BeneluxWandelen.eu

Op naar de traditionele kerstwandeltocht van deze club.  Een van de tochten waar ik toch naar uitkijk vanwege de kerstsfeer die de club en leden er  altijd gezellig in weten te brengen.   Eerst naar Noud.  Ik was voorbereid op de kans op plaatselijke gladheid.  Het heeft voorbije nacht veel geregend en gesneeuwd.  Natte sneeuw.  Onze Belgische vrienden noemen het smeltende sneeuw.  Noud weet als vroegere toerclub fietser feilloos de binnendoor weggetjes door de Kempen heen te vinden.  Het is flink krabben op de autoruiten , alvorens de reis aangevangen kan worden.   Rijden eerst over de zuidelijke randweg om via de E34/ A67 na Eersel de Kempenwegjes te kiezen.  Zien in de zuidwestelijke luchten nog een bui zijn last afwerpen.  En aan de startgelegenheid na dorpje Weebosch ligt een dun sneeuwlaagje.  Volgen de lange  dichtbeboste oprijlaan naar de camping met kantine, en worden door verkeersregelaars in fluo-vesten naar onze parkeerplek gedirigeerd.  Dit zie je niet gauw gebeuren bij de doorsnee Nederlandse tochten...  Meteen vallen ons de  zeer vele buurlands nummerborden uit Vlaanderen dus.  De afstand Lommel -Luyksgestel is 7 a 8 k.m.  dus eigenlijk ook niet verwonderlijk.   Lopen na parkeren door de camping in ruste met naast caravans ook nog de stenen vakantieverblijven.  Komen de zaal/ kantine binnen en na de eerste kerstversierselen is nu ook de kantine getooid met grote kerststal en prachtige grote witte lichtjes kerstboom.  Het is de camping die menigeen herkent uit de fameuze Grenzeloze tocht i.s.m. Milieu 200 Lommel en Olat.  Het clubpersoneel is in kerst uitgedost met de bekende rode kerstman mutsen.   Na inschrijving gaan we op pad, letterlijk.  Gaan nog wat çampingstraatjes door met bouwsels en huisjes , caravans aller grootte en vorm.  Een dun laagje sneeuw ligt er nog van de door ons juist gemiste bui.   Spaarzaam zijn de bewoningen nu bezet, maar toch de die-hards , die het hele jaar er blijken te verblijven{?}  Laten ons tamelijk lang door de camping zwalken, en finaal is daar de afzetting van de camping en struinen we de geroemde kempense bossen in.  Dennen , oude den , jonge den ,douglas en fijnspar, spar, lariksen, doen ons al in de sfeer van het seizoen gevoelen.  Het is oppassen want de hemel heeft voorbije week haar opgespaarde natte last , ruimschoots laten vallen om  de regenmeters weer terug op oud peil te brengen en zelfs erover... Bladerdek en naalden van de bomen behoeden ons enigzins van glijpartijen, om grip te houden, en de tocht zal al te vaak noden tot omtrekkende bewegingen op de paden , vanwege waterplassen en modder.   Maar toch Noud en ik zijn helemaal in onze knollentuin , het is al een schitterend begin en we zien paden , nog nooit in al die jaren bewandeld en geweten hebbende.  We dachten deze gebieden al door de jaren heen te kennen. Not, dus.  Rakker besnuffelt voor ons en verkent het parkoers vooraf als verkenner vooruit.  Een Jack Russel .  Een speurneus dus.   We hossen door de bossen; rijmt{!}   Heuveltjes op en natuurlijk af.   Bos onderbroken met veldjes en kale akkers.  Steken de lange oprijlaan van vanmorgen over, om weer vort met de geit te gaan.  Hier en daar nog een tulelaag van de voorbije sneeuwval .   Hel en verdoemenis voorspelden de weermensen ons voor vandaag. We laten ons niet in twijfel brengen , hoeveel , waar of wat.   Hier en daar buien maar altijd daar,  of zoiets dan toch.  Komen aan een  bosrand en zien aan de einder de oude windmolen, lage stompe kerktoren, en communicatiemast priemen.  Een klein fijn dorp met twee oude windmolens.... Uniek , misschien.  Volgen weer wisselend toeristisch geduide routewandelpaden.   Op sommige paden vooral de smalle spelen boomwortels en lage groeisels als o.a doornstruiken  pootje haken met ons.   Ook zijn de boomwortels glad door het vele vocht , en bemost, en vraagt onze aandacht om op de been te blijven.   Een enorme vlucht ganzen in V-vorm snatert over ons heen.   Mogelijk niet op vakantie gegaan naar het warmere zuiden.   Noud denkt dat ze van Scandinavië of Rusland komen en hier al tevreden zullen zijn.   We stiefelen op en af oude stuifduinen nu bebost.   En gaan het Venakkerbos in na wat landelijk even.   Een landwegje zand breed brengt ons naar een kerststal van een buurtschap, met deels levende have voorzien.   Een echte aandachtstrekker.  Erg mooi en sfeervol ingericht, met ook beelden en versieringen.   Gaan een zijwegje dan schuinweg in.  Boscheind.   Een fietspad met bosweg, even een klimminkje om op de top ervan in een scoutinggebouw onze rustplaats te weten.    Rakker ziet z'n kans schoon , en maakt gebruik van de voorziene hondenbar.   Ik ga de deur in en mijn glaswerk slaat aan en even over de bril kijken.   Bij frater Venantius sloeg ook de bril aan als ie succes had.    De ruimten in dit gebouwtje zijn ruim voorzien van kerstkleden op tafels en kerststukjes, en bomen versiert,  en het bedienend personeel met kerstmutsen.  De kerstman in vol ornaat , -prachtig gekleed {!} . Verwent ons met een zak vol snoep, langs de tafels gaande.    Ik dol wat rond met 'm met kinderlijke vragen als waar staat uw arreslee nu, en waar zijn de elanden of herten voorgespannen,  Waar staan die geparkeerd om te rusten of te eten?   En wanneer ie weer naar de noordpool terugkeert, en of ie en passant me een kaartje van de noordpool wil sturen, want dat zou pas uniek zijn , want ik heb van daar nog nooit een kaartje gehad, en meer van die gein.    Hij moet nadenkend mijn vragenvuur beantwoorden, hi-hi.    Ik ken 'm , maar .... Huhm; mondje dicht en hou je van de domme. Ontmoet ook nog diverse bekenden hier o.a. MESA-maatjes Wim, Martien, Ton.

Gezien de drukte blijft het bij snelle gesprekjes.  Ook Arendonkse Rudy en het klupke, die mijn grote vraag , van hoe verging het hun in de  duisternis en dichte mist van paar weken geleden bij  Olat-Nijsel.   Ik hoor hier en onderweg veel vlaams,  vloms , "klappe".  Nu en dan een kort praatje met onze zuiderburen.  We beginnen aan een lus zuidgaand de richting van Mol en Lommel op aan. Velden weiden , akkers , wisselen af en een goed gevuld ven omheen.  Bos aller soort , maar den en spar overheersen toch.  Graswegjes , zandpaden , modderpaadjes en plassen omzeilend , en toch; het summum van natuur.   Het Zwartven , schelpenpaadjes.  Een groot veld mosterdzaad.   Distelsterren groeisels liggen her en der als enorme sneeuwvlokken onder microscoop, kerstsfeer ten top toch.   Langs onze paden.   Nog schapenkuddes in de weiden, waar zijn de herders nu?... Kerst!!  Stuiten op een intermezzo van weidelanden. Zien op afstand de oude grenspost van Lommel richting stadion United.  ATB paden op en kruisende bossen we voort.  Ruiterpaden, fietspaden.  Een houten bord met splitsing Bladel en Lommel duidend.  Voor de fietsers, want we belopen soms ook even verharde fietspaden.  Zijn vandaag opvallend afwezig alsook de ruiters....  Picknicktafels nu en dan, maar te nattig om te verpozen.  Dan na alle bos , weer wijdse kale akkers en weiden en een kaalbomige en hoge struiken houtwal langs of tussendoor, stuurt men ons over de Bos-en-Weyerloop [beek]  weer terug de beschutting in.  Herkennen wat veldjes, een fietspad op, en wat later een klim met hoge tredentrap , naar top van de heuvel om de tweede maal het scoutinghuis in te gaan, nu wat rustiger.  Laten ons de binnen kerstsfeer welgevallen, achter een lekker bakske troost.   Geen kerstman nu, zal het ook druk hebben net als Sint..... Lopen na de rust om gebouw heen wat verder stijgend om verderop de heuvel af te rollen.   Korte beentjestrap is wat onhendig... Om het op z'n kempens te zeggen.  Steken fiets en zandpad over,  helling weer op, bos in.    Slingeren op en af door nu en dan donker boswerk.   Veel afwisseling.  Komen op een open heideveld en waar in niet ver verleden ook veel boskap plaatsvond en tevens waterwingebied.  Vertellen borden en putdeksels.   De route-omschrijving is erg veel werk geweest en is elk pad en wegje en omschrijving overduidelijk.  Prima gedaan!   Route mensen deden a hell of a job.   Vast vele maanden lang....  Het is een fantastische route!   Route is even gewijzigd, mogelijk onbegaanbaar door de vele regen voorbije dagen/week.    We zien aan takken nog volop de gele trilzwam prijken , maar ook andere paddestoelen vielen ons onderweg op.   Herfst en winter in elkaar verstrengeld.   m.n. Het gras en sommige planten/bloemen willen van geen verscheiden weten.   Een stuk verder kloppen pijlnummers en beschrijving weer.   Na alle padenwerk piepen daar terstond de contouren van de camping weer tussen de bomen.   Struinen weer door wat 'campingstraatjes'.  Na een poos óm die camping, poort/ingang/ receptie voorbij.  Langs een huisje van Eftelingachtig Holle-bolle-gijs, afvalvrager. en langs supermarkt camping, de kantine weer in.   We zijn er!  Voldaan gevoel,   kunnen de leden achter de tafel onze complimenten voor de route en sfeer vandaag overbrengen.  En na  de tas koffie als naverwarmer de auto weer opzoeken.

Kunnen nog voor valavond thuis geraken.   Opnieuw een welgemeend bedankt voor deze traditietocht.  Tweede kerstdag zet ik mijn kerstgevoel door vanuit Dommelen Valkenswaard.   Om op 28 Dec. mijn wandeljaar af te sluiten met de even traditioneel wandeltocht Luyksgestel-Lommel v.v.  Wie weet tref ik U daar ook.   Blijven wandelen dus. Fijne kerstdagen!  Houdoe!   Tot weer.  Peter Heesakkers

In de drukte van het bus/treinstation tref ik zomaar Gonny H. , Van het duo medebijdragers van Beneluxwandelen n.l. "Jos en Gonny ".  We blijken hetzelfde reisdoel te hebben, en zo kleppen we op Steensel aan.  Hans en Tina bemannen/bevrouwen als trouw het inschrijfburo.   Prima voorziene startgelegenheid, alles d'rop en d'ran.   Het gemeenschapshuis der dorp.    Diverse andere bekenden melden zich present.  Handen schudden en de laatste uitwisseling van nieuwtjes.   Wel en wee.   We openen met een kopje koffie vooraf.

Het servieswerk  valt op; een vierkant schaaltje porselein als schoteltje, en het kopje, ook bijzonder van vorm,  heeft een bijzonder oortje.  Zouden kopjes me kunnen horen?..... Ik doe er maar geen gooi naar.

Gonny en ik gaan op weg, gaan door wat woonstraten kort, om aan rand dorp op een wal van metershoog maïs te stuiten.   Een bielzen trap opgaand volgt een hagenpaadje dat dwars doorheen een wei snijdt.  Maïsvelden wisselen af met akkers, weilanden en mogelijk een veld laurier, over stoffige wegjes.  Vervolgens zomen groensingels onze te gane paden af.    Er valt een miezer uit zware luchten, wat oplevert, dat het niet zo stuift.   Het brede pad stuurt ons het bos in , waar we een tiental amazones tegenkomen op hun rijpaarden.   Komen we op de weg tussen Steensel en Riethoven een z.g. 60 k.m. weg.    Nou je de meesten hebben last van een zware voet, { gaspedaal}. Mogen er na de brug over riviertje De Run vanaf, een graspad op waar we banjeren door gehooid gras langs weideland vooral, langsaf dit beekje.  Mooie wijdse vergezichten.  Draaien weer fietspad met paralelle zandbaan op daar weer later van af gaand grasweg langs een snelstromende sloot helder water.  Jagers-observatie-wildhutten voorbij, een coniferenplantage, opnieuw een bos in.    Slingeren wat mee met slangenpad en bukken onder overhellende bomen door.   Een hele trits padenwerk volgt om weer via wat opener gebied aan de rust bij een schuur met cadiwagen [ cantinedienst]- der club de rustpost te bereiken.  Goed geoutilleerd als altijd en voor een prikkie ook vlaaipunt in keuze van vier smaken{!}... Ik raak Gonny kwijt, want ik knoop nogal wat gesprekken aan met deze en gene.  Ga vanaf hier aan de extra lus beginnen zoals papier zegt.  Bij een manege draaien paarden constant onvermoeibaar hun loopronden. Een paardenmolen , en dan denk ik , een paardenkermis hi-hi.  Vanaf asfaltwegske, ga ik tweesporig grasbaan in door groensingels gescheiden landerijen, eerst rietkragen,  Kom aan rivier en volg deze tot sluis/ met val, en steek deze over en loop terug hierlangs, door hoog maar al vertrapt gras.  Bos in en daar is het opletten op de rijkelijk aanwezige pijlen want door bladval is pad dat slingert nauwelijks zichtbaar.  Tja het is herfst.   Het gras poetst m'n schoenen en het gaat langs visvijvers en door laag groen , dan het Witven omheen, overstekend op weg Waalre-Veldhoven.  Dommeldal geeft een bord van Natuurpunt aan, en volgt een wildbegroeid pad tot klaphek, en volgt een pad, bijna overgroeid en niet te zien soms.   Ik waan me in een rimboe waar ik best nog met kapmes me een weg moet banen , maar supermooi die ruigte.  De Dommel houdt met me een wedloop, maar ik laat 'm , volg wel een poos zijn meandering.  Slinger me met houvast een hek langs die allen wandelaars duldt.   Dan volgt weidevee-zicht, en mag ik een klappoort door dwars over een laag gras wei.   Ik hoor dacht ik maïsoogstmachines , maar blijkt achter groene facade uitkomende een bermgrasmaaier, een reuze tractor, een grotere tor dus; met enorme graslaadcontainer achter 'm.    Gaat me te langzaam en ik passeer rap  maar omzichtig langsheen om de mastodont achter me te houden.   Zandbaan gaat over naar asfalt en dan kom ik langs een eertijds openlucht zwembad.   Grote Veldhovense industrie en ziekenhuisgebouwen , zijn zichtbaar waarlangs de weg naar Turnhout-Antwerpen verkeer raast.  Ga meer dan haaks een graspad in langs de Run-beek,  hekwerk van zwembad links en overkant beek een honderden mtrs. lange muur van maïs meters hoog.    Sloef weer door maaigras en een dikke laag populierenblad, gratis schoenenpoets, een verharde grindweg in brug beek over naar buurtschap Heers met een prachtige vrije huizenbouw omringt, temidden een driehoekige lindenbomen brink.    Pompoenen voor de huizen op planken gestapeld, aller kleur en grootten.  Ponderosa heet een woning met een schitterende heggetuin, iemand duidelijk met tuinliefde onderhouden.   Zandweg volgend naar een donker sparrenbos in.  Zie een knooppuntwandelpalenroute; {{ heb ik meteen een veel  punten opbrengend scrabbelspel-woord aangereikt voor de scrabbelaars}}..... ! Los zand banjeren weer een poos volgt een groot veld kerstbomenteelt langs.   Ga een paar maal Z-vormig hoekig pad volgen door akker en bouwlanden, weer donker sparbos in , wat later overwegend berkenbos wordt waardoor ik smalle paadjes volg onder voortdurend hoogspanningsleiding door. , die me door dennenbos naar de rust terug leidt.   De lus zit er op.   De goedvoorziene immer opgewekt personeel van de cadiwagen is er dus weer, veel vaste bedienden, en in voor een dolletje altijd.     Laat merken dat ik er weer ben.  Laat me op de banken in de schuur zakken , en zie daar is de verloren geraakte Gonny ook weer.   Die was me ver voor zo bleek uit het praatje.   Na deze rust asfaltweg ander kant op, boslaan in.   Tegenover statige getraliede poort van De Buitenjan; een jeugd-opvangcentrum, een jong berken en vervolgens overwegend jong eikenbos in,  naar weer een sparrenbos en over ATB-fietspaden.   Omzeil een enorme waterplas in bocht op bospad.   Door padderen tot ik aan omheind gebied kom waar plots een hele meute grote honden aan een hondenoppas ontsnapt,  gegrom en geblaf en of ze mooie tanden hadden weet ik niet want ik wend verschrikt mijn gezicht af, -- de omheinig me de garantie biedt,  dat mijn broekspijpen en wat meer me gespaard blijven.   Moet nu bos uit verderop, weg Steensel -Veldhoven over gaan langsaf een Golfbaan.   Een parasolzwam staat in de berm mooi te wezen.   Asfalt wordt zandweg, onder langs de weg naar A'pen-Turnhout, en geklemd tussen noordkant dorp Steensel.   Hier houdt de parkoersman ons lopers knap tussen deze beiden, een groenwand en bosstrook en veldwerk anderzijds, wat geluid van de drukke baan isoleert.  Een z.g. grafheuvel volgt met uitlegbord uit de middenbronstijd { 1850-1550 voor Chr. }.  Loop poos paralel hoogspanningsleiding door.    Er wordt volop maís ingekuild  bij een landbouwer achterom, de oogsttijd is begonnen en ik passeer prompt een geoogst wijds veld ook.   Een veld met piepers langs.   Boven me gedurig startend vliegverkeer en zie ook nog laag een Chinook -troop-helicopter scheren.   Een vrij nieuwe kapel langsdoor.   Het Haonenven langs die helaas erg meest uitgedroogd bij ligt.   Parkoersman verblijdt me op papier met de mededeling let op er volgen byzondere dieren.   Ik ben verwachtingsvol , nieuwsgierig.   Blijken tientallen jonge lama's te zijn donkere en meest lichte vachten toch.  Draai om dit met houten hekwerk weideland heen en ga een smal groenpad in een prachtige hout-groensingel , boompjes, grassen en struiken als bramenwerk doorheen.   Ben gelukkig in lange broek want doornstruiken en brandnetels rijkelijk aanwezig.   Langs boom en plantenkwekerijen allerhande, en nog wat weidelanden volgt een grindweg, en groot veld massaal witte en rose bloemenzee, prachtig om te zien.   Na even asfalt en kom ik aan rotonde begin Steensel uit.   De parkoersuitzetter stuurt ons recht door dorp op de finishplaats aan.  Viel me vanochtend op dat onze vlaamse bezoekers ruimschoots aanwezig tekenden , zo op de parkeerplaatsen te zien.   Nu was het er veel stiller... Een dijk van een tocht, voor de echte natuurliefhebber, en rustzoeker en  met grote zorg uitgestippeld en bepijld.   En een hulppersoneel dat uitstraalt er zin in te hebben, en met kempense  aanstekelijke gemoedelijkheid naar wandelaar/ gast en bezoeker.   Ze hebben voor volgend jaar weer grote plannen, n.l. andere nieuwe routes en startplaatsen, vanuit ook ander dorpen, ze willen graag wat andere routes laten verkennen, en hun al jaren volgende en kennende, twijfel ik geen moment of ik ze weer bezoeken zal.   Ik raak maar niet weg vanuit het gemeenschapshuis, en zie menigeen binnendruppelen. Oergezellig hier altijd.   Daar zorgen de medewerkers/leden wel voor.  De wandelaar voelt zich hier welkom.   Ik heb weer een schitterende wandeldag gehad hier, dat wel.   En U lezer dezes; blijven wandelen, dan zien we elkaar zeker ook wel ergens hier ter streek, nu komend weekeinde neem ik een sabatical, maar de week erna ga ik naar de hersfttocht van Olat in Someren, club en de streek daar kennende, vlak aan de weg naar Lierop, belooft dat ook een klapper.  Ach ja 'tis brabant; mijn edel brabantse land.

Houdoe! Tot ziens of lezens weer.   Peter Heesakkers

Het is twijfel tot op het allerlaatste moment, aan het station welke van de drie opties vandaag te gaan wandelen.   De vroege lichte regen , de voorbode van wat er nog komt is er mede debet aan.    Ik besluit de etappetocht dwars door de kempen te kiezen.   Aan een standje  als inschrijfpost onder de overkapping van het station registreer ik me.  Steek het stationsplein en stuk weg ervan over, ga langs een groot jeugdcentrum om wat  verderop het groen van een buurtpark in te gaan , en jawel de Dommel zal weer voor een heel deel de leidraad worden het eerste deel van deze tocht.  Eindhoven wordt doormidden gespleten in oost en west door deze rivier uit de omgeving van Peer ontspringend, middels aangelegde en  ruige natuurparken.   Ik kom een rolstoeler tegen die hier naar gevoel op dit vroege uur mogelijk  en gezien houding in de problemen is geraakt, ziet er niet goed uit vind ik,  en informeer even voorzichtig.   Alles o.k. zegt ie en ik vervolg.  Het gaat langs de oevers en randje binnenstad en een stukje van het uitgaansgebied, waar  enorme rommel nog ligt op straat een kroegenstraat. met tientallen etablissementen.   Loop door park achter het gemeentehuis en zijn burgemeesterskamer door, trap op , weg over en een pad zeer laag en smal op de waterlijn achter chique appartementcomplex.  Het blijft parklopen door de groene long  stad-uitwaarts.  Wat verderop na kunstwerken voorbij , hoor ik aan de overkant van de rivier een geratel plots , en een bonkgeluid , wat blijkt een oude afgescheurende boomtak.  Mazzel daar liepen we niet.  Zien weer struiken  in witte webben ingepakt door de spinselmot, gaat het verder door natuurlijk park . Steken later door tunnel onder ringweg door, om langsheen pré-historisch openluchtmuseum te gaan.  Even wat gedruppel wat kort daarop overgaat in een korte stevige plensbui, zoek mijn schuil plaats onder een dikke eikenboom.  Het zal de enige worden vandaag. Draai achterdoor museum met nu en dan inkijken oude huizen en hutten enz. , om door landelijk gebied de z.g. Genneper parken te gaan.  In dit  unieke buitengebiedgebied worden elk weekeinde gegidste rondleidingen gehouden.  Kloosterpark doorgaand waar de bepijling op twee plaatsen weg was en dus papier uitkomst biedt.  Oude watermolen langsaf,  en een loop langs de dommel , een ander aansluitend park in met sluis wat moeilijk te beklimmen brug erover.   Hoor fazanthanen, zie watervogels en zwemmers met hun kuiken families en er lopen er voor mijn voeten.   Geraak eindelijk buiten de stad en gaan met wijde boog onder de zuid en zuidwestrand  van de stad, door groengebieden waar de flora in al haar glorie en variatie haar gang gaat. Over paden en over bruggen en sluizen en langs wijdse vijvers.    Even een villawijk door eindelijk laten we Eindhoven achter ons.   Een geweldig imposant mooi deel der route achter ons latende.   Onder aan een talud is de rustpost voorzien en een weldaad aan consumpties en lafenissen.   Hier volgt een heel andere route dan wat voorgaande jaren.   Even asfaltwegje onderlangs autoweg, om met een draai een zandweg onder het enorme knooppunt van wegen boven ons in overlappende  banen boven elkaar.   De Hogt genaamd.  Wijde ruimte door met later zicht op wegennetwerk, doemt industrie van Veldhoven op , en de E34 weg erlangs met bedrijven als beroemde chipfabrikant en enorm streekziekenhuis. Pelgrims onderweg naar Meerveldhoven voor Mariamaand uit de ganse streek stappen anderwaarts.  Volgen oversteek en asfalt gaat over in zandweg nu minder stoffig door recente regenval.  Voor zwembad en camping weer velden in , om links door klappoort de weiden door te gaan.   Dan toch weer de dommel langsheen door een steeds meer op  door rimboe gelijkend padenwerk.   Een natuurgids met groep staat uitleg te geven over dit gebied.    Een juweeltje dat wel hier.   Een hindernissenpad brengt ons langs luierende kudde koeien.   Klaphekken en kruip door sluip door paden  volgen op door dichte natuur.  Moeten een tijd langs het vlasrootven.   Kwakende kikkervolken.  Vijvers met vissers die geduldig wachten op vangst.   Draai om de vijvers met graswegjes.  Paadjes volgen op vierhoekig gaande om akkers met schrale oogst en groei , want de droogte doet zich nu echt gelden.  Komt vrij direct Camping en resto De Volmolen, lang verwijl ik niet.  Stuk door camping nog  weer rivier duikt op , en ruige en rimboe-achtige paden , deels met planken , op de paden , maar deze staan nu zo goed als droog.  Prachtig deel. Veel riet en waterplantenwerk.  Een zandweg stuurt ons tussen eik en beuken rijen op landwerk door om na een tankgracht langsheen tussen velden maís, bieten,  aardappelen en ander akkergroei te sturen de Riethovense bossen in.   Lupinesgroepen vallen telkens op en een muur van alle kleuren rododendrons, slinger ik door dit grote bos, koekoek , specht en wat meer gevolgelte zingen en roepen hun hoogste lied.  Het is tot nu fantastisch!....  Stukken bos door met nu en dan velden en akkers ertussen wisselen af en dat gaat vandaag trouwens erg vaak gebeuren , zomaar een intermezzo van de natuur.   Knooppuntpalen en koppalenroutes zijn erin verwerkt.  Bos uit nu en velden door met wat ruimere blik komt dorp Riethoven in zicht.  Beukenheggenpaden tussen door.   De rustplaats dit maal in tegenstelling tot gewoon, in een gemeenschapshuis.  Moet meteen gezegd , wandelvriendelijke prijzen en sfeer dan toe dan voorheen  resto  immer in het dorp.   Een echt klein dorp nog en gaan via dorpsplein op walik buurtschap ergens verloren in de kempen opaan.  Een waterstation tovert helder water als een glasplaat door zijn tuinen in zijn vallen.  Gaan weer velden en bossen in en kanten en veldflora groeit welig.   Smalle paden door bospercelen , het is een uitgekiende route.   Langs boomkwekerijveldwerk stappend vaak over boomstammen, en telkens weer die ruimere zichten op bossen  en randen ervan door weiden , heide en akkers onderbroken.   Fenomenaal gevonden en schitterend om te zien.    Deze tocht is ook rijkbeschaduwd.  De kempen in al haar schoonheid en variatie.   Ik geniet intens.  Steek gewestwegrotonde van Valkenswaard -Eersel en Bergeyk over , verkeer is wandelvriendelijk en stopt geduldig en groetend voor overstekers.  Waar tref je dit nog in deze gehaaste wereld?  Nu volgt betonfietspad en fietsers groeten ons eveneens en ik kies voor pad ernaast waar kan.   De hele tocht vandaag wisselt af met open stukken in bos en natuur aller aard en doel , en vaak draaien we padsgewijs eromheen.  Graspaden , karresporen en zandpaden al of niet bedekt met oud bladwerk en naaldbomenafval.  Ik ga u niet vermoeien met alle wandelroutes en paden toeristisch geduid en genaamd in haar veelvoud, waarvan de parkoersmensen gebruik maken , het is in een woord fantastisch , geweldig, genieten en de kempenstreek ten voeten uit. We gaan dwars door deze kempen richting Luyksgestel , niet ver van het belgische Lommel.  Vanuit hartje Eindhoven.  Gaan noordelijk om Bergeyk heen , zien vrijwel niks van het dorp.   En slingerpaden bedekt met aller takwerk en afgestorven naalden  onder de voeten het is paradijslijk mooi.    Kom dan aan de clubrustplaats met kantinewagen en terras op open bosplek. Schuildaken van tentdoek.   Van alles is verkrijgbaar voor een paar euro extra inschrijfgeld....... Drank en etenswaar in overvloed.   Deze rust is op ruim 32 k.m.   Opnieuw na rust gaat het 't bos weer in.   Tikken toch nog even na landelijke taferelen een nieuwe wijk aan ,  Langs paardenclub , een akker smal pad omheen prikkeldraad vermijdende, volgen bos en andere paden opeen en asfaltwegjes.   Raken wat meer in den buiten zandweg met fietspad en langs sportpark van Bergeyk-Loo , morrende voetbalwedstrijd bijwoners, een man komt al boos de poort uit en gaat nors op weg naar huis.  Speeltuintje langs, wijk klein door.   Volgt hoofdweg Lommel -Bergeyk -Valkenswaard met vele bochten en jakkerend motorwerk en auto's , maar mogen wat verderop dit achterlaten middels het o zo veelste karrespoor graspad vandaag, de wijdse ruimte van akkers , weiden en velden doorheen.  Het is al enige tijd flink aan het waaien en ik houd mijn oksels maar weer eens open. Zalig die hollandse wind.  , en die hadden we gelukkig ook in de opener delen en was erg welkom om wat te luchten.    Karrespoor wordt asfaltweg en het is duwen in de wind.   De lage kerktoren van Luyksgestel komt eindelijk in zicht in het opener  agrarisch landschap.  Even nog bochtige weg volgen dorpskom ingaand de weg die recht op de finish af gaat, naar dorps-gemeenschapscentrum.   Waar de finish is.  Afmelding leert dat of het laatste drankje , of een uur langer/later de bus pas, doet me besluiten toch maar voor de bus nu te gaan.   Aan de halte de meute die er ook zo over dacht, en die bus doet vanaf beginpunt al direct goede klandizie en dat op zondag...  Het zit n.l. zo: Of je hebt een touringcar naar Eindhoven om daar de etappe te beginnen , en zet de auto in Luyksgestel.  Of je laat  de auto in Eindhoven achter en volgt de etappe naar Luyksgestel om per lijnbus terug te reizen naar Eindhoven.  Ook kon je de route op twee andere punten aanvangen, voor in plaats van de 40 ,  vanaf de twee hoofdrusten aan te vangen , zijne 22 of 12 k.m.  Daarnaast waren er nog twee eigen rustposten van de club  plus een in gemeenschapshuis voorzien.  Een verzorging die absoluut geweldig was.   Moet ik het nog zeggen?   Een fenomenale fantastische absolute natuurtocht en  natuurklassieker.  Ik heb enorm genoten!   Door de onvolprezen Kempenstreek.  Het zou te ver voeren in de finesses van deze tocht te treden.  Hulde aan de parkoersuitzetters en overig clubpersoneel en verzorgingsteam.  Die hebben bergen werk verzet, vast al hele jaar voorafgaande en voorbereidend.  Mogelijk mogen we elkaar ook nog eens ergens treffen of kennismaken ergens langs een wandelparkoers.  Blijven wandelen dus.    Houdoe!     Peter Heesakkers

De natuur bot al volop uit.  De grasplantsoenen langs en tussen de in en uitvalswegen hier tonen al een gele , witte en andere gloed van crocussen en  narcissen.  De paasbloem ook wel genoemd.  De paddentrek is begonnen.  Ik verlaat een rumoerig straatbeeld van werkpendelverkeer.   In de bus stappen drie personen met duidelijke wandeluitrusting.   Er staat een kille wind en even overweeg ik warmere kleding te voorzien.  Ik heb tijdig een plek verovert in de drukke bus.  En laat me comfortabel naar de kempenstreek vervoeren.  Het gaat om het gebied globaal tussen Turnhout en Eindhoven.  Bladel is een nieuwe tocht vanuit een heel andere plaats dan gewend van deze club, vernieuwend en veelbelovend dit gebied kennende.  Het is nog een dik 20 min. gaans over een bosweg, om aan het startburo te geraken.  Horen diverse vogelengezang.  De lente!   Schrijf vlot in, en ga op weg.  Ik mag direct na start al een klinkerwegje in achter een vakantie-bungalowpark.  Routenr,s van de lanen behorend bij dit park volgend.   Rits m'n jack maar verder dicht want de wind is nog kil.  Eerst maar opwarmen.   Wegje wordt zandig, en houten hekken dienen doorgeslingerd te worden langs nog een slagboom een slingerpad tussen weiden en stukjes bos.  Opnieuw een slinger langsheen hekwerk om vee van stal naar wei of van wei naar andere wei te geleiden.   Slingerpad De Bonkelaar heet het hier.  Na nog zo'n houten hek door weer visgraat klinkerweg tot kapel , een draai van zelfde weg tussen majestueuze oude beukenbomen aan de wegkanten weerszijden.   Knoesten die de weg overkappen.  Hier lijkt de tijd stil te staan en passen de bomen in een Anton Pieckverhaal.   Machtig mooi.  Kom nu aan doorgaande weg met asfaltfietspad te volgen waar wegwerken zijn, nieuwe bermen en nieuw asfalt.  Weg zelf afgesloten.  Brug over de Goorloop, hierna weg af langs eeuwenoude boerderijen om even na deze nederzetting, langsheen bos enerzijds, weide of akker anderzijds de bosrand dus te gaan.  Ziet er veelbelovend uit al  voor vandaag.  Smaakt nu al naar meer... Ten Vorsel heet dit gebied.   Padenwerk volgt in korte opvolgingen links-rechts om weer de werk-aan -de weg over te steken hoppend door omwoelde bermen en hoge opstap en afstap nieuw asfalt.  Even weer fietspad aan de weg, en achter Vennebos ander vakantiepark door, enkel huisjes,  Volgt heerlijk oud meest sparrenbos. Weer kort gekronkel wat wisselt met allerlei loofbos waaronder percelen meest den , spar, grove den , essen, jonge aanplant, bike-paden kruisen ons veelvuldig.  Prachtig en uitgezocht hier van de parkoersmannen Wim1 -Wim2 , Frans R. en Jan S. , toppy jongens, ik ben in mijn element hier!   Hier zijn weer kenners bezig.  Na enige tijd kom ik aan de E34 snelweg, waar overwegend de All -Europese vrachtwereld van alle hoeken der E.U. als in een constante trein voorbijdendert. Even nog boordje bos hierlangs , dan een tegeltrap op, viaduct overheen, en laten we de herrie langzaam achter ons voor weer vogelengezang.   De Pan in, zo noemt het natuurgebied. Boswerkers met amechtige machines zijn bezig het bos uit te dunnen.  Diepe sporen achterlatende. Opnieuw gekrinkel tot een wat langere bredere doorgaande zand-bos-weg ingeruild wordt, die lang vervolgt.  Een grafsteen?  Nee lijkt er wel op maar het blijkt een herinnering aan nieuwe bosaanplant in 1997 te zijn als gift door personeel van een 25 jarig Bladels bedrijf , zo zegt opschrift.  Het Serco-bos noemt het.   Mooi toch!  Volgen nog een goudgeel heideveld met dennebosjes ertussen , even wat ruime blik.  Stuit ik op een groot maïsveld als een enorme stoppelbaard, en weer die E34, met geraas.  Moet nog omtrekkende beweging om enorme modderpoel op het brede pad maken, keurig even het boswerk in omgelegd zij het paar meter, draai haaks om dit veld en dan volgt een motorcross-pad langs de Europese weg. Kies i.p.v. diepe crossgroeven voor egaler gras ernaastliggend.  Ik zie betonnen lichtmasten opdoemen, en dan weet ik dit is België.  De bebording laat het verderop ook duidelijk weten.  We gaan stukkie door de provincie Antwaarpe.  Een ongemakkelijk en smal padje onder de taluds langs waar de Europese wereld aldoor voorbijraast.  De parkoersmannen hebben een verrassing, jawel!  Ik lees op mijn parkoers dat we een smal laag donker tunneltje door moeten zullen gaan , de rug wordt diep gekromt en ga de stikdonkerte in, geluk, zal een sloot geweest zijn , maar staat nu droog, nou ja.... het wordt nog avontuurlijk , maar ook hier is licht aan het eind van de tunnel, voel nattig modder en glibber onder mijn voeten en houdt me in staande positie door de wanden te laten geleiden vele tientallen meters lang onder het verkeer door.  Geen hand voor ogen , alleen donkerte met verderop daglicht, het is bijna kruipen hier.... Op goed gevoel met wat geluk doorgaan. Plagerijtje van parkoersmannen. Tunnelbuis kruipend haast neus op de schoen uit, andere kant van E weg terug vervolgen, mogen weer bos met hoog bruin grasweg door om de schoenen te poetsen , service van de jongens! Komt snel de kantinewagenrustpost in zicht, en kan ik mijn verhaal aan die plagers van routemannen kwijt. Ook Patrickv.d. S "wandelmoeder" Jeanneke , meldt haar met wat landgenoten omringt present, een blij weerzien. Hierna volgt een z.g. extra lus te gaan.  Een extra blad te nemen , want Nederland omschrijft vrijwel immer per papier hoe de route loopt, dit in tegenstelling met België , waar men doorgaans enkel de route bepijlt, maar hier te lande in combinatie dus. De route danst nu om de denkbeeldige landscheidslijnen heen vertellen grensstenen en kegelachtige palen met nrs 198 en later wat verder 199. . Het is al bos in alle verscheidenheid wat de klok op deze lus slaat, oude-[re] en jonge aanplant, een zalige rust.  Zowat niemand om me te zien, allen het ruisen der wind hoorbaar, geweldig!  De zon prikt wazig door het hardnekkige wolkendek.  Het padenwerk uitgekiend door de heren , gaat het na alle gebosser, toch nog tussen akkerlanden door met wat wijdere blik.  Haal ik een stel Mollenaren in, en volgt Holland-België-praat, gezellig!  Mag een nog niet bijgeploegd getrokken zandpad volgen tussen akkerlanden, nu en dan hoekig gedraai.   Het land wacht geploegd klaar op groeizaam weer.  Dan volgt een schuilhut en wat fietspaden weer bos door, lonkt plots de wagenrustpost weer met tentdak klapbanken en tafels.  Maak wat gekheid met het bekend personeel.  Hijs me van mijn bankje later om de onderdanen weer in beweging te krijgen, nog een extra lus zal ik qua-tijd moeten laten en sluit ik me op de restroute aan.  De bossenrijke kempen door.   Diepe machinesporen van rupsvoertuigen en tractoren omzeilende van boswerkers, volgen omzoomde paden en boswegen die percelen afzomen met eikenrijen , dan weer oude berk of dennen . Even moerasachtig wilgen en broekbos langsheen, een monumentale boom met verhaal  en naam en geschiedenis wat me nu ontschiet, volgt na houten hek een graspad langsheen kabbelende sloot, tussen boerenland, laten mooi ven liggen, asfaltwegje,  pad liever, opgaand.  Een ven behorend tot de Kroonvenheide, en wat later weer een gedenksteen ter herinnering van een gefusilleerde ter plaatse die net de bevrijding van 20/09/1944 niet gehaald heeft.   De gedenksteen als aanklacht.  Weer boswegen tot we een smal betonnerig fietspad van routenetwerk op mogen.  Haal nog een dame in met wat doorzettingsvermogen vermag - twee kunstheupen-- ,   zo vertelt ze me.  Bewondering en applaus!...  Stak ik niet onder stoelen of banken.  Na een bosdeel met sloten gelardeerd, gaat het over in visgraat liggende klinkerweg die plots met een haakse bocht op de finish uitkomt.... Verwacht hier na missen de rest van de tocht beneluxmedewerkster Gonny van het tweetal en Jos, wist dat ze kwam. Met vriendinnen.  Ook nu is ze onzichtbaar helaas, maar ze was er wel degelijk ergens zo vernam ik.  Na de afmelding nog wat klets her en der, tot de tocht naar Bladel terug aangevangen wordt.  Spaarzaam nog wandelparkeerders langsheen de bosweg moet ik als de laatsten der Mohikanen zijn geweest, ga ik derwaarts. Bladel op aan dus.   Het was een natuurtocht ten voeten uit hier, uitgekiend , de omgeving werkt er ook voor mee.  Echt kempen, de rust onderweg, stukjes bouwland en houtwallen onderbroken.  Voor de echte natuurliefhebber en rustzoekers. met grote dank aan medewerkers liefdewerk, en vooral ook de parkoersingenieurs. Fantastisch werk gedaan!  Ik kijk uit naar hun volgende tocht.   Wat een inzet van deze clubleden , van  De Grenslopers. Organisatie top,  met dikke letters. Ook vanuit Vlaanderen wel gewaardeert vernam ik onderweg en op de parkeerstroken te zien.  Nu zondag wacht Olat weer.   Hun laatste winterserietocht. De lente is vroeger gearriveerd , duidelijk.  Olat gaat vanuit Oisterwijk, bij Tilburg, en de kenners hoef ik dan niet meer uit te leggen. Een toeristisch natuurgebied temidden van bos en ven vooral.  Om naar uit te kijken dus.  Mogelijk tref ik U daar ook?  Houdoe! Op z'n brabants, ofwel het beste, tot weer.  Peter Heesakkers.

Wat de reden ook was, de bus liet het helemaal afweten , en liet me een twintig minuten wachten. De spits loopt ten einde , en ik ruil langzaam het stadse gewoel , voor de Kempense rust.   Eminence grise , Joop bemant het inschrijfburo weer,  met Hans en dame wiens naam me ontschiet nu.  Vast prik , dat ze er zijn.    Het koffieapparaat blijkt kaduuk in de zaal , en dan maar zonder een voorafje op weg gegaan.  Glas sap en twee mokken koffie thuis , bleken ook voorlopig voldoende . Het dorp is zo klein , dat al snel een verhoogd liggend maïsveld in het oog komt en langsgegaan wordt.   Balkentrap op naar gelijk niveau en gazon door, en dan de kempische velden in , met opnieuw amechtig veel maïsvelden welke elk vergezicht onttrekt.  Bos en perceeltjes groenigheid op afstand.  Het lijkt of beter ís een hondenuitlaatplek , want menig taartachtig exemplaar moet omzeilt worden , en dus het oog op de grond meest gericht blijven .  Een  anti-drollendans derhalve.   Dan de Stevertse bossen in , met zijn aankomende herfstkleuren en ook weer jong groen opkomend nog.  Plots achter me hoor ik gedraaf op het halfharde zand. Een groepje vrouwelijke ruiters , zet er even de sporen in , maar blijven toch op eerbiedige afstand kwetteren en tetteren achter me aan .  Ga na dit stuk bos asfaltweg door buurtschap Stevert , huisje , boompje , beestje , om direct na brug over de Run een graspad van kniehoog te gaan , langsaf de beek . Het gras poetst m'n schoenen , service van de natuur.  Het is opletten waar je je voeten zet want kuilen evtl. zijn door het gras aan het oog onttrokken .  Weer terug oversteek via brug een zand met smal asfaltfietspad op langs wuivende rietkragen , na een poosje opnieuw graswegje , nu langs sloot met bedenkelijke kleur van water . Lijkt olie of benzine op het water te liggen. Kan ook zijn dat dit van dode eikenbladeren is,  welke ook zo'n uitziend zuur afscheiden. Het waterpeil ligt erg hoog , en het pad is evenals het vorige erg drassig .  Jagers uitkijkhutten of stoelen boven ladders volgen . Een enorme coniferenplantage/ kwekerij. En ander tuinplanterij en geboomte. . Weide en akkers inruilen voor dicht bos met kronkelend smal pad met bomen en planten van zowat aller soort . Een beukenrij , om rand veld /bos weer via asfaltweg aan een grote schuur de rustpost te naderen.  Routeman Frans Tilborghs verzekert me met bestuurslid Jan  Sengers , dat de lus van minstens tien k.m. van hier af verkrijgbaar aan de verzorgingswagen een must is om te doen.  Warm aanbevolen en ik geloof ze zonder meer.  Even nog asfaltbochtjes en dan weer het graspad op langs weelderig struikgewas de bossen in , het is opletten , want er lijkt bijna geen pad te liggen en ik stoei me door de rimboe-achtige toestand.  Bepijling en papier helpen me. Het wordt draaien met de schouders langs takkenwerk .  En de schoenenpoetser doet zijn werk na een wegje met jonge eikenboompjes , opnieuw.  Gemene boomwortels , opgepast.  Het is dras als wat hier in dit bos en een klein gemeen nauwelijks zichtbaar beekje moet met sprong genomen worden.  Graswegje één persoons langs de Dommel volgt,  Sluis hiervan met stuw en waterval over en weer even wat modderpadderigheid.  . Ik dans de samba , of zoiets toch , korte beentjes hebben het hier pittig, weg verhardt met puinsteen , en een bijzonder oever vennenpad draait ons erlangs, een ven met alle waterplantengroei , half struikelend over boomstronken .   Groepen paddenstoelen en boleten schuiven het oog voorbij.  Wegje Veldhoven-Waalre overgaand verder , het bos weer in na stukkie fietspad.  Zandwegjes door recht op de bush-bush af van moersgewassen overwegend riet en wilgen.  Klaphekken met toegang "Dommeldal "zo zegt aanduiding .  Loop door erg hoge riet en wilgenboompjes ,  zo smal paadje ,  en struiken en opnieuw maakt het gedraai m'n schouders los . Bijna ondoordringbaar hier.   Rivier wordt eindweegs gevolgd , welke flink stroomt . Weer als een draaikonthekje en klappoort door gaat het dwars een weide met grazers door. Is de toren [kantoor] van chipmachinesfabrikant een poos dominant aanwezig.  Loopt even weg op recht op viaduct  E34/A67 , langs ontspannings en congrescentrum , en vlak voor autoweg draai ik langzaam ervan af. Langs een brede sloot flink vol water en hekwerk van centrum over gras om in modder te eindigen . Brug weer overgaand , kom ik in buurtschap Heers , met een prachtige dichte bomenrijen { linden} ,  brink.  Enorme honden blaffen me toe , maar veilig achter hoog hekwerk .  Na asfalt volgt weer zachte grond van wisselend bos en open onder mijn schoenen . Achter conferentie-centrum  met hotel , Koningshof door weer velden met bosranden volgend ,  Manège langs en tuinen van huizen , hoor ik vlak achter me een knal van e.o.a. zwaar geweer. Een jager aan het werk?  Vast en zeker , maar  zijn niet mijn vrienden.   Een zo ver als kijken , grote kerstbomenkwekerij -plantage volgt. . Dan toch maar weer het bos in wat begon met een donker oud sparrenbos , amechtig hoge jongens, verderop met gemengd bos en cross-spoor kuilenpad wat de gewrichten op de proef stelt een tijdje , weer paddenstoelen veler soort en boomzwammen .   Een hondentrainingsveld -club langsheen , om af te draaien onder een hoogspanningslijn met lagere begroeiing , struiken en bomenwerk jonge berk vooral en laaggroei van jonge boompjes.  Huppel ik al draaiend met padje mee en een bord geeft aan dat de rustpost van begin deze extra lus nadert.  Niets vermoedend van haar aanwezigheid , zie ik ineens onze medewerkster van het duo  "Gonny en Jos "Hollanders ;  Gonny zelf , de hal weer uitstappen met Marijke haar meeloopster uit Heeze.  Een kreet ontvalt me , Gon keert weerom om nog gauw even een babbel te slaan .  Het toeval wil dat ze aan een andere lus bezig zijn dus even samen lopen is er niet bij.  Marij zet 'r de schoenen in na deze onderbreking onvoorzien.  Even later kruisen beide alsnog mijn gaande route en volgt weer even een bijbabbel.  Gonny vindt het maar prachtig een mede-beneluxer zo maar middenweeks te treffen.  Opgewekt als ze is als altijd.  En enthousiaste verhalen van wandelingen voorbije tijd.  Asfalt vervolgt door een  bos , om bij jeugdcentrum en ontspannig "Buitenjan " het bos in te gaan.  De provinciale gewestweg herriet op de achtergrond .  Die ga ik verderop met een stadgenoot meegaande vanaf bijna laatste rustpost over en een golfterrein  langs , bukken voor vliegende golfballen hoeft gelukkig niet.  Weg wordt pad en gaat recht op bosstrook langs talud van E34 onderlangs  met velden en tuinbouw linkerhand, en de toren van Steensel wenkt in de verte.  Weiden , en  ook  een enorme kudde lama's diverse grootten en kleuren een weide voor alle leeftijden zo te zien , lichte , donkere tot erg donkere exemplaren bevolken de wei. Die jongsten schattig toch om te zien.  Ik blijf met maat op eerbiedige afstand , wetende dat ze flink kunnen spuwen als belangstelling niet bevalt.  Opnieuw volgen onafzienbare tuinderijenlandschappen en boom en plantenkwekerijen {plantages}. Een haakse draai brengt ons van smal naar smaller om te overgaan in een smal rommelig omsloten met bomen en struiken , graspad ,  in ganzenpas dus hier.  Een kapel huisje uit 2001 zoals de steen in de gevel zegt, wat dorpse uitbreidingen op afstand , velden in en dan volgt even wat straatwerk met rotonde , {rondpunt } voor onze zuidelijke buren/wandelvrienden.  Maatje ziet eerder een pijl dan ik en ik corrigeer mijn koers. We lopen een wagen geparkeerd voorbij , waarin languit een man ligt . Ik wordt nieuwsgierig , is dit wel goed {?}  , maar wat later zie ik zijn borstkas licht op en neer gaan . Ik grap nog ; zou ie voorlopig niet meer binnen mogen komen , of zoiets toch ? Zit onder de knoet ván.  We vervolgen gerustgesteld en komen alras aan het plein met opmerkelijk veel Belgische nummerplaten toch , waaraan het buurthuis De Höllekes {Holletjes } , zich bevind.  Ik besluit vanwege het late tijdstip maar niet meer een extra lus van 8 k.m. nog te doen want dan voel ik  het pijlophalers duo in mijn rug en dit loopt niet prettig.  Wel volgen nog ontmoetingen  met burolisten en leden  bestuurderen en medewerkers en ook binnendruppelende wandelaars gesprekjes over wat kwam , wat ging , veranderde , of bleef.  Tips suggesties etc.  Wandelaangelegenheden , dat wel . Nu eens geen politiek en maatschappelijke zaken . Ik kijk terug op een fijne wandeldag.  Helemaal De Kempen ,  in al haar rust en variatie . Natuurtocht van de bovenste plank .  Een geweldige pluim op de hoeden of mutsen , of in de haren of zo , voor alle inzet vandaag. Want dat was absoluut superbe weer bij deze club. Daarom ben ik er ook zo graag altijd.

Komend weekeinde geen gewandel van mij, de stad viert feest inclusief de grote marathon met duizenden en duizenden toeschouwers en een sfeer van jewelste , niet te missen als inwoner zeker niet. Stad en omgeving is in de ban ervan.  Het weekend  erna volgt de eerste van de reeks wintertochten van Olat , vanuit de bakermat van hun ; St. Oedenrode . Laatste weekend der maand Boxtel , zeker ook de moeite altijd waard. Misschien zien we elkaar daar ook wel of onderweg ergens slenterend, nou nee stevig in de pas toch.  Gewoon blijven wandelen dus . Tot dan , houdoe , tot ziens en anders lezens hier.

Peter Heesakkers

Je maakt het zelden of nooit mee , het inschrijf en startburo aan het Centraal station en bovendien maar een 10 minuten gaans van huis . Een echte etappe-mars van/naar dus . Dwars door De Kempen . De zon doet zijn best , dit in tegenstelling tot vorig jaar , toen er deels in de gietende regen gewandeld moest worden . En we ternauwernood een onweersbui konden ontwijken . De inschrijving dus aan de zuidkant van het station , bijna niets wijst erop waar het buro gepositioneerd is . Er was zo vroeg ook niks te drinken voorhanden , en dus kan meteen na inschrijving de tocht aangevangen worden . Oost en west Eindhoven wordt langs de Dommelrivier van noord naar zuid doorsneden door deze , middels ruige groengebieden en parken , waaraan de stad overigens sowieso rijk is . Ook wel de groene long genaamd . Na 200 mtr. ben ik al het park van een paar k.m. lang binnengestapt gaande in zuidelijke richting . Dommel en Tongelreep zullen mijn routeleiddraad voorlopig zijn . De parken tonen zich nu op haar mooist door volgroeid groen en bloeidende bloemen en plantenstruiken als de rododendron . De binnenstad rakelings langsgaande en nauwelijks zicht of merkbaar ,. Toch vanwege bouwwerken nog een stukje uitgaansstraat een omlegging , en zie ik hoe de veegwagen nog niet langs is geweest sinds voorbije nacht . Een regelrechte bende . Ga weer het park achter het stadhuis door met diverse kunstwerken , en achter de burgemeesterkamer , vervolgt het door nu en dan een weg over te steken alsmaar park door . Ook hier telkens kunstwerken . De ring wordt bereikt na door ruig en onbewerkt natuurgebied als park , en ga langs het pre-historisch openluchtmuseum waarvan van buiten af wat bouwsels zichtbaar zijn . Een mooi landschappelijk gebied volgt . Maken een paar U -draaiïngen en gaan achter zusterklooster houten bruggen over tot een eeuwenoude watermolen met even verder een waterval sluisbrug over en verder weer langs de Dommel almaar parkgebied door . Ga weg kruisen en vervolg park langs enorm High-tech complex op afstand en beland dan eindelijk in stads buitengebied de zuid-west zijde over zand en graspadennetwerk . Eindelijk laat ik de contouren van de vijfde grootste stad des lands voorgoed achter me , na dik anderhalf uur parken en natuur lijk en ruigtegebied . Zeer kundig door de parkoersuitzetter gevonden ingenieus haast en al het summum van natuur . De rustpost dient zich aan in de open lucht , en de wandelaar mag nemen zoveel hij wil ook voor evtl . onderweg , fruit , koek , warms , fris you name it het was er , en dit alles was vooraf in de inschrijfprijs verdisconteert . Je komt letterlijk niks te kort . Verder gaat het weer in de zon een dreef door industriezone vanaf de randweg . Linksaf , en over de weg naar Antwerpen E34 . Lopen wandelaars tegemoet . Blijken pelgrims te zijn op weg naar Maria-oord Meerveldhoven . Een Meimaandtraditie . Een passerende motorrijder wenkt me , kan hem door uitdos niet herkennen , maar moet mij wel kennen …. Hij stopt verderop zet zijn helm af en inderdaad een verzorger van Olatposten . Een praatje even . Ik vervolg langs doorgaande weg op fietspad en sla wat verderop het boerenland in . Nog een manege met ook luipaarden ….. Eeh Luie paarden !... Groot gelijk ; ga daar maar eens staan met zoveel honderd kilo tot duizend op je poten . Zie paarden en pony's aller ras in de weiden . Paden door landschap volgen en omzoomd met sloot en bermplanten rijke schakering . Even dwars door oude dorpskom Waalre met stille schilderachtige straatjes en op het dorps en kerkplein schijnt een meeting te gaan aanvangen van oude 40 en 50-er jaren Amerikaanse oude slagschepen . Dorp uit wat beuken heggepaadjes , ook kerkepaadjes genoemd , en meent , Loon genaamd . Het gaat op de Volmolen aan waar de rustpost is na 16 k.m. , en van hier de kortere afstand start of bijvoegt . Hierna gaat het over even campingterrein , de ruigte in , onbewerkt natuur , een vochtig kronkelpaadje , en planken de doorgang enigszins vergemakkelijken . Telkens als we een gebied binnengaan verwelkomen de vogelkoren . Een fazant roept ergens . Het is hier uitgekiend mooi en een hele trits van bossen veldwegels door akkers en weide volgen een hele poos , vochtig groenlucht als natuurlijke parfum . Het bos dient zich k.m. -ers aan en aller soort bomen en jong spontaan grondgroen . Schaduwrijk en welkom . Het dorpje Riethoven , wordt bereikt en daar is het op terras aangenaam verpozen met andere dagrecreanten . Ook hier vervoegen weer nieuwe starters voor de kortste afstand en de finale richting doel Luyksgestel . Dorpje ; dus zo weer uit . Gaan e.o.a. verbindingslandweg op langs leidingwatergebouw , om verderop weer de velden in te gaan . 'k Word op afstand teruggeroepen , pijl gemist , ga terug onder dank , en blijf aan zoom veld boomkwekerij vooral coniferen , al hoge , en moet berekenend om waterkanon heendraven die juist het pad in zijn cirkelgang bereikt . Het wordt ook modderig nu van voorgaande dagen sproeien op deze veldweg . Dan opnieuw zijn er geen pijlen meer en met een groepje en na overleg besluit ik terug te lopen en jawel , daar hangt ie , gemist dus en smal bospad in . . Het parkoers wisselt sterk af met bosrandlopen vandaag langs velden van wat dan ook , en bosranddecors op afstand . Het padenwerk wisselt snel af en de vier kanten parkoersomschrijving moet de parkoersman vanwege het typewerk krampen in de vingers opgeleverd hebben vast . Hele reeksen paden en afslagen vermeldt hij uitvoerig . Het is de Kempenstreek op z'n mooist zonder reserve . De zon doet zich gelden in de opener delen , en gelukkig komen er almaar kleine stapelwolken opzetten . De routebouwer legt ook veel toeristische routepaden in zijn parkoers . Steken rotonde weg Valkenswaard -Eersel over , en delen een betonfietspad met fietsrecreanten door veld en later weer bos en gaan noordelijke rand Bergeyk . De rustpost met openluchtterras en kantinewagen , is aangenaam zitten . op 29.5 k.m. . Vervolg wegje met verspreide huizen , en opnieuw bos in met opvallend veel gele en witte vlinders . Langs paardenclub St.Petrus . Langs weideafzettingen en door stukken akkerlandschappen en wisselend bospercelen . Ik geraak zo langzamerhand uit de beschutting van allerlei bos , en weet nu van vorig jaar dat het afgelopen is met dit , en de velden ingegaan wordt . . Even nog zig-zag Bergeyks wijkje het Loo door . Ik ruik mijn stal en mijn benen merken het ook en het wandeltempo gaat duchtig omhoog met het zicht van de haven . Even nog een paralel met prov. weg en dan een draai over graswegje de landen in , de contouren van Luyksgestel in zicht met boompjes en struikgewas omrand . Zie bij een schaapskooi dat de schapen ook het lentegevoel te pakken hebben want ze hebben allemaal hun bontjassen uitgedaan , en opgeborgen , en staan en liggen poedelnaakt in de wei . Of zou het een schapennudistenkamp zijn ?.... Dan gaat het voorgoed het asfalt op en in rechte lijn op de dorpskern aan . Het is nog maar kort tijd voor een bakske koffie , want de uursdienst van de bus terug naar Eindhoven komt er zo aan . Nog bijna een uur bussen . Ik kijk terug op een werkelijk schitterende uitgekiende natuurtocht , wat een hels karwei moet zijn geweest voor de route-uitzetters en ze zeer toegewijd gedaan hebben . De route in grote lijnen van vorig jaar met wat nieuwe stukken ertussen . Deels overdekt parkoers , en dat voor zo'n verzorging en inschrijfprijs . Ik kijk terug op een werkelijk fantastische natuurtocht , mede door hoe de parkoersmensen het deel door de Eindhovense natuur en parken benut hebben . Grote klasse , en kenners geweest . Nu direct morgen trouwens opnieuw een natuurtocht die niet te missen mag zijn . Onvolprezen Someren en omgeving , en weer niet ver van m'n woonstee . Zal wel krap worden om er op tijd te zijn . Zal de chauffeur extra porren , want ik ga toch voor een redelijke afstand . Jullie ook gewoon doorwandelen dus . Houdoe en wie weet tot waar eens .

Peter Heesakkers

Zondag 21 september 2008

Combi wandeling

wsv De Grenslopers

Schinveldse Bossentocht te Schinveld

Vandaag liggen de langere afstanden weer op een flinke afstand dus besluiten wij om 2 tochtjes in de buurt te combineren. Als 1ste zijn we naar Schinveld gegaan voor de 15 km. Hier waren we al langer niet meer geweest omdat hier de afstanden voor ons aan de korte kant zijn en de Schinveldse bossen konden we ondertussen ook wel zo’n beetje. Dus het was voor ons een aardige verrassing dat het 1ste stuk meteen een natuurgebied, van natuurmonumenten, in ging. Over een wildrooster gaan we de brullende Schotse Hooglanders tegemoet. Overal staan leerzame infoborden die afgeschermd zijn voor deze runderen. We gaan het bos in waar deze beesten ook nog kunnen grazen. We verlaten het via een groot hek met bordje om het hek weer te sluiten. Kijk zegt Theo reeën! En ja in het weiland naast ons staat een hele roede. Zij worden opgeschrikt en vluchten het struikgewas in. Dit is echter niet van lange duur want daar stuiten ze op de wandelaars dus ze komen al snel weer terug gerend. Over graspaden gaat het verder en ongemerkt gaan we de grens met Duitsland over. In Hohenbusch hebben we een rust na zo’n kleine 3,5 km. We worden gewaarschuwd dat de volgende post pas op 11 km zal zijn maar dat is voor ons geen probleem. Het gaat richting Brunssum langs de Hendrik. Hier ligt nog een overblijfsel van het mijnverleden. Een grote afvalberg van de mijn de Hendrik is het enige wat nog doet vermoeden dat hier mijnactiviteiten hebben plaatsgevonden. We komen in het vernieuwde schutterspark waar Theo als klein jongetje nog met zijn familie uistapjes maakte. Hier herken je niets meer van terug aangezien ze het hele park op de schop hebben gehad. In een verzorgingshuis hebben we de controle. Hierna gaat het weer naar de Schinveldse bossen en bekend gebied. Via de woonwijk bereiken we de manege weer en melden ons af. Het gaat meteen door voor tochtje nummer 2

wv Gulpdal

Gulpdaltocht te Slenaken

Na een recreatieve route door het Zuid-Limburgse heuvelland bereiken we het plaatsje Slenaken. Bij de parkeerplaats is het erg druk maar het weiland is groot genoeg. We gaan hier voor de 25 km. We vertrekken meteen omdat we eigenlijk al aan de late kant zijn. Meteen bij de start is al de splitsing en gaat de 25 km alleen op pad. Hier zal het niet zo vlak zijn als vanmorgen. En dat klopt want het gaat meteen bergop. Boven op de heuvel aangekomen hebben we een mooi uitzicht. Langs een dichte kapel gaat het via vals plat weer verder omhoog tot op een kruising met een oude wegwijzer, een waterput en nog een kapel. We hebben pas een dikke km gelopen en hebben al meer gezweet dan de 1ste 15 km vanmorgen. We krijgen een mooi zicht op de kerk van Slenaken waar je goed ziet hoe we geklommen zijn. We naderen al snel de Belgische grens. Bij grenspaal 18 gaan we Teuven in. Hier worden we gewaarschuwd voor fietser. Er is vandaag ook een of andere fietstocht aan de gang die vaker onze route kruist. We moeten via een bruggetje de Gulp oversteken maar deze fietsers wilde ons eerst niet doorlaten terwijl zij rustig door het water konden gaan. Het gaat verder omhoog met een flinke klim tot in het bos. Hier hobbelen wat heen en weer en passeren weer ergens ongemerkt de grens. Het gaat nu gauw op onze 1ste rust aan bij een boer. Hier komen de andere afstanden ook. Het gaat nu richting Epen en Gulpen. Over een veldweg tot bij een smal voetpad omhoog. Boven aangekomen stond een oude waterput. Langs de golfbanen komen we uit op de route van de heuvelland 4 daagse. Nu gaan we echter niet het weiland in maar volgen de weg. Hier staat de pijl naar links en ook het lintje hing links in maar daarna zien we niets meer. We volgen deze weg en komen weer bij de waterput uit. Dit klopt dus duidelijk niet. Toch volgen we de weg verder tot van links weer wandelaars erbij komen en gaan naar de rust. Het blijkt dat wij hier pas na zo’n 12 km weer terug moesten komen en we op de terugweg waren. Waarschijnlijk waren de pijlen al weggehaald. Ach dan maar wat minder lopen of we plakken er dadelijk nog een rondje aan. We gaan het bos weer in en blijven dit volgen tot we weer bovenaan bij Slenaken uitkomen. Ook nu heeft de wandelvereniging zich de moeite genomen om de wandelaars te laten genieten van de mooie omgeving. Soms werd je er zelfs met een A4tje op gewezen. In Slenaken aangekomen zien we dat het 1ste stuk van de route, van de andere afstanden nog gemarkeerd is. Dus….. ja wij volgen dat! We willen wel aan onze kilometers komen aangezien we ergens fout zijn gegaan. We gaan de weilanden in, een gebied van Staatsbosbeheer. We volgen het een flink stuk tot we zoiets hebben van nu moeten we weer eens aan de terugweg denken. Uiteraard lopen wij niet dezelfde weg terug maar steken de Gulp over en komen net buiten Slenaken uit. Langs de parkeerplaats en 180 graden van de andere kant komen we bij de finish uit. Ondanks alles een mooi tochtje, maar dat lag ook aan het mooie weer waardoor je prachtige vergezichten had.