BeneluxWandelen.eu

Zondag 06 Januari 2008

Heidetochten Kester

Nieuwjaarstocht vanuit Kester

Geen Waalwijkse wintertocht vandaag maar de 2de Nieuwjaartocht van de Pajotten uit Kester, een streek die ons wel ligt. We zijn redelijk vroeg uit de veren en rijden bij mooi maar fris weer vanaf E40-afrit Ternat pal zuidwaarts tot onze plaats van bestemming. Alleen zijn we hier duidelijk niet, seigevers laten ons vakkundig aansluiten op de parkeerplaatsen randje steenweg. Een aftands, klein zaaltje kan het aantal wandelaars net aan. Terwijl Lucien en zijn Marie-Louise komen binnengewaaid bekijk ik het parkoers. Lange stukken en vrij onbekend terrein, we gaan op ontdekkingstocht.

De langere afstanden maken eerst een eigen lus beginnend met de Hondsberg. Asfalt over de glooiingen van Zuid-Brabant. Her en der zijn vierkantsboerderijen neergepoot. Ze hebben niet de uitstraling van hun Haspengouwse soortgenoten, zijn eerder sobere, functionele, aaneengesloten bakstenen bouwsels. Het eerste paadje onverhard is al meteen goed raak, blubber op een ondergrond van kiezel. Dieper het dalletje in blijkt het lokale beekje buiten zijn oevers te zijn getreden. Gelukkig stroomt al het water de weilanden in en komen wij er vanaf met vuile schoenen. Terwijl wij over het golvend parkoers dartelen moet ik lachen met de straat- namen want …we zijn achtereenvolgens in Klein-Holland en in Holland. Hoe is het in godsnaam mogelijk, dat blijft ons dus achtervolgen! Langzamerhand naderen we de communicatietorens die Kester tekenen maar we gaan deze heuvel niet op. In de verte ook de immense mast van Sint-Pieters-Leeuw. Na 10,3 km genieten van fraaie Pajotse vergezichten kunnen we rusten …op hooguit 100 meter van de startzaal! Ook dit zaaltje is piepklein maar we vinden toch een plaatsje om een boterhammetje te eten.

Lopen nu voorbij de kerk van Kester het open veld in. Terwijl we door de modder blubberen krijgen we een schitterend uitzicht tot de ‘frietketel’ van Drogenbos en de Brusselse hoogbouw. Bij dit stralende weer kan je enorm ver zien, het ideale moment om deze tocht te wandelen. De paden in de fruitgaard van Kestergat zijn beter begaanbaar dankzij veel kiezel. Steken een drukkere baan over en duiken middels onverhard naar een beekje en grondgebied Pepingen. Het is telkens hetzelfde, onverhard staat steevast gelijk met blubberen. Op een heuvel ligt een stil dorpje met kerk uitnodigend te blinken. Onze parkoersbouwer weet van wanten en stuurt ons omhoog naar het centrum van Bogaarden. Meteen volgt de afdaling middels een holle asfaltweg en zoeken we terug de golvende velden en weilanden op. Het dorpje was een leuk en pittig intermezzo. Zo stevenen we naar Heikruis, de tweede rust en het derde piepkleine zaaltje. Ik pik alleen maar drankjes op, bemachtigd met engelengeduld, en we blijven buiten op een raamkozijn zitten. Komt daar Brusselse Wandelgazette JP aangestormd. Blozende kaken, de neus in de wind, die heeft nog ‘jus’ in de benen. Tijd voor een vrolijke babbel en in sneltreinvaart informatie uitwisselen. Hij begint aan de laatste etappe richting finish, wij moeten nog een lus maken.

Voorbij klooster Mater Dei duiken we opnieuw de velden in. Nog steeds wisselen beton en onverhard voortdurend af. Stappen domein Ter Rijst binnen en het mooiste deel van deze tocht. Kuierend door het park genieten we van de prachtige, sobere residentie, maar ook van kleinere bomen vol maretak en stevige kastanjelaars. Even een stukje steenweg en dan een prachtige strook loofbos. Ja, hier worden de afstandswandelaars verwent, de anderen hebben iets gemist. Stille veldwegen en een stralend winterzonnetje bieden ons een schitterend panorama met kilometers verre zichten. Heerlijk wandelen is dit. Een smalle kerkwegel zet ons terug af in Heikruis voor onze laatste rust. Het is er nu al wat stiller, we kunnen een behoorlijke pauze pakken. Padstapper Kurt en zijn gezellen zijn hier ook. De Meester komt het werk van zijn leerlingen bekijken, zeggen wij lachend tegen elkaar, doelend op de stevige modderstroken in het parkoers. Zo heeft elkeen wel een reputatie niet?

De laatste vijf kilometer trekt onze parkoersbouwer nog eens alle registers open. Nauwelijks wat vlak, een paar prachtige holle wegen, schitterende vergezichten en bovenal …nog een stevige modderstrook. Zeer tevreden lopen we de aankomst binnen. Genieten van een Affligem of twee. De Kesternaren hebben een leuke wintertocht neergezet met alle ingrediënten die wij vandaag verwachtten. Alleen jammer dat ze niet over ruimere accommodaties beschikken om de wandelaars op te vangen. Dat heb je als club natuurlijk niet in de hand. Als uitsmijter nodigen de Padstappers ons nog eens uitdrukkelijk uit voor hun Manneken Pis tocht, wij hebben er zeker oren naar. Volgend weekend houden we het waarschijnlijk nog rustig met twee dertigers in Laakdal (Bavostappers op zaterdag) en Wijtschate (Heuvellandstappers op zondag). Tot dan.