien schuiven we aan voor een flinke portie aardappel-wortel puree met een flinke braadworst en appelcompôte. Een stuk dikke appeltaart als dessert kan er altijd bij, doorgespoeld met een bakje koffie. We zijn nu klaar om de nacht in te gaan.
Ronde 3 wordt om 21.35uur opgang gefloten door Hilde. Steken een smal ophaalbruggetje het kanaal over en lopen langs enkele oude, nog in gebruik zijnde, fabrieksgebouwen. Van foto’s maken komt nu niets meer in huis. Dan maar om de tijd te doden op Geert’s kap zitten voor dat duvels vestje, maar niets helpt. Ik bied zelfs 2 kratten van dat bier, noppes, wie biedt meer, want tot nog toe helpt niets, Geert is niet te vermurwen en blijft zijn fluohesje trouw. Neem nu ook ruim de tijd om met oude vrienden, zoals o.a. Clement en Daniël, die ik in eeuwigheid niet meer gezien had te praten over eerder meegemaakte avonturen en hun behaalde Gouden Arend. Daniël vertelt honderduit over zijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela en bereiken zo in een mum van tijd de Kapellekensdreef voor de volgende wagenrust. Na enkele bakjes koffie kunnen we wakker blijven. Vervolgen onze weg voornamelijk door woonwijken en rustige wegen door Mol-Gompel en Balen, waar iedereen reeds de bedstee heeft opgezocht. Aan Kapel Schoor volgt de volgende wagenrust waar we naast de klassieke drankjes, nu ook warme chocolademelk krijgen aangeboden. Ik speel even voor Markske van de Kampioenen en laat me enkele bekertjes van dit bruine goedje smaken. Gekscherend, dan weer ernstige gesprekken worden gevoerd. Zelfs het item schoonmoeders komt aan bod, waarop Jullika repliceert met “Het gaat altijd over schoonmoeders, maar ik hoor nooit iets over schoonvaders” en daar heeft ze volkomen gelijk in, alweer andere gespreksstof, want waar moet je zoal over praten als je 20 uren samen optrekt. Kan toch ook niet de ganse nacht naar mijn MP3 spelertje blijven luisteren. We bereiken dan ook weer vlug de parochiezaal in Mol-Wezel. Het spek met ei dat we nu aangeboden krijgen is zeker niet te versmaden en gaat er dan ook vlot in.
Laatste lus: Het is ondertussen 02.35u als Jean opnieuw het commando neemt en postvat op de eerste rij om alzo iedereen voor de laatste 25 km mee op sleeptouw te nemen. Sommigen hadden hun hoofd even te rusten gelegd op tafel en lijken nu wel te slaapwandelen, maar dit is slechts schijn, even later lopen ze er alweer alert bij. Opnieuw mogen we langs industriegebieden lopen bij het kanaal en rustige woonwijken in Lommel en omstreken worden opgezocht om bij Vennen een chocoladekoekje te krijgen na 8km op deze laatste lus. Als we deze wagenrust verlaten wordt er al reikhalzend uitgekeken naar de volgende rust en speculaties over de volgende bevoorrading met grote eclairs zijn voor sommige het hoofdpunt van dit tussenstuk. Afwachten of er dit jaar eclairkes zullen zijn brengt hen terug naar het nu, met toch de kleine hoop van de vorige jaren waren ze er toch ook op de laatste wagenrust. We bereiken het parochiecentrum St-Jan van Balen en wat zijn ze gelukkig, hun wens komt in vervulling, want een berg grote vierkante eclairs liggen daar te wachten om met smaak genuttigd te worden. Als Joke me nog een tweede aanboedt, moet ik die beleefd weigeren. Zo graag als ik die zoetigheden ook heb, maar op dit uur kan ik niet zo goed eten, spijtig van die lekkere koeken. Ga nog even een boom opzoeken, maar iedereen is reeds verdwenen op de parking als ik die boom alleen achterlaat. Sla bijna de verkeerde richting in, maar Huub heeft als laatste seingever gezien dat ik nog niet in de kudde ben en stuurt me meteen de goede richting uit. Nu kan ik even mijn geliefkoosd tempo opvoeren in een overdrive versnelling en ben in geen tijd terug opgeslorpt door de groep. Voor velen beginnen de kilometers hun tol te vragen en vallen door vermoeidheid enkele grote gaten in het steeds langer wordende lint wandelaars. Maar iedereen haalt zonder kleerscheuren om 07.00u de eindmeet.
Iedereen feliciteert iedereen voor de puike prestatie. Jean bedankt als slot iedereen voor het vlekkeloos verlopen van deze 20 uren tocht.
Dan is het tijd voor de uitreiking van Gouden Arenden. 5 deelnemers valt vandaag deze eer te beurt. Toon behaalt zijn 4de Gouden Arend, Marinus, die als seingever fungeerde, behaald zijn 13de arend, terwijl dit voor Marcella nummer 18 wordt. Huub en Marc, die reeds tijdens de tocht trakteerden met schuimwijn, bier en chips, ontvangen voor hun 10de Gouden Arend een prachtig stenen beeldje van die bewuste vogel. Zal voor mij wel een ijdele droom blijven om ooit dit beeldje bij mij op de schoorsteenmantel te kunnen plaatsen.
Aan iedereen proficiat voor het resultaat en tot op een volgende Gouden Arend jacht.
Jean en zijn team hebben weeral voortreffelijk werk geleverd. Waarvoor mijn oprechte dank, ik zal er zeker graag opnieuw bij zijn in Hamont-Achel(28/06) en/of in Mol-ezel(11/10) in 2008
Tevreden keer ik huiswaarts, waar ik mijn eega Marina oppik, om samen nog een tochtje te stappen bij de Heikneuters in Genk.
Verslag René
(Fotoreportage te bezichtigen op: http://picasaweb.google.nl/wandelmeefreak/