BeneluxWandelen.eu

Merkwaardig eigenlijk aan het station.  Ik tref er diverse wandelaars maar allen hebben die dag een ander idee, waarheen.   Tref er Jan v.d.Z.  Met het  hondje, als  immer zijn gezel.  Hij gaat de kortste afstand , van Eindhoven -Luyksgestel doen.  Ex-Olat bestuurder met gade , die een toeristische wandelroute in gedachte hebben.  Een flinke groep die  de bus naar Valkenswaard opstapt.   Enkelingen die aan de andere kant van het station het inschrijfburo opzoeken.   Een ex-penningmeester van Olat die haast heeft om de trein te halen voor zijn wandeling.   Allemaal korte ontmoetingen , met ieder haar/hun  bestemmingen.   En ik, i.p.v. een thuisstart, op weg naar Luyksgestel, kies voor Gemert.   Kan met de snelbus, en zo sta ik na een klein half uur in Gemert.      Het is er rustig bij aankomst, maar het merendeel schijnt al onderweg te zijn.   De inschrijving is in het clubhuis, een voormalige school.   Tref aan de oprit , van de lokatie Marian en  Serveé, volgt een korte babbel, zij gaan op weg voor het grotere werk.   Na de registratie ben ik er ook vandoor, de Dorpsstraat in, Binderseind, en kort erna een steegje in.  , meerdere steegjes volgen met verspreide huisjes en hun tuinen , met eigen volkstuinen , kleine weiden, en  bloemen en planten-tuinen.   De steegjes worden allengs smaller, met bestratingen , die ver in de tijd terug gaan.   Zig-zag draaiend kom ik aan oude muren behorend bij een voormalig klooster en ook een kasteeltuin.    Steek daar een oude bestrating over, om via een asfalt beukenlaan langs de kasteelmuur te gaan.   Draai even nadien een  halfverhard pad in  voor fietsers en voetgangers onder een rij  jongere beuken door . Al meteen vallen de de zojuist  gemaaide hooivelden op , en de geur ervan kietelt mijn neusgaten weldadig.    Zullen in voorbij gaan nog vele gemaaide velden tegenkomen vandaag.  Het  witbloemige fluitekruid siert de bermen weelderig, naast allerlei andere bloem en plantensoorten.   De lente in al haar frisheid.   Wat verderop doet de regeninstallatie haar best, om  de landerijen nattig te houden.  Kom langs een kapel in aanbouw uit oude bouwstenen, en gaan dan voorgoed den buiten in.  Prachtige landschappen met kikkerpoelen , verscholen in het riet, vooral veel knotwilgen in het landschap{!} , maar ook de meidoornbomen en struiken groeien er weelderig, in bloesemtooi.   Allerlei wilde bloemen en planten sieren het landschap, wanneer het asfalt verandert in een karrespoor, slingerend door de landerijen.   Het stel dat ik aan de startlokatie trof komt me achterna, hé, die waren toch nog eerder weg dan ik.    Klopt zegt Servée, we kregen aldoor het dorp kruisende en later lezend op papier van de route-omschrijving het idee, dat we helemaal verkeerd moesten zijn gelopen.   We zullen verder tot aan de rust onze route's doen tezaam.  Gaan door terreinen die bij het Boerenbondsmuseum horen , en langs onze wandelweg zien we bebordingen die aangeven wat er in de velden voorbijgaand zoal verbouwd wordt.   Talloze vogelsoorten vliegen hoog en of laag om ons heen, en het vogelconcert dat ze geven is prachtig toch.   Ook de diverse vogelsoorten, zullen zich vandaag onderweg laten horen.  Het concert van de lente , zullen we maar zeggen.  We zien voorbewerkte landerijen voor de verwachte oogstdoelen, voren in de gronden als voor de piepers, en ander tuin en akkerbouwbedoelingen, koren, bieten, , rogge, tarwe, witte haver, en tussendoor de weiden met koeien , paarden, de rijen knotwilgen, het is een allegaartje en lust voor het oog.   Alles omzoomd met bloemen en plantenvegetatie, het gebied een apart cachet gevend.    Komen dan langs de ingang van het boerenbondsmuseum, met zijn parkeerplaatsen , om dit gebied te verlaten.   Komen aan doorgaande weg naar Erp het fietspad opgaand om na enige honderden meters een met bomen omzoomde asfaltweg in te gaan.  Horen achter ons plots het geluid van een neerkletterende wat oudere fietser, die gezien zijn flinke val toch nog ongeschonden zelf opstaat.   Velden voor aardappelen glijden ons in marstempo voorbij.  Volgen dan een zandweg langs een sloot en steken verderop de stuw ervan over, hebben nu het gevoel op de gronden van gemeente Veghel aanbeland te zijn.   Aan een veldsteeg passeren we een meeting van een grote motorenclub,  veel tenten in aller vorm en ook caravans, maar waarvan al velen huiswaarts schijnen te gaan.   Byzondere exemplaren zijn erbij en zo te zien geen enkele van hetzelfde kaliber.   Oudere motoren, erg nieuwe, al of niet met zijspan.   Ieder zijn ding denk ik maar.   Komen terug met een wijde boog aan de weg naar Erp en volgen die even.   Aan de overkant komen de echte lange-afstandlopers ons tegemoet gelopen, al op weg naar het plaatsje Handel geheten.   Het wordt constant begroetingen of door handopsteken.   Wij krijgen nu een prachtig bos voorgeschotelt, na eerst afslag van deze weg een breed bospad te gaan.    Geheel omsloten door groen  volgen we smalle en wat bredere paadjes, slingerend door het bos.  "Eigen weg",  staan voortdurend bordjes, maar wij wandelaars wordt een oogje toegeknepen, naar het schijnt.   Gaan eindelijk ook weer bos, uit onderbroken met akker en weidevelden-paden.   Een uitgekiende route zo blijkt.  Toch weer even terug bossen in  en weer langs velden en dan herken ik het gebied en weet dat honderden meters verder de rustpost lonkt, in een klein natuurmuseum , en juist verderop zie ik zelfs de witte partytenten achterom museum staan.   Rust in een prachtig gebied weer omsloten door bosgebieden.    Hier splitsen de routes, ook van de langste afstandslopers de 40 rs en 50 rs.  Zullen hier richting Boekel gaan.   Neem afscheid van Servée en Marian. Komt Adri hun plaats innemen, na enig bijpraten verontschuldig ik me vanwege tijd zittend, en ga er alleen weer in de benen, wat later hoor ik voetstappen naderen, Adri heeft me ingehaald, en we zullen vandaag de rest van de tocht bij elkaar blijven.  Krijg na de rustpauze weer een groot bosperceel te gaan.  Volgen "route 5" borden van een of andere toeristische route, die ons het kleine dorpje Boerdonk inloodsen met een weldadige rust, het lijkt wel een uitgangsverbod{!}   Krijgen na dit dorpje een wat lange  z.g. 60m k.m. weg te gaan, even krijg ik argwaan over de te gane lengte, hadden we al niet ergens af moeten slaan?   De boterbloemen weiden en de erin staande paarden , geven het landschap weer een apart karakter, wat bewonig her en der, maar ook nu en dan auto's die zich niks aantrekken van de snelheidslimiet.   Er wordt hier en daar ook nog gewerkt op het land, en zo gaan we op een smalle weg de bermen in bij het naderen van een tractor met erachter een hooimachine,  met ronddraaiende harken, die de hele toch smalle weg nodig heeft.  Als deze tegenliggers krijgt.....  Gaan over de brug van mogelijk de Aa rivier over en krijgen weer een wijdere blik door het landschap , waar vooral de wolken een decor vormen.   We merken ook dat dit pad beter niet door fietsers bereden kan worden , want het glinstert van de servies en  glasscherven...!  {......}. Vreemd toch op zulke delen van paden.   Komen na wat padenwerk opnieuw aan een asfaltweg {60 k.m.},  en volgen deze, gelukkig erg rustig qua verkeer.   Weer brug van de Aa over en gemeentegrens dus,  ook aan de straatnaamborden te zien.   In de verte priemt de kerktoren van Beek { en Donk } .  En weten ons weer in de gemeente Gemert te zijn en direct ook zien we in de verte de kerktoren boven de bomen uitsteken.   Wat verderop mogen we weer van de weg áf,  zandwegje in en dan volgt over gras en karrespoor een mooi veldwegje met plukjes bospercelen  en akkers en landerijen, en oude huisjes en boerderijen.   Draaien aldoor links en rechts, om opnieuw aan een 'langzaamaanwegje' te geraken, met jonge beukenrijen.   Verbazen ons hoe de kerktoren om ons heen draait  voortdurend.   Gaan de ringweg om Gemert wat later dan over, even fietspad volgend, en dan gaat het weer over in hoekige slingerpaadjes, langs bos en veldpercelen,  weer door steegjes met verspreid staande huizen jonge en oude, en hun weiden en volkstuintjes, en andere tuinen .   Even een klein villawijkje door en dan wat lintbebouwing van oudere kant dorp, om dan rechtstreeks op de finishplaats aan te stevenen.   Einde van een heel afwisselende tocht, veel te zien,  en de "Peel".   Heel enerverend,  in al haar facetten.     Een kopje koffie wil er nog wel in , en er volgen nog kort gesprekjes, met arriverenden en bekende gezichten, die streekvast zijn in hun wandelkeuzen.   Het thuishonk en aktiviteitenlokatie der club, "Zuth":  betekent, Zonder uitvallers thuis.   Die startplaats zal wel nooit veranderen dus, maar hoeft niet per sé, mogelijkheden genoeg, en zo het dorp uit nog.    Dan kijk ik op de klok en wetende van de uursdienst van de bus maak ik de keuze,  langer nog blijven of gaan , dat laatste dan maar. Terugkijkend op een mooie en wel wat frisse wandeldag.   Herinner me dat we temidden van de "IJsheiligen"zitten  de vier heiligendagen met een wat frisse traditie vier dagen lang , en wat de voorbije nachtvorst betreft , was dit ook zo , incluis die koude noordelijke wind.   Op naar de volgende tocht, valt nog even te bezien , welke.     Wie weet treffen we elkaar ergens ook wel eens.   Intussen , gegroet, ofwel op z'n brabants;  Houdoe!

Peter Heesakkers

De "R" zit in de maand.  Kouder , koeler, rillen.  De organiserende club houdt hun vaste stek clubhuis als startplaats aan.  Een goed geoutilleerde accomodatie. Op mijn weg naar de lokatie zie ik een pijl onder aan de stoeprand liggen en kan ik de medewerkers bij de inschrijving daarvan in kennis stellen.  Wordt ook prompt gecorrigeerd.   Ga na mijn beker koffie direct op weg.  Even lijkt het erop dat het de bekende route dorp uit zal gaan, maar het gaat nu toch wat anders.  Toch is de bepijling niet evident in  het begin en mis ik door eigen schuld ook wel, straatnamen bij de omschrijving alswel pijling, even twijfel , maar omdat ik er niet onbekend ben kom ik toch juist uit.   Er staat al een erg koele bries, en in de bomen tekenen zich al de eerste herfstkleuren af.  Kom langs een sportpark waar naar het schijnt e.o.a. race te gebeuren staat en de autonummerborden vertellen me dat bezoekers van diverse hoeken des lands present zijn.   Hoor een speaker, en wat later een knal als van een startschot en zich roerend publiek. Ik kom er door de dichte begroeiïng niet achter wat er plaats heeft.   Wat verderop schreeuwen voetballers en een handvol toeschouwers hun opmerkingen en aanwijzingen.  Ik geraak het dorp uit onder  groen overwelfde weg.  Draai van fietspad over een beek-brugje langs een gewestweg ook fietspad, en passeer er enige "keskes" zo het streekdialect ze noemt.  Ofwel kastjes als kapelletjes, die naar maria-oord Handel leidt.  Een grindweg stuurt me langs de Peelseloop, op de hoek aan het begin een villaatje, gaat het 't vrije groengebied in.  Grindweg wordt een karrespoor en een hele poos wisselt het af met plukken bospercelen , akkers , veldgewassen, maïs, wat groenstroken met struiken , boompjes, grassen, en wilde bloemenpracht.  Vlierbes en andere bessenstruiken.  De natuur houdt nu het midden tussen nazomerse groeitijd en voorbereiding op de herfst.   Eerste herfstkleuren en toch ook nieuw groen en nieuwe stekken aan struikgewassen en bomen en wilde bermgroei.  De paden erg vochtig nog , want voorbije nacht en vroege ochtend viel er nog flink regen. Soms moeten modderpoelen omzeild worden.   Verspreid staande huizen en boerderijen hebben driehoekige vlaggetjesslingers in hun voortuinen.  Er valt kennelijk wat te vieren.   Een jonge tuinbouwer die juist uit de poort van z'n veld komt fietst een poos naast me en vertelt dat het vandaag open dag is bij div. boerenbedrijven. Waarvanaf loop ik en waar gaat het heen , en waarvandaan kom ik, zijn o.a. de vragen.  Ah vandaar.. Na enig doorkletsen blijkt hij niet van de streek te zijn en n.b. op mijn vroegere school gezeten te hebben.  Ken 'm niet... Hoe klein kan de wereld soms zijn.  Landbouwwegjes met groensingels volgen rap op.  Kruis de weg naar Boekel en na kort verblijf weer eraf en daar moet mijn gesprek gestopt worden, vanwege andere richting, ga ik langsaf een hondenkennel die massale blafgeluiden laat horen.  Kom in land-tuinbouwgebied wat Verreheide heet.  Langsheen brede stroken berm met hoge braambesstruiken, en brandnetels vooral.  Veel maïsvelden en bewerkte landerijen, en malse grasvelden.  Kom aan bosrand van de Handelse bergen, om poos rand bos en boerenland te blijven.   Kom langs hondentraingsterrein , waar vele nog in aanhangers kooien me toeblaffen.  Verspreide bewoning met huisnamen als vita nova; nieuw leven , dus.  Na enig veldgedraai mag ik dan de bossen in. . Een krakkemikkige knuppelbrug over van een beekje.  Veel jong mos hier. en varens vooral en andere jonge grondbegroeiïng. Hulstbomen.  Moet nu een hele poos rood fijngrind halfverhard fietspad volgen, dat door dit bos slingert.  Zie altijd wat lopers voor en achter me, en bij kruising pad met wegje staat een halfbejaarde man wijfelend zijn parkoerspapier te lezen.   Hij loopt veel kortere afstand , maar heeft een toch naar ik herinner duidelijke pijl van splitsing afstand gemist, en komt van heel andere buiten de route richting... Twee dames ontfermen zich over 'm.    Het erg lange "rode fietspad" eindigt voor een hek van een camping, en gaat over in zandpad en later in asfalt smal.  Steek weg Handel-Boekel over en volg fietsstrook.   Hier en daar bewoning en ruik een open hout-haard-vuur.  Het blijkt bij Huize Padua een stichting voor geestelijk gehandicapten tehuis te behoren, mogelijk meest personeel daar werkzaam.  Draai deze weg af buurtschap door en hoor hondengeblaf en geroep en regelmatig geschiet in het gebied.   Blijkt na lange lus de eerdere hondentraining te zijn.  Ik verwachtte op jagers want ik ben in open gebied weer geraakt met een groot veld wilde bloemen en plantenzeeën en anderzijds een geoogst maisveld met bosranden op de einder.  Een zeker 6 meter hoge lange coniferenhaag scheidt privé. In dit open gebied , vallen de groeiende enorme stapelwolken op.   Een apart cachet gevend aan het landschap.   Ga ik toch later weer het handels bos in , en opnieuw rood grindpad, die me leidt, naar de rustpost in een natuurcentrum. Hier tref ik ineens een paar oude en jonge bekenden. Het is meer een  natuurmuseum en er valt enorm veel aangaande te zien , maar daar is de tijd voor tekort.   Een knus verblijf , dat wel. ook het terrein omheen dit centrum biedt veel te bewonderen.   De natuur in al haar facetten.  Schot in  de roos.   Maar de wandelaar wil verder.  Aan het hemelzwerk weet men geen raad met de groeiende stapelwolken en ze worden dermate opgetast, dat ze aan overgewicht zullen bezwijken.   De noordelijke hemel wordt langzaam donker.  Ik passeer de gemeentegrens Boekel-Gemert , en mag de laan in de terreinen op van Huize Padua , door tuinen en langs paviljoens aller grootte.  Oude bomen omranden de lanen, en van de kastanjes ploffen  deze vruchten rondom me neer.  Bomenlanen door die dan weer beuk , beuk en eikebomen afwisselt.   Poort door, terrein stichting af,  stuk bos in en dan, volgen uitgebreide maïsvelden wisselend met weiden en akkerland.

De grond ligt soms bezaaid met eikels en ik neem zo'n eiekelmutsje op en plaats die op mijn vingertop, en teken een gezichtje.  Mond krom lijkt boos kijkend en mond onderboog lijkt lachend.   Kom maar op 't idee.  Een gele bloemenzee omboord in haar bermen een nieuw aangeplant bos , waar toch vooral essen beuk, eik floreert , maar berk toch de boventoon voert.  Volgen nog plukken bos.   Onder oude eikenboomrijen , dan weer amerikaanse eik , dan weer oude berk, en dan weer beuk.  Markeringsstrepen van Peellandpad Den Bosch -Roermond een LAW-route.  Een grasweg, enorm bietenveld en natuurlijk maisvelden.   Perfecte stilte om me heen.  Dan weer wat Peelwegjes door bomen omzoomd.  Kom op grindweg met erg grote afgravingsplas waar het water azuurblauw oogt.  Er kruipt een slak ,{bruine} en wat later een groen-geel gestreepte dikke  grote rups en , wat verderop een zwarte slak.   Heb ooit gehoord een slak kondigt regen aan of wacht erop en ze zijn bij veel regenval altijd present.  De weersvoorspelling en wat geweest is, is ernaar.  Passeer een groot veld met alleen maar oranje [dahlia's}? ...  Weer hoge braambesstroken breed in de berm.   Ik zie de handelse kerktoren even piepen. Lijk er erg dichtbij nu.   In wat even open gebiedje.  Een dame uit Rosmalen komt langszij en we lopen wat k.m. rs keuvelend samen op, tot blijkt , dat ze korter gaat en onze wegen scheiden moeten.  Komen wat kleine z.g. 60 k.m. -limiet , asfaltwegjes.  Allerlei struweel en jonge boompjes omzomen de weggetjes.  Een prachtige bermflora.  Wat heggepaden, met tuin en landbouw en weidegebieden . Modderplassen omzeilend even peelwegje over en opnieuw grindweg in met verre blik en bosrand anderzijds. Het wolkendecor indrukwekkend mooi.  Een doorgeschoten aspergeveld volgt een bietenveld en toch weer maïsvelden.  Hoog boven me cirkelt een buizerd, vast wel , zwevend op de wind , op zoek naar prooi.  Kom aan open groot zand veld met motorcrossparkoers en mag toch de luwte van overgroeid boswegje in, waar opvallend enorm veel rose orchis bloeit. Naast andere plant en bloemensoorten , maar ook tuinafval ligt.   Afval van veel coniferen... Ik kom weer in open landelijk gebied. Stinkende  enorme varkensstallen. Roel en Ineke uit Uden halen me in en we blijven tot finish bij elkaar.  We lopen door bietenvelden , mais en weidelanden, vaak kniehoog gras.  Aspergevelden, en wat al meer.  Weer van asfalt naar grind komen we uit op een z.g. ringweg. Gaan we over en dan blijken we rand Gemert te zijn beland.  Worden met parkpaden door groenstroken geleid rand bebouwing, grindwegjes plassen , vijvers, sloten , stroompjes, rietkragen en wildgroei allerlei, de natuur mag haar gang gaan zo lijkt.  Kleine bruggen planken vloer.   Even twijfel over de route bij een groot taxibedrijf.  Nemen toch de klinkerweg maar , en komen dan toch nog terug op de route , die even doorliep op twijfelpunt. . Even rood-afalt-fietspad die toch nog een park in leidt, laat ons slingeren naar de bebouwing op aan.   En dan is het groenige feest afgelopen.  Nog wat straten en dan weten we dat we snel arriveren aan de clublokatie.  Niet druk binnen maar wel de streek-eigen-wandelaars die er verpozen.  Volgende week een bijna thuistocht.  Nuenen.   De keuze dat weekeinde is weer ruim.  Een tamelijk nieuwe loot aan de wandelstam. Was twee jaar geleden met hun eerste nieuwe tocht, zonder meer de moeite waard.   Misschien zie ik U daar ook.  Blijven wandelen dus.  Houdoe! Tot ergens langs de wandelwegen.  Gegroet:

Peter  Heesakkers

Zuth:  "Zonder uitvallers thuis" .   Mooi bedacht toch die naam.   De vroege snelbus brengt me ondanks nog een onverwachte wegomleiding rap op tijd in Gemert.   Door de buitenstaander plagerig Gémèr genoemd, als in het frans dus de fonetische transcriptie.  Waarom is nooit geweten.   Het eigen clublokaal is als immer prima voorzien en accomodatie.   Na het taske koffie als opwarmertje, ga ik er tussenuit.    Wat straten als inleiding om via een tussendoor wringend hekwerk om fietsen en ander wielwerk, buiten een park te houden , waar ik in moet.   Hoor het carillion in het  nog stille dorp, nou ja uit de kluiten gewassen toch;  het oude brabantse volkslied van hertog Jan spelen.   Het grindpad knispert onder mijn zolen voorlopig.   Vijver  wordt zowat volledig gerond.  Met eenden met handpalm groot kroost, waterhoentjes,  meerkoeten, zwarte zwanen, en al wat zich meer bij en in water thuis voelt.    Oevergewassen als vooral rietpluimen en waterplanten, het is al een mooi begin van de tocht.    Een houten boogbrug over waterversmalling, om wat verderop het park achter me te laten.    Ik koester me in de weldadige ochtendzon al komen al snel stapelwolken opzetten wat later.   Het blijft na dit park groenstroken en parkjes aansluitend lopen rand bebouwing.   Goed gevonden die aaneenschakeling van parkoersman.   Het is genieten van vijvertjes , sloten, bruggen,  Een weelde  en variatie van veldbloemen en planten , grassen, larderen het wandelpad.   Even lijkt de tocht een herhaling van vorige editie, maar ziet, parkoersman heeft toch wat anders in petto.    Houtduiven vliegen vanaf pad net voor mijn voeten op.    Er volgt een geluidswal tegenaan de wijk met een gloed van vooral korenbloemen en klaprozen , en andere flora.  Tegelpaden , grindpaden en fietspaden geleiden me verder, draai eindelijk van de bebouwing af , steek een rotonde over, de open wereld in van agrarisch allooi.    Bewolking neemt toe almaar, en soms dreiging van regen.  De wind brengt iets als regenkou.   Zie plots zwaluwen laag over de landerijen scheren op jacht naar laagvliegende insecten en dit betekent volgens weerkenners regen op komst.   Houd m'n regenjack paraat dan, want schuilen is niet mogelijk.   Het wordt donkerder.   Velden opkomende maïs, en ander groenten als aardbeien en aardappelen vooral.   Aardbeien groeien vlak aan de grond, hoeft men niet van de ladder te vallen tijdens  het plukken.... Velden , akkers , weiden glijden de stapper voorbij, rustiek platteland.    De wind steekt op en voel wat gedruppel, denk aan de zwaluwen.....   Kom voorbij een blaadjeshaag die helemaal als in vitrage-gordijnen lijkt ingepakt. Grijze webben. Werk van de spinselmot.  Gek op jonge blaadjes en groen , net als ouwe bokken dus, netwerk zal vanzelf verdwijnen later en de natuur herhaalt zijn bladgroei.   Beekje Peelse loop steek ik over.  Asfaltweggetje geleidt me langs oude boerenhoven.   Het gedruppel houdt op, gelukkig, elders valt kennelijk meer.    Asfalt gaat wat later over in zandweg en ga natuurgebieden  Cleefswit en De Sijp in.    Een variabos waar vooral sparren staan.   Ga over naar natuurgebied De Krim.    Langs bos en zandbaan rechttoe een huis waar we bij een familie thuis in hun schuur de rustplaats voorzien is na 10.3 k.m.   Niet ongewoon tijdens brabantse tochten.   Na deze rustpost , lange zandweg links bos , rechterkant heidevelden.   Vervolgens een paar draaihekken, pad vervolgende.   Smal bospad meldt zich de Grensweg, mogelijk van gemeenten{?}.   Slagbomen, langs lanen groene beuk en paarse beuk eiken en verrassende doorkijken.   Malse grasvelden , en altoos waterkanonnen en regeninstallaties, want de droogte houdt aan.   Graspaden door een bos.  Veldvogels en vogelengezang in bossen en velden.   Bos weer uit, een fietspad beton langs gewestweg.   De wegnaam doet vermoeden in de buurt van Oploo, en Rips, en vrij plotseling duikt de plaats Rips uit het groen, zijnde een echt Peeldorp met een paar straten.   Rododendronsstruiken bloeien welig in de voortuinen, opvallend in trek hier lijkt het.    Dorpke uit via rotonde en fietspaden , gaat het vrij direct de bospaden van De Slenk,  en Beestenveld door,  een prachtig variabel bosgebied van De Stippelberg, een populair verblijfsgebied.  Zo innemend mooi.  Even is het onduidelijk , er zijn twee gele paaltjes routes en een wordt vernoemd op papier.  Een kabbelend beekje dient genomen, een wandelaar op een bank ziet mijn twijfel en brengt me op het juiste  { gras}-pad terug tijdig.    De weelde aan natuur leidt me almaar af.   Kris-kras gaat het door de bossen van Stippelberg.   Haal wat wandelaars ook van andere afstanden in,  die bij me op de route zijn gekomen intussen.   Praatje hier en daar,  en een korte groet soms.   Volgen bos en andere fietspaden  elkaar op.   Terug in landelijkheid, en afgescheiden weiden en velden , akkers met groenstroken.   Komen later opnieuw aan een ruime binnenplaats van een boerenbedrijf, en mogen in een welvoorziene schuur met buffet en lange tafels met stoelen pauzeren.   Opnieuw voorziet de club vandaag tegen erg democratische prijzen  tegen laving ,  frisse en warme dranken en eetbaars.   Ga na deze post even asfalt op, draai veldzandweg in vrij direct.   Eikenlaan.  Weer tussen natuur  ergens in de omgeving van Bakel en Mortel.  Herken delen van de  Olat-winterserie-tocht vanuit naburig Bakel.  Steek gewestweg over, en dan wordt menigeen op het verkeerde pad of been gezet doordat, bij een verbouwing van een grote boeren  productieschuur, de verbouwers, hun pallets en lading, zowat midden op de doorgaande bosweg geplaatst hebben, waardoor sommigen denken, geen toegang.   Het papier duidt juist anders.  Ik gehoorzaam en  gaan de bossen en heide van De Grotel in.   Wat bospadwerk en boskruisingen en grindwegskes door , tot een vork-vormige beek met rotsblokkenrijen voor vallen ons tegenhoudt , en opnieuw door hekwerk stuurt, om een wijds weideveld in te gaan.  .  Heerlijk kabbelend water  zodoende te horen en zien.    Volg dwars over veld een graspad waar eigenlijk grazers zouden moeten zijn.   Wel eens gezien voorbije wintertocht van  toen uit andere richting komende { Olat } , nu zijn ze nergens te bespeuren.   Snelle loop heet die beek.  Moet gebied uit waar corpulenten via hek erg veel moeite mee zullen krijgen.   Ik wip er met m'n muggekontje en grotere buik wat makkelijker door met enig draaiwerk dan......  Vervolg enige tijd asfalt-landweg.   Kom op plek waar ons ook de 20 k.m. ons vervoegt.    Komt Huub uit Weert in zicht uit de splitsing.   Hoekig en slingerend vervolgen we zand en graspaden en karresporen, door open natuur en cultuurgebied met groenstroken en hoge en lage bomenrijen en bospartijtjes, met op afstand dorp De Mortel.  Gaan weer wat oude boerderijen langsheen met kleine weiden en allerlei vee.   Boomgaarden en tuinen.   Steek baan Mortel-Gemert over en vervolgen fietspad, en natuurlijk de almaar populairder wordende rotonde over, {?} ... Gemert in.    Stevenen  dan rechttoe op  het finish-clublokaal af, waar het nog even goed toeven is.   Hoef hierna niet lang meer op de snelbus naar Eindhoven te wachten, die me de naam aandoende snel in de stad aflevert.    Kijk terug op een fijne tocht met nieuwe ontdekkingen.    Vooral midden de tocht wat lange wegen en paden , maar afleiding genoeg als bermflora die ondanks de lange droogte welig tiert, en redelijk rijk beschaduwd en uit de wind meest toch gaande.  Parkoersman had weer heel wat nieuwe routes ontdekt, en het was genieten.    Zeker om terug te komen .   Deze club bestaat al vanaf september 1958......  Ik zal u vast ook wel eens ergens ontmoeten.   Ik blijf doorwandelen.   U ook?  wandelen is een medicijn.   Kwamen meer mensen voldoende in beweging;  hadden m.n. artsen  therapeuten, en psychiaters het minder druk.   Wandelen; de meest natuurlijke manier van voorbewegen van de mens.  De benen gebruiken waarvoor ze bedoelt zijn.

Tot ziens wie weet waar tijdens een der wandelingen. Houdoe!   :::  Peter Heesakkers

Het is erg laat geworden gisteravond met een verrassingsparty en een tegelijk grote familie-reunie, en ja om alle neven en nichten terug te zien , is oergezellig natuurlijk.  Betekent meteen ook dat mijn aanvankelijke planning omgegooid wordt.  En evengoed toch weer vroeg uit de veren.   In de bus dus, geen bekenden te bespeuren.  Ik laat het landschap aan me voorbij glijden, met alle nattige toestanden van dezer dagen.   Akkers , weiden en velden staan onder water, en de sloten en beken hebben hard labeur om de waterstand weer op normaal peil te krijgen.   Ik mag zo onderweg naar Gemert een weinig droog parkoers verwachten zo lijkt het.    We zullen wel zien.   De inschrijving in het clublokaal gaat soepel vlot.   Ga meteen oud-Gemert centrum door langs rustende horecazaken . De stilte na de stapavond is weer gekeerd.  Draai van doorgaande dorpstraat een smalle steeg in , met huisjes ,en heggen van beuk , meidoorn liguster  buxus en conifeerhagen , tussen kleine tuinen en dokkeren over smalle kasseiwegjes daartussen.  Bedenk dat hulpdiensten in geval vàn , een bereikbaarheidsprobleem kunnen hebben.  Zo smal dus dat er amper een wagen past….Steegje in en uit gaat het , met duidelijk verhalen uit de eeuwige geschiedenis van dit dorp.  Antieke lantaarnpalen , oude halfhoge  erfafscheidings muren.  Droom weg naar de tijd van toen.  Stuiten op oude kloostermuren van zeker honderden jaren oud , toen de monniken nog hun eigen voedselteelt voorzagen, en natuurlijk het kloostergebouw imposant aanwezig.  De velden en tuinen nog  daar.  Kom aan de kasteelgracht met twee parallelle lanen , een van oude beuken en de andere oude knoestige eiken. Met respectievelijk asfalt , maar ook oude kuilige klinker zeg maar kasseienweg. “Kinderkopjes”. Draai langs kasteel heenweg via akkervelden en andere teelt , een jonger beukenlaantje in , fijn grintig nu op de ringweg om dorp in buitengebied aan.  Dit over , en dan zijn we echt in het buitengebied.  Even wat oplopen met een Boekelnaar van vlakbij wonend , kuieren we door landerigheid met opmerkelijk veel wilgen en knotwilgen rijen bomen. Rietkragen en gesnoeide bermen over asfalt nog langs leuke huisjes en boerderijen oud of jonger gedateerd . Sloten dikwijls tot de rand vol water, soms stilstaand , soms wild stromend. Veel  watervallen en openstaande sluizen in die sloten en velden half of geheel blank staand. Draaien dan echt de velden in door karrenspoor wat ook het padnaambord heette. Zompig , drassig , modderig en dus mijn oppasradar vanzelf installeerd. Langs wildgroei boorden riet vooral en opmerkelijk veel snoeiwerk in de bermen  van toch erg jonge bomen en struiken. Jammer toch ; van de houtwallen. Wat het landschap toch siert. De reden ontgaat me totaal. Noch het nut ervan. Het is ver wegkijken hier , open landschap en zelfs de kerktoren van Gemert is nog te zien en ook te horen. Zal door de wind gedragen worden.  Klokgelui. Want wind staat er erg veel.  Vaak hoor ik ‘m door de bomen donderen zeg maar.  Door allerlei akkers en maisstoppelvelden gaat het , bijna geen vee in de wei. En vogels zijn ook bijna niet te horen of te zien op een vlucht ganzen na dan. De natuur rust uit. En toch…. Ik zie een hazelaar bloeien! {Wat vroeg}? Die mogelijkheid is er lees ik ‘s avonds.  Het is de vroegste bloeier zo leest het.    Nu volgen lange wegen asfalt, en ik denk later onderweg dat parkoersman geschrokken is van de nukken van de winter voorbije weken en nu alert is op ondergelopen gebied, en een voorschot genomen heeft en de route drastisch aangepast. Het gaat langs boerenhoven en bedrijven aangaand. Langs wijde blik akkervelden en weiden en sloten vol water en snelstromende beken.  Een hele rij smalle boomstammen tot  zowat drie meter tot boven de grond afgezaagd trekt de aandacht. Peppels vast en het waarom zò… Ontgaat me het nut ervan.  Rustiek boerenland glijdt de wandelaar voorbij met ver wegliggend bos en de torens van Erp en Boekel zichtbaar aan de einders.  Bij een openstaande koeienstal wordt ik luid loeiend begroet.  Preivelden zo ver het oog reikt, meest met wit dekzeilen. Staat de winterkost.  Het asfalt vol scheuren en brokkels. Zou dit een aardbeving zijn geweest?... Kapel van Esdonk een buurtschap voorbij , en begrip in de streek als bezinningsoord. Ben ik Boekelnaar kwijt.

Het open landschap raak ik eindelijk kwijt, gehuchtje door met groepsverblijf en resto.  Gaat het weg naar Erp over rivier de Aa , gemeentegronden van Veghel op. En eindelijk draai ik een bospad in rand  bos dan.  Zand dus onder de zolen.  Raak aan de klets met Hans uit Deurne { bij Helmond}. Opmerking van weer en parkoersen bindt ons de rest van de dagtocht.  Draaien bosweg af door groenigheid op een bosnatuurhut af , en dit herken ik als eerdere rustpauzes uit andere tochten. Het oogt van binnen als een klein natuurmuseum met foto’s , uitleg, en opgezette dieren o.a.  Het is er flink druk , en een deel zoekt zijn/haar heil buiten in de tuin bij 13 graden toch.  Het is een gezellig geroezemoes en dat noodt tot langer verblijf.  Zal een half uur geweest zijn, maar dan toch in de hoeven gegaan. Hans mee.  Wat bos door.  Fietspaden volgen  links en rechts gaand, houtwallen en toch ook weer drastisch , te, gesnoeid.  Vredig weidevee vooral schapen , bokken , geiten pony’s paarden voorbij, komt dorpje Boerdonk ; “Kern met pit” beweert bebouwde kombord. Er staat een enorme schildersezel langsheen , kennelijk had er een bord op moeten staan , maar…. Gaan dorpje dwarsheen door. Houtkachel {stoof} rookgeur verspreidt hier. Energiezuinig dus ook op het platteland. Buiten dorp gaan weer einde kombord met opnieuw een drie a vier meter hoge schildersezel nu met carnavalesk bord. “Zandhazenrijk”.

Laten Boerdonk achter ons weer landweggetjes door, langs aldoor nattig landschap. En volle sloten smal of breder. Watervallen door hoogteverschillen die het oog nauwelijks bevatten toch.  Servèe en Marianne spurten ongemerkt naar me in , komen langszij en met Hans gaan we gevieren door al bepratende van vandaag , het parkoers , en wat kwam wat ging wat bleef binnen wandelland.  Toren van Beek& Donk , deze van Donk nu gefuseerd met Laarbeek. Ver weg nog zichtbaar. Struinend door opnieuw open landelijk . Bomenwegjes van beuk , linde en wat al. We zijn het gevieren gauw eens dat het vandaag anders dan anders is hier.  Aangepast parkoers denken we.  De zon begeleidt ons richting Gemert terug langzaam inmiddels.  Weer huisjes en hoeven langs en bijhorende akkers en tuinen.  Rondom Gemert-weg over langs stallen vee , en weer kasteellaan in met oude buurthuizen van mogelijk medewerkers broederabdij hier ooit. Moeder Maria met kindje Jezus op de arm aan een der huizen in en nis uit wind regen en ander weer beschermd , gaat het weer tegendraads kasteel tuinen en muren langs, de laan af met beuken en eiken knoesten rijen de kasteelpoort uit dorpsstraat Binderseind in  zowat recht op het clubhuis af. Daar is het na afmelding nog goed toeven en napraten en de laatste nieuwtjes over wel en wee van ons of wie ook en herinneringen ophalen gevieren. De onderdanen verrieden dat er gisteravond wat anders te doen viel.  De kleine uurtjes hadden hun tol geëist.  Terugkijkend op deze tocht: Toch heel anders gewend hier, zal dus wel het weer en de herziening van bange parkoersman zijn geweest die te elfder ure z,n plan moest trekken.  Vooruit ; het zij ‘m vergeven.  Het weer heeft kennelijk ook de wandeltochten  qua parkoers en deelnemersaantal in de houtgreep gehad alom.  Nu zondag kijk ik uit naar Bakel ; {Olat} , daarna staan Deurne en Someren op de rol, en dàn {?} Komt tijd komt raad. Blijven lopen; dan zien wij elkaar vast ook wel eens langs ‘sheren wegen en paden dwalen. Afspraken zijn alweer gemaakt.  M.n. Hans heeft de wandelsmaak te pakken , het wandelvirus ja-ja… En onze Boekelnaar blijkbaar ook. De samenstelling van wandelbekenden breidt weer uit , en dat verandert ook elke paar jaar of decennia. Het leven gaat door…..     Houdoe!

Peter Heesakkers