BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 06 September 2008

Heuvellandstappers

Elfbergentocht te Westouter

De voorbeschouwing op hun website biedt een modieuze tocht aan, de Elfbergentocht wordt een ‘light’ versie dit jaar. Wij houden het dan ook nog eens bij 36km, lijken dus makkelijk weg te komen. In de startzaal komen we een somber kijkende Stef tegen. Kop op kerel, deze tegenslag kom je vast ook wel weer te boven! Tekst en uitleg bij de parkoerstekening geven 5 hellingen aan en 23 stroken onverhard voor een totaal van 19km. Als dat niet duidelijk is! Onze parkoersmeester meldt ‘met bloedend hart’ dat één kilometer natuur diende geschrapt te worden vanwege ‘te nat’. En als hij dat zegt kunnen we er ons echt wel iets bij voorstellen!

Bij winderig en bewolkt weer sluipen we langs de fraaie Westouterse dorpskerk en stille straatjes het dorp uit. Het eerste vergezicht toont ons de bekende heuvelrij. Wij wandelen de andere richting uit, de Vlaamse velden in met zijn zachte golvingen. Het opwarmertje bestaat uit een lange trage klim richting Vitsmolenhoeve. Hier wacht een onwaarschijnlijk vergezicht over het vlakke Vlaamse land van Poperinge tot Ieper. Enkel een natuurlijke ooglens kan dit geheel over zijn ganse brede opnemen. Onwillekeurig denk ik aan Jacques Brel en zijn Plat Pays. We stappen dan ook vrij snel het land van Marianne binnen, het grootste gedeelte van de tocht zal zich hier afspelen vandaag. Dartelen rond en over de Kokereleberg, langs menig kapelletje en met de zendmast van de Katsberg als baken. Onder ons ligt Boeschepe, veilig opgeborgen in een valleitje. De Mont des Cats is voor straks. Na enkele pittige verharde en onverharde stroken dalen we met uitzicht op de franse heuvel en het even franse Bailleul (Belle) af richting Berthen. Na een ingekorte 9,4km pauzeren we in het toepasselijke Rust’Hof. Zijn het roerend eens met Stef en zijn gezellen. Dit was een fenomenale opener. Behoorlijk pittig al merkte je het niet meteen en met een onwaarschijnlijke variatie in vergezichten. Zoals Stef het stelde : in één etappe heb je alle facetten van de Westhoek gezien. Gewoonweg geniaal!

De tweede etappe is van het klassiekere soort en gunt onze spieren wat rust. We wandelen in een weidse boog rond de Katsberg met uitzicht op de Zwarteberg en Belle in de vlakte. Dit is echt landbouwland. Tussen de veelheid aan gewassen mag natuurlijk het tabaksveld niet ontbreken. Een haag blijkt haast volledig overwoekert door pompoenplanten. De oranje soepgroente ligt als in een wieg verscholen in het groen.Midden wat hemels gedruppel wandelen we door het al even franse Meteren en de fantastische straatnaamborden, Frans-Vlaanderen op z’n best. Er wacht ons een lange trage klim richting klooster en antenne. Het holle wegje naar het einde toe is er eentje van het pittiger soort. Bij de kloostermuur even omkeren, wauw …een fantastisch uitzicht heb je hier op het vlakke noorden van Frankrijk. Pauzeren doen we in het intussen beroemde zaaltje, dit keer zonder beenhesp aan het spit, maar met een gewone boterham. Een bekend koppel Pompoenstappers zijn halfweg de 50km en vinden het een behoorlijk zware tocht. Ik kan het niet nalaten hen te vertellen dat er nog meer leuks volgt.

De afdaling van de Katsberg loopt door de prachtige bosstrook, inclusief holle weg tot aan de voet van de mast. We mogen nog eens genieten van het schitterende franse panorama. Bij heus stormachtig weer zakken we over grintpaden verder de velden in. Vlak …vergeet het maar, parcours valloné zouden onze Waalse wandelvrienden zeggen. We volgen de ‘Sentiers autour du Monastère’ voorbij Le Meuledick en over heerlijke paden afgezoomd met metershoge meidoorn. Opnieuw een schitterend en pittig stuk parkoers. In de diepte wacht voor de tweede keer de rust in Berthen. We hebben er ongeveer 23km opzitten. Na de rust trekt de parkoersmeester nog eens alle registers open. Veldwegen dien je hier soms letterlijk te nemen, als je over de stoppels van een graanveld stapt. Vlakke stukjes worden enkel bewandeld als het echt niet anders kan. Het thema is meer dan ooit ‘what goes up must come down’ en wordt als een refrein haast eindeloos herhaald. We zijn al een paar kilometer onderweg als we de kerk van Berthen langs een andere kant passeren. Dit heerschap tekent parkoersen op een zakdoek, maar dan wel eentje van kant met veel franjes! Terwijl boer en boerin naarstig de hop oogsten stappen wij dapper verder richting laatste rustpost. We weten het intussen al, de Zwarteberg beklimmen we langs een heus ‘puinpad’. Deze holle weg moet zowat al het bouwpuin uit de buurt bevatten! Het pad noemt dan ook toepasselijk ‘impasse du Bowland’. Helemaal boven nog eens dat schitterende uitzicht tot ver voorbij Poperinge. Rusten doen we binnen het domein van de Zwarteberg, op stoeltjes gezeten als in een tuin onder de bomen.

De laatste etappe wenkt. Mijn stille wens wordt verhoord. We mogen door het bosrijke natuurdomein Marguerite Yourcenar wandelen. Over de zuidflank van de heuvel stappend, gunnen de doorkijkjes ons het contrasterende uitzicht over het vlakke land met de woondozen van Lille als verre achtergrond. Langs een kampeerterrein wandelen we over ons onbekende paadjes, er zit zelfs een steile trap in. Tot onze verbazing komen we bij de grens uit, net voorbij de permanente Vlaamse kermis van de Zwarteberg. De 50km vertrekt nog voor een extra lus, wij stappen de hoofdweg over. Mogen nu door de velden uitbollen, zachtjes zakkend naar het donkere kerkje van Westouter en de finish. Hier komen we Brugse Monique en Gwy tegen. Met deze laatste wordt uitgebreid nagekaart over de Oxfam Trailwalk. Ook de Pompoenstappers vallen binnen. En …vraag ik. We hebben de Rodeberg langs alle kanten gezien is het puffende antwoord. De herinnering aan een lusje Loker-Loker is bij ons nog levendig!

We nemen afscheid van Gwy, hebben nog één afspraak in het dorp …bij St-Hubertus! En we zijn er niet alleen, Stef kent blijkbaar ook deze weg net als onze Kempenaren. We genieten van onze favoriete schotel …neen, geen ‘tomate crevette’! Het is al laat als we voldaan de terugweg naar het Antwerpse aanvatten. Hoe dikwijls we het al gezegd hebben weten we zelf niet meer maar …deze parkoersopbouw was weer eens verrassend en geniaal. We zijn opnieuw een schitterende, meeslepende en pittige ervaring rijker. Nog twee afspraken maken de Heuvellandstappers dit jaar, Mesen op een vrijdag en De Klijte in het weekend. Als het enigszins meezit doen we ze nog alle twee aan. En dan …is er Keizer Karel!

Maandag 12 Mei 2008

Heuvellandstappers

Festivaltocht te Dranouter

Na twee dagen ‘stadstochten’ gewandeld te hebben zoeken we terug ‘den boerenbuiten’ op. Waar kan je dan beter zijn dan ‘op de Schreve’? Het anderhalf uur autorijden hebben we er zeker voor over. Het scheelt hem niet zo veel of ons karretje kent intussen zelf de weg. De marspijlen vanaf Ieper duiden gewoontegetrouw op een goed verzorgde organisatie. Wij weten intussen exact waar we de eerste kunnen verwachten. Parkeren in de stille straatjes van een wijk in aanbouw, net achter de auto met boodschap ‘hier een brave hond’. Deze wandelaars zijn hier ook vaste klanten. Het speelplaatsje van de Dranouterse school is voor de helft ingepalmd door containers die dienst doen als klaslokalen. Toch is er voldoende plaats om ‘een terrasje te doen’. Dankzij de Heuvellandse website hadden wij al een idee van het parkoers. Stel nochtans tot mijn verrassing vast dat er een hele brok Kemmelberg inzit. De webtekst sprak enkel over de Monteberg. Een geintje van de parkoersmeester ?

Onder een loden zon maar met gelukkig wat wind beginnen we aan de opdracht van 31,2 km. Verlaten het dorp met een afdaling naar de festivalweide, nu gewoon weide. Geen Steenstraat deze keer maar rechtsop richting Hille. Een lange trage klim tilt ons uit de vallei en zet ons af ‘over de Schreve’. Even verder krijgen we een extraatje dat de naam Domaine National de Bailleul draagt. Een natuurgebiedje en wat schaduw terwijl we balanceren tussen jong bos en weiland. Als we het gebiedje verlaten stappen we de vlakke polder in. De torens van het Franse Bailleul liggen voor ons te blinken. Blijkbaar zijn wij de laatste die de langste afstand aanvatten. Of toch niet …een eindje achter ons een stip met haast …is uiteraard Brugse Monique, alias Speedy! Links ligt een helling met beboste kruin. Blijkt de Ravensberg te zijn. We klimmen tot zowat halverwege de puist, duiken vervolgens een hooiland in en worden afgezet bij het tankstation ‘Au Coin Perdu’. Het ligt inderdaad letterlijk in een verloren gat en is ondanks dat toch druk beklant. Van hieruit gaat het zachtjes dalend door open veld met een prachtig uitzicht over de heuvelrij van Catsberg tot Kemmel als toemaatje. Zijn wat blij ‘op de wind’ te mogen wandelen zodat we wat verkoeling krijgen. Rusten doen we een eerste keer na 8,5 leuke kilometer in het Capelaniehof. We zullen hier driemaal komen vandaag, een gok van de organisatie. Ik maak van de gelegenheid gebruik om even bij te praten met Wim Verhelst. Die weet ook zijn tochtjes wel te kiezen! Hij heeft één lus voorsprong op ons, late vogels zijnde, en we nemen afscheid.

De eerste lus brengt ons bergopwaarts halverwege de Zwartemolenstraat. Dan gaat het rechtsom de open velden in met uitzicht op Belle en de Catsberg. Bedoeling is de Ravensberg langs de zuidkant ‘te nemen’ en vervolgens de vlakte van Frans-Vlaanderen in te duikelen. Nou ja, wat men hier vlak noemt! Ik ben blijkbaar niet zo fris meer want het licht golvende asfaltparkoers kruipt sneller in mijn kuiten dan ik zou wensen. En we weten wat er komt …de stevige, stenige, onverharde, pittige klim naar ’t Heuvelhof. Deze boerderij heeft zijn naam niet gestolen. Het paadje ligt er wel kurkdroog bij en is deze keer dus eerder een makkie, kort en krachtig. Berggeit wint met lengten voorsprong de punten voor de bolletjestrui. Daar ga ik vandaag nog straffe stoten van beleven! Bij het kruisbeeld van de Zwartemolenstraat heb je een prachtig uitzicht over de vallei tot de heuvelzone enerzijds en Frans-Vlaanderen, met zicht tot Lille, anderzijds. Niet voor lang, we moeten de Wulvestraat naar beneden, terug naar het Capelaniehof en km 15,3. Wat mij hier opvalt is het prachtige gele tapijt in de meeste weilanden, gespreid door duizenden boterbloemen, een schitterend zomers gezicht.

Onze volgende bekende is Duinentrapper Mark, ook een vaste gast in het Heuvelland. Even een kwinkslag en we zijn weer op pad. Krijgen enkele onverharde paadjes onder de sloffen geschoven. Waar de begroeiing erg dicht is wemelt het van de insecten. Boven op de heuvel duiken we de nog kale maar bewerkte velden in richting Nieuwkerke. Het panorama bevat meerdere kerktorens en we maken er een spelletje dorpjes raden van. Menen minstens Wijtschate, Mesen en Wulvergem te herkennen. De zon krijgt hier vrij spel om onze knikkers op te warmen. Voorbij de heuveltop draaien we de Eikelstraat in weg van Nieuwkerke en langs een oorlogskerkhofje. Links de vlakke Franse Breemeersen, rechts de heuvel die ons scheidt van het Capelaniehof. We menen te weten wat er komen gaat. Mis poes …tot onze verbazing draaien we bij De Tombe een minuscuul graspaadje op. Dit bewandelden we nooit te voren. Parkoersmeester toch, steeds weer die nieuwe paadjes ‘hoe zidde gi daaraan gerakt ?’ Tussen het hoge gras en venijnig stekende brandnetels banen we ons een weg naar boven, op enige afstand van Monique. De punten voor de bergprijs … Komen uit bij de Wulvestraat – even uitbollen en rust drie na 21,8 km.

Tijd voor een babbeltje met de parkoersmeester. De begeestering waarmee deze man over wandelen en parkoersen praat, schitterend. Ik kom niet veel verder meer dan een paar keer ‘ja’ of ‘neen’. Langs zijn neus weg vertelt hij een fan te zijn van éne Kurt. Ik moet lachen, bedenk bij mezelf ‘two of a kind’! Maar we moeten verder. Een kort tripje door de velden, langs een stukje Steenstraat (dan toch!) en even klimmen in de Smijterstraat, zet ons af bij Wijnbouw Monteberg en de laatste rustpost (km 24,7). We houden het zedig bij frisdrank, verwachten een stevige afsluiter. Met twee koppels uit Lauwe klimmen we verder de Smijterstraat op. Het onderwerp ‘wandelmee’ komt nog eens aan bod. Dat was lang geleden. Verlaten onze gezellen om het wijngoed van Provinciedomein Kemmelberg te bewandelen. Pluizige paardenbloemen staan in groten getale tussen de fijne wijnranken. Dalen zowat halverwege de zuidflank van de berg en bewandelen een stuk dat ons onbekend voorkomt. Niet te geloven hoe elk parkoers van deze man telkens weer andere facetten van het landschap toont. Wij vinden dit geniaal. Natuurlijk beklimmen we de Kemmel tot boven aan het Franse monument. Ik verschiet mijn laatste pijlen om toch één keertje eerst boven te komen. Bezondigt Berggeit zich zowaar aan ‘truitje trek’! Ik val er verdorie stil bij. Lachend stormen we het onverharde paadje van 23% naar beneden tot aan het Ossuarium. Dalen verder de vlakte in. Het laatste cadeautje noemt Monteberg, de laatste ‘jus’ wordt uit de benen geperst. Door een ander stukje provinciedomein gaat het dan richting Dranouter, genietend van het prachtige uitzicht over het dorp en verderop de toren van Loker. Vals plat tot aan de finish, het terrasje is meer dan welkom.

Genietend van een paar fris getapte Tongerlo kaarten we na over deze tocht. Vinden het ongelooflijk hoe deze parkoersmeester telkens weer van het zelfde deeg andere koekjes bakt. Elke tocht weer worden andere combinaties gemaakt, andere paden bewandelt. Reken daarbij een perfecte organisatie, prima rustposten en vriendelijke helpers. Ja, dit is het wandelparadijs van Vlaanderen! We sluiten onze dag af bij St-Hubertus in Westouter, een gedurfde en frisse keuken, waar het altijd gezellig tafelen is. Toch wel moe maar tevreden keren we terug naar ‘thuis’. Enkele dagen bekomen en dan gaan we op zoek naar nieuwe wandel avonturen.

Zondag 06 April 2008

Heuvellandstappers

Kemmelbergtocht

Het weerbericht van zaterdagavond zal over onze zondagse wandeling beslissen. De kuststreek blijkt ‘de beste papieren’ te hebben met slechts 30% kans op neerslag. We gaan naar onze lieverdjes in het West-Vlaamse Heuvelland! De voorbeschouwing van het parkoers vermeldt nergens de Rodeberg – wordt het een ‘makkie’ dit jaar ? Parkeren doen we niet geheel volgens de regels binnen het kasteelpark van Kemmel, in de straatjes is immers weinig ruimte. In de startzaal voelen we ons thuis. We komen hier dan ook vrijwel elk jaar opnieuw. Deze keer hebben we er bovenop ook nog eens het gezelschap van twee busladingen Schellenaren. Het Rupels taaltje voert dus duidelijk de boventoon ver weg in de Westhoek, voor enkele uren dan toch. Het parkoers van de 34 km oogt inderdaad makkelijker dan vorig jaar, toen de omloop loodzwaar was. Toch zit er opnieuw een etappe rond Loker in met opvallend veel hoogtelijnen. We zien het wel.

Om uit de Kemmelse dorpskom te geraken dien je altijd te klimmen. Deze keer is de eerste bult vrij kort tot aan camping Ypra. Hierna draaien we de noordflank van de Kemmelberg op over golvende asfaltwegen. We lopen de weidse velden in tussen deze heuvel enerzijds en de Rode- en Scherpenberg anderzijds. Is het weer zonnig, toch hangt er een fameuze dreiging boven de Rodeberg. We wandelen de Noordstraat af. Motards op toerrit kruisen ons met matige snelheid. Vanaf Bruloze verlaten wij alle kortere afstanden. Het begint te hagelen. De fijne korreltjes geselen de koppetjes. Ze zijn behoorlijk pijnlijk op mijn kalende knikker. We beklimmen de Scherpenberg, continu genietend van prachtige vergezichten. Het spel van wolken en zon zorgt voor steeds weer andere accenten in het landschap. Dit is echt genieten! Na de eerste berg gaat het in gestrekte draf richting de prachtige kerk van Loker, in wiens schaduw wij een eerste keer mogen rusten na 8,6 km. Begroeten er onze eeuwige ATB-er die gisteren ook in Tervuren was. Hij weet zijn parkoersen ook wel te kiezen!

Beginnen bij een serieuze sneeuwbui aan de lokale lus. Helling nummer twee is de Baneberg. Tot mijn verbazing steken we wel de hoofdweg over en duiken de bossen van de Rodenberg binnen vanaf de top. Stevig golvende onverharde paden krijgen we onder de wandelslof geschoven. We staan echter dit jaar vrij snel weer bij de molen en de stoeltjeslift. Dalen de Baneberg af in de sneeuw. Merkwaardig genoeg baadt de Zwarteberg, nauwelijks een kilometer verder, in volle zonlicht. Die gekke aprilse grillen toch! In de berm van een holle weg ontdekken we de eerste boshyacinten. Die lijken ons toch wel erg vroeg! Een pracht van een assepad leidt ons verder door de velden en naar de rand van een bosje. Hier wacht een niet zo scherpe maar lange klim. Bij het witte kerkhof staan we dichter bij Dranouter dan Loker. Toch moeten we terug naar het tweede dorp, het eerste komt later nog aan bod. We rusten een tweede keer na 15,4 km. Het is nu erg stil in het zaaltje en toch zijn we niet echt laat. Maar ja, hier komen vandaag alleen maar de langere afstanden.

Langs de verbindingsweg is het slechts 2,1 kilometer van kerk tot kerk, van Loker tot Dranouter. Onze parkoersmeester maakt er exact het dubbele van. En wij …ons kan je alles laten doen, dus zijn we zo’n kleine drie kwartier onderweg! Eerst een kilometertje richting Kemmelberg. Vervolgens rechtsaf de ellenlange Koenraadstraat volgend tot randje Dranouter. Tenslotte een kilometertje terug tot aan het folkmuseum en de rust. Moet kunnen …wij vinden het nog leuk ook! De lus die hier gemaakt wordt is er enkel voor de 42km en die slaan wij dus over. We lopen het dorp uit richting festivalweide. In het dal gaat het linksom de Steenstraat in. Kronkelen mee met een vrolijk kabbelend grachtje. Aan de voet van de Monteberg mogen de langere afstanden rechtsaf de polder in. We lopen tussen de zuidflank van de Kemmelberg en Nieuwkerke, zijn kerktoren als een baken op de heuvel aan de overkant van de vallei. De voorgeschotelde paden zijn dan wel vlak, verhard zijn ze zeker niet allemaal. Het is bijwijlen echt blubberen. Randje Wulvergem wordt het parkoers terug vinniger. Aan de voet van de Kemmelberg, in De Linde, mogen we een laatste keer rusten. Een greyhounds hondenclub neemt eveneens deel aan de tocht. Er zitten zo’n dertigtal prachtexemplaren in een ruime variatie aan kleuren, een leuk schouwspel. Ondanks het frisse weer doen wij hier een terrasje, binnen is het echt te warm.

Er blijven ons een kleine zeven kilometer te wandelen. We beklimmen de Kemmel nog niet echt. Stappen toch een verdieping hoger om over de zuidflank te flaneren. Het uitzicht dat je van hieraf hebt is adembenemend. Kerktorens liggen verspreid over het weidse lappendeken. Die van Mesen met zijn ronde toren steelt de show. In de verte de franse steden Lille en Nieppe. Ondanks de bewolking is het vrij helder en kunnen we uitgebreid genieten. De parkoersmeester gunt ons natuurlijk geen verharde wegen. Neen, we mogen lekker ploeteren. Afgeborstelde zondagstoeristen met blinkende schoentjes kijken vanaf het asfalt met nauwelijks verholen misprijzen naar deze modderzwijntjes. Hun blikken alleen al, daar zou je het voor doen. Wij hebben er nog zin in terwijl we het laatste stukje Monteberg verwerken. Blijven maar rond die Kemmelpuist draaien tot … zo’n twee kilometer van het einde begint het feest! Een smal paadje met trapjes brengt ons in één ruk halverwege de helling. Ik trap op mijn adem, moet berggeit laten gaan. Dit is dan ook haar lievelingshelling. Mogen even verpozen over een vettig stukje vlak tot aan het Franse kerkhof. Een drietal Franstalige dames vragen of het nog ver is. Eén helling te gaan, zeg ik plagend. 23% stijgingsgraad staat er bij de kasseiweg. We doen hem dit jaar niet. Draaien terug naar de zuidflank voor een aarden pad, zeg maar een muur. De treden van de trap zijn niet gemaakt voor korte pootjes. Een dametje heeft meer dan een duwtje onder de poep nodig. Berggeit, gewapend met wandelstok, vliegt naar boven. Ik doe het wat rustiger aan. What goes up, must come down. Dit gebeurt hier héél snel. Meteen langs het kasseitje bij de Belvédère 20% naar beneden, vervolgens het laatste modderpad op en afsluitend het laatste kasseistrookje. Vanaf De Lork mogen we uitbollen. Lopen door het Kemmelse kasteelpark en over het dorpsplein. We hebben het weer gehad.

Genieten van een Tongerlo van’t vat. Brugse Lut & Luc vallen ook binnen. Zij hebben de 42 km achter de kiezen. Samen spreken we onze bewondering uit over deze parkoersmeester. Alhoewel we steeds dezelfde dorpen aandoen, slaagt hij erin ons elk jaar te verbazen met weer eens andere paden en andere combinaties. Een prachtige streek en een kei van een parkoersbouwer, geen wonder dat wij verliefd zijn op het Heuvelland. Bij het naar huis rijden kunnen we terugblikken op een leuk stapweekendje. Hebben weer 75 kilometer bij op de teller staan en …de combinatie Tervuren – Kemmel kwam er, zei het met ietwat kortere afstanden. We hebben ook al een plan A voor volgend weekend klaar : Baudour van topclub Sans Soucis en Brugge want dat is alweer lang geleden. Kunnen we Lut & Luc een pleziertje mee doen. Tot dan.

Zondag 13 Januari 2008

Heuvellandstappers

De Kratertocht in Wijtschate

Op zaterdagavond lees ik het prachtige artikel over de Kratertocht op www.heuvellandstappers.be. Het staat bol van de wetenswaardigheden en toch is het boeiend. Onze parkoersmeester heeft blijkbaar uit hetzelfde deeg weer eens andere koekjes gebakken. De Heuvellandstappers horen sowieso bij onze lieverdjes, het is een tijdje geleden dat we er nog geweest zijn, we hebben dus honger! Het is bepaald zuur weer als we hetzelfde parkeerplaatsje van vorig jaar opzoeken randje dorpskom. We stappen het heuveltje op naar het centrum en het kleine verscholen zaaltje. Het is er behoorlijk druk, Natuurvrienden Zoersel zijn hier blijkbaar met de bus. We zijn dan ook snel op weg voor onze volwaardige dertiger.

Verlaten meteen het dorp voor een golvende asfaltweg door de velden. Links ligt Wulvergem, rechts vooruit de Kemmelberg. De eerste heuvel en dus het eerste vettige strookje is dit keer gereserveerd voor de afstandswandelaars. Het loopt dus heel wat beter dan vorig jaar. Dit jaar gaat de rit er rechtsaf met een schitterend uitzicht op de Kemmelberg en het gelijknamige dorpje. In een brede, betonnen lus lopen we om Wijtschate heen, genieten van de prachtige vergezichten. Opvallend veel, geoogste spruitenvelden. Er is gemorst, we zouden er nog menige portie kunnen bij elkaar rapen. De Oosthoekstraat blijkt een lange taaie klim te zijn. Wielertoeristen hijsen zich zwoegend samen met ons naar boven. We pikken er opnieuw de andere afstanden op en lopen langs de Hollandseschuurweg (daar gaat ie weer !). De Voormezeleweg voert ons door een schaars bosstrookje en we maken de eerste 8,2 lekker golvende kilometer vol in het piepkleine cafetariaatje van de lokale sporthal. Vinden er toch nog twee vrije stoelen om even te rusten.

We trekken even langs kerkwegels en op enkele meter van de start door Wijtschate en kiezen dan resoluut voor de open vlakte. Voorbij één van de witte oorlogskerkhoven gaat het zowat rechtdoor richting Hollebeke. Links de torens van Ieper, rechts de weidse vlakte tot diep in Frans Vlaanderen. Net voor de rust mogen de langere afstanden nog een ommetje maken. Onze parkoersmeester geeft een vrij eigen interpretatie aan de term ‘wandelpad’ om ons naar sparrenbosjes te loodsen. Zo kennen we hem! We krijgen dus een paar bosstroken cadeau alvorens rust ’t Lindenbos te bereiken. Dit is opnieuw een piepklein zaaltje, spiksplinternieuw, bij een hoeve aangebouwd, zowat ‘in the middle of nowhere’. We blijven dus niet te lang, ruimen baan voor menig Zoerselnaar.

De extra lus leidt ons ten zuiden van Hollebeke over de Klijtgatstraat, de vallei uit. In een weiland krijsen een kolonie meeuwen zich hees. Boven op de heuvel weer die prachtige vergezichten met menige kerktoren en de skipiste van Wervik. We lopen in een grote boog om Hollebeke heen om de ‘moment suprème’ van deze tocht te bereiken, het kanaal Komen-Ieper. Nu ja, kanaal, zeg maar beekje. Het kanaal en zijn bouwwerken werden opgegeven na wereldoorlog één en de natuur heeft al terug ruim bezit genomen van de omgeving. Wij lopen over een vettig eenmanspaadje verscholen in het groen. Diep beneden ons stroomt een beetje helder water over afgebrokkelde bouwsels. Het is eigenlijk een pracht van een decor. De Palingbeek laten we deze keer …rechts liggen en stappen door Hollebeke (langs de merkwaardige tapkraan) en langs de lokale golfterreinen. Krijgen nog een strook vettig sparrenbos als toemaatje en bereiken opnieuw ’t Lindenbos. Het is hier nu al veel rustiger en we pauzeren er wat langer.

Er staat een stevige wind als we de rust terug verlaten om de vallei in te duiken …en de zuidelijke heuvel op te klimmen. We lopen een ruime betonlus door de velden richting Houthem en vakantieverblijf De Linde. Het is allemaal beton ja, maar wij zijn verliefd op de prachtige vergezichten van deze streek. De bijzondere kerk van Mesen staat daar uitdrukkelijk en dreigend als een donkere baken. We blijven op een eerbiedwaardige afstand en lopen met z’n allen langs slingerwegen terug naar Wijtschate. Het heuveltje op en …dan wacht het lekkere abdijbier. Januari is steevast de enige betontocht van de Heuvellandstappers, maar daar is het dan ook winter voor. Wij hebben weer intens genoten van deze prachtige streek. En de koekjes van onze parkoersmeester …ze smaakten naar nog! Maakten we er dit weekend een gesmaakt Vlaanders geheel van, plan A voor volgend weekend is Hollands met de combinatie WS’78/Olat. We zullen ‘goei papieren’ moeten hebben!

Zondag 24 december 2007 richtten de Heuvellandstappers een wandeling in: Om en Rond Westouter.
Westouter ligt in het Westvlaams Heuvelland, vlakbij de grens met Frankrijk. De grens noemen ze "De Schreve".
Langs die Schreve hebben we op die voorlaatste zondag van 2007 gewandeld.
Het was zo een lekkere tocht om even buiten te zijn: 6, 9 of 15 km.
 Lees meer, klik hier.