BeneluxWandelen.eu

Zondag 19 april 2009

K7 Zevenmaal Kempen

Herentalse Wandelclub

Vandaag willen we weer graag een lange afstand lopen maar het liefst er niet te ver voor rijden. Dus komen we in Herentals bij de K7 terecht. Hier zijn we verschillende jaren geleden ook geweest en vonden de wandeling wel gaan. Bij de start treffen we meteen een Nederlander het is Gerrie met het baardje. We zijn nog niet zolang op pad als we het bos ingaan. Hier lopen we langs een kruisweg omhoog. Deze was niet rolstoel of mindervalide vriendelijk met treden in verschillende hoogtes. De meeste wandelaars liepen er dan ook rechts langs af. We draaien een beetje door het bos heen en komen bij een zandvlakte uit met een uitkijktoren. Ja, ik hoor jullie al denken daar gaan ze weer. Nee, nu niet, want deze uitkijktoren was punt 1 nog dicht en punt 2 hadden we die jaren geleden al eens beklommen. Toen hadden we 40 km afgelegd van de 50 km waar we toen mee bezig waren. Dat de finish zo dichtbij zou liggen hadden we toen nooit kunnen denken! We kronkelen heen en weer en komen bij de watermaatschappij uit. Hier is een informatie/doecentrum gemaakt dat gratis toegankelijk is. Hier draait de 10 km van ons weg. Zij lopen langs een waterbekken die volgens de watermaatschappij erg gevaarlijk is. Er hangt n.l. een bordje bij met de tekst; gevaar voor verdrinking. Alleen denk ik dat ze daar nu geen gelijk mee hebben er staat geen drup water in! We komen in Vorselaar uit waar we bij een camping de rust hebben. Na deze rust gaat de 50 km eventjes alleen op pad. We lopen langs de Kleine Nete en door het bos. Na zo’n 3 km dan komen de routes weer samen. Zelfs de 10 km komt er weer bij! In de volgende plaats wat volgens mij weer Herentals is komen we bij een rust. We gaan naar het begijnenhofje met in het midden een kerk. Dit is trouwens een nieuw oud hofje want het oude werd in 1578 gesloopt en in 1597 werd hij weer opnieuw geopend. We crossen heen en weer brengen de 10 km bijna tot aan de finish, steken de straat van de finish zelfs over en gaan dan met de 30/42 km verder. We gaan het kanaal over en het bos in. Nadat we het bos zijn uitgekomen vervolgen wij de verharde weg tot aan onze rust, bij een hondenclub. Wij lopen verder omdat we een bankje willen opzoeken. We moeten weer het water over (niet het kanaal van eerder) en komen zo meteen over dezelfde brug terug. We komen langs de molen waar niet eens een bankje staat. Met een grote boog lopen we om de molen heen en vinden een bankje waar we neerploffen. We zien een bekend gezicht aankomen. Het is Martin uit Roosendaal die ons vanaf de molen al had gezien. Het blijkt n.l. dat onze petjes net boven het groen uitkwam. Hij babbelt ff en loopt dan weer verder. Ook wij gaan weer op pad. Alleen als wij bij de brug komen gaan wij niet meer terug richting rust. We hebben er geen zin in om parallel aan de heenweg (pakweg 2 meter verschil!) terug te lopen en dan nogmaals dezelfde weg te lopen. De route nu is niet zo leuk en afwisselend zoals vanmorgen. We komen bij een caférust uit waar de 50 km weer een rondje draait. Als we aan dit rondje bezig zijn zien in de verte Bobbejaanland liggen. We draaien een rondje door het bos en zijn naar onze menig vrij snel terug. We lopen verder om later nog ergens te rusten. We komen weer langs de Nete te lopen. We krijgen nu nog een mooi stukje natuurgebied. Over vlondertjes loopt onze route verder. Dit gebied heet Olens Broek – Langendonk. In een vogel kijkhut gaan we even rusten. Zo hebben wij een mooie blik op de natuur en de wandelaars waaronder martin. Hij vond ons stekkie nog niet zo gek uitgekozen. Ook nu moeten we weer een stukje langs de Nete en gaan we nog een heideveld op. Opeens veranderd onze wandeling in een survival want we moeten dwars door de brem heen! Even een stukje verharde weg en dan weer langs de Nete. Nu komen ook de korte afstanden erbij dus kan de finish niet ver meer zijn. En zo was het ook voor we het goed en wel beseffen staan we voor het gebouw.

Zondag 20 April 2008

Herentalse Wandelclub

28ste Perswandeling

Linda durft met haar weerbarstige knie de Giesse Baargskes nog niet aan. Het wordt een dagje vlak Kempenland vanuit Herentals. Komen de eerste kilometers wel bedrogen uit. Het stukje befaamde kruisweg is maar een opwarmertje. Over behoorlijk stevig golvende, zanderige paden mogen wij door de Kempense bossen hossen. Hier liep menig wandelaar de vorige paar jaren beruchte kilometers! Bij stralend zonnig weer genieten we van de heuveltjes, de grillig gevormde sparren en de strookjes heide. Een Olatter uit Bladel houdt ons even gezelschap maar vind ons tempo te laag en weg is hij. Met z’n tweetjes zetten we koers over vlakkere wegen en paden onderaf de Heksenberg, cafeetje waar de eerste rust gelegen is na 8,6km. Opvallend, geen enkele clubwerking hier. De gedachte ‘back to basics’ waart blijkbaar nog altijd door de wandelende Kempen. De Hobohem Family heeft er hier al een extra lus opzitten, zij lopen de 50km, K7 ter wille. Wij houden het bij een korte marathon.

We zijn als eersten weer op pad. Mogen wat villaatjes kijken in de groene rand van Lichtaart. Bij de watertoren Hoge Berg slokken de bossen ons terug op. Ellenlange rechte zandpaden leiden ons naar de meeuwenvijver. Het parkoers is nogal dun gepijld en elk om beurt loopt even fout, kwestie van zeker geen kilometertjes tekort te komen. Bij Hulzen steken we de spoorlijn over en lopen door landbouwgebied. Boeren zijn ijverig hun velden aan het ploegen. Een sliert van meeuwen in het zog van hun tractoren vinden hier hun zondagse dis. Bosjes en velden wisselen elkaar nu geregeld af. Als we de AA overstappen wordt ons veel duidelijk. We gaan rusten in het zaaltje waar de januaritocht start, bij de voetbalterreinen van Poederlee. Net als in het startlokaal ook hier vele bekenden, Wannes, Louieke Wouters, Herman Stroboer, best gezellig dus.

We stappen hier een extra lusje van zo’n 5,5 km. Het parkoers voert ons door Zittaart, de echte Kempense boerenbuiten, bosjes, weilanden, nog rustende akkers, her en der een boerderij. Vele paden zijn stuk gereden door zware landbouwmachines. Gelukkig is het droog en blijven ze goed begaanbaar. Het is al erg rustig als we een tweede keer De Kouter aandoen. Terwijl wij buiten in het zonnetje rusten, vang ik gesprekken op over verloren gelopen wandelaars. Voorzichtigheid geboden dus. Driewerf helaas echter …ook wij hebben van Jan! Belanden terug in het parkoers van eerder deze morgen en keren dus op onze stappen terug. Moeten een onooglijk paadje rechtsaf. De pijlen hangen er wel maar onderlijnen onvoldoende duidelijk de spitsvondigheid van de parkoersbouwer. Stappen zoals verwacht langs de Heggekapel en zo verder randje Vorselaar. Steken de AA over wandelend door de velden van Den Haert. Ons volgende doel wordt de Toeristentoren in Herentals. Mogen eerst nog genieten van een ferme streep bos. Bij de zanderige klim naar de toren zit Herman op een bankje – de pijp is uit zegt hij. Wij maken ons geen zorgen, deze oude krijger komt zeker goed terecht. Lopen Herentals niet binnen maar langs achterafjes richting Bloso en Hidrodoe. We krijgen nog een extraatje onder de slof. Eerst heerlijke slingerpaadjes door jonge bossen, daarna een ellendig lange asfaltweg tot pal tegenover Camping Ozon, onze vierde rustpost. Deze etappe van ruim 9km zal velen pijn gedaan hebben. Gezeten in het zonnetje kunnen we de batterijtjes terug opladen bij de gezellige deuntjes van een ‘jazzke’.

De laatste acht kilometer beginnen met een tarmacje (Heiken) en vervolgens onverharde paadjes door het Peerdsbos richting Nete. Het is altijd leuk langs dit bruine riviertje te mogen kuieren. Donkere wolken pakken zicht boven onze hoofden samen, als we maar droog binnen komen! Stroken bos en Netedijk worden vakkundig afgewisseld. We lopen langs de andere zijde van het Bloso domein stilaan Herentals binnen. Bij het station passeert de bus van wsk Marke ons. Even verder ligt de laatste rust in zaaltje Sint-Antonius van de Kapucijnen. Deze keer moeten we binnen zitten want een regenvlaagje trekt over de provinciestad. Het is alweer voorbij als wij onze laatste etappe aanvatten, de stadslus. Achterafjes dwars door het centrum zetten ons af bij het Begijnhof. De kerk is aardig gerestaureerd, helaas staan de huizen erbij als krotten. Laat ons hopen dat hier gauw verandering in komt. Rest ons door De Hellekens te lopen, paadjes dwars door weilanden tot bij de Nete. De aangelegde vistrap van het Spaans Hof wordt onze laatste bezienswaardigheid. Een beetje moe maar tevreden lopen we over de finish. Hebben geen trek in Westmalle, het wordt ook voor ons Duvel. Terwijl de helpers zich tegoed doen aan vol-au-vent, laten wij elk twee blondjes tot hun recht komen. Hebben dit weekend twee Antwerpse tochten gelopen met heel anderen parkoersen dan wij ons herinnerden, en dat is altijd leuk. Verandering van spijs doet eten, zei ons moeder altijd.

We hebben nog niet echt beslist wat het volgend weekend wordt. De grootste kanshebbers zijn Louise-Marie en facteur Etienne of het Gentse Heusden op zaterdag. Werchter (ondanks de lange etappes) of Waasmunster op zondag. Eerst een weekje de baas te vriend houden.

Zaterdag 05 Januari 2008

Herentalse Wandelclub

Driekoningentocht in Poederlee

Lindake zet het jaar niet bepaald geslaagd in. Eerst wordt haar nieuwe fiets, tien maanden oud, gestolen. De vruchteloze zoektocht door ons dorp leidt niet alleen tot een groeiende frustratie maar ook tot een stevige verkoudheid. Laat de weerman dan ook nog ‘kwakkelweer’ voorspellen …en ik kan met het openbaar vervoer op stap. Geen Maarssen dus, want daar kan ik niet tijdig geraken maar Poederlee, het jaarlijks weerkerende eerste rendez-vous van de Kempense afstandenstappers. Samen met Patje Kloeck en nog een drietal wandelaars stappen we op de snelbus aan de Rooseveltplaats, hartje Antwerpen. Bij de Carnotstraat veel politie en een afgesloten rijvak. Er ligt bloed op de grond, zegt Patrick, is niet pluis. Het zal later een dodelijk ongeval met vluchtmisdrijf blijken te zijn. De aangereden dame was net even oud als ik, ik huiver bij de gedachte, voel medeleven.

We weten geen van allen welk de juiste afstaphalte is en gokken dus maar. De twee Patricken vinden meteen wandelpijlen …we zijn op een paar honderden meter van de start. Da hemme we weer goe gedoan, zegt ons facteur lachend, wa een team. Het is vrij rustig in de startzaal. Begroet wat Keibergers en Voskes (o.a. Max) en ga op pad. Voorbij de voetbalvelden krijgen we meteen onze eerste strook sparrenbos aangeboden. Jagers knallen letterlijk de vogels uit de bomen, ik zie ze triestig naar beneden dwarrelen.De 30km mag al meteen een ommetje maken. Een paar rustige wegen leiden ons naar rivier de Aa. Mooi is dit bij nochtans grijs en winderig weer. De strookjes bos liggen er bepaald vettig bij, ondanks het hier zandgrond betreft. Deze omgeving blijkt Den Haert te noemen, Kempens voor onontgonnen gebied. Een uit de kluiten gewassen molshoop noemt Den Ouden Hofberg en blijkt de resten van een eeuwenoude nederzetting te zijn. Onze parkoersbouwer wisselt stukjes bos en strookjes langs de Aa vakkundig af. Finaal lopen we toch van het water weg langs een pad door velden waar winterwortelen en prei met de hand worden gerooid. Ja, we gaan even vijftig jaar terug in de tijd, zonde van de tractor, had een boerenknol moeten zijn. Een volgende bosstrook zet ons af bij de Heggekapel en de wandelaars van de kortere afstanden. We lopen westwaarts door een afwisseling van naaldbosjes en asfaltwegen in het groene Kempenland. De Vlaamse kapelletjes mogen natuurlijk niet ontbreken. Terwijl we de eerste rust ‘in het platenkot’ van F.C. De Kroon naderen begint het zowaar te regenen, koud water. Binnen is het behoorlijk druk, ik kan even een paar woorden wisselen met Paul Baestaens. Hij vraagt of ik fotograaf van dienst ben want zijn Olympus ligt buiten strijd. Komt in orde makker!

Het regent nog steeds als ik een koffietje later vertrek, gelukkig niet voor lang. Brede zandpaden in de open ruimte krijg ik nu voorgeschoteld. Ben hier vrijwel alleen. Weilanden en rustende akkers wisselen af met plukken bos, zanderige of vettige paden met stukken beton. Zo ken ik de streek hier. De tweede rust na zo’n 14km is in ‘platenkot 2’, de kantine van F.C. Zegbroek. Ik ken er bijna elke wandelaar, van de Hobohem Family over clubmaatjes Jakke en Nestor tot Wannes en de Jef, ze zijn er allemaal. Traditiegetrouw ben ik de enige die nog de lus moet lopen, ik moet mijn reputatie hoog houden! Bij een schraal winterzonnetje en een vervelende wind begin ik eraan. Eerst wat betonlopen tot ‘de Roos van Casablanca’. Het weer klaart uit en ik krijg zowaar een blauwe hemel tot aan de horizon te bewonderen. Duik de Lovenhoek in. Dit blijkt een pracht van een sparrenbos te zijn met een ondergroei van rododendrons. Het is hier heerlijk flaneren, eerst over brede zandpaden of een fietspad, later door stukgelopen paardenpaden, dieper in het bos. Ja dit is een knappe lus. Een smal paadje langs een diep ingesneden beekje heeft iets idyllisch.Maar er komt een einde aan, daar wenkt Zegbroek terug. De helpers zijn de zaal al aan het opruimen maar ik wordt vriendelijk bediend, dit is leuk.

Hou het bij één drankje en zet de tocht verder. Open terrein zet ons af bij ‘de 14 kapelletjes’ een leuk extraatje. Worden van hieraf natuurlijk onvermijdelijk naar het waterkasteel van Vorselaar geleid. Een must ja, maar altijd een plezier om langs te lopen want echt een pracht van een verzameling gebouwen. Na de statige dreven moeten we door wat Vorselaarse straatjes. Alles lijkt hier Vispluk te noemen, althans ik kom vrijwel geen andere naam tegen. We worden opnieuw de weidse, eenzame landerijen ingestuurd, ik bemerk nog nauwelijks enige wandelaar. Er lijkt ook geen einde te komen aan de vooropgezette 5,7 km, ik doe er ruim 70 minuten over. Ook in F.C. De Kroon wordt druk gepoetst. Opnieuw wordt spijs en drank echter met de glimlach aangereikt. Kempense gastvrijheid. De avond valt al langzaam als ik aan de laatste etappe begin. Zeker de stroken bos, die we nog aangeboden krijgen, zijn al bepaald duister. Ik stap dan ook flink door, toch nog genietend van deze tocht. Beslis de startzaal niet meer binnen te gaan maar te wachten op de bus. Het wordt even avontuurlijk.

In plaats van 40 minuten te wachten op de snelbus naar Antwerpen neem ik binnen de paar minuten deze in de andere richting, naar Herentals station. Wij moeten voor de overweg wachten terwijl er een trein passeert. Inderdaad … was die naar Antwerpen! Ik moet er 50 minuten wachten! Dan maar terug naar de bus. Ja, ik win ruim 20 minuten door deze te nemen tot in de Koekestad, Poederlee terug voorbij rijdend! Leve het openbaar vervoer! Ik moet er eigenlijk om lachen, het hoort er allemaal bij, maakt het geheel een beetje avontuurlijk. Kom best tevreden terug thuis. Op één buitje na viel het weer best mee, en na enkele jaren afwezigheid was het leuk deze tocht nog eens te lopen. Morgen staat het Pajottenland op het programma, want ik hou bij het wandelen van afwisseling.